Horus sapkınlığı Graham McNeill SAHTE TANRILAR Sapkınlık kök salıyor v1.2 (2011.11) Horus Sapkınlığı Bu bir efsane zamanıdır. Güçlü kahramanlar galaksiyi yönetme hakkı için savaşıyor. Dünya İmparatoru'nun devasa orduları, Büyük Haçlı Seferi'nde galaksiyi fethetti; sayısız uzaylı ırkı, İmparator'un seçkin savaşçıları tarafından ezildi ve tarih yüzünden silindi. İnsanlık için yeni bir üstünlük çağının şafağı çağırıyor. Parıldayan mermer ve altın kaleler İmparatorun birçok zaferini kutluyor. En güçlü ve ölümcül savaşçılarının destansı başarılarını kaydetmek için bir milyon dünyada zaferler yükseliyor. Bunların ilki ve en önemlisi, İmparator'un Uzay Denizcileri ordularına zafer üstüne zafer kazandıran süper kahraman varlıklar olan öncüllerdir. Onlar durdurulamaz ve muhteşemler; İmparator'un genetik deneyinin zirvesi. Uzay Denizcileri galaksinin şimdiye kadar tanıdığı en kudretli insan savaşçılardır ve her biri savaşta yüz veya daha fazla normal adamı alt etme yeteneğine sahiptir. Lejyon adı verilen onbinlerce kişilik devasa ordular halinde örgütlenen Uzay Denizcileri ve onların ilk liderleri, İmparator adına galaksiyi fethediyor. Öncülerin başında, Görkemli, En Parlak Yıldız olarak anılan, İmparatorun gözdesi ve onun oğlu gibi olan Horus gelir. O, İmparator'un askeri gücünün başkomutanı, binlerce dünyanın hakimi ve galaksinin fatihi olan Savaş Ustasıdır. O eşi benzeri olmayan bir savaşçı, yüce bir diplomattır. Horus yükselen bir yıldızdır, ancak bir yıldız düşmeden önce ne kadar yükselebilir? İÇİNDEKİLER SAHTE TANRILAR Horus Sapkınlığı İÇİNDEKİLER DRAMA KİŞİLİK BİRİNCİ BÖLÜM BİR İKİ ÜÇ DÖRT BEŞ İKİNCİ BÖLÜM ALTI YEDİ SEKİZ DOKUZ ON ON BİR ONİKİ ÜÇÜNCÜ BÖLÜM ONÜÇ ON DÖRT ON BEŞ ON ALTI ONYEDİ DÖRDÜNCÜ BÖLÜM ON SEKİZ ON DOKUZ yirmi YİRMİ BİR DRAMA KİŞİLİK Horus'un Oğulları SAVAŞ USTASI HORUS, Horus'un Oğulları Lejyonunun Komutanı EZEKYLE ABADDON, Horus'un Oğulları'nın İlk Kaptanı TARIK TORGADDON, Kaptan, 2. Bölük, Horus'un Oğulları IACTON QRUZE, 'YARI DUYULAN', Kaptan, 3. Bölük, Horus'un Oğulları HASTUR SEJANUS, Kaptan, 4'üncü Bölük, Horus'un Oğulları (Merhum) HORUS AXIMAND, 'KÜÇÜK HORUS', Kaptan, 5'inci Bölük, Horus'un Oğulları SERGHAR TARGOST, Kaptan, 7. Bölük, Horus'un Oğulları, loca ustası GARVIEL LOKEN, Kaptan, 10. Bölük, Horus'un Oğulları LUC SEDIRAE, Kaptan, 13. Bölük, Horus'un Oğulları TYBALT MARR, 'HİÇ BİRİ', Kaptan, 18. Bölük, Horus'un Oğulları VERULAM MOY, 'THE OR', Kaptan, 19. Bölük, Horus'un Oğulları KALUS EKADDON, Kaptan, Catulan Yağmacı Takımı, Horus'un Oğulları FALKUS KIBRE, 'DUL YAPICI', Kaptan, Justaerin Terminatör Takımı, Horus'un Oğulları NERO VIPUS, Çavuş, Locasta Taktik Ekibi, Horus'un Oğulları MALOGHURST, 'THE TWISTED', Savaş Ustasına Equerry Primarch'lar ANGRON, Dünya Yiyenlerin Başrahibi FULGRIM, İmparatorun Çocuklarının Başrahibi Diğer Uzay Denizcileri EREBUS, Söz Taşıyanların İlk Papazı KHARN, Kaptan, Dünya Yiyenler'in 8. Taarruz Bölüğü Lejyon Mortis PRINCEPS ESAU TURNET, Dies Irae'nin Komutanı, bir Imperator-sınıfı Titan MODERATI PRIMUS CASSAR, Dies Irae'nin kıdemli mürettebatından biri MODERATI PRIMUS ARUKEN, Dies Irae ekibinden bir diğeri Davinitler LOCA RAHİBESİ AKSHUB, Yılan Locası Lideri TSI REKH, Davinite irtibat görevlisi TSEPHA, Davin'in bir tarikatçısı ve Akshub'un kolaylaştırıcısı Astartes Olmayan İmparatorluklar PETRONELLA VIVAR, Carpinus Hanesi'nden Palatina Majoria - Terra'nın zengin ve soylu bir ailesinin evlatlarından biri MAGGARD, Petronella'nın koruması LORD KOMUTAN VARVARUS, Horus'un Lejyonuna bağlı İmparatorluk Ordusu kuvvetlerinin Komutanı MECHANICUM ADEPT REGULUS, Horus'un Mechanicum temsilcisi, Lejyon'un robotlarına komuta ediyor ve savaş makinelerinin bakımını yapıyor BİRİNCİ BÖLÜM İhanet Eden Horus'un düştüğü gün oradaydım... 'Tarih sahnesinde büyük oyuncular olduklarına, eylemlerinin zamanın geçişi olan büyük süreci etkileyebileceğine inanmak insanların aptallığıdır. Bu, güçlü bir adamın geceyi uyuyabilmek için koynuna sımsıkı sarılabileceği, onun varlığı olmasa dünyanın dönmeyeceğini, dağların ufalanıp denizlerin kuruyacağını bilerek güvende olabileceği yalıtıcı bir kibirdir. Ancak tarihi hatırlamak bize bir şey öğrettiyse, o da zamanla her şeyin geçeceğidir. Bizimkinden önceki sayısız medeniyetler toz ve kemikten başka bir şey değildir ve çağlarının en büyük kahramanları unutulmuş efsanelerdir. Hiç kimse sonsuza kadar yaşamaz ve anılar silinse bile ona dair anılar da silinip gidecek. 'Bu, kibirli, kibirli ve zalimlerin itirazlarına rağmen inkar edilemeyecek evrensel bir gerçek ve kaçınılmaz bir yasadır. ‘Horus istisnaydı.’ — Kyril Sindermann, Anmacılar'a Önsöz ‘Savaş Ustasını tanımlamak için her biri bir öncekinden daha gerçek olan binlerce klişe gerekir.’ — Petronella Vivar, Carpinus Hanesi'nin Palatina Majoria'sı ‘Her şey erkeklerin elinde yozlaşıyor.’ - Ignace Karkasy, Elegiac Kahramanı Üzerine Meditasyonlar BİR Terra'nın Evladı Devasa heykeller Asi ay CYCLOPEAN MAGNUS, ROGAL Dorn, Leman Russ: tarihle çınlayan isimler, tarihi şekillendiren isimler. Gözleri listenin daha yukarılarında gezindi: Corax, Night Haunter, Angron... vb., kahramanlık ve fetih mirası, sürekli genişleyen İnsan İmparatorluğu'nun bir parçası olarak İmparator adına geri alınan dünyalar aracılığıyla. Kafasındaki isimleri duymak bile onu heyecanlandırıyordu. Ancak listenin başındaki isim hepsinden daha önemliydi. Horus: Savaş Ustası. Lupercal, askerlerinin artık ona sevgili komutanlarının sevgi dolu bir takma adı olarak hitap ettiğini duydu. Bu, savaş ateşlerinde kazanılan bir isimdi: Ullanor'da, Cinayet'te, Altmış Üç On Dokuz'da - kandırılmış sakinlerin cehaletleri nedeniyle Terra olarak bilinen bir dünya - ve onun henüz anımsatıcı implantlarına yerleştirmediği binlerce başka savaşta. Kairos'un genişleyen aile mülklerinden bu kadar uzakta olduğu ve yakında Vengeful Spirit'e ayak basıp yaşayan tarihi kaydedeceği düşüncesi nefesini kesiyordu. Ancak o, sadece tarihin gelişimini kaydetmekten daha fazlasını yapmak için buradaydı; Horus'un tarih olduğunu ruhunun derinliklerinde biliyordu. Elini Arz sarayında şık kabul edilen bir tarzda toplanmış uzun, gece yarısı siyah saçlarının arasında gezdirdi; tırnaklarının pürüzsüz, lekesiz teninde bir yol izlemesine izin veren uzayda bu kadar uzaktaki hiç kimsenin bilemeyeceği bir şeydi bu. Zeytin rengi tenli özellikleri, zengin bir yaşam ve yüz heykelleriyle, muhteşem ve seçkin olacak şekilde özenle şekillendirilmişti; çene çizgisinin gururlu kıvrımına modaya uygun miktarda uzaklık işlenmişti. Uzun boylu ve çarpıcıydı, akçaağaç yazıhanesinin başında oturuyordu; babasının gururla övündüğü bir aile yadigarı, Urallar'daki büyük yemininden sonra İmparator'un büyük büyük büyükannesine hediye edilmişti. Veri sayfasına altın uçlu bir anımsatıcı tüy kalemle tıkladı, tepki veren ucu heyecanına tepki olarak seğiriyordu. Rastgele kelimeler yumuşak bir şekilde parlayan yüzeyde geziniyor, tüy kalemin organik kök kristalleri ön loblarından yüzeydeki düşünceleri topluyordu. Haçlı Seferi… Kahraman… Kurtarıcı… Yok Edici. Gülümsedi ve zarif bir şekilde bakımlı tırnağının bir hareketiyle kelimeleri sildi, kenarları fraktal seviyeye kadar düzleşti ve tüy kalemi belirgin, el yazısı hareketleriyle yazmaya başladı. Ben, Petronella Vivar, Carpinus Hanesi'nden Palatina Majoria, bu sözleri büyük bir yürekle ve ciddi bir onur duygusuyla kaleme alıyorum. Uzun yıllar boyunca Terra'dan seyahat ettim, pek çok acıya ve sıkıntıya katlandım... Petronella kaşlarını çattı ve Büyük Haçlı Seferi'nin ön ucundan gönderilen hatıra metinlerinde kendisini bu kadar çileden çıkaran doğal olmayan yapmacıklığı kopyaladığı için öfkelenerek yazdığı kelimeleri hızla sildi. Sindermann'ın metinleri onu özellikle rahatsız ediyordu, ancak son zamanlarda sayıları azalmıştı. Dion Phraster bazı idare edilebilir senfoniler üretti - Terran balo salonlarında bir veya daha fazla günden fazla beğeni toplayacak hiçbir şey değil - ama yeterince hoştu; ve Keland Roget'in manzaraları kesinlikle canlıydı, ancak yersiz olduğunu düşündüğü abartılı bir fırça darbesine sahipti. Ignace Karkasy bazı fena şiirler yazmıştı ama bunlar Haçlı Seferi'nin bir resmini çizmişti; kendisi çoğu zaman bu kadar harika bir girişimin (özellikle de Yanlış Anlama Yoluyla Kan) pek de hoş karşılamadığını düşünüyordu ve kendine sık sık Savaş Ustası'nın bu tür sözler yazmasına neden izin verdiğini soruyordu. Şiirin alt metinlerinin onun aklını başından alıp almadığını merak etti ve sonra Horus gibi birinden her şeyin kaçabileceği düşüncesine güldü. Sandalyesine yaslandı ve tüy kalemi Lethe-kuyusuna koyarken, ani, hain bir şüphe içini kemirdi. Diğer hatıraları çok eleştiriyordu ama onların arasında kendi cesaretini henüz test etmemişti. Daha iyisini yapabilir miydi? Çağın en büyük kahramanıyla (bazılarının ona tanrı dediği, bugünlerde bu gülünç ve modası geçmiş bir kavram olsa da) tanışabilir ve onun görüşüne göre tek başına başaramadıkları şeyi başarabilir miydi? O, değersiz becerisinin, Savaş Ustası'nın savaş örsünün üzerinde sıcak bir şekilde uydurduğu kudretli hikayelerin hakkını verebileceğine kim inanıyordu? Sonra soyunu hatırladı ve duruşu düzeldi. Arz aristokrasisindeki soylu hanelerin en iyi ve en etkilisi olan Carpinus Hanesi'nden değil miydi o? Carpinus Hanesi İmparator'un ve onun topraklarının Birleşme Savaşları boyunca yükselişini kaydetmemiş miydi, onun gezegeni kapsayan bir imparatorluktan şu anda bile insanlığın kayıp diyarını geri almak için galaksinin bir tarafından diğerine uzanan bir imparatorluğa dönüşmesini izlememiş miydi? Petronella, sanki daha fazla güvence arıyormuşçasına, monogramlı deri kapaklı düz bir kurutma kağıdı dosyasını açtı ve içinden bir tomar kağıt çıkardı. Yığının en üstünde, bir grup akranının önünde diz çökmüş, içlerinden biri ona uzun, sarkık bir parşömen uzatan, parlak bir tabak içinde sarı saçlı bir Astartes'in resmi vardı. Petronella, bunların anlık yeminler olarak adlandırıldığını biliyordu; savaştan önce savaşçıların gelecek savaşa yönelik becerilerini ve bağlılıklarını taahhüt etmek için verdikleri yeminlerdi. Resmin köşesindeki iç içe geçmiş bir 'EK' cihazı, bunun Euphrati Keeler'in resimlerinden biri olduğunu gösteriyordu ve her ne kadar hatıraları ananlardan herhangi birine itibar etmek istemese de, bu parça tek kelimeyle muhteşemdi. Gülümseyerek resmi bir kenara kaydırdı ve altındaki ağır grenli kartuş kağıdı parçasını ortaya çıkardı. Kağıtta, Mars Mekaniği ile İmparatorun birleşmesini temsil eden tanıdık çift başlı kartal filigranı vardı ve senaryo Sigillite'nin elinin kısa, açılı vuruşlarıyla, hızlı kalem vuruşlarıyla ve aceleyle yazan bir adamı anlatan yarı bitmiş harflerle yazılmıştı. Yüksek harflerin kuyruklarının yukarıya doğru eğimi onun aklında çok şey olduğunu gösteriyordu ama İmparator Terra'ya döndüğüne göre neden böyle olması gerektiğini bilmiyordu. Gyptus limanından ayrıldığından bu yana muhtemelen yüzüncü kez mektubu incelerken gülümsedi; bunun ailesine tanınan en büyük onuru temsil ettiğini biliyordu. Uzaklardan gelen klakson seslerini duyduğunda omurgasında bir beklenti ürpertisi dolaştı ve süitinin dışındaki koridordaki altın çerçeveli hoparlörlerden gelen bozuk, otomatik bir ses, gemisinin gezegenin etrafında yüksek bir demire girdiğini bildirdi. Gelmişti. Petronella yazı masasının yanına gümüş bir kuşak çekti ve ancak bir dakika sonra kapı zili çaldı ve dönüp bakmadan çağrılarına yalnızca Maggard'ın bu kadar çabuk cevap vereceğini bilerek gülümsedi. Her ne kadar onun huzurunda hiçbir zaman tek kelime etmemiş olsa da -aile refakatçilerine yaptırdığı ameliyat sayesinde asla söylememişti- onun yakınında olduğunu, zihninin soğuk çelik ısırmasına tepki veren tüy kaleminin heyecanlı titreşiminden her zaman anlardı. Derin yastıklı sandalyesinde döndü ve "Aç" dedi. Kapı yavaşça açıldı ve Maggard onun huzurunda durmak için izin beklerken o anın beklemesine izin verdi. "Girmenize izin veriyorum" dedi ve yirmi yıllık asık suratlı korumasının eşikten sorunsuz bir şekilde geçerek altın ve kırmızı renkte freskli süitine girmesini izledi. Her hareketi kontrollü ve sıkıydı, sanki bacaklarının sert, şekillendirilmiş kaslarından geniş, güçlü omuzlarına kadar tüm vücudu gerginmiş gibi. Kapı arkasından kapanırken yana çekildi; dans eden, altın renkli gözleri kubbeli, telkari tavanı ve bitişik bekleme salonlarını şüpheli herhangi bir şey için çeşitli spektrumlarda taradı. Bir eli tabancasının yumuşak kabzasında, diğer eli ise altın uçlu Kirlian kılıcının kabzasındaydı. Çıplak kollarında, Carpinus Hanedanı'nın evladını daha iyi koruyabilmesi için, ev cerrahlarının pahalı biyometrik spektral güçlendiricilerle değiştirdiği gözlerinin etrafındaki dokuda olduğu gibi, koyu teninde soluk çizgiler ve büyütme ameliyatının hafif izleri vardı. Esnek, çıkıntılı şeritler ve gümüş zırhtan oluşan altın zırha bürünen Maggard, her şeyin açık olduğunu gülümsemeden onaylayarak başını salladı, ancak Petronella bunu ona bu kadar telaşlanmadan söyleyebilirdi. Ama başına kötü bir şey gelmesi durumunda hayatı kaybedileceğinden, onun tedbirini anlayabileceğini sanıyordu. "Babeth nerede?" diye sordu Petronella, Mühür'ün mektubunu kurutma kağıdına geri koydu ve tüy kalemi Lethe kuyusundan aldı. Ucu veri sayfasına yerleştirdi ve zihnini temizleyerek Maggard'ın düşüncelerinin boğazının yapamadığı kelimeleri şekillendirmesine izin verdi, ortaya çıkanları okurken kaşlarını çattı. Petronella "Uykuda olmasına gerek yok" dedi. Onu uyandır. Büyük Haçlı Seferi'nin en kudretli kahramanıyla tanıştırılacağım ve sanki Terra'daki aptal bir hacı ayaklanmasından yeni gelmişim gibi onun karşısına çıkmayacağım. Onu getir ve yüksek yakalı kırmızı kadife elbiseyi getirsin. Onu beş dakika içinde bekleyeceğim.' Maggard başını salladı ve varlığından çekildi, ancak daha önce anımsatıcı tüy kalemi elinde seğirirken ve veri sayfasına son birkaç kelimeyi çizerken heyecanın lezzetli heyecanını hissetti. …saçma kaltak… Terra'nın kadim dillerinden birinde adı 'Gazap Günü' anlamına geliyordu ve Jonah Aruken bu ismin fazlasıyla hak edildiğini biliyordu. Unutulmuş bir zamanın kadim bir tanrısı gibi önünde yükselen Dies Irae, savaş ve yıkımın devasa bir anıtı gibi duruyordu; zırhlı kafası, çevresinde ibadet edenler gibi dönen toplanmış yer mürettebatına gururla bakıyordu. Imperator sınıfı Titan, Mechanicum'un beceri ve bilgisinin zirvesini, binlerce yıllık savaş ve askeri teknolojinin doruk noktasını temsil ediyordu. Titan'ın yok etmekten başka bir amacı yoktu ve insanoğlunun sahip olduğu öldürme işine tüm doğal yatkınlıkla tasarlanmıştı. Devasa bir zırhlı çelik devi gibi Titan da mazgallı burç ayakları üzerinde kırk üç metre boyunda duruyordu; her biri tam bir asker bölüğünü ve onlara bağlı destek birliklerini taşıyabilecek kapasitedeydi. Jonah, Titan'ın bacaklarının arasında, Legio Mortis'in ölü başı sembolüyle süslenmiş, vahşi bir vahşinin peştamalı gibi uzun, altın rengi ve siyah bir bayrağın açılmasını izledi. Her biri Savaş Ustası tarafından kazanılan muhteşem bir zaferin adını taşıyan çok sayıda kıvrık tomar, onur sancağına dikildi ve Jonah, Büyük Haçlı Seferi sona ermeden çok daha fazlasının ekleneceğini biliyordu. Kalın, nervürlü kablolar hangarın tavanındaki korumalı güç çekirdeklerinden Titan'ın zırhlı gövdesine doğru uzanıyordu; burada güçlü savaş motorunun plazma reaktörü kafesli bir yıldızın gücüyle besleniyordu. Adamantin gövdesi savaşın kalıntılarıyla yaralanmış ve çukurlaşmıştı; teknoloji uzmanları megaraknide karşı verilen mücadeleden sonra hâlâ onu onarmaya çalışıyordu. Yine de muhteşem ve alçakgönüllü bir manzaraydı, ama önceki gece aşırı şaşkınlıktan dolayı başındaki ağrıyı ve karnındaki çalkantıyı dindirebilecek bir manzara değildi. Tavandan sarkan dev, gürleyen vinçler devasa mermi haznelerini ve uzun, kısa burunlu füzeleri Titan'ın silah yuvalarının fırlatma bölmelerine kaldırdı. Her silah bir hab-blok büyüklüğündeydi, devasa döner toplar, uzun menzilli obüsler ve şehirleri yerle bir edecek güce sahip devasa bir plazma topuydu. Mühimmat ekiplerinin silahları hazırlamasını izledi, Titan'a doğru ilerlerken o tanıdık gurur ve heyecan hissini hissetti ve savaşa hazırlanan bir Titan'ın bariz erkeksi sembolizmine gülümsedi. Vulkan top mermileriyle yüklü bir sedye hızla yanından geçerken atladı; yer personeli, Titan mürettebatı ve güverte görevlilerinden oluşan organize kaosun içinde hızla ilerlerken ondan zar zor kurtuldu. Ciyaklayarak durdu ve sürücünün kafası hızla döndü. 'Nereye gittiğine dikkat et, seni aptal!' diye bağırdı sürücü, koltuğundan kalkıp öfkeyle ona doğru yürüdü. “Siz Titan mürettebatı korsanlar gibi ortalıkta dolaşabileceğinizi sanıyorsunuz, işte bu benim...” Sözcükler adamın boğazında öldü ve Jonah'ın üniforma ceketinin omuz kenarlarında, Dies Irae'nin moderati primus'u olduğunu gösteren garnet çivileri ve kanatlı kafatası amblemini görünce dikkati dağıldı. "Özür dilerim," diye gülümsedi Jonah, adamın daha fazlasını söyleme dürtüsüyle mücadele etmesini izlerken eğlenerek özür dileme hareketiyle kollarını iki yana açtı. 'Sizi orada görmedim şef, fena halde akşamdan kalmaydım. Neyse, bu kadar hızlı arabayla ne halt ediyorsun? Beni öldürebilirdin.” Adam, Jonah'ın omzunun hemen üzerindeki bir noktaya sabit bir şekilde bakarak, "Az önce önümden çıktınız efendim" dedi. 'Öyle mi yaptım? Peki… sadece… bir dahaki sefere daha dikkatli ol,” dedi Jonah, çoktan uzaklaşırken. Adam sedyesine çıkıp uzaklaşmadan önce, "O halde nereye gittiğine dikkat et..." diye tısladı. “Şimdi dikkatli ol!” diye seslendi Jonah, adamın yer ekibindeki arkadaşlarına söylemek üzere “o lanet olası Titan mürettebatı” hakkında hazırlayacağı rengârenk hakaretleri hayal ederek sürücünün arkasından seslendi. Hangar, uzunluğu iki kilometreden fazla olmasına rağmen, Dies Irae'ye doğru ilerlerken Jonah'a sıkışık geldi; motor yağı, gres ve ter kokusu, akşamdan kalmalığına bir nebze olsun yardımcı olmuyordu. Legio Mortis'in bir dizi Savaş Titanı savaşa hazırdı: hızlı, orta menzilli Reaver'lar, hırlayan Warhound'lar ve kudretli Warlord'ların yanı sıra bazı daha yeni Night Gaunt sınıfı Titanlar ama hiçbiri Imperator sınıfı Titan'ın muhteşem ihtişamıyla boy ölçüşemezdi. Dies Irae büyüklük, güç ve ihtişam açısından hepsini gölgede bırakıyordu ve Jonah galakside böylesine korkunç bir savaş makinesine karşı durabilecek hiçbir şeyin olmadığını biliyordu. Jonah yakasını düzeltti ve ceketinin pirinç düğmelerini ilikledi, Titan'ın geniş ayaklarına ulaşmadan önce onu tıknaz vücudunun üzerinde düzeltti. Ellerini omuz hizasındaki siyah saçlarının arasından geçirdi, en azından kıyafetleriyle uyumadığı izlenimini vermeye çalıştı. Bir gözetleme terminalinin arkasında çalışan moderati primus arkadaşı Titus Cassar'ın zayıf, köşeli formunu görebiliyordu ve İmparator'un doksan dokuz erdemi üzerine bir ders daha almaya hiç niyeti yoktu. Görünüşe göre görünüşünün şıklığı en önemlilerinden biriydi. "Günaydın, Titus," dedi, ses tonunu hafif tutuyordu. Cassar'ın kafası şaşkınlıkla yukarı kalktı ve katlanmış bir broşürü hızla bir tomar hazırlık raporunun altına kaydırdı. "Geç kaldın" dedi ve hızla kendine geldi. 'Reveille bir saat önceydi ve dakiklik dindar adamın ayırt edici özelliğidir' "Benimle başlama, Titus," dedi Jonah, uzanıp Cassar'ın o kadar çabuk gizlediği broşürü kaparken. Cassar onu durdurmak istedi ama Jonah çok hızlı davrandı ve broşürü önünde salladı. ‘Princeps Turnet seni bunu okurken yakalarsa, sana neyin çarptığını anlamadan topçuluk görevlisi olacaksın.’ “Onu geri ver Jonah, lütfen.” 'Bu lanet Lectitio Divinitatus bölüm kitabından başka bir vaaz alacak havamda değilim.' 'Tamam, kaldıracağım, geri ver, tamam mı?' Jonah başını salladı ve başparmağı iyice sıkılmış kağıdı Cassar'a uzattı, o da kağıdı geri alıp hızla üniforma ceketinin içine soktu. Avuçlarının içiyle şakaklarını ovuşturan Yunus, "Neyse, acelen ne?" dedi. Yaşlı kız görev öncesi kontrollere bile hazır değil sanki, değil mi?' Cassar, "Umarım ondan kadın olarak bahsetmeyi bırakırsın, Jonah, pagan insanlaştırması kokuyor," dedi. ‘Titan bir savaş makinesidir, başka bir şey değildir: çelik, adamantin ve onu et ve kanla kontrol eden plazma.’ "Bunu nasıl söylersin?" diye sordu Aruken, çelik kaplamalı ayak bölümüne doğru gezinip içeriye açılan kemerli kapıya giden basamakları tırmanırken. Avucunu kalın metale vurdu ve 'Onun bir kadın olduğu belli, Titus' dedi. Şu düzgün bacaklara, kalçaların kıvrımına bakın, doğmamış çocuklarını koruyan bir anne gibi bizi içinde taşımıyor mu?' Cassar, "Alay konusu olarak dinsizliğin tohumları ekiliyor" dedi Cassar, en ufak bir ironi olmadan, "ve ben buna izin vermeyeceğim." "Ah, hadi ama Titus," dedi Aruken, konusuna ısınarak. 'Onun içindeyken bunu hissetmiyor musun? Reaktörünün gürültüsünde kalbinin atışını duymuyor musunuz ya da silahlarının uğultusunda öfkesinin öfkesini hissetmiyor musunuz?' Cassar izleme paneline geri döndü ve şöyle dedi: 'Hayır, istemiyorum ve sizin aptallıklarınızı daha fazla duymak istemiyorum, konuşlanma öncesi kontrollerimizde zaten gerideyiz. Eğer hazır olmazsak Princeps Turnet derilerimizi gövdeye çiviletecek.' “Princeps nerede?” diye sordu Jonah aniden ciddileşerek. "Savaş Konseyi ile birlikte" dedi Cassar. Aruken başını salladı ve Titan'ın basamaklarından inerek izleme istasyonundaki Cassar'a katıldı ve son bir hamleyle uçmaya izin verdi. 'Daha önce bir kadından hoşlanma şansına sahip olmamış olman benim haklı olmadığım anlamına gelmez.' Cassar ona öldürücü bir bakış attı ve "Yeter" dedi. Savaş Konseyi yakında tamamlanacak ve Legio Mortis'in İmparator'un emirlerini yerine getirmeye hazır olmadığının söylenmesine izin vermeyeceğim.' "Horus'un teklifini kastediyorsun," diye düzeltti Jonah. "Bunu daha önce de konuşmuştuk dostum" dedi Cassar. 'Horus'un yetkisi İmparator'dan gelir. Bunu tehlikeye atarak unutuyoruz.' 'Öyle olabilir ama İmparator'la yanımızda savaştığımızdan beri çok karanlık ve kanlı bir gün oldu, değil mi? Ama Horus her savaş alanında her zaman yanımızda olmadı mı?' "Gerçekten de öyle ve bunun için Halo yıldızlarının ötesindeki savaşta onu takip ederim," diye başını salladı Cassar. ‘Fakat Savaş Ustasının bile İmparator Tanrıya hesap vermesi gerekiyor.’ "Tanrı-İmparator mu?" diye tısladı Jonah, yaklaşırken bazı yer mürettebatının başlarını onlara doğru çevirdiğini gördü. 'Dinle Titus, bu Tanrı-İmparator saçmalığını durdurmalısın. Bir gün bunu yanlış kişiye söyleyeceksin ve kafan çatlayacak. Üstelik İmparator bile kendisinin bir tanrı olmadığını söylüyor.” Cassar, kitabından alıntı yaparak, "Yalnızca gerçekten tanrısal olanlar, tanrısallıklarını inkar ederler" dedi. Jonah teslim olurcasına ellerini kaldırdı ve şöyle dedi: 'Tamam, kendi istediğin gibi yap Titus, ama seni uyarmadığımı söyleme.' 'Doğruların kötülerden korkacak hiçbir şeyi yoktur ve...' "Bana ahlak konusunda bir ders daha ver, Titus," diye içini çekti Jonah, arkasını dönerek bir müfrezenin İmparatorluk Ordusu askerlerinin omuzlarından sarkan kanvas askılardaki lazer tüfekleriyle hangara doğru yürüyüşünü izledi. Jonah konuyu değiştirerek, "Bu kayanın üzerinde neyle savaşacağımıza dair henüz bir bilgi var mı?" diye sordu. 'Umarım yeşilderilidir. Ullanor'daki Vulkas Tor'un yok edilmesinden dolayı onlara hala borçluyuz. Sizce yeşilderili mi olacak?' Cassar omuz silkti. 'Bilmiyorum Yunus. Önemli mi? Bize savaşmamız emredilenlerle savaşırız.' 'Sadece bilmek hoşuma gidiyor.' Cassar, "Princeps Turnet'nin ne zaman döneceğini bileceksiniz" dedi. “Bundan bahsetmişken, onun dönüşü için komuta güvertesini hazırlasanız daha iyi olmaz mı?” Jonah, moderati arkadaşının haklı olduğunu ve onu tuzağa düşürmek için yeterince zaman harcadığını bilerek başını salladı. Kıdemli Princeps Esau Turnet'nin korkulan, acımasız bir savaşçı olarak ünü fazlasıyla hak edilmişti ve Dies Irae'de zorlu bir gemiyi yönetiyordu. Titan mürettebatına davranışlarında sıradan askerlere göre daha fazla hareket serbestliği tanınabilirdi ama Turnet, Titan mürettebatının böyle bir gevşekliğe tahammülü yoktu. 'Haklısın Titus, özür dilerim.' "Üzülme," dedi Cassar, Titan'ın bacağındaki geçidi işaret ederek. 'Hazır olun.' Jonah hızlı bir selam verip merdivenlerden yukarı koştu ve Cassar'ı Titan'a yakıt ikmali için hazırlama işini bitirmeye bıraktı. Onları kenara iterken homurdanan gemiye binen askerlerin yanından geçti. Bazıları sesini yükseltti ama üniformasını görünce ve hayatlarının yakında ona bağlı olabileceğini anlayınca itirazlarını hızla susturdular. Jonah Titan'ın girişinde durdu ve eşikte dururken anın tadını çıkarmak için bir saniye ayırdı. Başını geriye eğdi ve yükselen makinenin yüksekliğine baktı, kartal ve şimşeklerle süslü uzun geçitten geçip Titan'a girerken derin bir nefes aldı. Titan'ın soğuk, sert iç kısmına girdiğinde kırmızı ışıkla yıkandı ve Dies Irae'yi bir arada tutan her perçin ve cıvatanın konumunu öğrenmek için sayısız saatlerin getirdiği bir aşinalıkla alçak tavanlı koridorlarda ilerlemeye başladı. Titan'da Jonah'ın bilmediği bir köşesi yoktu: her geçit, her ambar kapısı ve yaşlı kızın içinde taşıdığı her sır ona aitti. Titus ve Princeps Turnet bile Dies Irae'yi onun kadar iyi bilmiyordu. Dar bir koridorun sonuna ulaşan Jonah, gümüş zırh gömleklerinin üzerinde parlak siyah göğüs zırhları giyen iki askerin koruduğu kalın, demir bir kapıya yaklaştı. Her biri Legio'nun ölü kafası şeklinde tasarlanmış bir maske takıyordu ve kısa bir sarsma çubuğu ve kılıflı bir şok tabancasıyla silahlanmışlardı. O görüş alanına girdiğinde gerildiler ama onu tanıdıklarında biraz rahatladılar. Jonah askerlere başıyla selam verdi ve şöyle dedi: 'Moderati primus alt seviyelerden orta seviyelere doğru ilerliyor.' En yakındaki asker başını salladı ve kapının yanındaki cam gibi siyah paneli işaret ederken diğeri tabancasını çekti. Namlusu hafifçe genişlemişti ve iki gümüş çelik sivri ucu tehditkar bir şekilde dışarı çıkıyordu; aralarında mavi ışık kıvılcımları titriyordu. Işık yayları dışarı fırlayabilir ve bir şimşek patlamasıyla bir adamın kemiklerinden etleri parçalayabilir, ancak bir Titan'ın iç kısmının sıkışık sınırlarında tehlikeli bir şekilde sekemez. Jonah avucunu panele bastırdı ve sarı ışının elini taramasını bekledi. Kapının üzerindeki ışık yeşil renkte yanıp söndü ve en yakındaki asker uzanıp kapıyı açan kapak tekerleğini çevirdi. "Teşekkür ederim" dedi Jonah ve oradan geçti ve kendini Titan'ın bacağının iç kısmına tırmanan vidalı merdivenlerden birinde buldu. Dar demir örgülü merdivenler kalın, lif demetinden oluşan kasların ve parıldayan bir enerji alanıyla çevrelenmiş zonklayan güç kablolarının etrafında kıvrılıyordu ama Jonah, sıcak, havasız merdivenleri tırmanırken çalkantılı midesiyle fazlasıyla ilgilendiğinden onlara aldırış etmedi. Yarı yolda nefesini toparlamak için durmak zorunda kaldı ve bir sonraki seviyeye ulaşmadan önce eliyle terli alnını sildi. Bu yükseklikte, güçlü geri dönüşüm üniteleri plazma gazlarının reaktörden tahliye edilmesiyle üretilen ısıyı dağıttığından hava daha soğuktu. Mechanicum'un kukuletalı ustaları, reaktördeki plazma seviyelerini dikkatli bir şekilde oluştururken kontrol panellerini titretmeye eğilimliydi. Mürettebat onu Titan'ın iç kısmının sıkışık sınırları boyunca geçirdi ve yanından geçerken onu selamladılar. Dies Irae'de iyi adamlar görev yapıyordu; iyi olmaları gerekiyordu; aksi takdirde Princeps Turnet onları asla seçmezdi. Titan'daki tüm kadın ve erkekler uzmanlıkları ve bağlılıkları nedeniyle kişisel olarak seçilmişti. Sonunda Jonah, Titan'ın kalbindeki Moderati Odalarına ulaştı ve kimlik doğrulayıcısını kapının yanındaki yuvaya kaydırdı. 'Moderati Primus Jonah Aruken' dedi. Kilit mekanizması tıkladı ve kapı bir zil sesiyle kayarak açıldı. İçeride parlak metalden kıvrımlı duvarları ve tavan boyunca eşit aralıklarla yerleştirilmiş yarım düzine açıklığı olan parlak kubbeli bir oda vardı. Jonah odanın ortasında durdu ve 'Command Bridge, Moderati Primus Jonah Aruken' dedi. Altındaki zemin cıva gibi parlıyor ve dalgalanıyordu; ayaklarının altında mükemmel dairesel, ayna benzeri metal bir disk oluşuyor ve onu yerden kaldırıyordu. İnce disk havaya tırmandı ve Jonah tavandaki bir delikten yükselerek taşıma borusunu geçerek Titan'ın zirvesine doğru ilerledi. Tüpün duvarları kendi iç ışıklarıyla parlıyordu ve gümüş disk durup komuta güvertesine çıktığında Jonah esnemesini bastırdı. Dies Irae'nin baş bölümünün iç kısmı geniş ve düzdü; zeminde, ana geçidin her iki yanında, kukuletalı ustaların ve hizmetkarların devasa makinenin derin çekirdek işlevleriyle doğrudan arayüz oluşturduğu girintili bölmeler vardı. "Peki bu güzel sabahta herkes nasıl?" diye özellikle kimseye sormadı. 'Mücadeleyi bir kez daha kafirlere götürmeye hazır mısın?' Her zamanki gibi kimse ona cevap vermedi ve Jonah köprünün ön tarafına doğru ilerlerken gülümseyerek başını salladı, komuta arayüzüne uyum sağlama düşüncesinin akşamdan kalmalığının azaldığını hissediyordu. Parlayan yeşil taktik izleyicinin önünde, yükseltilmiş bir platformda üç yastıklı sandalye bulunuyordu; her birinin kollarından ve koltuk başlıklarından kalın yalıtımlı kablo demetleri uzanıyordu. Princeps Turnet'in orta koltuğunun yanından geçip sağdaki sandalyeye oturdu ve yıllar boyunca gıcırdayan deride aşındırdığı rahat oyuklara kaydı. 'Ustalar' dedi. 'Bana bağlan.' Her iki yanında da Mechanicum'un kırmızı cüppeli ustaları belirdi; hareketleri yavaş ve birbirleriyle mükemmel bir uyum içindeydi ve ellerinin üzerine ince mikro-hücresel eldivenler takmışlardı; iç, anımsatıcı yüzeyler derisine yapışıyor ve yaşamsal belirtilerini kaydediyordu. Başka bir usta, ensefalografik sensörlerden oluşan gümüş bir kafesi kafasına indirdi ve soğuk metalin cildine teması hoş bir duyguydu. Arkasındaki usta, "Kıpırdama, moderati" dedi, sesi donuk ve cansızdı. ‘Kortikal dendritler açılmaya hazır.’ Jonah boyun kelepçelerinin koltuk başlığının yanından kayarken çıkardığı tıslamayı duydu ve göz ucuyla kelepçelerden çıkan metal şeritlerinin kaydığını görebiliyordu. Gümüş solucanlar gibi yanağının üzerinden gözlerine doğru kayarken, bağlanmanın anlık acısına kendini hazırladı. Sonra onları tam olarak görebiliyordu: Her biri insan saçından daha kalın olmayan, ancak çok büyük miktarda bilgi taşıyabilen inanılmaz derecede ince gümüş teller. Kelepçeler başını sıkıca kavradı, gümüş teller aşağı inip gözlerinin köşelerine girdi, optik sinirlerini geçerek beynine girdi ve sonunda beyin korteksi ile doğrudan arayüze girdiler. Bağlantının anlık, buz gibi acısı beyninden geçerken homurdandı ama Titan'ın bedeninin kendisininkiyle bir olduğunu hissettiğinde rahatladı. Bilgi onun içinden aktı, kortikal dendritler bu bilgiyi beyninin normalde kullanılmayan kısımlarından süzerek devasa makinenin her parçasını sanki kendi etinin bir uzantısıymış gibi hissetmesine olanak sağladı. Mikrosaniyeler içinde, beyninin bilinçaltı kısımlarındaki hipnoz sonrası implantlar çoktan konuşlanma öncesi kontrolleri çalıştırıyordu ve gözbebeklerinin içi telemetri verileri, silahın hazır olma durumu, yakıt seviyeleri ve bu güzel, harika Titan'ı yönetmesine olanak sağlayacak milyonlarca başka bilgi külçesiyle aydınlanıyordu. Usta, “Nasıl hissediyorsun?” diye sordu ve Jonah güldü. 'Kral olmak güzel' dedi. Gökyüzünde ilk iğne deliği ışık parladığında Akshub, dünyasına tarihin geldiğini biliyordu. Fetiş asasını pençeli eliyle sımsıkı kavradı; zaman içinde insanlığın asla unutamayacağı bir anın doğduğunu, tanrıların bizzat mit ve efsaneden çıkıp geleceği kan ve ateşle şekillendirecekleri bir günü müjdelediğini biliyordu. Gökyüzündeki büyük savaşçılar, henüz kollardayken kendisine verilen kutsal görevin haberini getirdiğinden beri bu günü beklemişti. Güneşin büyük kırmızı küresi kuzeyden yükselirken, sıcak ve kuru rüzgarlar, çoktan ölmüş imparatorların mezarlarla dolu vadilerinden acı çiçeklerin ekşi kokusunu getirdi. Dağların yükseklerinde dururken, bu günlerin aşağıda gelişişini izledi, siyah, oval gözlerinden kırışık yanaklarından sevinç gözyaşları dökülürken, ışık noktacıkları bulutların üzerinden yere doğru ilerleyen ateşli izlere dönüştü. Aşağıda, büyük boynuzlu hayvan sürüleri, gün hareket edemeyecek kadar ısınmadan ve hızlı, keskin dişli yırtıcılar kayalık yuvalarından çıkmadan önce, yemyeşil savana boyunca yürüyor, güneydeki sulama deliklerine doğru ilerliyorlardı. Bu önemli gün ilerledikçe geniş kanatlı kuş sürüleri, üzerindeki dağların en yüksek zirveleri üzerinde dönüyordu; kısık ama müzikal çığlıkları vardı. Çok çeşitli yaşam türlerinin tümü, galaksinin kaderini değiştirecek olayların bu sıradan dünyada çok yakında ortaya çıkacağı gerçeğinden habersiz, her zamanki gibi devam ediyordu. Bu günlerde bunu gerçekten takdir eden tek kişi oydu. Drop-pod'ların İLK DALGASI tam olarak Zulu saatiyle 16:04'te merkezi masifin çevresine indi; retrolarının çığlık atan jetleri, alt atmosferi delerken onları ateşli sütunların üzerine getirdi. Talihsiz bir kurbanın üzerine saldıran tehlikeli derecede zarif yırtıcı kuşlar gibi fırtına kuşları da onu takip etti. Siyah ve yeniden girişin sıcaklığıyla kavrulmuş olan otuz düşme kapsülü, çarpışmalarından dolayı büyük toz ve toprak bulutları kaldırdı, geniş kapıları vurmalı gümbürtülerle açılıyor ve bozkırın üzerine çınlıyor. Kalın, plaka zırhlı üç yüz savaşçı, çıkarma bölmelerinden hızlı bir şekilde indi ve mekanik bir hassasiyetle yayılarak hızla diğer birliklerle bağlantı kurdu ve çıkarma düzenlerinin ortasındaki dikkat çekici olmayan bir arazi parçasının etrafında savunma çevresi oluşturdu. Fırtına kuşları, sanki herhangi bir şeye yaklaşmaya cesaret ediyormuş gibi, üst üste binen yarış pisti düzenlerinde daire çiziyordu. Görünmeyen bir sinyal üzerine, Fırtına Kuşları düzeni bozdu ve bir Thunderhawk'ın kutu gibi formu bulutların arasından inerken, karnı karardı ve arkasında mavi-beyaz izler bırakarak gökyüzüne yükseldi. Daha büyük olan araç, küçük olanın etrafını sarmıştı; tıpkı bir civcivi koruyan anne tavuklar gibi, ona yüzeye kadar eşlik ediyordu ve orada da kırmızı bir toz bulutu halinde iniyordu. Thunderhawk'ın ön rampası inleyerek açılırken, içeriden basınçlı havanın tıslaması duyulurken Stormbird'ler belirlenmiş devriye devrelerinde çığlıklar atıyordu. Horus'un Oğulları'nın tarak tepeli miğferlerine ve parlak plaka zırhlarına bürünmüş on savaşçı, omuzlarında dalgalanan çok renkli pelerinlerle savaş helikopterinden yürüyordu. Her biri göğsünde altın bir ok taşıyordu ve tehdit ararlarken başları soldan sağa dönüyordu. Arkalarında yaşayan bir tanrı geliyordu; zırhı altın rengi ve okyanus yeşili parlıyordu, onu mükemmel bir şekilde çevreleyen muhteşem mor bir pelerin vardı. Göğüs zırhından dışarı bakan tek, oymalı kırmızı bir göz vardı ve mükemmel alnının üzerinde bir defne çelengi vardı. “Davin,” diye içini çekti Horus. ‘Burayı bir daha göreceğimi hiç düşünmezdim.’ İKİ kanıyorsun İyi bir savaş Galaksi yanana kadar Dinlenecek bir zaman MERSADIE OLITON, bu saldırının kesinlikle onun hayatına son vereceğini bildiğinden, bıçağın Loken'a doğru saplanmasını izlemek için kendini ZORLADI. Ancak her zaman olduğu gibi devasa Astartes gövdesini yalanlayan bir hızla ölümcül saldırıdan uzaklaştı ve başka bir saplama darbesini engellemek için kılıcını zamanında kaldırdı. Ağır bir sopa kafasına doğru eğildi ama belli ki darbeyi önceden tahmin etmişti ve darbe onu keserken eğildi. Silahlar havada sallanırken, bıçaklanırken ve kesilirken antrenman kafesinin armatürleri takırdadı; içinde savaşan devasa Astartes savaşçısını akılsızca parçalamaya çalıştı. Loken homurdandı, sert kaslı vücudu parlak bir ter tabakasıyla parlıyordu ve bir bıçak üst kolunu sıyırırken Mersadie pazısından ince bir kan çizgisi akarken yüzünü buruşturdu. Hatırlayabildiği kadarıyla onu ilk kez antrenman kafeslerinde yaralı olarak görüyordu. Gülümseyen sarışın dev Sedirae ve Loken'in arkadaşı Vipus uzun zaman önce eğitim salonlarından ayrılmış ve onu 10. Bölüğün Kaptanı ile yalnız bırakmışlardı. Her ne kadar kendisinden antrenmanını izlemesini istemesi gururunu okşamış olsa da, çok geçmeden kendini onun bu cezalandırıcı ritüeli bitirmesini, böylece Davin'de olup bitenleri ve onları bu ayda savaşa sürükleyen olayları konuşabilmelerini dilerken buldu. Antrenman kafeslerinin dışındaki soğuk, demir banklarda otururken, hafıza bobinlerinde ihtiyaç duyacağından daha fazla görüntüyü saklamak için çoktan göz açıp kapayıncaya kadar tıklamıştı. Dahası, eğer dürüst olsaydı, Loken'in umutsuz tartışmasındaki saf... takıntılılık bir şekilde rahatsız ediciydi. Onu daha önce de maç izlemişti ama bu her zaman normal tartışmalarının bir parçasıydı, hiçbir zaman odak noktası olmamıştı. Bu… bu başka bir şeydi. Sanki Ay Kurtlarının Kaptanıydı - Hayır, Ay Kurtları değil, diye hatırlattı kendine: Horus'un Oğulları. Loken başka bir keskin bıçağı saptırırken dahili kronometresini tekrar kontrol etti ve yakında oradan ayrılması gerektiğini biliyordu. Karkasy beklemezdi, olağanüstü iştahı ona karşı gösterilen her türlü nezaket anlayışının önüne geçiyordu ve o olmadan geminin kamaralarındaki yineleyicilerin öğle yemeğine doğru yola çıkıyordu. Orada bol miktarda bedava şarap olacaktı ve Ignace'in anma davasına yeni keşfettiği bağlılığa rağmen, böyle bir açık büfe alkolün tekrar onun yoluna çıkması fikrinden hoşlanmıyordu. İdman kafesinin tıslayan mekanik yarımküreleri geri çekilip bir zil çalmaya başladığında Karkasy hakkındaki düşüncelerini bir kenara itti. Loken kafesten çıktı, daha önce gördüğünden daha uzun olan sarı saçları kafa derisine yapışmıştı ve hafif çilli yüzü efordan kızarmıştı. "Yaralanmışsın" dedi, banktan ona bir havlu uzatırken. Yaranın farkında değilmiş gibi aşağıya baktı. Zaten pıhtılaşmış olan kanı silerek, "Önemli bir şey değil" dedi. Nefesi kısa aralıklarla geldi ve kadın şaşkınlığını gizlemeye çalıştı. Bir Astartes'in nefessiz kaldığını görmek ona tamamen yabancıydı. O salonlara gelmeden önce ne kadar süredir antrenman yapıyordu? Loken kişisel silahlanma odasına doğru giderken yüzündeki ve vücudunun üst kısmındaki teri sildi. Mersadie onu takip etti ve her zamanki gibi onun gelişmiş fiziğinin katıksız fiziksel mükemmelliğine hayran olmadan edemedi. Olimpiya Hegemonyasının kadim kabilelerinin, bu tür fiziksel mükemmellik örneklerini Adonian olarak adlandırdıkları ve bu kelimenin, Mark IV plakasının ustaca hazırlanmış bir takımı gibi Loken'e uyduğu söylenir. Mersadie neredeyse hiç düşünmeden vücudunun görüntüsüne göz kırptı. Loken dönmeden, "Bakıyorsun," dedi. Bir an şaşırdı ve şöyle dedi: 'Üzgünüm, öyle demek istemedim...' Güldü. 'Dalga geçiyorum. Umurumda değil. Eğer hatırlanacaksam, bunun, dişsiz, yaşlı bir adamın yulaf ezmesine akması yerine, zirvede olduğum zaman olmasını isterim.' "Astartes'in yaşlandığını fark etmemiştim" diye yanıtladı, soğukkanlılığını yeniden kazanarak. Loken omuz silkerek oymalı bir vambrace ve bir parlatma bezi aldı. 'Biz de öyle miyiz bilmiyorum. Hiçbirimiz bunu öğrenecek kadar uzun yaşamadık.” Söylenmemiş şeylere dair algısı, eğer konu hakkında daha fazla konuşursa bu bakış açısını anılarının bir bölümünde kullanabileceğini söyledi. Ölümsüzün melankolisi ya da sürekli değişen zamanların akışına kapılmış yaşlanmayan bir varlığın paradoksu - tarihin pıhtılaşan kehribarında mücadele eden sinekler. Kendini aştığını fark etti ve sordu, 'Yaşlanmamak seni rahatsız ediyor mu? İçinizde bunu isteyen bir kısım var mı?' "Neden yaşlanmak isteyeyim ki?" diye sordu Loken, alıştırma tozu kutusunu açıp onu yeni rengi olan, henüz tanımadığı soluk, yeşilimsi metalik tonlu vambrace'a uygulayarak. "Öyle mi?" Hayır, diye itiraf etti, farkında olmadan saçsız, dolgun kafa derisinin pürüzsüz siyah derisine dokunmak için uzandı. 'Hayır, yapmıyorum. Dürüst olmak gerekirse bu beni korkutuyor. Bu seni korkutuyor mu?' 'Hayır. Sana söyledim, böyle hissetmek için yaratılmadım. Artık güçlüyüm, güçlüyüm. Bunu neden değiştirmek isteyeyim ki?' 'Bilmiyorum. Belki yaşlanırsan bir gün emekli olabilirsin diye düşündüm. Haçlı Seferi bittikten sonra demek istiyorum.' 'Bitti mi?' ‘Evet, savaş bittiğinde ve İmparatorun krallığı yeniden kurulduğunda.’ Loken hemen cevap vermedi, bunun yerine zırhını cilalamaya devam etti. Tam soruyu tekrar sormak üzereydi ki adam 'Bunun biteceğini bilmiyorum Mersadie' dedi. Mournival'a katıldığımdan beri Büyük Birleşme'yi asla bitiremeyeceğimizi düşünen birçok insanla konuştum. Ya da yaparsak bu uzun sürmez.' Güldü. "Ignace'le çok fazla vakit geçirmişsin gibi görünüyor." Şiiri yeniden çılgına mı döndü?' Başını salladı. 'HAYIR.' 'O halde nedir? Seni böyle düşünmeye iten ne? Sindermann'dan ödünç aldığın kitaplar mı?' Hayır, diye tekrarladı Loken, soluk gri gözleri saygıdeğer birincil yineleyiciden bahsedilince koyulaştı ve onun bu konu üzerinde daha fazla ilerlemeyeceğini hissetti. Bunun yerine, bu konuşmayı başka bir zamana, alışılmadık derecede kasvetli düşünceler konusunda daha açık sözlü olabileceği bir zamana sakladı. Başka bir soru sormaya ve konuşmayı daha neşeli bir yöne yönlendirmeye karar verdiğinde ikilinin üzerine beliren bir gölge düştü ve döndüğünde Birinci Kaptan Abaddon'un devasa, levhaya benzer formunun onun üzerinde yükseldiğini gördü. Her zamanki gibi uzun saçları gümüş kılıflı topuz halinde toplanmış, kafa derisinin geri kalanı çıplak bir şekilde tıraş edilmişti. Horus'un Oğulları'nın Birinci Bölüğünün kaptanı basit idman kıyafetleri giymişti ve ucu işlenmiş devasa bir kılıç taşıyordu. Mersadie'ye onaylamayan gözlerle baktı. 'Birinci Yüzbaşı Abaddon...' diye başladı, başını eğerek, ama Kaptan onun sözünü kesti. “Kanadınız mı?” dedi Abaddon ve Loken'in kolunu güçlü bir şekilde kavradı, sesindeki gür ton sadece devasa cüssesini vurguluyordu. ‘İdman makinesi Astartes’in kanını mı akıttı?’ Loken bıçağın oradaki siyah çift başlı kartal dövmesini kestiği şişkin kaslara baktı. ‘Evet Ezekyle, uzun bir seanstı ve yorulmaya başlamıştım. Mühim değil.' Abaddon homurdandı ve "Yumuşaklaşıyorsun Loken" dedi. Belki de savaşçıların yanında baş belası şairler ve meraklı yazarlardan daha fazla vakit geçirseydiniz, bu tür yorgunluğa daha az eğilimli olurdunuz.' "Belki de" diye onayladı Loken ve Mersadie iki Astarte arasındaki çatırdayan gerilimi hissedebiliyordu. Abaddon, Loken'e sert bir şekilde başını salladı ve idman kafeslerine dönmeden önce ona son, dikenli bir bakış attı, kılıcı gırtlaktan gelen bir cana dönüşerek vızıldadı. Mersadie, Abaddon'u takip eden Loken'in gözlerine baktı ve orada görmeyi hiç beklemediği bir şeyi gördü: ihtiyatlılık. “Bütün bunlar neyle ilgiliydi?” diye sordu. "Bunun Davin'de olanlarla bir ilgisi var mı?" Loken omuz silkti. "Söyleyemem." DAVIN. Çöllere dağılmış melankolik harabeler, bir zamanlar uygarlaşmış kültüründen bahsediyordu ama Eski Gece'nin anarşisi, bir zamanlar toplumun yüzyıllar önce refah içinde olan her şeyi yok etmişti. Artık Davin, sıcak, kurak rüzgarların sürüklediği ve güneşin uğursuz kırmızı gözünün altında kavrulan vahşi bir dünyaydı. Loken'in Davin'e son ayak basmasının üzerinden altmış yıl geçmişti ama o zamanlar burası 63. Keşif kuvveti tarafından uyumlu hale getirilen sekizinci dünya olarak Altmış Üç Sekiz olarak biliniyordu. Onun görüşüne göre uyum onu ​​pek geliştirmemişti. Yüzeyi, sert bitki örtüsü ve uzun, güçlü kokulu ağaçlardan oluşan ormanlarla kaplı sert, pişmiş kilden oluşuyordu. Yerleşim, bereketli nehir vadileri boyunca uzanan ilkel kasabalarla sınırlıydı, ancak yılanlarla dolu, güçlü çöllerde yalnız başına ilerleyen birçok göçebe kabile de vardı. Loken, bu dünyayı uyumlu hale getirmek için verdikleri savaşları, birbirlerine savaş açan ve iç içe geçmiş çatışmaları onları neredeyse yok eden otokton savaşçı sınıflarıyla kısa ve keskin çatışmalarını çok iyi hatırlıyordu. Sayıca üstün olmalarına ve umutsuzca üstün olmalarına rağmen, onurun gerektirdiği her şeyi yaptıktan sonra teslim olmayı teklif etmeden önce büyük bir cesaretle savaşmışlardı. Ay Kurtları, toplumlarının yeni düzenini kabul etme cesaretlerinden ve istekliliklerinden etkilenmişti ve komutan (henüz Savaş Ustası değil) savaşçılarının bu cesur rakiplerden çok şey öğrenebileceğine karar vermişti. Kabile üyelerinin binlerce yıllık izolasyon nedeniyle insan genomundan ayrılmış olmasına ve Astartes'ten sonra gelen yerleşimcilerle çok az fiziksel özelliği paylaşmasına rağmen Horus, İmparatorluk yaşam tarzını coşkuyla benimsedikleri için vahşi kabile üyelerinin kalmasına izin vermişti. Tekrarlayıcılar ve anımsatıcılar henüz Haçlı filosunun resmi bir parçası haline gelmemişlerdi, ancak seferi kuvvetlerinin kuyruğuna takılan siviller ve akademisyenler halk arasında dolaşıp İmparatorluğun ihtişamını ve hakikatini ilan ettiler. Fetih sonrasında büyük ölçüde XVII. Lejyon'un papazları olan Söz Taşıyıcıları tarafından üstlenilen saygılı çalışmalar sayesinde, açık kollarla karşılanmışlardı. İyi bir savaş olmuştu; hızlı bir şekilde ve Luna Wolves adına kansız bir şekilde kazandı. Yenilen düşman hızlı ve etkili bir şekilde uyumlu hale getirildi ve komutanın, gerçeğin ışığını ve aydınlanmayı Davin'e getirme görevini tamamlamak üzere Kelime Taşıyıcıları'ndan Kor Phaeron'u bırakmasına olanak tanındı. Evet, iyi bir savaş olmuştu ya da o öyle düşünüyordu. Ter başının arkasından aşağı süzülüyor ve zırhının iç kısmından aşağıya doğru akıyordu; onu yeniden boyamasının üzerinden aylar geçmesine rağmen zırhın yeşilimsi, metalik parlaklığı hâlâ yeni ve onun için şaşırtıcıydı. İşi Lejyon'un pek çok zanaatkarından birine bırakabilirdi ama savaş teçhizatına kendisinin bakması gerektiğini iliklerine kadar biliyordu ve bu nedenle her zırhlı parçayı tek başına titizlikle yeniden boyamıştı. Beyaz plakasının bozulmamış parıltısını özlemişti ama Savaş Ustası, yeni rengin Lejyon'un yeni ismine eşlik edecek şekilde benimsenmesine karar vermişti: Horus'un Oğulları. Loken, duyurusu Sefer boyunca yayılırken Savaş Ustası'nın ayaklarının dibinde yükselen tezahüratları ve hayranlık çığlıklarını hatırladı. Yumruklar havaya yumruk atıyor ve sevinçten gırtlakları boğuk bağırılıyordu. Loken de diğer arkadaşlarına katılmıştı ama sevgili Lejyonunun yeni adını duyunca içini bir tedirginlik dalgası kaplamıştı. Her zaman şakacı olan Torgaddon, yüzünden bir anlığına geçen gölgeyi fark etmiş ve "Sorun nedir, onun Loken'in Oğulları olmasını mı istedin?" dedi. Loken gülümsemiş ve şöyle demişti: 'Hayır, sadece...' 'Neyi? Biz bunu hak etmiyor muyuz? Komutan bu onuru kazanmadı mı?' "Elbette Tarık," diye başını salladı Loken, Lejyon'un tezahüratlarının kulakları sağır eden kükremesi arasında duyulmak için bağırarak. 'Bunu herkesten çok o hak etti, ama sizce bu ismin bir miktar kendini yüceltme kokusu taşıdığını düşünmüyor musunuz?' "Kendini yüceltme mi?" diye güldü Torgaddon. 'Kırbaçlanmış köpekler gibi seni takip eden o zikirciler sana yeni kelimeler öğretiyor olmalı. Hadi, bunun tadını çıkar ve bu kadar aptal olma!' Tarık'ın coşkusu bulaşıcıydı ve Loken kendini bir kez daha boğazı düğümlenene kadar tezahürat yaparken bulmuştu. Uzak kuzeyden esen Davin'in ekşi, keskin rüzgarlarından derin bir nefes alırken, şu anda başka bir yerde olmayı dileyerek bu keskinliği neredeyse yeniden hissedebiliyordu. Güzelliğin olmadığı bir dünya değildi ama Loken, Davin'den hoşlanmıyordu ama bu konuda onu tam olarak neyin rahatsız ettiğini söyleyemiyordu. Xenobia'dan Davin'e olan yolculuk sırasında karnına acı bir huzursuzluk yerleşmişti ama komutanın önünde gezegenin yüzeyine doğru yürürken bunu düşüncelerinden uzaklaştırmıştı. Cthonia'nın kabus gibi endüstriyel mağaralarından biri için Loken, Davin'in geniş açık alanlarının sarhoş edici derecede güzel olduğunu inkar edemezdi. Batılarında yükselen dağ zirveleri yıldızları sıyırıyor gibiydi ve daha kuzeyde Loken, dünyanın derinliklerine inen vadilerin ve antik kralların fantastik mezarlarının olduğunu biliyordu. Evet, Davin'e iyi bir savaş açmışlardı. O halde Kelime Taşıyıcıları onları neden tekrar buraya getirmişti? BİRKAÇ SAAT ÖNCE, İntikamcı Ruh'un köprüsünde Maloghurst, çarpık pençesiyle tuttuğu veri sayfasını etkinleştirmişti; Lejyon eczacılarının eski haline döndürmek için gösterdiği tüm çabalara rağmen cilt erimiş ve ıslak pembe renkteydi. Dilekçe sahibi tarafından kullanılan ifadenin değişmesine kızarak, listedeki tebliğin içeriğini bir kez daha gözden geçirmişti. Mesajı Savaş Ustası'na gösterme ihtimalinden pek hoşlanmıyordu ve bir an bunu görmezden gelip gelmeyeceğini ya da mektubun önüne hiç gelmemiş gibi davranıp davranmayacağını merak etti, ancak Maloghurst, onu kötü haberlerden yalıtarak Savaş Ustası'nın atı haline gelmemişti. İçini çekti; Bugünlerde yumuşak yöneticilerin sözleri İmparator'un ağırlığını taşıyordu ve Maloghurst ne kadar istese de bu mesajı görmezden gelemezdi. Savaş Ustası bunu asla kabul etmezdi ama Maloghurst'ün ona söylemesi gerekiyordu. Bir anlık zayıflık anında Maloghurst döndü ve Strategium güvertesi boyunca topallayarak Savaş Ustası'nın kutsal odasına doğru ilerledi. Kendi zamanında bulması için yazı tahtasını Savaş Ustasının masasına bırakacaktı. Kutsal alanın kapıları yavaşça yana kayarak karanlık ve huzurlu iç mekanı ortaya çıkardı. Maloghurst kutsal mekanın yalnızlığının tadını çıkardı, havanın serinliği ham derisinin ve çarpık omurgasının acısını hafifletiyordu. Kutsal mekanın sessizliğini bozan tek ses, boğazındaki hırıltılı nefesti, omurgasının anormal geriye doğru eğriliği ciğerlerine aşırı baskı yapıyordu. Maloghurst pürüzsüz yüzeyli oval masanın uzunluğu boyunca acı verici bir şekilde ayaklarını sürüyerek ilerledi ve arduvazı Savaş Ustası'nın oturduğu baş ucuna yerleştirmek için uzandı. Maloghurst, Mournival'in burada toplanmasından bu yana çok uzun zaman geçti, diye düşündü. Gölgelerin arasından kasvetli ve yorgun bir ses, "İyi akşamlar, Mal" dedi. Maloghurst şaşkınlıkla sesin kaynağına döndü ve Savaş Ustası'nın mabedini ihlal etmeyi uygun gören herkesi azarlamaya hazır bir şekilde yazı tahtasını masaya bıraktı. Karanlığın içinden bir şekil belirdi ve komutanın, gerdanlığının ışığıyla aşağıdan ürkütücü bir şekilde kırmızı ışıkla aydınlanan tanıdık yüz hatlarını görünce rahatladı. Savaş zırhını tamamen kuşanmış olan Savaş Ustası karanlık mabedin arkasında oturuyordu, dirsekleri dizlerine dayalıydı ve başı ellerinin arasındaydı. "Lordum" dedi Maloghurst. 'Her şey yolunda mı?' Horus mabedin mozaik kaplı zeminine baktı ve avuçlarının uçlarını tıraşlı kafatasına sürttü. Asil, bronzlaşmış yüzü ve geniş aralıklı gözleri derin gölgelerdeydi ve Maloghurst sabırla Savaş Ustası'nın cevabını bekledi. “Artık bilmiyorum Mal” dedi Horus. Maloghurst, Savaş Ustası'nın sözleri üzerine harap olmuş omurgasından aşağıya doğru bir ürperti indiğini hissetti. Elbette yanlış duymuştu. Savaş Ustasının bir şeyi bilmediğini hayal etmek düşünülemezdi. Horus aniden “Bana güveniyor musun?” diye sordu. Maloghurst hiç duraksamadan, "Elbette efendim," diye yanıtladı. “O halde bana doğrudan getirmeye cesaret edemeyeceğin ne bıraktın buraya?” diye sordu Horus, masaya doğru ilerleyip düşen veri levhasını kaldırarak. Maloghurst tereddüt etti. 'Başka bir yüke ihtiyacınız yok lordum. Görünüşe göre Terra'dan bir hatıra, yüksek mevkilerde arkadaşları olan biri: Sigillite.' "Carpinus Hanesi'nden Petronella Vivar," dedi Horus, yazı tahtasının içeriğini okuyarak. 'Ailesini biliyorum. Ataları, Birleşme'den önceki günlerde babamın yükselişini anlatıyordu.' Maloghurst "Onun talep ettiği şey çok saçma" diye tükürdü. "Öyle mi Maloghurst?" Hatırlanmayı gerektirmeyecek kadar önemsiz miyim ben?' Maloghurst şok olmuştu. ‘Efendim siz neden bahsediyorsunuz? Siz İmparator tarafından bu büyük çabada onun naibi olarak seçilen ve herkes tarafından sevilen Savaş Ustasısınız. Bu filoyu hatırlayanlar tanık oldukları her gerçeği kaydedebilirler ama siz olmadan onlar bir hiçtir. Sen olmayınca her şey anlamsız. Sen her şeyden üstünsün.” Horus, “Her şeyden önce erkekler,” diye kıkırdadı. 'Bunun sesi hoşuma gitti. Tek yapmak istediğim bu Haçlı Seferini zafere taşımak ve babamın bana bıraktığı işi tamamlamaktı.' Maloghurst gururla, "Hepimize örnek oluyorsunuz efendim" dedi. 'Sanırım bir insanın yaşamı boyunca umut edebileceği tek şey bu,' diye başını salladı Horus, 'bir örnek oluşturmak ve öldüğünde de tarihe ilham kaynağı olmak. Belki o asil ideal konusunda bana yardımcı olur.' 'Öldü mü? Siz insanlar arasında bir tanrısınız efendim: ölümsüz ve herkes tarafından sevilen.' “Biliyorum!” diye bağırdı Horus ve Maloghurst onun ani, volkanik öfkesi karşısında irkildi. ‘Elbette İmparator benim gibi sonsuzluğu kavrama yeteneğine sahip bir varlığı sadece bu kısa süreliğine var olmak için yaratmazdı! Haklısın Mal, sen de Erebus da. Babam beni ölümsüzlük için yarattı ve galaksinin beni bilmesi gerekiyor. Bundan on bin yıl sonra adımın tüm göklerde duyulmasını istiyorum.' Maloghurst başını salladı, Savaş Ustası'nın öfkeli inancı sarhoş ediciydi ve yakarırken acı verici bir şekilde tek dizinin üzerine çöktü. 'Ne yapmamı istersiniz lordum?' "Bu Petronella Vivar'a izleyicisinin olabileceğini ama şimdi olması gerektiğini söyle," dedi Horus, korkunç çıkışı tamamen unutulmuş bir şekilde, "ve ona eğer beni etkilerse, istediği sürece kişisel belgeselcim olmasına izin vereceğimi söyle." "Bundan emin misiniz efendim?" "Öyleyim dostum," diye gülümsedi Horus. ‘Şimdi dizlerinin üstünden kalk, bunun sana acı verdiğini biliyorum.’ Horus, Maloghurst'un ayağa kalkmasına yardım etti ve zırhlı eldivenini yavaşça atlısının omzuna koydu. "Beni takip edecek misin, Mal?" diye sordu Savaş Ustası. "Ne olursa olsun?" Maloghurst, "Siz benim efendimiz ve efendimsiniz, efendim," diye yemin etti. ‘Galaksi yanana ve yıldızlar sönene kadar seni takip edeceğim.’ "Tek istediğim bu dostum," diye gülümsedi Horus. 'Şimdi Erebus'un kendisi için ne söyleyeceğini görmeye hazırlanalım. Davin, öyle mi? Buraya geri döneceğimiz kimin aklına gelirdi?' Davin'e gezegene indikten iki saat sonra. 63. Keşif Gezisi'ni Davin'e getiren Söz Taşıyıcıları'nın Erebus'undan gelen yazışmada eski bir çeteleden, bir anlaşmazlığın çözümlenmesinden bahsediliyordu ama bunun nedeni veya katılımcıları hakkında hiçbir şey söylenmemişti. Cinayetteki katliam ve Extranus'tan ümitsizce çıkarılmanın ardından Loken, aralıksız bir gaddarlığın olduğu bir savaş bölgesi bekliyordu ama bu savaş bölgesi, eğer gerçekten öyle adlandırılabilirse, ölümcül derecede sessiz, sıcak ve... huzurluydu. Hayal kırıklığına mı uğraması gerektiğini, yoksa rahatlaması mı gerektiğini bilmiyordu. Horus, indikten kısa bir süre sonra Davin'in havasını tanıdık bir bakışla koklayarak aynı sonuca varmıştı. 'Burada savaş yok' demişti. Abaddon “Savaş yok mu?” diye sormuştu. 'Nasıl anlarsın?' "Öğreniyorsun Ezekyle," dedi Horus. 'Yanmış et ve metal kokusu, korku ve kan. Bu dünyada bunların hiçbiri yok.” “O halde neden buradayız?” diye sordu Aximand, tüylü miğferini başından kaldırmak için uzanarak. "Görünüşe göre çağrıldığımız için buradayız," diye cevapladı Horus, ses tonu karardı ve Loken, Savaş Ustası'nın dudaklarından çıkan "çağrıldı" kelimesinin kulağa hoş gelmemişti. Savaş Ustasını çağırmaya kim cesaret edebilir? Cevap, doğu ufkunda bir toz sütunu büyüdüğünde ve sekiz kutu gibi paletli aracın bozkır boyunca onlara doğru gümbürdeyerek geldiği zaman gelmişti. Warmaster'la birlikte gelen Stormbird'lerin gölgesindeki koyu renkli, fırçalanmış çelik araçlar, bir Astartes Lejyonunun haberci armalarıyla süslenmiş vox antenlerinden rehberleri takip ediyorlardı. Öndeki Rhino'da, altın kartallar ve kitaplarla asılı, lapis lazuli'den seçilmiş sivri uçlu şimşeklerle süslenmiş büyük, adanmışlık kupa rafı zırhlı taş yüzeyle gurur duyarak duruyordu. "Erebus," diye tükürdü Loken. Gergedanlar yaklaşırken Horus, "Dilini tut, bırak da konuşmayı ben yapayım" diye uyardı. Tuhaf bir şekilde, YURT elma kokuyordu, ancak Ignace Karkasy oymalı ahşap tepsilerin hiçbirinde meyve göremiyordu, sadece onun zevk sahibi damak zevkine göre biraz çiğ görünen yığın halinde et parçaları. Elma kokusunu aldığına yemin edebilirdi. Yurtun iç kısmına baktı ve yerel bira şarabının bulunup bulunmadığını merak etti. Kıllı suratlı, içinden geçilemeyen siyah gözlere sahip bir yerli ona zaten sığ bir kase yerel likör teklif etmişti; bu, kesilmiş süt gibi kokan pis görünüşlü bir biraydı, ancak Euphrati Keeler'ın keskin bir bakışını gördükten sonra kibarca reddetmişti. İçki gibi yurt da kabaydı ama içindeki romantikliği cezbeden ilkel bir ihtişamı vardı; yine de orada yaşamak zorunda olmadığı sürece ilkelliğin her şeyin çok iyi ve güzel olduğunu bilecek kadar anlayışlıydı. Yurt, muhtemelen yüz kişi tarafından dolduruldu; subaylar, strateji ustaları, birkaç anma görevlisi, yazıcılar ve askeri yardımcılar. Hepsi komutanın Savaş Konseyi için geliyor. Bakışlarını dumanlı iç mekana çeviren Karkasy, kendisinin gerçekten ünlü bir toplulukta olduğunu görmüştü: Ordunun Lord Komutanı Hektor Varvarus, Karkasy'nin Savaş Ustası'nın atı Maloghurst olduğunu bildiği, krem ​​renkli cübbelere bürünmüş kambur bir Astartes devinin yanında duruyordu. Siyah bir Titan komutanının üniforması içindeki gülümsemeyen bir figür, toplantının ön saflarında dikkatleri üzerine çekiyordu ve Karkasy, Imperator Titan Dies Irae'nin komutanı Princeps Esau Turnet'in çene hatlarını fark etti. Turnet'nin Titan'ı devasa savaş makinelerinden oluşan donanmayı Cinayet'teki megarahnid bölgesinin kalbine götürmüş ve Legio Mortis'e zaferden aslan payını kazandırmıştı. Karkasy, Peeter Egon Momus'un Altmış Üç On Dokuz'da verdiği mimari sunumun üzerinde yükselen devasa Titan'ı hatırladı ve ürperdi. Hareketsiz bile olsa onda yoğun bir tepki uyandırmıştı ve bu kadar inanılmaz bir yıkıcı gücün serbest bırakılması düşüncesi düşünmeye dayanmıyordu. Belli belirsiz insansı bir formda et parçalarını kaplayan gümüş payandalar ve dönen dişlilerden oluşan tıslama koleksiyonu, Mechanicum ustası Regulus olmalı ve Karkasy, şişirilmiş, üniformalı sandıklardan bir taburu donatmaya yetecek kadar pirinç ve madalyanın sarktığını gördü. Bu tür aydınlatıcıların varlığına rağmen Karkasy, kendisi ve diğer izleyiciler Davini loca ustası Tsi Rekh'in yerel dilde özenle hazırlanmış bir ilahiyi söylemesini dinlerken esnememek için kendini zor tuttu. Tuhaf, neredeyse insana benzeyen yerlileri görmek ne kadar ilginç olsa da Karkasy, Kaptan Loken'in Savaş Konseyi'nde bulunmasına izin vermesinin nedeninin sadece bu bitmek bilmeyen karşılama törenine tanıklık etmek olamayacağını biliyordu. Yelten adındaki yumuşak yüzlü yineleyici, loca rahibinin konuşmasını İmparatorluk Gotik diline tercüme etti; sesinin hassas bir şekilde ayarlanmış tınısı, kelimeleri yurtun en uç noktalarına taşıyordu. Tekrarlayıcılar hakkında ne söylerseniz söyleyin, diye düşündü Karkasy, onlar kesinlikle arka sıraya da söyleyebilirler. Euphrati Keeler ona doğru eğilerek, “Bu daha ne kadar devam edecek?” diye fısıldadı. Her yerde bulunan savaş kıyafetleri, kalın asker botları ve dar beyaz yelekli bluzuyla Keeler, her santimiyle cesur bir sınır kadını gibi görünüyordu. ‘Savaş Ustası buraya ne zaman gelecek?’ "Hiçbir fikrim yok" dedi Ignace, göğüs dekoltesine gizlice bakarak. Boynunda ince gümüş bir zincir asılıydı, üzerinde ne varsa, üstünün kumaşının altına gizlenmişti. "Yüzüm burada, Ignace," dedi Euphrati. 'Biliyorum sevgili Fırat'ım' dedi, 'ama artık çok sıkıldım ve bu manzara daha çok hoşuma gidiyor.' ‘Vazgeç, Ignace, bu asla olmayacak.’ Omuz silkti. 'Biliyorum, ama bu hoş bir kurgu canım ve bir arayışın katıksız imkansızlığı onu terk etmek için bir neden değil.' Gülümsedi ve Ignace onun Euphrati Keeler'a muhtemelen biraz aşık olduğunu biliyordu, ancak xeno canavarının Fısıltı Kafalar'da ona saldırmasından bu yana geçen zaman onun için zor olmuştu ve dürüst olmak gerekirse onu burada gördüğüne şaşırmıştı. Kilo vermişti ve gerçeği gizlemek için elinden geleni yapmasına rağmen, sarı saçlarını sıkı bir at kuyruğu şeklinde toplamıştı, hâlâ güzel kadınsıydı. Bir zamanlar Arz sarayının en büyük güzelliklerinden biri olan Markiz Xorianne Delaquis için destansı bir şiir yazmıştı - nefret ettiği aşağılık bir komisyondu ama yüklü miktarda para kazandırmıştı - ama onun güzelliği, şimdi Keeler'in yüzünde gördüğü, yeniden doğmuş biri gibi canlılıkla karşılaştırıldığında yapay ve içi boştu. Cömertçe orantılı fiziği, asık suratlı gözleri ve sade, yuvarlak yüzüyle kendi sınıfının çok dışında olduğunu biliyordu; ama görünüşü Ignace Karkasy'yi güzel kadınları baştan çıkarmaya çalışmaktan asla caydırmadı; sadece işi daha da zorlu hale getirdi. Daha önceki eseri olan Düşünceler ve Odes'in övgülerinden yararlanarak bazı zaferler elde etmiş, ona birçok kayda değer şehvetli hikâye kazandırmıştı; karşı cinsin daha kolay etkilenen diğer üyeleri ise onun esprili taklidiyle baştan çıkarılmıştı. Euphrati Keeler'in bu kadar bariz dalkavukluklara kanmayacak kadar akıllı olduğunu zaten biliyordu ve onu sadece bir arkadaş olarak saymakla yetindi. Daha önce bir kadınla arkadaş olduğunu düşünmediğini fark ettiğinde gülümsedi. 'Sorunuza ciddi bir şekilde cevap vermek gerekirse canım' dedi, 'Umarım Savaş Ustası yakında burada olur. Ağzım Tallam'ın sandaleti kadar kuru ve kahrolası bir içkiye ihtiyacım var.' “Ignace...” dedi Fırat. "Bizi ahlaki değerleri olanlardan uzak tutun," diye içini çekti. "Alkolik bir şeyi kastetmedim, gerçi şu anda Altmış Üç On Dokuz'da içtikleri o içkiden bir şişeyi kafama dikebilirdim." Keeler, "Şaraptan nefret ettiğini sanıyordum" dedi. “Bunun trajik olduğunu söylemiştin.” 'Ah, evet, ama aylardır aynı bağ bozumu içmeye mahkum olduğunuzda, değişiklik olsun diye ne içmeye istekli olacağınız şaşırtıcı oluyor.' Gülümsedi, elini boynundaki zincirin ucundaki şeyin üzerine koydu ve 'Senin için dua edeceğim Ignace' dedi. Kadının kelime seçimi karşısında bir anlık şaşkınlık hissetti ve ardından pikabını arkasındaki bir şeye doğru kaldırırken yüzünde mest olmuş bir hayranlık ifadesinin oluştuğunu gördü. Döndüğünde yurt kapısının yana itildiğini ve içeri girerken devasa bir Astartes ördeğinin aşağıya indiğini gördü. Karkasy, savaşçının parlak plaka zırhının Horus'un Oğulları'nınki değil, Kelime Taşıyıcıları'nın oymalı granit grisi olduğunu görünce yavaşça tekrar baktı. Savaşçı, üzerine uzun, mor bir kuşak sarılmış, yemin kağıdına sarılı bir kitapla taçlandırılmış bir asa taşıyordu. Miğferini kolunun kıvrımına sıkıştırmıştı ve tüm anmacıların orada olduğunu görünce şaşırmış görünüyordu. Karkasy, Astartes'in geniş hatlı yüzünün samimi ve ciddi olduğunu, kafatasının tıraşlanmış ve karmaşık yazılarla kaplanmış olduğunu görebiliyordu. Zırhının bir omuz koruyucusu, ışıklı harflerle zenginleştirilmiş ağır parşömenle kaplıydı, diğerinde ise ortasında alev yanan bir kitabın ayırt edici simgesi vardı. Karkasy bu kelimenin, kelimeden doğan aydınlanmayı simgelediğini bilmesine rağmen içgüdüsel olarak bundan hoşlanmadı. Şairinin ruhuna, antik Terra tarihinde, delilerin ve demagogların sanatlarıyla yayabilecekleri fikirlerden korktukları için kitapları, kütüphaneleri ve söz ustalarını yaktıkları korkunç bir dönem olan Bilginin Ölümü'nü anlatıyordu. Karkasy'nin düşünce tarzına göre, bu tür semboller bilginin, ilerlemenin ve aydınlanmanın sınırlarını genişletmekle görevli Astartes'e değil, kafirlere ve cahillere aitti. Bu nefis sapkınlık karşısında kendi kendine gülümsedi ve Kaptan Loken farkına varmadan bunu bir şiire dönüştürüp dönüştüremeyeceğini merak etti, ama asi düşünce su yüzüne çıktığında bile onu bastırdı. Karkasy, patronunun çalışmalarını gittikçe münzevileşen Kyril Sindermann'a gösterdiğini biliyordu. Bütün karamsarlığına rağmen Sindermann konu medyum olduğunda hiç de aptal değildi ve müstehcen göndermeleri mutlaka fark ederdi. Bu durumda Karkasy, Astartes sponsorluğuna bakılmaksızın kendisini hızla Terra'ya dönüş yolundaki bir sonraki toplu taşıma kamyonunda bulacaktı. Tsi Rekh ilahiyi bırakıp yeni gelene doğru selam verirken dikkatini yeni gelene çevirerek Keeler'a "Peki o kim?" diye sordu. Savaşçı da selamlamak için uzun asasını kaldırdı. Keeler ona yan yan baktı ve sanki aniden başka bir kafa filizlenmiş gibi ona baktı. “Ciddi misin?” diye tısladı. "Asla öyle değil canım, kim o?" 'Bu,' dedi gururla, Astartes savaşçısının başka bir resmini kapatarak, 'Erebus, Kelime Taşıyanların İlk Papazı.' Ve aniden Ignace Karkasy, Kaptan Loken'in onu neden burada istediğini tam bir açıklıkla anladı. Davin'in tozlu sert zeminine adım atan Karkasy'ye Altmış Üç On Dokuz'un bunaltıcı sıcağı hatırlatılmıştı. Mekiğin atmosferik rotorlarının pervane gürültüsünden uzaklaşarak, zarif bir şekilde tasarlanmış cüppesinin etrafında dalgalandığı sağır edici kükreme altında yarı koşuyor, yarı tökezliyordu. Yüzbaşı Loken soluk yeşil zırhı içinde göz kamaştıran bir halde ve görünüşe göre sıcaktan ya da dönen toz girdaplarından etkilenmemiş bir halde onu bekliyordu. “Bu kadar kısa sürede geldiğiniz için teşekkür ederim, Ignace.” "Hiç de değil efendim" dedi Karkasy, yerden havalanan mekiğin motorlarının gürültüsünü bastırarak. 'Onur duydum ve dürüst olmam gerekirse hiç de şaşırmadım.' 'Olma. Sana gerçeği bilen birini istediğimi söylemiştim, değil mi?' Karkasy, “Evet efendim, gerçekten de yaptınız efendim” dedi. 'Bu yüzden mi şimdi buradayım?' "Bir bakıma," diye onayladı Loken. "Çok iyi bir konuşmacısın, Ignace, ama bugün dinlemene ihtiyacım var." Beni anlıyor musun?' 'Ben de öyle düşünüyorum. Ne dinlememi istiyorsun?' 'Ne değil, kim?' "Çok iyi." Kimi dinlememi istiyorsun?' "Güvenmediğim biri" dedi Loken. ÜÇ Bir cam levha İyi karakterli bir adam Gizli kelimeler Davin'in yüzeyine çıkmadan önceki gün Loken, Arşiv Odası Üç'te Kyril Sindermann'dan ödünç aldığı kitabı iade etmesini istedi. Tozlu yığınların ve sararmış kağıt yığınlarının, başının hemen üzerinde uyuşuk, zayıf ışık kürelerinin arasından ilerledi, ağır ayak sesleri ciddi sessizlikte yüksek sesle yankılandı. Orada burada uzun bir sandalyede yalnız bir bilim adamı karanlığın içinden geçiyordu ama hiçbiri onun eski akıl hocası değildi. Loken, Omniastran Dogmasının İlahileri, Zarafet Kahramanı Üzerine Meditasyonlar ve Eski Gecenin Düşünceleri ve Anıları gibi isimlerin yer aldığı el yazmaları ve deri kaplı ciltli ciltlerden oluşan baş döndürücü derecede uzun bir şeritte daha ilerledi. Hiçbiri tanıdık değildi ve yineleyicinin tanıdık, kambur formunun uzun bir masanın üzerine eğildiğini ve etrafının deri kordonlarla bağlanmış gevşek parşömen koleksiyonları ve kitap yığınlarıyla çevrili olduğunu görünce, Sindermann'ı bu gizemli labirentin ortasında bulamayacağından umudunu kesmeye başladı. Sindermann'ın sırtı ona dönüktü ve kendisini okumaya o kadar kaptırmıştı ki inanılmaz bir şekilde Loken'in yaklaştığını duymamış gibi görünüyordu. Loken saygılı bir mesafeden, "Daha mı kötü şiir?" diye sordu. Sindermann sıçradı ve şaşkın bir ifadeyle ve Loken'in onunla burada ilk karşılaştığında sergilediği sinsilikle omzunun üzerinden baktı. “Garviel,” dedi Sindermann ve Loken onun ses tonunda bir rahatlama sezdi. 'Başka birini mi bekliyordun?' 'HAYIR. Hayır, hiç de değil. Arşivin bu bölümünde diğerlerine nadiren rastlıyorum. Konu, ciddi akademisyenlerin çoğu için biraz ürkütücü.' Loken masanın etrafından dolaştı ve Sindermann'ın önüne yayılmış kağıtları inceledi; sıkıca kıvrılmış, anlaşılmaz bir yazı, hırlayan canavarları ve alevlerle sarılmış adamları tasvir eden sepya gravürler. Gözleri, Loken'in incelemesi karşısında tedirgin bir şekilde alt dudağını ısıran Sindermann'a kaydı. Sindermann, "Eski metinlerden hoşlandığımı itiraf etmeliyim" diye açıkladı. 'Sana ödünç verdiğim Ursh Günlükleri gibi, cesur, kanlı bir şey. Saf ve aşırı abartılı ama yine de heyecan verici.' Loken, kitabı Sindermann'ın önüne koyarak, "Okumayı bitirdim, Kyril," dedi. 'Ve?' ‘Dediğiniz gibi kanlı, cafcaflı ve bazen hayal ürünü...’ 'Ama?' 'Ama bu kitabı bana verirken gizli bir amacın olduğunu düşünmeden duramıyorum.' 'Arka amaç mı? Hayır Garviel, seni temin ederim ki böyle bir hile olmadı,” dedi Sindermann, ancak Loken ona inandığından emin olamıyordu. 'Emin misin? Orada bir parça gerçeklikten daha fazlasını içerdiğini düşündüğüm pasajlar var.' Sindermann, "Hadi ama Garviel, buna kesinlikle inanamıyorsun," diye alay etti. "Murengon," dedi Loken. ‘Anult Keyser’in Nordafrik toplantılarına karşı son savaşı.’ Sindermann tereddüt etti. "Peki ya?" 'Gözlerinizden ne söyleyeceğimi zaten bildiğinizi görebiliyorum.' 'Hayır Garviel, bilmiyorum. Bahsettiğiniz pasajı biliyorum ve her ne kadar kesinlikle heyecan verici bir okuma olsa da, düzyazısını kelimenin tam anlamıyla alamayacağınızı düşünüyorum.' "Kabul ediyorum" diye başını salladı Loken. ‘Gökyüzünün ipek gibi yarıldığı ve dağların devrildiği hakkındaki tüm konuşmalar açıkça saçmalıktır, ancak insanların şeytanlara dönüştüğünden ve arkadaşlarına saldırdığından bahsediyor.’ 'Ah... şimdi anlıyorum. Bunun Xavyer Jubal'a ne olduğuna dair başka bir ipucu olduğunu mu düşünüyorsun?' “Değil misin?” diye sordu Loken, sararmış parşömenlerden birini çevirerek, kürk giymiş, kıvrık koç boynuzları ve kanlı, kafatası damgalı bir baltası olan uzun dişli bir iblis figürünü işaret etti. ‘Jubal bir şeytana dönüştü ve beni öldürmeye çalıştı! Tıpkı Anult Keyser'in başına geldiği gibi. Generallerinden biri olan Wilhym Mardol adında bir adam, bir iblis haline geldi ve onu öldürdü. Bu tanıdık gelmiyor mu?” Sindermann sandalyesine yaslandı ve gözlerini kapattı. Loken onun ne kadar yorgun göründüğünü, derisinin incelediği parşömenlerin renginde olduğunu ve giysilerinin sanki çıplak kemiklerinin üzerine sarılmış gibi vücudundan sarktığını gördü. Loken, saygıdeğer yineleyicinin tükendiğini fark etti. "Özür dilerim Kyril," dedi o da arkasına yaslanarak. ‘Buraya seninle kavga etmeye gelmedim.’ Sindermann gülümsedi ve Loken'a bilge öğütlerine ne kadar güvendiğini hatırlattı. Sindermann bir öğretmen olmasa da bir süre Loken'in akıl hocası ve eğitmeni rolünü üstlenmişti ve Sindermann'ın tüm cevaplara sahip olmadığını keşfetmek büyük bir şok olmuştu. 'Sorun değil Garviel, sorularınızın olması iyi bir şey; bu, çoğu zaman gerçeğin ilk başta gördüğümüzden daha fazlası olduğunu öğrendiğinizi gösteriyor. Eminim Warmaster senin bu yönüne değer veriyordur. Komutan nasıl?” "Yorgun" diye itiraf etti Loken. ‘Onun ilgisini çekmek için ağlayanların talepleri her geçen gün daha da sertleşiyor. Haçlı Seferi'ndeki her seferden gelen bildiriler onu her yöne çekmeye çalışıyor ve Terra Konseyi'nin aşağılayıcı direktifleri onu Savaş Ustası yerine lanet bir yöneticiye dönüştürmeye çalışıyor. Çok büyük bir yük taşıyor Kyril; ama konuyu bu kadar kolay değiştirebileceğini sanmıyorum.' Sindermann güldü. “Benim için fazla hızlı olmaya başladın, Garviel. Peki, bilmek istediğin şey nedir?' 'Kitapta büyücülük güçleri kullandıkları söylenen adamlar büyücü müydü?' Sindermann "Bilmiyorum" diye itiraf etti. ‘Bu kesinlikle mümkün. Kullandıkları güçler kesinlikle kulağa doğal gelmiyor.' 'Fakat liderleri bu tür yetkilerin kullanılmasına nasıl izin verebildi? Bunun ne kadar tehlikeli olduğunu görmüş olmalılar değil mi?' ‘Olabilir ama şunu düşünün: Konu hakkında çok az şey biliyoruz ve İmparator’un bilgeliğinin ve biliminin bize yol gösterecek ışığına sahibiz. Ne kadar az biliyor olmalılar?' Loken, "Bir barbarın bile bu tür şeylerin tehlikeli olduğunu bilmesi gerekir" dedi. “Barbar mı?” dedi Sindermann. 'Gerçekten aşağılayıcı bir tabir dostum. Yargılamakta acele etmeyin, biz Eski Dünya'nın kabilelerinden sandığınız kadar farklı değiliz.' "Elbette ciddi değilsin," diye sordu Loken. ‘Biz onlardan bir yıldızın bir gezegenden ne kadar farklı olduğu kadar farklıyız.’ 'Bu kadar emin misin Garviel? Medeniyeti barbarlıktan ayıran duvarın çelik gibi sağlam olduğunu sanıyorsunuz ama öyle değil. Size bölümün bir iplik, bir cam tabakası olduğunu söylüyorum. Şuraya bir dokunuş, şuraya bir itiş ve pagan batıl inançlarının saltanatını, karanlık korkusunu ve yankılanan fanlarda kötü varlıklara tapınmayı geri getirirsiniz.' 'Abartıyorsun.' “Öyle mi?” diye sordu Sindermann öne doğru eğilerek. 'Yakıt, su veya yiyecek gibi bazı hayati kaynakların kıtlığıyla karşı karşıya kalan yeni uyumlu bir dünya hayal edin; uygar davranışın yıkılıp barbar davranışın yerini alması ne kadar zaman alırdı? İnsanın bencilliği, diğerlerine zarar vermek ve kötülük ticareti yapmak anlamına gelse bile, bazılarının bu kaynağı ne pahasına olursa olsun elde etmek için savaşmasına neden olur mu? Başkalarını bu kaynaktan mahrum mu edecekler, hatta onu kendilerine saklamak için onları yok mu edecekler? Ortak nezaket ve medeni davranış, insanlığın özündeki hayvanın üzerine, fırsat bulduğunda ortaya çıkan ince bir ciladır.' “Bizim için hiç umut yokmuş gibi konuşuyorsun.” Sindermann başını sallayarak, "Garviel'den çok uzak," dedi. 'İnsanlık, kendi yaratımı karşısında sürekli şaşkına dönüyor, ancak İmparator'un büyük eserleri sayesinde, önümüzde olan her şeye hakim olacağımız zamanın geleceğine kesinlikle inanıyorum. Medeniyetin başlangıcından bu yana geçen zaman, varoluşumuzun yalnızca bir parçası ve gelecek çağların da bir parçası. İmparatorun yönetimi, toplumdaki kardeşlik, hak ve ayrıcalıklarda eşitlik ve evrensel eğitim, deneyimimizin, zekamızın ve bilgimizin sürekli olarak yöneldiği toplumun daha yüksek düzeyinin habercisidir. Bu, Kalagann veya Narthan Dume gibi savaş ağalarının yükselişinden önce, insanoğlunun kadim kabilelerinin özgürlüğünün, eşitliğinin ve kardeşliğinin daha yüksek bir biçimde yeniden canlandırılması olacak.' Loken gülümsedi, 'Ve sanırım senin umutsuzluk içinde olduğunu düşündüm.' Sindermann, Loken'in gülümsemesine karşılık verdi ve şöyle dedi: 'Hayır, Garviel, bundan çok uzak. Fısıltı Kafalar'dan sonra sarsıldığımı itiraf ediyorum ama okudukça ne kadar ilerlediğimizi ve hayalini kurduğumuz her şeye ulaşmaya ne kadar yaklaştığımızı daha çok görüyorum. Bizi bu altın geleceğe yönlendirecek İmparatorun ışığına sahip olduğumuz için her gün şükrediyorum. O bizden alınırsa başımıza ne geleceğini düşünmekten korkuyorum.” "Merak etme" dedi Loken. 'Bu asla olmayacak.' AXIMAND ağdaki bir boşluğa baktı ve 'Erebus burada' dedi. Horus başını salladı ve Mournival'in dört üyesiyle yüzleşmek için döndü. 'Hepiniz ne yapacağınızı biliyor musunuz?' "Hayır" dedi Torgaddon. ‘Tamamen unuttuk. Neden bize hatırlatmıyorsun?' Horus'un gözleri Tarık'ın hafifliği karşısında karardı ve "Yeter, Tarık" dedi. Şakanın da bir zamanı vardır ama o zaman bu değildir, o yüzden çenenizi kapalı tutun.' Torgaddon, Savaş Ustası'nın patlaması karşısında şok olmuş görünüyordu ve arkadaşlarına kırgın bir bakış attı. Loken, interex yürüyüşlerinden ayrıldıkları haftalarda komutanın astlarına birçok kez öfkelendiğine tanık olduğundan daha az şaşırmıştı. Horus, Xenobia'daki Cihazlar Hanesi'nde yaşanan korkunç kan dökülmesinden bu yana huzur bulmamıştı ve ölümler ve interex ile kaçırılan birleşme fırsatı hâlâ aklını kurcalıyordu. İnterex'teki fiyaskodan bu yana, Savaş Ustası kasvetli bir melankoli içine çekilmiş, ona öğüt verecek tek kişi Erebus iken giderek daha çok kendi özel odasında kalmaya başlamıştı. Mournival, İmparatorluk alanına döndüklerinden beri komutanlarını neredeyse hiç görmemişti ve hepsi onun varlığından dışlandıklarını şiddetle hissettiler. Bir zamanlar Savaş Ustası'na rehberlik teklif ettikleri yerde artık yalnızca Erebus onun kulağına fısıldadı. Böylece, Mournival'in, Erebus'un Keşif Gezisi'nden ayrılacağını ve kendi Lejyonuyla Davin'e doğru yola çıkacağını duyması biraz rahatlattı. Davin sistemine giderken bile Savaş Ustası bir an bile huzur bulamamıştı. Kardeş başpiskoposlardan, Ordu komutanlarından ve en nefret edileni, fetihlerinin ardından onları takip eden sivil idarecilerden oluşan orduya kadar galaksinin dört bir yanından defalarca yardım veya taktik yardım talepleri geldi. Aenid Rathbone adında yüksek bir yönetici tarafından yönetilen Terra'nın yöneticileri, İmparator'un Tithe'sinin toplanmasına başlamak için uyumlu bölgelere dağıtılmalarına yardımcı olmak için Savaş Ustası'nı her gün rahatsız ediyorlardı. Biraz sağduyu sahibi olan herkes böyle bir önlemin henüz erken olduğunu biliyordu ve Horus, Rathbone ile onun vekillerini oyalamak için elinden geleni yapmıştı, ancak onları uzakta tutabilmeleri için ancak çok uzun bir süre vardı. Bir akşam itaatkâr dünyaların vergilendirilmesini geciktirmenin yeni yollarını tartışırken Horus, Loken'e, "Seçim şansım olsaydı" demişti, "İmparatorluk'taki her icracıyı öldürürdüm, ama eminim kahvaltıdan önce cehennemden vergi faturaları alırdık." Loken gülmüştü ama Horus'un ciddi olduğunu fark ettiğinde kahkaha boğazında ölmüştü. Davin'e ulaşmışlardı ve halletmeleri gereken daha önemli meseleler vardı. “Unutma,” dedi Horus. ‘Bu tam olarak sana söylediğim gibi gelişiyor.’ İmparatorun seçilmiş vekili girişini yaparken topluluğun üzerine saygıdeğer bir suskunluk çöktü ve orada bulunan herkes diz çöktü. Karkasy, uzak okyanusun renginde muhteşem bir plaka zırh ve koyu mor bir pelerin giymiş yaşayan tanrıyı görünce bayıldığını hissetti. Terra'nın Gözü göğsünde parladı ve Karkasy, Savaş Ustası'nın hakim güzelliği karşısında büyülendi. 63. Sefer'de bu kadar uzun zaman geçirip Savaş Ustası'nı ancak şimdi görebilmek, zamanının en büyük israfı gibi görünüyordu ve Karkasy, bu hafta Bondsman'ın 7. sayısında yazdığı sayfaları yırtıp komutanın asaleti üzerine destansı bir monolog yazmaya karar verdi. Mournival, yüksek yakalı ve kabarık kollu koyu kırmızı kadife elbiseli, uzun saçlarını kullanışsız görünümlü bir saç modeliyle giymiş uzun boylu, heykelsi bir kadınla birlikte onu takip etti. Bunun Terra'dan duydukları, Vivar olduğunu fark ettiğinde öfkesinin arttığını hissetti. Horus kollarını kaldırdı ve şöyle dedi: 'Arkadaşlar, size sürekli söylüyorum, benim huzurumda kimsenin diz çökmesine gerek yok. Yalnızca İmparator böyle bir onuru hak ediyor.' Horus kendisine en yakın olanların arasından geçerken, el sıkışırken ve rahat cazibesi ve doğal zekasıyla onları büyülediğinde, sanki bu yaşayan tanrıya duydukları saygıyı bırakmaya isteksizmiş gibi, kalabalık yavaş yavaş ayağa kalktı. Karkasy, Savaş Ustası'nın konuştuğu kişilerin yüzlerini izledi ve bu kadar ayrıcalıklı olmadığı düşüncesiyle göğsünde yoğun bir kıskançlığın kabardığını hissetti. Hiç düşünmeden kalabalığın arasından öne doğru ilerlemeye başladı, düşmanca bakışlarla karşılaştı ve sorunları nedeniyle karnına dirsek darbeleri aldı. Cüppesinin yakasında bir çekiş hissetti ve pahalı elbiselerine bu kadar kaba davranmayı düşünen kişiyi azarlamak için boynunu uzattı. Arkasında Euphrati Keeler'ı gördü ve ilk başta onu geri çekmeye çalıştığını sandı ama sonra yüzünü gördü ve cüssesini saban gibi kullanarak kendisiyle birlikte geldiğini anlayınca gülümsedi. İlk etapta bu yüce bedene girmesine neden izin verildiğini hatırladığında cephedeki altı veya yedi kişinin yakınına girmeyi başardı. Söz Taşıyıcıları'nın Erebus'unu izlemek için gözlerini Savaş Ustasından ayırdı. Karkasy, başpiskopos Lorgar'ın Horus'un yakın ve güvendiği bir kardeşi olması dışında XVII Lejyonu hakkında çok az şey biliyordu. Her iki Lejyon da İmparatorluğun zaferi için birçok kez birlikte savaşmış ve kanlarını dökmüştü. Mournival'ın üyeleri öne çıktı ve teker teker Erebus'u uzun süredir kayıp olan kardeşi olarak kucakladılar. Gülerek karşıladılar ve birbirlerinin zırhlarına tokat attılar, ancak Karkasy, Loken ile Erebus arasındaki kucaklaşmada bir miktar suskunluk gördü. 'Odaklan, Ignace, odaklan...' diye fısıldadı kendi kendine, bakışlarının bir kez daha Savaş Ustası'nın görkemine kaydığını fark etti. Abaddon ile Erebus'un son bir kez el sıkıştıklarını ve avuçlarının arasından gümüş bir parıltının geçtiğini görebilecek kadar gözlerini Horus'tan ayırdı. Emin olamıyordu, her şey çok hızlı olmuştu ama bir tür madeni para ya da madalyaya benziyordu. Daha sonra Mournival ve Vivar, Maloghurst efendisinin yanındaki yerini alırken, Savaş Ustası'nın saygılı bir mesafe gerisinde pozisyon aldılar. Horus kollarını kaldırdı ve şöyle dedi: 'Karanlık yerlere gerçeği ve ışığı getirme planlarımızı tartışmak için bir araya geldiğimizde bana bir kez daha katlanmalısınız dostlarım.' Horus devam ederken kibar kahkahalar ve alkışlar yurdun kenarlarına doğru yayıldı. 'Bir kez daha büyük bir zaferin yaşandığı ve sekizinci dünyanın uyumlu hale getirildiği Davin'e dönüyoruz. Gerçekten öyle...' Yurt merkezinden 'Savaş Ustası' diye bir ses geldi. Bu kelime alçak sesle söylendi ve seyirciler görgü kurallarının bu kadar bariz bir şekilde çiğnenmesi karşısında topluca nefeslerini tuttu. Karkasy, Savaş Ustası'nın ifadesinin gürleyen bir ifadeye dönüştüğünü gördü ve onun sözünün kesilmesine alışık olmadığını anlayıp, incelemesini tekrar konuşmacıya çevirdi. Kalabalık, sanki ona yakın olmanın cesaretini bir şekilde lekeleyebileceğinden korkuyormuşçasına Erebus'tan uzaklaştı. "Erebus" dedi Maloghurst. 'Söyleyecek bir şeyin var.' "Sadece bir düzeltme, atlı," diye açıkladı Kelime Taşıyıcısı. Karkasy, Maloghurst'ün Savaş Ustası'na yan gözle temkinli bir bakış attığını gördü. 'Düzeltme diyorsun. Neyi düzeltirdin?” "Savaş Ustası bu dünyanın uyumlu olduğunu söyledi" dedi Erebus. "Davin itaatkar" diye homurdandı Horus. Erebus üzüntüyle başını salladı ve Karkasy bir an için onun bir sonraki açıklamasında karanlık bir eğlencenin izini fark etti. "Hayır" dedi Erebus. 'Öyle değil.' LOKEN, onurlarına yapılan bu hakaret karşısında öfkesinin yükseldiğini hissetti ve sırtlarının sertleşmesinde Yaslı'nın öfkesini hissetti. Şaşırtıcı bir şekilde, Aximand kılıcına uzanacak kadar ileri gitti ama Torgaddon başını salladı ve Küçük Horus isteksizce elini silahından çekti. Erebus'u yalnızca kısa bir süredir tanıyordu ama Loken, Söz Taşıyıcıları'nın yumuşak dilli papazının emrettiği saygıyı ve hürmeti görmüştü. Öğütleri bilgeceydi, tavırları rahattı ve Savaş Ustası'na olan inancı sarsılmazdı; ancak Erebus'un Savaş Ustası'nın tarafına ustaca sızması, Loken'i basit bir kıskançlığın ötesinde huzursuz etmişti. İlk papazdan tavsiye aldığından beri komutan somurtkan, gereksiz tartışmacı ve içine kapanık bir hale gelmişti. Maloghurst, Söz Taşıyıcısı'nın Savaş Ustası üzerinde artan etkisi konusunda Mournival'e duyduğu endişeyi bizzat dile getirmişti. Vengeful Spirit'in ön gözlem güvertesinde Erebus'la yaptığı konuşmanın ardından Loken, ilk papazın göründüğünden çok daha fazlası olduğunu biliyordu. O gün yüreğine şüphe tohumları ekilmişti ve Erebus'un sözleri artık taze bahar yağmuru gibiydi. Xenobia'dan bu yana biriktirdiği nüfuzdan sonra Loken, Erebus'un artık bu kadar kaba bir şekilde davranmayı seçeceğine inanamadı. Maloghurst, görünürde öfkesini kontrol altında tutmakta zorlanarak, "Bunu daha ayrıntılı olarak açıklamak ister misin?" diye sordu. Loken atlılara hiç bu kadar hayran olmamıştı. "İsterdim" dedi Erebus, "ama belki de bu konuların özel olarak tartışılması daha iyi olabilir." "Ne söyleyeceksen söyle Erebus, burası Savaş Konseyi ve burada sır yok" dedi Horus ve Loken, Savaş Ustası'nın onlar için planladığı rolün artık önemsiz olduğunu biliyordu. Mournival'in diğer üyelerinin de bunu fark ettiğini gördü. 'Lordum' diye başladı Erebus, 'Eğer...' "Özrünü kendine sakla, Erebus," dedi Horus. 'Karşıma bu şekilde gelmeye cesaretin var. Seni yanıma aldım ve Savaş Konseyimde sana bir yer verdim ve sen bana böyle mi karşılık veriyorsun, şerefsizce? Küstahlıkla mı? Buna katlanamayacağım, bunu hemen söyleyeyim. Beni anlıyor musun?' "Öyle yapıyorum lordum ve amacımız hiçbir onursuzluk değildi." Devam etmeme izin verirseniz hakaret etmediğimi anlayacaksınız.' Yurtta çatırdayan bir gerilim dolmuştu ve Loken sessizce Savaş Ustası'ndan bu saçmalığa bir son vermesini ve daha tenha bir yere çekilmesini istedi, ancak Savaş Ustası'nın kanının kaynadığını ve bu yüzleşmeden geri adım atılmayacağını görebiliyordu. “Devam et,” dedi Horus gıcırdayan dişlerinin arasından. "Bildiğiniz gibi buradan altmış yıl önce ayrıldık lordum. Davin uyumluydu ve sanki İmparatorluğun aydınlanmış bir parçası olacakmış gibi görünüyordu. Ne yazık ki durumun böyle olduğu kanıtlanmadı.' "Asıl konuya gel, Erebus," dedi Horus, yumruklarını öldürücü bir şekilde sıkarak. 'Elbette. Sardeis'e giderken ve İki Yüz Üçüncü Filo ile buluşurken, saygıdeğer Lord Kor Phaeron, herkes tarafından sevilen İmparatorun Sözünün Komutan Temba ve ondan ayrılan kuvvetler tarafından muhafaza edildiğinden emin olabilmem için bana Davin'e doğru yol almamı söyledi.' “Temba nerede?” diye sordu Horus. "Ona direnişin son kalıntılarını yatıştırmaya yetecek kadar adam verdim. Elbette bu dünya artık uyumlu olmasaydı bunu duymuş olurdum, değil mi?' "Eugan Temba bir haindir lordum" dedi Erebus. 'O Davin'in ayında ve artık İmparatoru efendisi ve efendisi olarak tanımıyor.' “Hain mi?” diye bağırdı Horus. 'İmkansız. Eugan Temba iyi karakterli ve takdire şayan bir savaşçı ruha sahip bir adamdı; bu onur için onu kişisel olarak seçtim. O asla hain olmaz!' "Keşke bu doğru olsaydı lordum" dedi Erebus, gerçekten pişman bir ses tonuyla. Horus, “Peki, İmparator adına onun ayda ne işi var?” diye sordu. Erebus, "Davin'deki kabileler onurluydu ve itaati hemen kabul ediyorlardı, ancak aydakiler bunu kabul etmedi" diye açıkladı. 'Temba, oradaki kabileleri hizaya getirmek için adamlarını aya muhteşem ama sonuçta çılgınca bir sefere çıkardı.' ‘Neden çılgınlık? Bu bir İmparatorluk komutanının görevidir.” "Bu çılgınlıktı lordum, çünkü ay kabileleri saygıyı bizim kadar anlamıyorlar ve görünen o ki Temba onlarla onurlu bir görüşme girişiminde bulunduğunda... adamlarımızın algılarını çarpıtmak ve onları sana karşı çevirmek için yöntemlere başvurmuşlar." "Ne demek? Açıkça konuş dostum!' dedi Horus. "Onlara isim vermekte tereddüt ediyorum lordum, ama bunlar kadim metinlerde büyücülük olarak tanımlanabilecek şeyler." Loken, büyücülükten söz edildiğinde kanındaki mizahın çılgınca dengesinin bozulduğunu hissetti ve böyle bir fikir karşısında yurtta bir inanamama duygusu oluştu. 'Temba artık Davin'in ayının efendisine hizmet ediyor ve İmparator'a olan sadakat yeminine tükürdü. Seni düşmüş bir tanrının uşağı olarak adlandırıyor.' Loken, Eugan Temba ile hiç tanışmamıştı ama Savaş Ustası'nın onuruna yapılan bu korkunç hakaret karşısında, adama olan nefretinin boğazında bir hastalık gibi yükseldiğini hissetti. Toplanan savaşçılar da bu hakareti kendisi kadar derinden hissederken yurtta hayret dolu bir feryat yayıldı. “Bunun bedelini ödeyecek!” diye kükredi Horus. 'Kafasını koparacağım ve cesedini kargalara yem edeceğim. Şerefim üzerine yemin ederim ki!' "Lordum" dedi Erebus. 'Böyle kötü haberlerin taşıyıcısı olduğum için üzgünüm ama bu konunun sizin altınızda atananlara bırakılması daha iyi olur.' "Onuruma lekelenen bu lekenin intikamını almak için başkalarını göndermemi mi istiyorsun Erebus?" diye talep etti Horus. 'Beni nasıl bir savaşçı sanıyorsun? Burada Uyum Kararnamesi'ni imzaladım ve İmparatorluk'tan vazgeçebilecek tek dünya benim fethettiğim dünya olursa kahrolurum!' Horus Mournival'a döndü. ‘Bir Mızrak Ucu hazırlayın – hemen!’ “Pekâlâ lordum” dedi Abaddon. 'Kim yönetecek?' "Yapacağım" dedi Horus. SAVAŞ KONSEYİ görevden alındı; Bu korkunç gelişme nedeniyle daha önce yapılması gereken diğer tüm endişeler ve meseleler rafa kaldırıldı. Komutanlar birimlerine dönerken ve Eugan Temba'nın ihanetinin haberi yayılırken 63. Seferi çılgınca bir enerji sardı. Acil ayrılma hazırlıkları sırasında Loken, Ignace Karkasy'yi yakın zamanda öfkeli Savaş Konseyi tarafından boşaltılan yurtta buldu. Önünde açık bir kitapla oturuyor, büyük bir tutkuyla yazıyor ve yalnızca küçük bir çakının ucunu keskinleştirmek için duraksıyordu. "Ignace," dedi Loken. Karkasy başını işinden kaldırdı ve Loken, anmacının yüzünde gördüğü eğlenceye şaşırdı. 'Oldukça güzel bir toplantıydı, değil mi? Bunların hepsi bu kadar dramatik mi?' Loken başını salladı. 'Hayır, genellikle değil. Ne yazıyorsun?” "Bu, ah, sadece aşağılık Temba hakkında kısa bir şiir" dedi Karkasy. 'Özel bir şey yok, sadece bilinç akışına benzer bir şey. Keşif gezisinin atmosferi göz önüne alındığında bunun uygun olduğunu düşündüm.” 'Biliyorum. Kimsenin böyle bir şey söyleyebildiğine inanamıyorum.' 'Ben de, sorunun bu olduğunu düşünüyorum.' "Ne demek istiyorsun?" "Açıklayacağım" dedi Karkasy oturduğu yerden kalkıp el değmemiş soğuk et kaselerine doğru ilerledi ve kendisine bir tabak dolusu yemek verdi. “Savaş Ustası hakkında duyduğum bir tavsiyeyi hatırlıyorum. Onunla tanıştığınızda iyi bir numaranın ayaklarına bakmak olduğu söylenirdi, çünkü onunla göz göze gelirseniz ne söyleyeceğinizi tamamen unuturdunuz.' ‘Bunu ben de duydum. Aximand da bana aynı şeyi söyledi.” 'Eh, bu kesinlikle iyi bir tavsiye, çünkü onu ilk kez yakından gördüğümde oldukça şaşırmıştım: oldukça muhteşem. Neden orada olduğumu neredeyse unutuyordum.' Karkasy ona tabaktan biraz et ikram ederken Loken başını sallayarak "Anladığımdan emin değilim" dedi. 'Bu şekilde söylersek, Horus'la gerçekten tanışmış birini hayal edebiliyor musun? Ona Horus diyebilir miyim? Biz ölümlülerin ona bu şekilde hitap etmesinden pek hoşlanmadığınızı duydum; bu Temba denen kişinin söylediği gibi bir şey mi söylüyorsunuz?' Loken, Karkasy'nin hızlı teslimatına ayak uydurmak için çabaladı ve öfkesinin onu Savaş Ustası'nın zaferi gibi basit bir gerçeğe karşı kör ettiğini fark etti. Haklısın Ignace. Savaş Ustası'yla tanışan hiç kimse böyle şeyler söyleyemez.' "O zaman soru şu oluyor: Erebus bunu neden Temba'nın söylediğini söylesin?" 'Bilmiyorum. Neden yapsın ki?' Karkasy tabağındaki etin bir kısmını yuttu ve beyaz likörden bir yudum alarak midesine indirdi. “Neden gerçekten?” diye sordu Karkasy, hikâyesinin örgüsüne ısınarak. 'Söyle bana, Aeliuta Hergig'le tanışma 'zevkini' yaşadın mı? Kendisi bir anı yazarıdır - oyun yazarlarından biri - ve korkunç derecede abartılı oyunlar yazıyor. Bana sorarsan sıkıcı şeyler ama onun tahtaların üstesinden gelme konusunda biraz yetenekli olduğunu inkar edemem. Onun Amleti Trajedisi'ndeki Leydi Ophelia oyununu izlediğimi hatırlıyorum ve gerçekten de oldukça iyiydi..." "Ignace," diye uyardı Loken. 'Asıl noktaya gelin.' 'Ah, evet, elbette. Demek istediğim şu ki, Bayan Hergig ne kadar yetenekli bir oyuncu olsa da, Erebus'un bugün sergilediği performansa kayıtsız kalamazdı.' 'Performans mı?' 'Gerçekten. Bu yurda girdiği andan itibaren yaptığı her şey bir gösteriydi. Görmedin mi?' Loken, "Hayır, çok kızgındım" diye itiraf etti. 'Bu yüzden seni orada istedim. Bunu bana basit bir şekilde ve konu dışına çıkmadan açıkla, Ignace.' Karkasy devam etmeden önce gururla gülümsedi. 'Çok iyi. Davin'in itaatsizliğinden ilk kez bahsettiğinde, Erebus konuyu daha özel bir yere götürmeyi önerdi, ancak bu son derece kışkırtıcı konuyu az önce insanlarla dolu bir odada açmıştı. Peki fark ettin mi? Erebus, Temba'nın İmparator Horus'a değil, Horus'a karşı döndüğünü söyledi. Bunu kişisel hale getirdi.' “Ama neden Savaş Ustasını bu kadar kışkırtmaya çalışsın ki?” 'Belki de öfkesini ön plana çıkarmak için mizahının dengesini bozmak; Tepkisinin ne olacağını bilemezdi sanki. Sanırım Erebus, Savaş Ustası'nın net düşünemediği bir pozisyonda olmasını istiyordu.' 'Dikkatli ol, Ignace. Savaş Ustasının net düşünemediğini mi söylüyorsun?' 'Hayır, hayır, hayır' dedi Karkasy. ‘Sadece mizahı dengesiz olduğu için Erebus onu manipüle edebildi.’ 'Onu ne amaçla manipüle etmek?' Karkasy omuz silkti. ‘Bilmiyorum ama bildiğim tek şey Erebus’un Horus’un Davin’in ayına gitmesini istediği.’ 'Fakat oraya gitmeme tavsiyesinde bulundu. Hatta diğerlerinin Savaş Ustası'nın yerine geçmesini önerme cesaretini bile gösterdi.' Karkasy umursamaz bir tavırla elini sıktı. ‘Savaş Ustası’nın onuruna yapılan bu hakaretten geri adım atamayacağını çok iyi bilmesine rağmen onu eylem tarzından alıkoymaya çalışmış gibi görünmek için.’ Yurt girişinde kalın bir ses, "Ve o da hatırlamamalı," dedi. Karkasy sıçradı ve Loken ses duyunca döndüğünde Horus'un Oğulları'nın Birinci Kaptanı'nın plaka zırhının içinde göz kamaştırıcı ve kocaman olduğunu gördü. "Ezekyle," dedi Loken. 'Burada ne yapıyorsun?' "Seni arıyorum" dedi Abaddon. 'Şirketinizin yanında olmalısınız. Mızrağın ucunu Savaş Ustası yönetecek ve siz de onurlu Astartes'in sözlerini sorgulayan kâtiplerle zaman harcıyorsunuz.' “Birinci Yüzbaşı Abaddon,” diye soludu Karkasy, başını eğerek. 'Saygısızlık etmek istemedim. Ben sadece Yüzbaşı Loken'e duyduklarımla ilgili izlenimlerimi aktarıyordum.' "Sessiz ol solucan," diye çıkıştı Abaddon. ‘Erebus’a yaptığın onursuzluktan dolayı seni durduğun yerde öldürmeliyim.’ Loken, "Ignace sadece ondan yapmasını istediğim şeyi yapıyordu" diye belirtti. “Ona bunu sen mi yaptırdın, Garviel?” diye sordu Abaddon. 'Seni hayal kırıklığına uğrattım.' "Bunda yanlış bir şeyler var Ezekyle," dedi Loken. ‘Erebus bize her şeyi anlatmıyor.’ Abaddon başını salladı. "Bu aptalın sözünü kardeşin Astartes'in sözüne mi tercih edeceksin?" Önemsiz söz ustalarıyla olan dalkavukluğun başını döndürdü Loken. Komutan bunu duyacak.' "İçtenlikle öyle umuyorum" dedi Loken, Abaddon'un endişelerini kolaylıkla göz ardı etmesi karşısında öfkesi giderek büyüyordu. ‘Ona söylediğinde yanında olacağım.’ Birinci kaptan topuklarının üzerinde döndü ve yurttan ayrılmak üzere yola çıktı. “Birinci Yüzbaşı Abaddon” dedi Karkasy. 'Size bir soru sorabilir miyim?' Abaddon, “Hayır, yapmayabilirsin,” diye hırladı ama Karkasy yine de sordu. 'Erebus'la tanıştığında verdiğin gümüş para neydi?' DÖRT Sırlar ve gizli şeyler Kaos Kelimeyi yaymak Seyirci ABADON, Karkasy'nin sözleri karşısında donup kaldı. Loken işaretleri tanıdı ve hızla ilk kaptan ile anma görevlisinin arasında durdu. Abaddon dönüp Karkasy'ye doğru hamle yaparken, "Ignace, defol buradan" diye bağırdı. Abaddon öfkeyle kükredi ve Karkasy dehşet içinde çığlık atıp yurttan kaçarken Loken onu kollarından tutup uzakta tuttu. Abaddon, birinci kaptanın muazzam gücü kendisininkinden kolaylıkla daha fazla olan Loken'i geri itti; Loken yuvarlanıp gitti ama Abaddon'un gazabını yönlendirme hedefine ulaşmıştı. Abaddon, “Kardeşine silah mı kaldıracaksın, Loken?” diye bağırdı. Loken ayağa kalkarken, "Seni büyük bir hata yapmaktan kurtardım Ezekyle," diye yanıtladı. Abaddon'ın kanının yükseldiğini görebiliyordu ve dikkatli davranması gerektiğini biliyordu. Aximand ona, komutanın Extranus'tan umutsuzca çıkarılması sırasında Abaddon'un çılgına döndüğünü anlatmıştı ve öfkesi giderek daha tahmin edilemez hale geliyordu. 'Bir hata mı? Neden bahsediyorsun?' "Ignace'i öldürmek" dedi Loken. 'Onu öldürseydin ne olurdu bir düşün. Savaş Ustası bunun için senin kelleni alırdı. Bir Astartes'in bir anmacıyı soğukkanlılıkla öldürmesinin yansımalarını bir düşünün.' Abaddon yurt içinde kafese kapatılmış bir hayvan gibi öfkeyle yürüyordu ama Loken sözlerinin arkadaşının öfkesinin kırmızı sisine nüfuz ettiğini görebiliyordu. "Kahretsin, Loken... Lanet olsun," diye tısladı Abaddon. "Ignace neden bahsediyordu, Ezekyle?" Seninle Erebus arasında geçen bir loca madalyası mıydı?” Abaddon doğrudan Loken'e baktı ve 'Söyleyemem' dedi. 'Sonra öyleydi.' 'Ben. Yapamamak. Söylemek.' 'Lanet olsun sana Ezekyle. Sırlara ve gizli şeylere katlanamıyorum kardeşim. İşte tam da bu yüzden savaşçı locasına dönemem. Aximand ve Torgaddon benden bunu yapmamı istediler ama şimdi yapmayacağım. Söyle bana: Erebus artık locanın bir parçası mı? O her zaman bu işin bir parçası mıydı, yoksa buraya gelen yolculuğa onu da mı dahil ettiniz?' “Toplantıda Serghar’ın sözlerini duydunuz. Locanın çevresinde olup bitenler hakkında konuşamayacağımı biliyorsun.' Loken, göğüs plakası göğüs plakasına doğru Abaddon'a yaklaştı ve "Şimdi bana söyleyeceksin Ezekyle" dedi. Burada kötü bir koku alıyorum ve yemin ederim bana yalan söylersen anlarım.' “Bana zorbalık yapmayı mı düşünüyorsun ufaklık?” diye güldü Abaddon ama Loken onun yaygarasındaki yalanı gördü. “Evet Ezekyle, öyleyim. Şimdi söyle bana.” Abaddon'un gözleri yurt girişine kaydı. "Çok iyi" dedi. 'Sana anlatacağım ama söylediklerim daha ileri gitmiyor.' Loken başını salladı ve Abaddon, "Erebus'u kulübeye biz getirmedik" dedi. “Hayır mı?” diye sordu Loken, inançsızlığı ortadaydı. Hayır, diye tekrarladı Abaddon. ‘Bizi içeri getiren Erebus’tu.’ EREBUS, KARDEŞ ASTARTES, Söz Taşıyanların İlk Papazı… Warmaster'ın güvenilir danışmanı… Yalancı. Savaş meditasyonuyla bu sözcüğü ne kadar silmeye çalışsa da, o sözcük sürekli olarak peşini bırakmıyordu. Yanıt olarak Euphrati Keeler'in son konuştukları andan itibaren söylediği sözler kafasının etrafında dönüp duruyordu. Ona dik dik bakıp şöyle sormuştu: 'Eğer çürümüşlüğü, bir yozlaşma belirtisini görseydin, düzenli hayatından çıkıp buna karşı durur muydun?' Keeler imkansızı öneriyordu ve onun önerdiğine benzer bir şeyin asla gerçekleşebileceğini reddetmişti. Ancak burada, Savaş Ustası'nın değer verdiği ve güvendiği bir kardeş olan Astartes'in bilinmeyen nedenlerle onlara yalan söyleme ihtimalini değerlendiriyordu. Loken konuyu kendisine açmak için Kyril Sindermann'ı bulmaya çalışmıştı ama yineleyici hiçbir yerde bulunamadı ve bu yüzden Loken eğitim salonlarına umutsuz bir halde dönmüştü. Gülümseyen katil Luc Sedirae, sürgüsünün sökülmüş kısımlarını temizliyordu; "İkizler" Moy ve Marr kılıç talimleri yapıyorlardı; ve Loken'in en eski arkadaşı Nero Vipus banklara oturup göğüs zırhını cilalıyor ve Cinayetten kaynaklanan yara izlerini çalışıyordu. Sedirae ve Vipus içeri girdiğinde onu onaylayarak başlarını salladılar. “Garvi,” dedi Vipus. 'Aklına takılan bir şey mi var?' 'Hayır, neden?' 'Biraz gergin görünüyorsun, hepsi bu.' "İyiyim" diye çıkıştı Loken. “İyi, güzel,” diye mırıldandı Vipus. 'Ne yaptım?' "Üzgünüm Nero" dedi Loken. 'Ben sadece...' 'Biliyorum Garvi. Bütün şirket aynı. Tiyatroya girip o piç Temba'yı ilk anlayanlar olmak için sabırsızlanıyorlar. Luc zaten onun kellesini alacak kişinin kendisi olacağına dair benimle bahse girdi.' Loken kayıtsızca başını salladı ve şöyle dedi: "İkiniz de Birinci Kaptan Abaddon'u gördünüz mü?" "Hayır, döndüğümüzden beri yok" diye yanıtladı Sedirae, başını işinden kaldırmadan. 'O hatırlatıcı, siyahi kız, seni arıyordu ama.' "Oliton mu?" 'Evet, bu o. Bir saat kadar sonra geleceğini söyledi." "Teşekkür ederim Luc," dedi Loken, Vipus'a dönerek, "ve sana sert çıkıştığım için tekrar özür dilerim, Nero." “Endişelenme,” diye güldü Vipus. 'Artık büyük bir çocuğum ve cildim senin kötü ruh hallerine dayanacak kadar kalın.' Loken arkadaşına gülümsedi ve silah kafesini açtı, zırhını çıkardı ve alt giysisi vücut eldiveninin kalın, mimetik polimerlerini, birkaç yorgunluk dışında çıplak kalana kadar dikkatlice soydu. Kılıcını kaldırdı ve eğitim kafesine doğru bir adım attı; demir grisi yarımküreler yana doğru kalkarken ve boru şeklindeki savaş hizmetçisi kubbenin tepesinin ortasından aşağı inerken silahı etkinleştirdi. 'Epsilon dokuz muharebe tatbikatı' dedi. 'Maksimum öldürücülük.' Savaş makinesi uğultuyla canlandı, uzun bıçak kolları ona Cinayet'in kanatlı sınıflarını hatırlatacak şekilde yanlarından açılıyordu. Mekanizmanın gövdesinden dikenler ve pırpır eden kenarlar fışkırdı ve Loken yaklaşan dövüşe hazırlanmak için boynunu ve kollarını döndürdü. Olan biteni düşünebilmek için açık bir kafaya ihtiyacı vardı ve düşüncenin saflığına ulaşmanın savaşmaktan daha iyi bir yolu yoktu. Savaş makinesi yumuşak bir geri sayıma başladı ve Loken, düşünceleri bir kez daha Söz Taşıyıcılarının Birinci Papazına dönerken çömelip çömeldi. Yalancı… Loken, interex alanından ayrıldığından bu yana on beşinci günde ve Davin'e ulaşmadan bir hafta önce nihayet Erebus'la yalnız konuşma şansına sahip oldu. Söz Taşıyıcıları'nın Birinci Papazı'nı Vengeful Spirit'in ön gözlem güvertesinde bekliyordu, siyah ışık lekelerinin ve parlak karanlığın büyük, zırhlı izleme bölmesinden geçişini izliyordu. 'Yüzbaşı Loken mi?' Loken döndü ve Erebus'un açık, ciddi yüzünü gördü. Tıraşlı, dövmeli kafatası, gözlem alanının camından parlayan renkli ışığın dönen girdaplarında parlıyor, zırhını bir sanatçı paletinin patinası ile donatıyordu. "Birinci papaz," diye yanıtladı Loken eğilerek eğilerek. 'Lütfen, benim adım Erebus; Beni bu şekilde çağırırsanız onur duyarım. Burada böyle bir formaliteye ihtiyacımız yok.' Erebus önlerinde uzanan büyük, rengarenk manzaranın önünde ona katılırken Loken başını salladı. “Çok güzel, değil mi?” dedi Erebus. "Ben de öyle sanıyordum" diye başını salladı Loken. ‘Ama aslında şu anda ona korkmadan bakamıyorum.’ 'Dehşet mi? Neden öyle?” diye sordu Erebus, elini Loken'in omzuna koyarak. 'Warp, gemilerimizin içinden geçtiği ortamdır. Herkesin sevdiği İmparator, bundan yararlanabileceğimiz yolları ve araçları açıklamadı mı?' "Evet, yaptı" diye onayladı Loken, Erebus'un kafatasındaki dövmeli yazıya bakarak, kelimeler anlamadığı bir dilde olmasına rağmen. Loken'in sorulmamış sorusunu yanıtlayan Erebus, "Bunlar, Lorgar Kitabı'nda yorumlanan ve Kolhis dilinde çevrilen İmparatorun beyanlarıdır" dedi. ‘Onlar benim cıvatam ve bıçağım kadar bir silah.’ Loken'in anlamadığını gören Erebus şöyle dedi: 'Savaş alanında huşu ve heybetli bir figür olmalıyım ve İmparatorun Sözünü bedenimde taşıyarak, xeno'yu ve inanmayanları önümde sindiriyorum.' 'İnançsız mı?' "Kötü bir kelime seçimi," diye omuz silkti Erebus umursamaz bir tavırla, "belki de insan düşmanı daha iyi bir terim olabilir, ama sanırım beni buraya manzaraya ya da kutsal yazılarıma hayran kalmam için çağırmadınız." Loken gülümsedi ve şöyle dedi: 'Hayır, haklısın, yapmadım. Sizinle konuşmak istedim çünkü Kelime Taşıyıcıları'nın aralarında pek çok bilginin bulunduğu bir Lejyon olduğunu biliyorum. Öğrenim ve bilgi merkezi olduğu söylenen birçok dünyayı aradınız ve onları uyumlu hale getirdiniz.' "Doğru," diye onayladı Erebus yavaşça. ‘Gerçi bu bilginin çoğunu savaşın ateşinde küfür olarak yok ettik.’ “Ama sen ezoterik konularda bilgesin ve ben de... özel olarak konuşulması gerektiğini düşündüğüm bir konu hakkında senin tavsiyeni istedim.” "Şimdi ilgimi çekti" dedi Erebus. 'Aklında ne var?' Loken, gözlem alanı camının diğer tarafındaki warpun titreşen, hayalet ışığını işaret etti. Pek çok renkten oluşan bulutlar ve karanlığın sarmalları, sudaki mürekkep çiçekleri gibi dönüp bükülüyor, sürekli bir ışık ve gölge girdabında çalkalanıyordu. Geminin ötesindeki gizemli diğer dünyada, Geller alanının gücü olmasa Savaş Ustası'nın gemisini göz açıp kapayıncaya kadar yok edebilecek hiçbir tutarlı form yoktu. Loken, “Warp galaksinin bir ucundan diğer ucuna gitmemizi sağlıyor ama biz bunu gerçekten anlamıyoruz, öyle değil mi?” diye sordu. 'Derinliklerinde gizlenen şeyler hakkında gerçekten ne biliyoruz? Kaos hakkında ne biliyoruz?' “Kaos mu?” diye tekrarladı Erebus ve Loken, Kelime Taşıyıcısı cevap vermeden önce bir anlık tereddüt fark etti. 'Bu terimle ne demek istiyorsunuz?' "Emin değilim" diye itiraf etti Loken. "Bu, Xenobia'da Mithras Tull'un bana söylediği bir şeydi." "Mithras Tull mu?" Adını bilmiyorum.' Loken, "O, Jephta Naud'un ast komutanlarından biriydi" diye açıkladı. ‘Her şey cehenneme döndüğünde onunla konuşuyordum.’ 'Ne dedi Yüzbaşı Loken? Kesinlikle." Loken'in gözleri birinci papazın ses tonu karşısında kısıldı ve şöyle dedi: 'Tull, Kaos'tan sanki ayrı bir güç, warp'taki ilkel bir varlıkmış gibi söz etti. Bunun hayal edilebilecek en kötü niyetli yolsuzluğun kaynağı olduğunu ve hepimizden daha uzun süre yaşayacağını ve küllerimiz üzerinde dans edeceğini söyledi.' ‘Renkli bir ifade tarzı kullandı.’ "Öyle yaptı ama ciddi olduğuna inanıyorum" dedi Loken, warp'un derinliklerine bakarak. 'Güven bana: Loken; warp, sürekli bir kargaşa içinde çalkalanan akılsız enerjiden başka bir şey değildir. Hepsi bu kadar. Yoksa onun sözlerine inanmanı sağlayan başka bir şey mi var?' Loken, Altmış Üç On Dokuz Dağları'nın altındaki su vadisinde Xavyer Jubal'ın etini alan köle gibi yaratığı düşündü. Bu, akılsızca warp enerjisinin biçimlendirilmiş hali değildi. Loken, Jubal'in dönüştüğü korkunç şekil bozukluğunun içinde gizlenen canavarca, susamış bir zekayı görmüştü. Erebus ona beklentiyle bakıyordu ve Kelime Taşıyıcısı her ne kadar Horus'un Oğulları arasında memnuniyetle karşılanmış olsa da Loken, Fısıltıkafalar'ın altındaki dehşeti bir yabancıyla paylaşmaya henüz hazır değildi. Aceleyle şöyle dedi: 'İmparatorun gelişinden önce eski Terra'da insan kabileleri arasındaki savaşları okudum ve onların şöyle güçler kullandıkları söylendi...' "Bu Ursh Günlükleri'nde miydi?" diye sordu Erebus. 'Evet. Nasıl bildin?' ‘Ben de okudum ve atıfta bulunduğunuz pasajları biliyorum.’ “O halde karanlık, ilkel tanrılardan ve onlara yakarışlardan söz edildiğini de biliyorsun.” Erebus hoşgörüyle gülümsedi. “Evet, saçmalıklarını mümkün olduğu kadar heyecan verici hale getirmek, çirkin masalcıların ve iflah olmaz demagogların işi, değil mi?” Urş Günlükleri bu nitelikteki tek metin değildir. Bu tür kitapların çoğu Birleşme'den önce yazılmıştı ve her yazar, çağdaşlarını geride bırakmak için sayfaları en çirkin, kana bulanmış dehşetlerle doldurdu ve sonuçta değeri... şüpheli bazı eserler ortaya çıktı.' "O halde bunda bir sakınca olmadığını mı düşünüyorsun?" "Hiç de değil" dedi Erebus. ‘Tull, kendi deyimiyle Immaterium’un büyücülük ve büyünün kökü olduğunu söyledi.’ "Büyücülük ve büyü mü?" diye güldü Erebus, bakışlarını Loken'e kilitlemeden önce. 'Sana yalan söyledi dostum. O, xenos ırklarıyla kardeşlik içindeydi ve İmparator'un gözünde iğrenç bir şeydi. Bir düşmanın sözüne güvenilemeyeceğini biliyorsun. Sonuçta interex bizi haksız yere Cihazlar Salonu'ndan kinebrach'ın kılıçlarından birini çalmakla suçlamamış mıydı? Savaş Ustası bunu yapmadığımızı bizzat teyit ettikten sonra bile mi?' Loken, kökleşmiş kardeşlik bağları kendi duyularının kanıtlarıyla çatıştığı için hiçbir şey söylemedi. Erebus'un söylediği her şey onun büyücülük, ruhlar ve iblislerin tamamen yalan olduğu yönündeki uzun zamandır sahip olduğu inançlarını güçlendiriyordu. Yine de içgüdülerinin ona bağırdığını görmezden gelemezdi: Erebus ona yalan söylüyordu ve Kaos tehdidi korkunç derecede gerçekti. Mithras Tull düşman haline gelmişti ve Erebus, Astartes'in kardeşiydi ve Loken onun interex savaşçısına daha kolay inandığını görünce hayrete düştü. "Bana anlattığın gibi, Kaos diye bir şey yoktur," diye söz verdi Erebus. Loken onaylayarak başını salladı, ancak hiç kimsenin, hatta interex'in bile Cihazlar Salonu'ndan tam olarak ne tür bir silahın çalındığını söylemediğini fark ettiğinde umutsuzluğa kapıldı. "DUYDUNUZ MU?" diye sordu Ignace Karkasy, bir kadeh şarap daha doldururken. ‘Onun... Savaş Ustasına tam erişimi var! Bu utanç verici. İşte buradayız, önem taşıyacak kadar önemli birinin dikkatini çekme umuduyla ismine layık bir sanat yaratmak için sırtımızı kırıyoruz ve o, izniniz olmadan içeri girip Savaş Ustası'nın huzuruna çıkıyor!' "Bağlantıları olduğunu duydum," diye başını salladı Wenduin, kızıl saçlı, geminin çöpünün çarşafların arasına havai fişek gibi düşürdüğü kum saati şeklindeki figürlü, ufak tefek bir kadın. Karkasy onun her acı sözüne kulak verdiğini anladığı anda ona yönelmişti. Onun ne yaptığını tam olarak unutmuştu ama 'harmonik ışık ve gölge kompozisyonları' - her ne anlama geliyorsa - hakkında belli belirsiz bir şeyler hatırlıyordu. Gerçekten, diye düşündü, bugünlerde herkesin anmacı olmasına izin verecekler. Retreat her zamanki gibi anmacılarla doluydu: şairler, oyun yazarları, sanatçılar ve besteciler bohem bir atmosfer yaratırken, görev dışı Ordu subayları, deniz subayları ve mürettebat, yayınlanan kitapların hikayeleriyle, açılış gecesi alkışlarıyla ve sahne arkası hedonist aşırılıklarıyla sivilleri etkilemek için oradaydı. Seyircileri olmayınca Retreat, yapacak daha iyi bir şeyi olmayan insanlarla dolu, rahatsız edici derecede tahrip edilmiş, dumanlı bir bar olarak kendini gösterdi. Kumarbazlar kumar fişleri yapmak için kemerli sütunları yaldızsız olarak kazımışlardı (Karkasy'nin kulübesinde artık oldukça büyük bir yığın çip vardı) ve sanatçılar kendi karalamaları için duvarların büyük bir kısmını badanalamışlardı - bunların çoğu ya ahlak dışı ya da saçmaydı. Erkekler ve kadınlar, merci merci'in ellerini oynayarak mevcut tüm masaları doldururken, daha coşkulu anma sanatçılarından bazıları bir sonraki bestelerini planladılar. Karkasy ve Wenduin duvar boyunca uzanan yastıklı kabinlerden birinde oturuyorlardı ve inziva yerini alçak konuşma uğultusu dolduruyordu. "Bağlantılar," diye tekrarladı Wenduin bilgece. “Tam olarak bu,” dedi Karkasy, bardağını bitirirken. ‘Terra Konseyini, Sigillite’ı da duydum.’ 'Taht! Bunları nasıl elde etti?” diye sordu Wenduin. "Bağlantıları mı kastediyorum?" Karkasy başını salladı. 'Bilmiyorum.' 'Bağlantılarınız da yok değil. Öğrenebilirsin,” diye belirtti Wenduin, bardağını bir kez daha doldururken. 'Zaten neden endişelenmen gerektiğini bilmiyorum. Astartelerden biri sana göz kulak oluyor. İftira atacak kadar iyi birisin!' “Zor” diye homurdandı Karkasy, avucunu masaya vurarak. 'Ona çok iyi yazdığım her şeyi göstermem gerekiyor. Bu sansürdür, olan budur.” Wenduin omuz silkti. 'Belki öyle, belki değil ama Savaş Konseyi'ne gitmen lazımdı değil mi? Biraz sansürün buna değer olduğuna bahse girerim.' "Belki de" dedi Karkasy, Davin'le ilgili olaylara ve öfkeli Birinci Yüzbaşı Abaddon'un kafasını koparmaya geldiğini görünce yaşadığı dehşete değinmek istemeyerek. Her halükarda, Yüzbaşı Loken daha sonra onu komiserlik çadırında titreyerek ve korkarak bir şişe distilak alırken bulmuştu. Gerçekten biraz saçma olmuştu. Loken, Bondsman'ın 7 numaralı sayfasından bir sayfa koparmış ve ona vermeden önce üzerine büyük, bloklu harflerle yazmıştı. Loken, "Bu anlık bir yemin, Ignace," demişti. 'Bunun ne anlama geldiğini biliyor musun?' "Sanırım öyle" diye yanıtladı, Loken'in yazdığı kelimeleri okuyarak. 'Bu, ferdi bir fiil için geçerli olan bir yemindir. Bu çok spesifik ve çok kesindir,' diye açıklamıştı Loken. 'Bir Astartes'in savaştan önce belirli bir hedefe ulaşmaya veya belirli bir ideali sürdürmeye yemin etmesi durumunda böyle bir yemin etmesi yaygındır. Senin durumunda Ignace, bu gece burada geçenler aramızda kalacak.' 'Yapacağım efendim.' Yemin etmelisin, Ignace. Elini kitabın ve yeminin üzerine koy ve sözlere yemin et.' Titreyen elini sayfanın üzerine koyarak, terleyen avucunun altında sayfanın ağır dokusunu hissederek bunu yapmıştı. 'Aramızda geçenleri başka bir canlıya anlatmayacağıma yemin ederim' dedi. Loken ciddi bir şekilde başını salladı ve şöyle dedi: "Bunu hafife alma, Ignace." Az önce Astartes'le bir yemin ettin ve onu asla bozmamalısın. Bunu yapmak bir hata olur.' Başını salladı ve Davin'den ayrılan ilk nakliye aracına doğru yola çıktı. Karkasy, şarabın ona birdenbire verdiği sıcaklık ve rahatlıktan, acı verici bir şekilde yokluğundan dolayı başını salladı. “Merhaba,” dedi Wenduin. 'Beni dinliyor musun? Orada bir milyon mil öteye baktın.” 'Evet, üzgünüm. Ne diyordun?' Benim için Yüzbaşı Loken'a güzel bir söz söyleme şansınız var mı diye soruyordum. Belki ona bestelerimden bahsedebilirsin? Ne kadar iyi olduklarını biliyorsun.' Kompozisyonlar mı? Bu ne anlama geliyordu? Onun gözlerinin içine baktı ve ilgi görüntüsünün arkasında gizlenen korkunç bir açgözlülüğü gördü, şimdi onu bencil bir sosyal tırmanıcı olarak görüyordu. Bir anda tek yapmak istediği oradan uzaklaşmak oldu. 'Kuyu? Yapabilir misin?' Cüppeli bir figürün kabine gelmesiyle cevap düşünmekten kurtuldu. Karkasy başını kaldırıp şöyle dedi: 'Evet? Yardımcı olabilir miyim?'' ama sonunda Euphrati Keeler'ı tanıdığında sözleri azaldı. Onu son gördüğünden bu yana gösterdiği değişim dikkat çekiciydi. Her zamanki botları ve atletleri yerine bir kadın anmacının bej cübbesini giymişti ve uzun saçları mütevazı bir saçak şeklinde kesilmişti. Daha açık bir şekilde kadınsı olmasına rağmen, Karkasy bu değişikliğin kendisine uygun olmadığını görünce hayal kırıklığına uğradı ve bu kıyafetin ona kazandırdığı garip cinsiyetsiz kalite yerine kendi agresif tarzını tercih etti. 'Fırat mı? Sen misin?' Sadece başını salladı ve şöyle dedi: 'Yüzbaşı Loken'ı arıyorum. Onu bugün gördün mü?' Loken mi? Hayır, evet ama Davin'den beri değil. Bize katılmaz mısın?' dedi, Wenduin'in kendisine yönelttiği zehirli bakışı görmezden gelerek. Fırat'ın başını sallayıp 'Hayır, teşekkür ederim' demesiyle kurtarılma umutları suya düştü. Burası pek bana göre değil.' "Ben de, ama işte buradayım," diye gülümsedi Karkasy. "Seni biraz şarap ya da bir oyun turuyla baştan çıkaramayacağıma emin misin?" Eminim ama yine de teşekkürler. Görüşürüz Ignace ve iyi geceler,” dedi Keeler bilmiş bir gülümsemeyle. Karkasy ona çarpık bir gülümsemeyle baktı ve Retreat'ten ayrılmadan önce bir stanttan diğerine geçişini izledi. Wenduin, “O da neydi?” diye sordu ve Karkasy onun sesinde duyduğu mesleki kıskançlık karşısında eğlendi. Karkasy bu sözlerin tadını çıkararak, "Bu benim çok iyi bir arkadaşımdı" dedi. Wenduin kısaca başını salladı. "Dinle, benimle yatmak istiyor musun, istemiyor musun?" diye sordu, ona karşı gerçek bir ilgi duyduğu iddiası bariz bir hırs uğruna bir kenara atılmıştı. Karkasy güldü. 'Ben bir erkeğim. Tabii ki inanıyorum.' "Peki Kaptan Loken'a benden bahsedecek misin?" Eğer söyledikleri kadar iyiysen, buna bahse girebilirsin, diye düşündü. “Evet canım, elbette yapacağım” dedi Karkasy, kabinin kenarında katlanmış bir kağıt parçası fark etti. Daha önce orada mıydı? Hatırlayamıyordu. Wenduin kabinden ayrılırken kağıdı aldı ve açtı. En üstte bir tür sembol vardı; ortasında haleli bir yıldız bulunan uzun büyük T harfi. Bunun ne anlama geldiğine dair hiçbir fikri yoktu ve bunun bir hatıranın atılmış karalamaları olabileceğini düşünerek kelimelere göz atmaya başladı. Ancak kağıtta yazılı kelimeleri okuduğunda bu tür düşünceler silindi. 'İnsanlığın İmparatoru Işık ve Yol'dur ve onun tüm eylemleri, kendi halkı olan insanlığın yararınadır. İmparator Tanrıdır ve Tanrı da İmparatordur, dolayısıyla bu burada öğretilir,...' “Bu nedir?” diye sordu Wenduin. Karkasy onu görmezden gelerek kağıdı cebine attı ve kabinden çıktı. İnziva yerinin etrafına baktı ve odanın etrafındaki çeşitli masalarda birbirinin aynı olan birkaç broşür gördü. Artık gazetenin Fırat'ın ziyaretinden önce masasında olmadığından emindi ve bulabildiği kadar köşeleri kıvrılmış kağıtlardan toplayarak barın etrafında dolaşmaya başladı. “Ne yapıyorsun?” diye sordu Wenduin, kollarını sabırsızca göğsünde kavuşturmuş halde onu izliyordu. “Defol git!” diye hırladı Karkasy, çıkışa doğru ilerlerken. 'Baştan çıkaracak başka saf bir aptal bul. Zamanım yok.” Eğer bu kadar meşgul olmasaydı onun şaşkın bakışından hoşlanabilirdi. BİRKAÇ DAKİKA SONRA Karkasy, Euphrati Keeler'in kulübesinin önünde, konutların güvertesini oluşturan kemerli yollardan ve su damlayan geçitlerden oluşan labirentin derinliklerinde durdu. Kütüğün yanındaki bölmeye kazınmış broşürdeki sembolü fark etti ve sonunda açılana kadar panjuruna yumruğunu vurdu. Koridora kokulu mum kokusu yayılıyordu. Gülümsedi ve onu beklediğini biliyordu. "Lectitio Divinitatus?" dedi, Retreat'ten topladığı kitap yığınını havaya kaldırarak. 'Konuşmamız lazım.' "Evet Ignace, öyle yapıyoruz" dedi ve dönüp onu eşikte ayakta bıraktı. Onun ardından içeriye girdi. Petronella, HORUS'UN KİŞİSEL ODALARININ şaşırtıcı derecede mütevazı olduğunu düşündü; kişisel sayılabilecek yalnızca birkaç eşya dışında basit ve işlevseldi. Cömert bir gösteriş beklememişti ama herhangi bir Ordu askerinin kulübesinde bulunabilecekten daha fazlasını görmeyi düşünmüştü. Bir duvarın dibindeki bir sandık dolusu sararmış yemin kağıdıyla doluydu ve karyola yanındaki raflarda iyi basılmış bazı kitaplar duruyordu; bunların uzunluğu ve genişliği onun için çok büyüktü ama muhtemelen bir primarch'ın insanlık dışı ölçeğine sahip bir varlık için zar zor yeterliydi. Horus'un uyuduğu fikrine gülümsedi ve İmparator'un oğullarından birinin hayalinde ne gibi büyük görkem ve haşmet hayalleri olabileceğini merak etti. İlkel bir uyku fikri açıkça insancıllaştırıcıydı, ancak Horus gibi birinin dinlenmeye ihtiyaç duyacağı hiç aklına gelmemişti. Petronella, başrahiplerin asla yaşlanmadıkları gibi yorulmadıklarını da varsaymıştı. Yatağın yapmacık bir şey, onun insanlığını hatırlatan bir şey olduğuna karar verdi. Petronella, Horus'la ilk karşılaşmasına hürmet olarak zümrüt yeşili sade bir elbise giymişti, etekleri gümüş ve topaz ağlarla sarkıyordu ve skandal dekolteli kırmızı bir korsaj vardı. Veri sayfasını ve altın uçlu anımsatıcı kalemini omzunun üzerinden sarkan altın kordondan oluşan ağırbaşlı bir ağda taşıyordu ve parmakları işe başlamak için kaşınıyordu. Maggard'ı odaların dışında bırakmıştı ama Horus gibi yüce bir savaşçının huzurunda durma şansının reddedilmesi düşüncesinin onu sinirlendirdiğini biliyordu. Astartes'e bu kadar yakın olmak, korumaları için güçlü bir sarhoşluk kaynağı olmuştu ve onların onlara tanrı gibi baktığını söyleyebilirdi. Onun bu kadar güçlü savaşçılar arasında olmaktan duyduğu memnuniyeti oldukça sevimli buluyordu ama bugün Savaş Ustası'nın tamamen kendisine kalmasını istiyordu. Parmak uçlarını Horus'un masasının ahşap yüzeyinde gezdirdi; onu belgelemeye yönelik bu ilk oturuma başlamanın heyecanını yaşıyordu. Masanın boyutları yatağınınki kadar genişti ve onun burada planladığı birçok büyük seferi, lekeli ve solmuş yüzeyinde imzalanan savaş emirlerini hayal ederken gülümsedi. Önceki ziyaretine izin veren emri o mu yazmış, diye merak etti. Derhal Savaş Ustası ile ilgilenme talimatını aldığını çok iyi hatırlıyordu; Babeth onun için yarım düzine hızlı kostüm değişimiyle perişan haldeyken yaşadığı dehşeti ve mutluluğu hatırladı. Sonunda zarif ama ağırbaşlı bir şeye razı olmuştu: göğsünü yukarı iten fildişi panelli korsajlı krem ​​rengi bir elbise ve boynuna kadar uzanan, inci ve safirlerden damlayan bir çağlayan gibi alnının üzerinde kıvrılan kırmızı altından perdeli bir kolye. Terra'nın yüzünü pudralama geleneğinden kaçınarak, bunun yerine gözlerinin kenarlarını koyulaştırmak için toz haline getirilmiş antimon sülfürün ince bir karışımını ve çok renkli bir dudak parlatıcısını tercih etti. Horus, onun huzuruna alınırken geniş bir gülümsemeyle, onun terzilik konusundaki kısıtlamasını açıkça takdir etmişti. Nefesi, korsajının daralması nedeniyle büyük ölçüde çalınmış olmasaydı, Savaş Ustası'nın fiziksel mükemmelliği ve elle tutulur karizmasının görkemi tarafından kapılıp gidecekti. Saçları kısaydı, yüzü açık ve yakışıklıydı; göz kamaştırıcı gözleri ona şu anda onun için en önemli şey olduğunu söyleyen bir bakışla bakıyordu. İlk balosunda sosyeteye sosyeteye tanıtılan bir kız gibi sersemlemiş hissediyordu. Kış gökyüzünün renginde, kenarları dövülmüş altından oluşan ve omuz korumalarının her birini yarım kabartma yazılarla dolduran parlak savaş zırhı giyiyordu. Göğüs plakasının üzerinde parlak, bakir kar üzerindeki bir damla kan gibi dik dik bakan kırmızı bir göz vardı ve onun korkusuz bakışı karşısında büyülendiğini hissetti. Maggard onun arkasında duruyordu; parlak cilalı altın kaplama ve gümüş zırhıyla göz kamaştırıyordu. Elbette silah taşımıyordu; kılıçları ve tabancaları zaten Horus'un korumalarına teslim edilmişti. "Lordum," diye başladı, başını eğerek ve özenli bir reverans yaparak, elini bir öpücük beklentisiyle avucunun önünde tutuyordu. “Yani sen Carpinus Hanesi’ndensin?” diye sordu Horus. Savaş Ustası'nın elini görmezden gelerek görgü kurallarını ihlal etmesini göz ardı ederek ve resmi tanışmalar yapılmadan önce ona bir soru sorarak hızla iyileşti. 'Gerçekten öyleyim lordum.' "Bana öyle seslenme" dedi Savaş Ustası. 'Ah... tabii ki... sana nasıl hitap etmeliyim?' "Horus iyi bir başlangıç ​​olabilir" dedi ve başını kaldırıp baktığında onun kocaman gülümsediğini gördü. Arkasındaki savaşçılar keyiflerini gizlemeye çalıştılar ama başarısız oldular ve Petronella, Horus'un kendisiyle oyun oynadığını fark etti. O da onun resmi olmayan tavrından duyduğu rahatsızlığı maskeleyerek gülümsemesine karşılık vermek için kendini zorladı ve 'Teşekkür ederim' dedi. Yapacağım.' “Yani benim belgeselcim olmak istiyorsun, öyle mi?” diye sordu Horus. 'Eğer böyle bir rolü üstlenmeme izin verirseniz, evet.' 'Neden?' Beklediği tüm sorular arasında bu basit soru, kendisine bu kadar pervasızca sorulmasını beklemediği bir soruydu. "Bunun benim mesleğim olduğunu hissediyorum lordum," diye başladı. 'Carpinus Hanesi'nin bir evladı olarak büyük şeyleri ve kudretli eylemleri kaydetmek ve bu savaşın görkemini -kahramanlığı, tehlikeyi, şiddeti ve savaşın tüm öfkesini- özetlemek benim kaderimdir. Arzu ediyorum...' Horus aniden “Hiç savaş gördün mü kızım?” diye sordu. 'Evet, hayır. Öyle değil' dedi, 'kız' kelimesi karşısında yanakları öfkeyle kızardı. "Ben öyle düşünmemiştim" dedi Horus. 'Kan, intikam ve yalnızlık için yüksek sesle ağlayanlar yalnızca tek bir atış bile yapmamış ve ölmekte olanların çığlıklarını ve inlemelerini duymamış olanlardır. İstediğin bu mu? Bu sizin “mesleğiniz” mi?' "Eğer savaş buysa, o zaman evet," dedi, onun kaba davranışı karşısında sindirilmek istemiyordu. ‘Hepsini görmek istiyorum. Hepsini görün ve gelecek nesiller için Horus'un ihtişamını kaydedin.' "Horus'un görkemi," diye tekrarladı Savaş Ustası, belli ki bu ifadeden hoşlanmıştı. Onu bakışlarına sabitledi ve şöyle dedi: "Filonumda onu anan pek çok kişi var, Bayan Vivar." Bana bu onuru sana neden vermem gerektiğini söyle.' Onun açık sözlülüğü karşısında bir kez daha heyecanlanan kız, kelimeleri aradı ve Savaş Ustası onun beceriksizliğine kıkırdadı. Öfkesi tekrar yüzeye çıktı ve kendini tutamadan şöyle dedi: 'Çünkü biriktirmeyi başardığın ayaktakımındaki hatıralar arasında hiç kimse benim kadar iyi iş çıkaramayacak. Seni ölümsüzleştireceğim ama eğer kötü davranışlarınla, yüksek ve kudretli tavrınla bana zorbalık yapabileceğini sanıyorsan cehenneme gidebilirsin… efendim.” Gök gürültüsü gibi bir sessizlik çöktü. Sonra Horus güldü, sesi sertti ve bir anlık öfkeyle, kendisine verdiği görevi başarma şansını yok ettiğini anladı. "Senden hoşlanıyorum, Carpinus Hanesi'nden Petronella Vivar," dedi. 'Yapacaksın.' Ağzı açık kaldı ve kalbi göğsünde pırpır etti. “Gerçekten mi?” diye sordu, Savaş Ustasının onunla yeniden oynamasından korkarak. “Gerçekten,” diye onayladı Horus. 'Ama düşündüm ki...' 'Dinle kızım, bir kişi hakkında genellikle on saniye içinde karar veririm ve bu kararı çok nadiren değiştiririm. İçeri girdiğin anda içindeki savaşçıyı gördüm. Sende kurttan bir şeyler var kızım ve bu hoşuma gidiyor. Sadece bir şey...' 'Evet?' "Bir dahaki sefere bu kadar resmi olmayacağım" diye sırıttı. 'Biz bir savaş gemisiyiz, Merica'nın salonları değil. Şimdi korkarım ki bir savaş konseyi için gezegendeki Davin'e gitmem gerektiğinden özür dilemek zorundayım.' Ve bununla birlikte atandı. Bunun bu kadar kolay olması onu hâlâ şaşırtıyordu; gerçi bu, getirdiği resmi elbiselerin çoğunun tümüyle uygunsuz görünmesine ve onu Gyptus kulelerindeki yoksul evlerinde daha çok evindeyken dayanılmaz derecede sıradan elbiseler giymeye zorlamasına neden oluyordu. Artık sosyetenin kadınları onu tanıyamayacaktı. Hareket eden parmakları masanın ucuna ulaşıp, çatlamış deri ciltli ve solmuş yaldızlı harflerle dolu eski bir kitabın üzerinde dururken bu anıyı hatırlayarak gülümsedi. Kitabı açtı ve boş boş birkaç sayfa çevirdi, gezegenlerin ve kavuşumların yörüngelerinin karmaşık bir astrolojik diyagramını gösteren birinde durdu; onun altında yarı insan, yarı attan oluşan efsanevi bir canavarın resmi vardı. Arkasından güçlü bir ses, "Bunu bana babam verdi," dedi. Döndü ve suçluluk duygusuyla elini kitaptan geri çekti. Horus onun arkasında duruyordu; devasa bedeni savaş zırhına bürünmüştü. Her zamanki gibi, neredeyse son derece korkutucuydu, fiziksel ve erkeksiydi ve bir refakatçinin yokluğunda böylesine güçlü bir erkeklik örneğiyle aynı odayı paylaşma düşüncesi ona suçluluk duygusunu tattırıyordu. "Üzgünüm" dedi. 'Bu benim kabalığımdı.' Horus elini salladı. 'Endişelenme' dedi. ‘Görmeni istemediğim bir şey olsaydı onu dışarıda bırakmazdım.’ İçi rahat olmasına rağmen kitabı topladı ve yatağının üstündeki raflara koydu. Hemen onda büyük bir gerginlik hissetti ve dışarıdan soğuk görünmesine rağmen, onun öfkeli öfkesini hissettiğinde kalbi hızla çarptı. Derisinin altında, bir zamanlar sönmüş olan ve korkunç öfkesini serbest bırakmanın eşiğinde olan bir yanardağın alevleri gibi köpürüyordu. Cevap olarak bir şey söylemesine fırsat kalmadan şöyle dedi: 'Korkarım bugün sizinle oturup konuşamam Bayan Vivar. Davin'in ayında acil ilgilenmem gereken meseleler ortaya çıktı.' Hayal kırıklığını "Önemli değil, daha fazla zamanınız olduğunda bir toplantıyı yeniden planlayabiliriz" diyerek örtbas etmeye çalıştı. Sesi sertti ve inandırıcı olamayacak kadar üzgün olduğunu düşündü. 'Bu bir süre olmayabilir' diye uyardı. 'Kolay pes eden biri değilim' diye söz verdi. 'Bekleyebilirim.' Horus bir an onun sözlerini düşündü ve sonra başını salladı. "Hayır, buna gerek yok" dedi gülümseyerek. "Savaş görmek istediğini mi söyledin?" Heyecanla başını salladı ve o da şöyle dedi: 'O halde bana biniş güvertesine kadar eşlik edin, ben de size Astartes'in savaşa nasıl hazırlandığını göstereyim.' BEŞ Çalışanlarımız Bir lider Mızrak ucu İntikamcı Ruhun Köprüsü'nde hareketlilik vardı, birlikleri ve savaş makinelerini Davin yüzeyinden geri taşıma işi tamamlandı ve artık Eugan Temba'nın isyancı güçlerinin yok edilmesi için planlar çizildi. Yok etme. Kullandıkları kelime buydu, boyun eğdirme ya da pasifleştirme değil: imha. Ve Lejyon bu cezayı infaz etmeye fazlasıyla hazırdı. Şık ve ölümcül savaş gemileri, Filo Kaptanı Boas Comnenus'un dikkatli bakışları altında Davin'le birlikte demir attı. Böyle bir filoyu kısa bir mesafeye bile taşımak hiç de küçümsenecek bir iş değildi, ancak onun altında atanan gemi kaptanları işlerini biliyorlardı ve Davin'den geri çekilme, neşter kullanan bir cerrahın hassasiyetiyle gerçekleştirildi. Keşif filosunun tamamı Davin'in yörüngesini terk etmemişti, ancak Astartes'in mızrak ucunun önünde hiçbir şeyin duramayacağından emin olmak için Vengeful Spirit'in rotasını takip eden yeterli sayıda filo vardı. Yolculuk çok kısaydı; Davin'in ayı, uzaktaki kızıl güneşin önünde hale halinde yansıyan kirli, sarı kahverengi bir ışık lekesiydi. Boas Komnenos'a varacakları yer, gökyüzüne karşı korkunç, şişkin bir kabarcık gibi görünüyordu. Tesisatçılar, güverte görevlileri ve Mechanicum ustaları hırlayan Stormbird'lere uçuş öncesi son dakika kontrolleri yaparken, biniş güvertesini HAREKETLİ AKTİVİTE DOLDURDU. Motorlar parlıyor ve yanıp sönen ark ışıkları devasa, yankılanan güverteyi soluk, solgun bir endüstriyel parıltıyla dolduruyordu. Kapaklar çarparak kapatıldı, savaş başlıklarındaki kurma pimleri çıkarıldı ve gürleyen motorlardan yakıt hatları ayrıldı. Canavar uçaklardan altısı fırlatma raylarının ucunda kamburu çıkmış halde oturuyordu; vinçler son mühimmat yüklerini taşıyordu, bu sırada topçuluk görevlileri kokpitin altına asılan topları kalibre ediyordu. Warmaster'ın mızrak ucuna eşlik etmek üzere seçilen kaptanlar ve savaşçılar, Stormbird'lerin etrafındaki yer ekiplerini takip ederek makinelerini kontrol edip tekrar kontrol ediyorlardı. Hayatları yakında bu uçaklara bağlı olacaktı ve hiç kimse mekanik arıza gibi önemsiz bir şey yüzünden ölmek istemezdi. Mournival'la birlikte Luc Sedirae, Nero Vipus ve Verulam Moy, şirketlerinin uzman ekipleriyle birlikte, Imperium adına bir kez daha savaşmak için Davin'in ayına gidecekti. Loken hazırdı. Zihni yeni ve rahatsız edici düşüncelerle doluydu ama yaklaşan dövüşe hazırlanmak için bunları bir kenara itti. Şüphe ve belirsizlik zihni bulandırıyordu ve bir Astartes'in ikisine de gücü yetmiyordu. Savaş ihtimalinden açıkça keyif alan Torgaddon, "Taht, buna hazırım" dedi. Loken başını salladı. Bir şeyler ona hâlâ fena halde yanlış geliyordu ama o da gerçek savaşın saflığını, savaşçı becerilerini yaşayan bir rakibe karşı test etme şansını özlüyordu. Gerçi istihbaratları doğru olsaydı karşı karşıya kalacakları tek şey belki de on bin asi Ordu askeri olurdu; bu kadar Astar'ın dörtte birine bile rakip olamazlardı. Ancak Savaş Ustası, Temba'nın kuvvetlerinin tamamen yok edilmesini talep etmişti ve beş Astartes bölüğü, Varvarus'un Bizans Yeniçerilerinden bir müfreze ve Legio Mortis'ten Titanlardan oluşan bir savaş grubu onun ateşli gazabını serbest bırakacaktı. Princeps Esau Turnet, Dies Irae'nin taahhüdünü vermişti. Torgaddon, "Ullanor'dan beri böyle bir kudretin toplandığını görmemiştim" dedi. ‘Aydaki o isyancılar zaten ölü sayılır.’ İsyancılar… Böyle bir kelimeyi duymak kimin aklına gelirdi? Düşmanlar evet, ama isyancılar… asla. Aximand ve Abaddon'un Stormbird'lerinin silah envanterini kontrol edip hangi mühimmatın göreve en uygun olacağını tartıştıkları yere doğru ilerlerken bu düşünce onun savaş beklentisini bozdu. Aximand, "Size söylüyorum, ses altı mermiler daha iyi olacak" dedi. “Peki ya o interex piçler gibi zırhları varsa?” diye sordu Abaddon. ‘O zaman kütle reaktifi kullanıyoruz. Söyle ona Loken!' Abaddon, Loken ve Torgaddon'un yaklaşmasına dönüp kısaca başını salladı. "Aximand haklı" dedi Loken. 'Süpersonik mermiler, düzleşmeye ve ölümcül bir çıkış yarası yaratmaya zaman bulamadan bir adamın içinden geçecek. Bunlardan üçünü bir hedefe ateşleyebilirsin ama yine de onu yere indiremezsin.' 'Son birkaç dövüş zırhlı savaşçılara karşı olduğu için Ezekyle onları istiyor' dedi Aximand, 'ama ben ona bu savaşın kendi Ordu askerlerimizden daha fazla zırhlı olmayan adamlara karşı yapılacağını söyleyip duruyorum.' "Ve şunu kabul edelim," diye kıs kıs güldü Torgaddon. ‘Ezekyle’ın bir düşmanı alt etmek için alabileceği her türlü yardıma ihtiyacı var.’ Abaddon, "Seni çok iyi yere indireceğim, Tarık" dedi, sert dış görünüşü sonunda bir gülümsemeye dönüştü. Baş kaptanın saçları, miğferini takmaya hazırlanırken uzun bir kafa buklesi halinde geriye doğru toplanmıştı ve Loken onun da yaklaşan kan dökülmesini şiddetle beklediğini görebiliyordu. “Bu hiçbirinizi rahatsız etmiyor mu?” diye sordu Loken, daha fazla kendini tutamayarak. “Ne?” diye sordu Aximand. "Bu," dedi Loken, güvertede, etraflarında yapılan savaş hazırlıklarını işaret ederek kolunu sallayarak. 'Ne yapmak üzere olduğumuzun farkında değil misin?' Abaddon, "Elbette öyle Garvi," diye bağırdı. ‘Savaş Ustasına hakaret eden lanet olası bir aptalı öldüreceğiz!’ "Hayır" dedi Loken. 'Bundan daha fazlası, görmüyor musun? Öldüreceğimiz bu insanlar, bir tür kseno imparatorluğu ya da itaat altına alınmak istemeyen, insanlığın kayıp bir kolu değil. Onlar bizim; öldüreceğimiz kendi insanlarımızdır.' Abaddon son kelimeyi gereksiz yere vurgulayarak, "Onlar hain" dedi. 'Hepsi bu kadar. Görmüyor musun? Savaş Ustası'na ve İmparator'a sırtlarını döndüler ve bu nedenle hayatları kaybedildi.' "Hadi Garvi," dedi Torgaddon. 'Hiçbir şey için endişelenmiyorsun.' 'Ben öyle miyim? Bir daha olursa ne yaparız?' Mournival'ın diğer üyeleri şaşkınlıkla birbirlerine baktılar. Aximand sonunda “Ya yine ne olursa?” diye sordu. 'Ya peşimizde başka bir dünya isyan ederse, sonra bir başkası ve ondan sonra bir başkası daha? Burası Ordu ama Astartes isyan ederse ne olur? Yine de savaşı onlara mı taşıyacağız?' Üçü de buna güldü ama Torgaddon cevap verdi. 'Çok iyi bir mizah anlayışın var kardeşim. Bunun asla olamayacağını biliyorsun. Bu düşünülemez.” "Ve yakışıksız" dedi Aximand, ciddi bir yüz ifadesiyle. ‘Önerdiğiniz şey ihanet olarak değerlendirilebilir.’ 'Ne?' ‘Bu isyan nedeniyle seni Savaş Ustasına rapor edebilirim.’ ‘Aximand, biliyorsun asla...’ İlk çatlayan Torgaddon oldu. ‘Ah, Garvi, çok basitsin!’ dedi ve hepsi güldü. 'Artık seni Aximand bile yakalayabilir. Taht, çok dik duruyorsun.' Loken zorla gülümsedi ve 'Haklısın' dedi. Üzgünüm." Abaddon, “Üzülmeyin” dedi. 'Öldürmeye hazır olun.' Birinci kaptan elini grubun ortasına doğru uzattı ve 'Yaşamak için öldürün' dedi. Aximand elini Abaddon'un elinin üstüne koyarak "Ölü için öldür" dedi. Torgaddon, "Yaşayanların ve ölülerin canı cehenneme" dedi. ‘Savaş Ustası için öldürün.’ Loken kardeşlerine karşı büyük bir sevgi duydu ve başını sallayarak elini çemberin içine koydu; Yaslıların kardeşliği onu gurur ve güvenceyle doldurdu. 'Savaş Ustası için öldüreceğim' diye söz verdi. ÖLÇEKLERİ nefesini kesti. Kendi gemisinin üç binme güvertesi vardı ama bununla kıyaslandığında bunlar zayıf şeylerdi; yalnızca kayıkları, kesicileri ve mekikleri idare edebiliyorlardı. Bu kadar çok dövüş gücünün sergilendiğini görmek alçakgönüllüydü. Yüzlerce Astar, kendilerine tahsis edilen Stormbird'lerin önünde durarak onları çevreliyordu; her kanadın altına füze rafları asılmış ve ön iğneli yuvalara yerleştirilmiş geniş, döner topları olan canavarca, şişman gövdeli uçucular. Son dakika ayarlamaları yapılırken motorlar çığlık attı ve devasa ve güçlü Astartes savaşçılarının her bir grubu, son silah kontrollerine başladı. Petronella, fırlatma raylarının en ucundaki devasa patlama kapısının fırlatma hazırlığı için sağır edici bir şekilde gürleyerek açılmasını izlerken, "Bunun böyle olabileceğini hiç hayal etmemiştim" dedi. Parıldayan bütünlük alanının içinden, kararmış jet patlama saptırıcıları tıslayan pnömatik pistonların üzerinde yerden yükselirken Davin'in ayının cüzzamlı parlaklığını bir yıldız köpüğünün önünde görebiliyordu. “Bu mu?” dedi Horus. ‘Bu hiçbir şey değil. Ullanor'da altı yüz gemi yeşilderililerin gezegeninin üzerinde demirlenmişti. O gün Lejyonumun tamamı savaşa gitti kızım. Araziyi askerlerimizle koruduk: iki milyondan fazla Ordu askeri, yüz tane Mechanicum Titanı ve yeşilderili çalışma kamplarından kurtardığımız tüm köleler.' Petronella, "Ve hepsi İmparator tarafından yönetiliyor" dedi. “Evet” dedi Horus. ‘Hepsi İmparator tarafından yönetiliyor…’ ‘Ullanor’da savaşan başka Lejyonlar var mıydı?’ 'Guilliman ve Kahn Lejyonları dikkat dağıtıcı saldırılarla dış sistemlerin temizlenmesine yardımcı oldular, ancak benim savaşçılarım kan ve pislik içinde en iyilerin en iyisi olarak günü kazandı. Justaerin mızrak ucunu nihai zafere taşıyan bendim.' 'İnanılmaz olsa gerek.' "Öyleydi" diye onayladı Horus. ‘Yeşilderili savaş ağası ile olan mücadeleden sadece Abaddon ve ben uzaklaştık. Sert bir piçti ama onu aydınlattım ve cesedini en yüksek kuleden attım.' “Bu İmparator sana Savaş Ustası unvanını vermeden önce miydi?” diye sordu Petronella, anımsatıcı tüyü çılgınca Horus'un hızlı teslimatına ayak uydurmaya çalışırken. "Evet." 'Ve buna sen öncülük ettin... buna ne isim verdin? Mızrak ucu mu?' 'Evet, bir mızrak ucu. Düşmanın boğazını parçalayacak ve onu lidersiz ve kör bırakacak hassas bir saldırı.' 'Ve onu yine burada mı yöneteceksin?' "Yapacağım." 'Bu biraz alışılmadık değil mi?' 'Ne?' 'Bu kadar yüksek rütbeli biri savaş alanına mı çıkacak?' "Ben de aynı tartışmayı... Mournival'le tartıştım," dedi Horus, onun bu terimle ilgili kafa karışıklığını görmezden gelerek. ‘Ben Savaş Ustasıyım ve böyle bir unvanı kendimi savaştan uzak tutarak elde etmedim. Erkeklerin Astartes gibi beni takip etmeleri ve emirlerime sorgusuz sualsiz uymaları için, benim de onlarla birlikte orada olduğumu, tehlikeyi paylaştığımı görmeleri gerekiyor. Karşılaşması gereken tehlikeleri takdir etmeden, tek yaptığımın emirleri imzalamak olduğunu düşünen bir savaşçı, kendisini savaşa göndermem konusunda bana nasıl güvenebilir?' 'Elbette, rütbe hususlarının sizi mutlaka savaş alanından uzaklaştırması gereken bir zaman gelir, öyle değil mi? Eğer düşecek olsaydın..." 'Yapmayacağım.' 'Ama eğer yaptıysan...' "Yapmayacağım," diye tekrarladı Horus ve onun inancının gücünü her hecede hissedebiliyordu. Her zaman çok parlak ve güç dolu olan gözleri onunkilerle buluştu ve ona olan inancının ışığının tüm vücudunu aydınlatana kadar büyüdüğünü hissetti. "Sana inanıyorum" dedi. 'Söyle bana, Mournival'la tanışmak ister misin?' "Ne?" Horus gülümsedi. 'Sana göstereceğim.' Horus ile yeşil ve kırmızı elbiseli bir kadının biniş güvertesine girdiğini görünce başını sallayan Abaddon, "Başka bir Lanet Hatıracı" diye alay etti. "Etrafında bir sürü kişinin dolaşması yeterince kötü Loken, ama Savaş Ustası mı?" Bu utanç verici.” Loken, “Neden bunu ona kendin söylemiyorsun?” diye sordu. Abaddon, "Yapacağım, endişelenmeyin" dedi. Aximand ve Torgaddon hiçbir şey söylemediler, birinci kaptanı ne zaman kendi hallerine bırakacaklarını ve ne zaman geri çekileceklerini biliyorlardı. Ancak Loken, Abaddon'la düzenli temas kurmaya hâlâ nispeten yeniydi ve Erebus'u savunması nedeniyle ona olan öfkesi hâlâ tazeydi. 'Hatırlama programının herhangi bir faydası olduğunu düşünmüyor musun?' 'Pah, onlara bebek bakıcılığı yapmak zaman kaybı. Leman Russ hepsine silah verilmesi konusunda bir şey söylememiş miydi? Bu bana aptalca şiirler yazmalarından ya da resim yapmalarından çok daha mantıklı geliyor.' ‘Mesele şiir ve resim değil Ezekyle, mesele çağın ruhunu yakalamak. Yazdığımız şey tarihle ilgili.” Abaddon, "Tarih yazmak için burada değiliz" diye yanıtladı. 'Bunu yapmak için buradayız.' Kesinlikle. Ve bunu anlatacaklar.' ‘Peki bunun bize ne faydası var?’ "Belki de bize göre değildir" dedi Loken. 'Bunu hiç düşündün mü?' “O halde kimin için?” diye sordu Abaddon. Loken, 'Bu bizden sonra gelecek nesiller için' dedi. 'İmparatorluk henüz kurulmamıştı. Anmacıların topladığı bilgi zenginliğini hayal bile edemezsiniz: Başarıların kaydedildiği kütüphaneler, sanat eseri galeriler ve Imperium'un ihtişamı için kurulan sayısız şehir. Bundan binlerce yıl sonra insanlar bu zamanlara bakacak ve bizi tanıyacak, yola çıktığımızın asilliğini anlayacak. Bizim çağımız, insanların onun bir parçası olmadıklarını anlayınca ağlayacakları bir aydınlanma çağı olacak. Başardığımız her şey kutlanacak ve insanlar Horus'un Oğullarını yeni bir aydınlanma ve ilerleme çağının kurucuları olarak hatırlayacak. Bir dahaki sefere anmacıları bu kadar çabuk uzaklaştırdığında bunu düşün Ezekyle.' Gözlerini Abaddon'a kilitledi ve ona karşı çıkmaya cesaret etti. Birinci kaptan onunla göz göze geldi, sonra güldü. 'Belki ben de bir tane almalıyım. Gelecekte kimsenin adımı unutmasını istemezdim, değil mi?' Torgaddon ikisinin de omuzlarına vurarak şöyle dedi: 'Hayır, kim senin hakkında bir şeyler bilmek ister Ezekyle? Hatırlayacakları kişi benim; İmparatorun Çocuklarını megarahnidlerin elindeki kesin ölümden kurtaran Örümcek Diyarı'nın kahramanı. Bu iki kez anlatmaya değer bir hikaye, öyle değil mi Garvi?' Loken, Tarık'ın müdahalesine sevinerek gülümsedi. “Bu yeterince büyük bir hikaye, Tarık.” Aximand, "Keşke sadece iki kez duymak zorunda kalsaydık" dedi. 'Bu hikayeyi anlattığını kaç kez duyduğumu unuttum. Ayı hakkında anlattığın şaka kadar kötü olmaya başladı.' Torgaddon'un şakayı yorumlamaya başlamak üzere olduğunu gören Loken, "Yapma" diye uyardı. Torgaddon, "Bir ayı vardı, hayal edebileceğiniz en büyük ayı" diye başladı. ‘Ve bir avcı…’ Diğerleri ona devam etme şansı vermediler ve onu bağırışlarla ve kahkahalarla boğdular. Güçlü bir ses, "Burası Mournival" dedi ve oyun kavgaları hemen sona erdi. Loken, Torgaddon'u boyunduruğundan kurtardı ve Savaş Ustası'nın sesi karşısında doğruldu. Mournival'ın geri kalanı da aynısını yaptı ve suçluluk duygusuyla komutanın huzuruna çıktı. Siyah saçlı ve gösterişli elbiseli koyu tenli kadın onun yanında duruyordu ve bir ölümlüye göre uzun boylu olmasına rağmen göğüs plakasının ancak alt kenarlarına ulaşıyordu. Kafası karışmış bir şekilde onlara baktı, şüphesiz az önce ne gördüğünü merak ediyordu. "Bölükleriniz savaşa hazır mı?" diye sordu Horus. 'Evet efendim' diye koro halinde söylediler. Horus kadına döndü ve şöyle dedi: 'Bu, Carpinus Hanesi'nden Petronella Vivar. O benim belgeselcim olacak ve ben, şimdi öyle görünüyor ki, pek de akıllıca olmayan bir şekilde, onun Mournival ile tanışma zamanının geldiğine karar verdim.' Kadın onlara doğru bir adım attı ve ayrıntılı ve rahatsız edici görünen bir reverans yaptı; Horus onun biraz arkasında bekliyordu. Loken onun kabalığının arkasında gizlenen neşeli parıltıyı fark etti ve şöyle dedi: 'Peki bizi tanıştıracak mısınız efendim? Biz olmadan seni pek iyi anlatamaz değil mi?' "Hayır, Garviel," diye gülümsedi Horus. 'Horus'un tarihçelerinin seni dışlamasını istemem, değil mi? Pekâlâ, bu küstah genç yavrunun adı Garviel Loken, yakın zamanda Mournival'ın yüce konumuna yükseldi. Yanında ise her şeyi şakaya çevirmeye çalışan ancak çoğunlukla başarısız olan Tarık Torgaddon vardır. Sırada Aximand var. Benim en yakışıklı özelliklerimden bazılarını paylaşacak kadar şanslı olduğu için ona "Küçük Horus" diyoruz. Ve son olarak Birinci Bölüğümün Kaptanı Ezekyle Abaddon'a geliyoruz.' Petronella, "Ullanor'daki kuledeki aynı Abaddon mu?" diye sordu ve Abaddon onu tanıyınca yüzü gülümsedi. 'Evet, aynısı' diye yanıtladı Horus, 'ama şimdi ona bakmayı düşünmezsin.' 'Peki bu Mournival mi?' 'Öyleler ve tüm o kahrolası şakalarına rağmen benim için çok değerliler. Etrafım karmakarışıkken kulağımdaki mantığın sesi onlar. Onlar benim için başrahip kardeşim kadar değerlidir ve onların tavsiyelerine her şeyden çok değer veririm. İçlerinde öfke, balgam, melankoli ve iyimserliğin karışımı, tam da beni meleklerin tarafında tutmam için ihtiyacım olan miktarda var.' "Yani onlar danışman mı?" ‘Böyle bir tabir kalbimdeki yeri için fazla yavan kalıyor. Bunu öğren, Petronella Vivar ve benimle geçireceğin vakit boşa gitmiş olmayacak: Mournival olmasaydı, Savaş Ustası ofisi gerçekten de kötü bir şey olurdu.' Horus öne doğru bir adım attı ve kemerinden bir şey çıkardı; üzerinde uzun bir parşömen şeridi sarkan bir şey. "Oğullarım," dedi Horus, tek dizinin üstüne çöküp mumdan nişanı Yas'a doğru tutarak. 'Ana yeminimi duyar mısın?' Böyle bir eylemin yüce gönüllülüğü karşısında şaşkına dönen Mournival'lardan hiçbiri hareket etmeye cesaret edemedi. Biniş güvertesindeki diğer Astarteler neler olduğunu gördüler ve odaya bir sessizlik yayıldı. Savaş Ustası'nın seçilmiş oğullarının önünde diz çöktüğü inanılmaz görüntü karşısında güvertenin arka plan gürültüsü bile azalmış gibiydi. Sonunda Loken titreyen eldivenini uzattı ve Savaş Ustası'nın elinden mührü aldı. Savaş Ustası'nın alçakgönüllülüğü karşısında oldukça şaşkına dönmüş halde, iki yanındaki Torgaddon ve Aximand'a baktı. Aximand başını salladı ve şöyle dedi: 'Yeminini dinleyeceğiz Savaş Ustası.' "Ve biz de buna tanık olacağız" diye ekledi Abaddon, kılıcını kınından çıkarıp Savaş Ustası'nın önüne uzatırken. Loken yemin kağıdını kaldırdı ve komutanın yazdığı sözleri okudu. 'Sen Horus, bundaki rolünü kabul ediyor musun? Sana meydan okuyanlardan ve yaratılmasına yardım ettiğin her şeyin görkeminden yüz çevirenlerden intikamını alacak mısın? İnsanlığın geleceğine karşı duran hiç kimseyi hayatta bırakmayacağınıza ve XVI. Lejyon'u onurlandıracağınıza yemin ediyor musunuz?' Horus, Loken'in gözlerinin içine baktı ve eldivenini çıkardı, çıplak yumruğunu Abaddon'un uzattığı kılıcın etrafında sıktı. "Bu konu ve bu silah üzerine yemin ederim" dedi Horus, elini kılıcın keskin tarafı boyunca sürükleyip avucunun etini açarak. Loken başını salladı ve ayağa kalkarken mum mührünü Savaş Ustası'na verdi. Kesiğin üzerinden kısa bir süreliğine kan aktı ve Horus yemin kağıdını pıhtılaşan kırmızı sıvıya batırdıktan sonra yemin kağıdını göğüs zırhına yapıştırdı ve hepsine geniş bir şekilde sırıttı. ‘Teşekkür ederim oğullarım’ diyerek hepsini tek tek kucaklamak için öne çıktı. Loken, Savaş Ustası'na olan hayranlığının yüreğini doldurduğunu hissetti; her birini kendine yakın tutarken, buraya gelirken yaptıkları görüşmelerden dışlanmalarının verdiği acıyı unuttu. Ondan nasıl şüphe duyabilirlerdi ki? Horus, “Artık yürütecek bir savaşımız var oğullarım” diye bağırdı. 'Ne diyorsun?' “Lupercal!” diye bağırdı Loken, havayı yumruklayarak. Diğerleri de katıldı ve ilahi, biniş güvertesi Horus'un Oğulları'nın sağır edici kükremeleriyle çınlayana kadar yayıldı. 'Lupercal! Lupercal! Lupercal! Lupercal!' FIRTINA KUŞLARI sırayla fırlatıldı; Savaş Ustası'nın kuşu, serbest bırakılan bir yırtıcı gibi fırlatma raylarından hızla fırladı. Her Stormbird, altısı da fırlatılana kadar yedi saniyelik aralıklarla ateş etti. Pilotlar onları Vengeful Spirit'e yakın tuttular ve geri kalan saldırı gemisinin diğer biniş güvertelerinden havalanmasını beklediler. Şu ana kadar Glory of Terra'dan, Eugan Temba'nın amiral gemisinden ya da geride kalan diğer gemilerden herhangi bir iz yoktu, ama kimse yakınlarda gizlenen kruvazör ya da avcılardan oluşan kurt sürüsü filolarının olabileceği riskini göze alamıyordu. Şu anda, Horus'un Oğulları'ndan on iki Fırtına Kuşu daha, Savaş Ustası'nın filosunda ve ayrıca Söz Taşıyıcıları'na ait iki tanesinde pozisyon aldı. Formasyon tamamlandığında, Astartes gemisi keskin bir şekilde yana yattı ve onları Davin'in ayının yüzeyine götürmek için rotasını değiştirdi. Savaş Ustası'nın amiral gemisinin güçlü, uçurum benzeri kanatları geri çekildi ve parlak böcek sürüleri gibi, yüzlerce Ordu indirme gemisi toplu taşıma araçlarından ayrıldı - her biri yüz silahlı adam taşıyordu. Ama bunların en büyüğü Mechanicum'un çıkarma gemileriydi. Şehir blokları büyüklüğünde geniş, yekpare yapılar, çok sayıda ısıya dayanıklı teknoloji ve gömme yavaşlama ocaklarıyla donatılmış kısa burunlu tüplere benziyorlardı. Atalet sönümleme alanları kargoları güvende tuttu ve dahili hareket önleyici iskele üzerindeki patlayıcı cıvatalar, çarpışma anında serbest kalacak şekilde hazırlandı. Fırlatmanın militan kolunun ardından işgalin lojistiği, mühimmat taşıyıcıları, yiyecek ve su tankerleri, yakıt taşıyıcıları ve saldırı operasyonlarının sürdürülmesi için gerekli olan sayısız diğer destek gemisi geldi. Yüzeye doğru ilerleyen gemilerin çoğalması öylesine çoğalmıştı ki, hiç kimse, hatta Boas Comnenus komutasındaki köprü mürettebatı bile hepsini takip edemiyordu ve bu nedenle Vengeful Spirit'in sivil körfezinden havalanan altın kaplamalı çıkarma botu fark edilmedi. İstila filosu alçak yörüngede toplandı; yörünge rüzgarları atmosferik gaz şeritlerini yakalıyor ve onları gemilerin altında tembel bobinler halinde döndürüyordu. Her zaman olduğu gibi istilayı yönetenler Astartes'ti. GİRİŞ YOLU zorluydu. Atmosferdeki rahatsızlıklar ve fırtınalar gökyüzünü harap etti ve Astartes Fırtına Kuşları kasırgadaki yapraklar gibi savruldu. Loken, kendisini kafes koltuğuna sabitleyen emniyet kemerine minnettar olarak aracın etrafında çılgınca titreştiğini hissetti. Silahı onun üzerinde duruyordu ve Stormbird'ün yere inip saldırının başlamasını beklemekten başka yapacak bir şey yoktu. Nefesini yavaşlattı ve zihnini tüm dikkat dağıtıcı şeylerden arındırdı; zırhı metabolizmasını yakın bir savaşa hazırlarken sıcak bir enerjinin uzuvlarına yayıldığını hissetti. Nero Vipus'un Locasta ekibinin ve Brakespur ekibinin savaşçıları, hareketsiz bir şekilde onu çevreliyorlardı, ancak yine de insanlığın savaş becerisinin zirvesini temsil ediyordu. Hepsini çok seviyordu ve onu yarı yolda bırakmayacaklarını biliyordu. Cinayet ve Xenobia'daki davranışları örnek teşkil ediyordu ve yeni yükselen çömezlerin çoğu, bu umutsuz savaş alanlarında kana bulanmıştı. Şirketi savaşta test edilmişti ve bundan emindi. “Garviel,” dedi Vipus zırhlar arası bağlantı üzerinden. 'Duyman gereken bir şey var.' Arkadaşının sesinde bir uyarı tonu fark eden Loken, “Nedir?” diye sordu. "Kanal 7'ye geçin" dedi Vipus. 'Bunu erkeklerden izole ettim ama sanırım bunu duymalısın.' Loken dahili kanalları değiştirdi ve grenli, uğultulu ve sabit bir sesten başka bir şey duymadı. Tıslamalar ve çatırtılar tıslamayı noktalıyordu ama o başka hiçbir şey duyamıyordu. "Hiçbir şey duymuyorum." 'Bekle. Yapacaksın,” diye söz verdi Vipus. Loken Nero'nun duyduğu her şeyi dinleyerek konsantre oldu. Ve sonra bunu duydu. Sanki inanılmayacak kadar uzak bir yerden bir ses geliyormuş gibi zayıf, gargara yapan, ıslak bir ses. ‘…insanın yolları. Aptallık... arayış... her şeyin sonu. Ölüm ve yeniden doğuşla insanlık sonsuza dek yaşayacaktır...' Her ne kadar korkuyu hissedecek şekilde yaratılmamış olsa da, Loken birdenbire ve korkunç bir şekilde, havanın Samus denen şeyin alaycı tıslamalarıyla kalınlaştığı sırada Fısıltıkafalara yaklaştığını hatırladı. 'Ah hayır...' diye fısıldadı Loken, sulu, hırıltılı ses tekrar geldiğinde. 'Böylece İmparator'un ve onun uşağı Savaş Ustası'nın yollarından kendi özgür irademle vazgeçiyorum. Buraya gelmeye cesaret ederse ölecek. Ve ölümde sonsuza dek yaşayacaktır. Nurghleth'in eli mübarek olsun. Kutsanmış ol. Mübarek olsun...' Loken yumruğunu kafes koltuğundaki serbest bırakma cıvatasına vurdu ve karnına tuhaf bir mide krampının girdiğini hissettiğinde hafifçe sallanarak ayağa kalktı. Geliştirilmiş vücudu, Stormbird'ün vahşi hareketini telafi etmesine izin verdi ve Altmış Üç On Dokuz'da kendilerini bekleyen aynı dehşete körü körüne gitmeyeceklerine karar vererek, nervürlü güverte boyunca hızla pilot kabinine doğru ilerledi. Uçuş memurlarının ve kablolu pilotların onları dönen sarı fırtına bulutlarının arasından içeri sokmak için mücadele ettiği kapağı açtı. Buradaki dahili hoparlörlerden aynı, tekrarlanan cümleyi duyabiliyordu. “Nereden geliyor?” diye sordu. En yakın uçuş memuru döndü ve şöyle dedi: 'Bu basit ve basit bir söz, ama...' 'Ama?' Adam, önündeki şelale ekranındaki dalgalı yeşil dalga biçimini işaret ederek, "Bu bir gemi sesinden geliyor" dedi. “Desene bakılırsa bizimkilerden biri.” Ve bu çok güçlü bir verici, filolar arasında gemiler arası iletişim için tasarlanmış bir verici.' "Bu gerçek bir ses aktarımı mı?" dedi Loken, bunun Samus'un nefret dolu sesi gibi hayalet gevezelikleri olmadığı için rahatladı. 'Öyle görünüyor ama bir geminin bu büyüklükteki ses biriminin bir gezegenin yüzeyine yakın olmaması gerekir. O kadar büyük gemiler atmosfere bu kadar inemez. En azından uçmaya devam etmek istiyorlarsa bunu yapmazlar.” 'Şunu sıkıştırabilir misin?' 'Deneyebiliriz ama dediğim gibi bu güçlü bir sinyal, sinyal bozucularımızı oldukça hızlı bir şekilde ortadan kaldırabilir.' 'Nereden geldiğini takip edebilir misin?' Uçuş görevlisi başını salladı. 'Evet, bu sorun olmayacak. Yörüngeden izini sürebileceğimiz kadar güçlü bir sinyal.” 'O halde neden yapmadın?' Memur, "Daha önce orada değildi" diye itiraz etti. ‘Bu ancak iyonosfere ulaştığımızda başladı.’ Loken başını salladı. 'Mümkün olduğu kadar sıkıştırın. Ve kaynağı bulun.” Bu gelişme ile Fısıltıkafalara yaklaşım arasındaki tekinsiz benzerliklerden rahatsız olarak mürettebat kompartımanına geri döndü. Tesadüfi olamayacak kadar benzer, diye düşündü. Mournival'ın diğer üyelerine bir kanal açtı ve sinyalin mızrak ucundan duyulduğuna dair onay aldı. "Önemli bir şey değil, Loken," mızrak ucunun ön ucundaki Stormbird'den Savaş Ustası'nın sesi geldi. 'Propaganda' 'Saygılarımla efendim, Fısıldayan Kafalar'da biz de böyle düşünüyorduk.' “Peki siz ne öneriyorsunuz Yüzbaşı Loken?” Geri dönüp Davin'e mi döneceğiz? Onurumdaki bu lekeyi görmezden mi geleceksin?' "Hayır efendim" diye yanıtladı Loken. 'Sadece dikkatli olmamız gerektiğini söylüyorum.' “Dikkatli misin?” diye güldü Abaddon, sert Cthonik kahkahası vox'u bile gıcırdatarak. 'Biz Astartes'iz. Diğerleri etrafımızda dikkatli olmalı.' Horus, "Birinci kaptan haklı" dedi. ‘Bu sinyale kilitlenip onu yok edeceğiz.’ ‘Efendim, bu tam da düşmanlarımızın denememizi istediği şey olabilir.’ "O zaman yakında hatalarının farkına varacaklar," diye çıkıştı Horus, bağlantıyı keserek. Birkaç dakika sonra Loken, Savaş Ustası'nın emirlerinin vox aracılığıyla geldiğini duydu ve Stormbird'ler bir av kuşu sürüsü gibi sorunsuzca yön değiştirirken altındaki güvertenin kaydığını hissetti. Kafes koltuğuna geri döndü ve kemerlerini bağladı, aniden bir tuzağa doğru yürüdüklerinden emin oldu. “Neler oluyor Garvi?” diye sordu Vipus. Savaş Ustası'nın emirlerini tekrarlayan Loken, "O sesi yok edeceğiz" dedi. 'Bu bir şey değil, sadece bir vox vericisi. Propaganda.' 'Umarım hepsi bu kadardır.' Ben de öyle, diye düşündü Loken. FIRTINA KUŞU sert bir darbeyle yere indi, kızakları yumuşak zemine çarptığında yalpaladı ve onu satın almak için savaştı. Koşum sınırlamaları çözüldü ve Locasta savaşçıları kafes koltuklarından rahatça kalktılar ve gemi çıkarma rampası Stormbird'ün arkasından inerken istiflenmiş silahlarını almak için döndüler. Loken, Stormbird'ün çığlık atan motorlarının mavi parıltısı havayı gürültüyle doldururken sıcak buhar ve zararlı dumanlar havayı buğularken adamlarını nakliye araçlarından uzaklaştırdı. Rampanın sert metalinden çıktı ve Davin'in ayının bataklık yüzeyine sıçradı. Zırhlı ağırlığı baldırının ortasına kadar battı, ayaklarının altındaki ıslak zeminden iğrenç bir koku yükseldi. Locasta ve Brakespur'lu Astartes'ler Stormbird'den beklenen verimlilikle dağıldılar, bir çevre oluşturmak ve Horus'un Oğulları'nın diğer birlikleriyle bağlantı kurmak için yayıldılar. Motorları durdukça ve kanatlarının altındaki mavi parıltı söndükçe Stormbird'lerin gürültüsü de azaldı. Fırlattıkları dalgalı buhar bulutları dağılmaya başladı ve Loken, Davin'in ayını ilk kez gördü. Issız bozkırlar göz alabildiğine uzanıyordu; yere yapışan sarı sis yığınları ve görüş mesafesini birkaç yüz metrenin altına düşüren nemli sis sayesinde bu çok da uzak değildi. Horus'un Oğulları, Savaş Ustası'nın muhteşem figürünün etrafında harekete geçmeye hazır bir şekilde toplanıyordu ve sarı gökyüzündeki ışık noktaları, Ordu indirme gemilerinin yaklaştığını haber veriyordu. Loken, "Nero, sisin kenarlarını araştırmak için ileri doğru birkaç adam gönder," diye emretti. ‘Önceden uyarı yapılmadan üzerimize hiçbir şeyin gelmesini istemiyorum.’ Loken, Verulam Moy'a bir kanal açarken Vipus başını salladı ve keşif grupları kurmaya başladı. 19. Bölüğün Kaptanı, ağır silah ekiplerinden bazılarını gönüllü olarak görevlendirmişti ve Loken, onların istikrarlı nişan almalarına ve soğukkanlılıklarına güvenebileceğini biliyordu. 'Verulam mı? Yıkıcılarınızın hazır olduğundan ve iyi ateş alanlarına sahip olduğundan emin olun, bu sisin içinde pek fazla uyarı almayacaklar.' "Gerçekten de Yüzbaşı Loken," diye yanıtladı Moy. ‘Biz konuşurken konuşlanıyorlar.’ "İyi iş Verulam," dedi, sesi kapatıp manzarayı daha detaylı inceleyerek. Berbat bataklıklar ve rutubetli bataklıklar, manzarayı tekdüze bir kahverengi ve çamurlu yeşile dönüştürüyordu; ara sıra kararmış ve solmuş ağaçlar da gökyüzüne karşı siluet oluşturuyordu. Vızıldayan böcek bulutları, siyah suların üzerinde kalın sürüler halinde geziniyordu. Loken, zırhının dış duyuları aracılığıyla atmosferi tattı, dışkı ve çürük etin keskin kokusunu öğürerek duydu. Zırhının miğferindeki duyular onları hızla filtreledi ama aldığı nefes ona, sanki altındaki zemin yavaş yavaş çürüyormuş gibi, atmosferin çürüyen madde kalıntılarıyla kirlendiğini söylüyordu. Bataklık zeminde birkaç hantal adım attı; her adımında köpüren bir geğirme dalgası ve zararlı gazlar püskürtüyordu. Fırtınakuşlarının gürültüsü azaldıkça ayın sessizliği belirginleşti. Duyulan tek ses, bataklıktaki Astartes'lerin sesi ve böceklerin ısrarlı vızıltısıydı. Torgaddon ona doğru sıçradı, zırhı bataklıktan gelen çamur ve balçıkla lekelenmişti ve miğferi yüz hatlarını gizlese de Loken, arkadaşının bu kasvetli yerden duyduğu rahatsızlığı hissedebiliyordu. "Burası Ullanor'un tuvaletlerinden daha kötü kokuyor" dedi. Loken de onunla aynı fikirde olmak zorundaydı: Zırhı onu atmosferden izole etmeden önce aldığı birkaç nefes hâlâ boğazının gerisinde kalıyordu. Loken, “Burada ne oldu?” diye merak etti. ‘Brifing metinlerinde ayın bu şekilde olduğuna dair hiçbir şey yazmıyordu.’ 'Ne dediler?' 'Onları okumadın mı?' Torgaddon omuz silkti. “İndiğimizde nasıl bir yer olduğunu göreceğimi düşündüm.” Loken başını salladı ve "Asla Ultramarine olamayacaksın Tarık." dedi. "Bunun tehlikesi yok," diye yanıtladı Torgaddon. "Ben giderken plan yapmayı tercih ederim ve Guilliman'ın arkadaşları senden daha da hırslı." Ama görev brifinglerindeki şövalyeci tavrımı bir kenara bırakırsak, o zaman burası nasıl görünmeli?' 'Klimatolojik olarak Davin'e benzemesi gerekiyordu; sıcak ve kuru. Şu anda bulunduğumuz yer ormanlarla kaplı olmalı.” "Peki ne oldu?" Ayın bataklık manzarasının sisli derinliklerine bakan Loken, "Kötü bir şey" dedi. 'Çok kötü bir şey.' İKİNCİ BÖLÜM Veba Ayı ALTI Çürüme ülkesi Ölü şeyler Terra'nın Zaferi ASTARTELAR sisin içinde yayılıyor, bataklık koşullarının izin verdiği ölçüde hızlı hareket ediyor ve vox sinyalinin kaynağını takip ediyor. Horus, Davin'in ayının pis kokulu bataklıkları ve sıra sıra bataklıkları boyunca, zararlı atmosferden etkilenmeden, uzun adımlarla yürüyen yaşayan bir tanrı olarak önden önderlik ediyordu. Kask takmayı küçümsüyordu, insanüstü fiziği havadaki zehirlere kolayca dayanabiliyordu. Dört blok Astartes falanks gibi sislerin içine doğru yürüyordu; Mournival'in her üyesi neredeyse iki yüz savaşçıya liderlik ediyordu. Arkalarında İmparatorluk ordusunun askerleri, parlak lazer silahları ve gümüş uçlu mızrakları olan kırmızı ceketli savaşçılardan oluşan bir bölük geliyordu. Ölümlü yapılarının ayın zehirli atmosferine dayanamadığının anlaşılmasının ardından her adama solunum cihazı takıldı. Tankların bataklığa batması ve indirme gemilerinin kendilerini çamura saplanmış halde bulması nedeniyle, zırhların ilk inişleri felaketle sonuçlandı. Gerçi tüm savaş motorlarının en büyüğü Mechanicum çıkarma gemilerinden çıkanlardı. Astartes bile bu üç canavarca devasa geminin inişini izlemek için ilerlerken durmuştu. Yer çekimine meydan okuyarak sarı gökyüzünde büyük ilkel yekpare yapılar gibi yavaş yavaş düşen kararmış gövdeler, devasa retroları onları yavaşlatmak için savaşırken, dumanı tüten ateş sütunları üzerinde seyahat ediyordu. Böylesine ateşli bir yavaşlamaya rağmen, darbelerin çekiç darbesiyle yer sarsıldı, bataklıklar buhara dönüşürken kör edici bulutlarla birlikte bulanık su gayzerleri yüzlerce metre havaya fırlatıldı. Legio Mortis'in Titanları çıkarma gemilerinden ay yüzeyine adım atarken devasa kapaklar açıldı ve harekete dayanıklı iskele yıkıldı. Dies Irae, zırhlı göğüslerinden sarkan uzun, çırpınan onur madalyalarıyla Ölümün Başını ve Xestor'un Kılıcını, Savaş Lordu Titanları yönetiyordu. Kudretli Titanların her gürleyen adımı, bataklıklarda her yöne kilometrelerce şok dalgaları gönderiyordu; burç bacakları bataklık zeminin birkaç metre içinden alttaki ana kayaya kadar batıyordu. Adımları devasa çamur ve su akıntılarını çalkalıyordu; muhteşem savaş tanrılarına benzeyen görünümleri, Savaş Ustası'nın düşmanlarını kudretli adımları altında ezmeye başladı. Loken, Titanların gelişini hayranlık ve tedirginlik karışımı bir duyguyla izledi: Devasa görünüşlerinin görkemine hayranlık, Savaş Ustası'nın bu kadar güçlü yıkım motorlarını harekete geçirmenin gerekli olduğunu hissetmesinden duyulan rahatsızlık. İLERLEME yavaş ilerliyordu, yapışan çamur ve pis kokulu, acı suların arasından güçlükle ilerliyorduk, bu arada birkaç düzine metreden fazlasını göremiyorduk. Yoğun sis kümeleri sesi o kadar bastırıyordu ki yakındaki bir şey duyulamayabilirken Loken, Luc Sedirae'nin sağındaki adamlarından gelen savaşçıların sesini açıkça duyabiliyordu. Tabii ki sarı sisten onları göremiyordu, bu yüzden her grup ayrılmadıklarından emin olmak için düzenli olarak ses iletişimi halindeydi. Loken bunun işe yaradığından emin değildi. Bir cesedin dışarı atılan nefesi gibi tuhaf inlemeler ve tıslamalar yerden fokurdamaya başladı ve sisin içinde bulanık gölge formları hareket etti. Hazır olmak için nişan almak için sürgüsünü her kaldırdığında, sis dağılıyor ve Horus'un Oğulları'nın yeşili ya da Kelime Taşıyıcıları'nın çelik grisi renginde zırhlı bir figür ortaya çıkıyordu. Erebus, Savaş Ustasını desteklemek için savaşçılarını Davin'in ayına götürmüştü ve Horus onların varlığını memnuniyetle karşılamıştı. Sis rahatsız edici bir hızla yoğunlaştı ve Loken'in görebildiği tek şey kendi bölüğünden savaşçılar olana kadar onları yavaşça yuttu. Yapraksız, ölü ağaçlardan oluşan, kabukları parlak ve ıslak görünen karanlık bir ormandan geçtiler. Loken bir tanesini incelemek için durakladı, eldivenini ağacın yüzeyine bastırdı ve kabuğu ıslak parçalar halinde dökülürken yüzünü buruşturdu. Kıvranan kurtçuklar ve oyuk açan yaratıklar çürümüş diri odunun içinde kıvrılıp kıvrılıyorlardı. ‘Bu ağaçlar…’ dedi. “Peki ya onlar?” diye sordu Vipus. 'Öldüklerini sanıyordum ama değiller.' 'Hayır mı?' ‘Onlar hasta. Çürümüş.” Vipus omuz silkti ve yoluna devam etti ve Loken bir kez daha burada korkunç bir şeyin yaşandığının kesinliği karşısında şaşkına döndü. Ve ağacın hastalıklı öz odununa baktığında bittiğinden emin değildi. Lekeli eldivenini bacak zırhına sildi ve Vipus'un peşinden yola çıktı. Ürkütücü sessiz yürüyüş sisin içinde devam etti ve zırhlarının servo kaslarının yardımıyla Astartes, ilerlemeyi çok daha zor bulan İmparatorluk Ordusu askerlerini hızla geride bırakmaya başladı. Loken, takımlar arası bağlantı üzerinden "Yas" dedi. ‘İlerlememizi yavaşlatmamız gerekiyor, kendimizle Ordu müfrezeleri arasında çok büyük bir boşluk bırakıyoruz.’ Abaddon, “O halde hızlanmaları gerekiyor” dedi. 'Daha az adamı bekleyecek vaktimiz yok. Neredeyse sesin kaynağına geldik.' "Daha küçük adamlar" dedi Aximand. “Dikkatli ol Ezekyle, artık biraz Eidolon’a benzemeye başladın.” 'Eidolon' mu? O aptal buraya tek başına zafer kazanmak için gelirdi, diye hırladı Abaddon. ‘Onunla karşılaştırılmayacağım!’ “Özür dilerim Ezekyle. Belli ki sen ona hiç benzemiyorsun, dedi Aximand. Loken, Mournival arkadaşının şakalaşmasını eğlenerek dinledi ve Davin'in ayının sessizliğiyle birlikte bu şakalar, buraya konuşlandırılmalarıyla ilgili endişelerinin yersiz olabileceğine dair ona güvence vermeye başladı. Zırhlı botunu bataklıktan kaldırdı ve ileri doğru bir adım daha attı, bu sefer adımının altında bir şeyin çatladığını hissetti. Aşağıya baktığında suyun içinde yuvarlak ve yeşilimsi beyaz bir şeyin yukarıya doğru yükseldiğini gördü. Çevirmeden bile bunun bir kafatası olduğunu görebiliyordu; çürümüş et ve kaslardan oluşan nekrotik şeritlerle çevrelenmiş soluk kemik rengi. Arkasındaki derinliklerden bir çift omuz yükseliyordu; şişkin yeşil et tabakasının altından omurgası açığa çıkıyordu. Çürümüş ceset sırt üstü yuvarlanırken Loken'in dudağı tiksintiyle kıvrıldı; görmeyen göz çukurları çamur ve otlarla doluydu. Daha yüzeye çıkan çürümüş kadavrayı gördüğünde bile, hiç şüphesiz Titanların ayak sesleri yüzünden bataklıkların dibindeki dinlenme yerlerinden rahatsız olmuştu. Durma çağrısı yaptı ve bağlantıyı komutan arkadaşlarına bir kez daha açtığında, artık yüzlerce ceset bataklığın yüzeyine çıktı. Gri ve cansız et hâlâ kemiklerine yapışmıştı ve Titanların ayak sesleri, ölü uzuvlarına korkunç bir canlılık kazandırıyordu. "Bu Loken" dedi. 'Bazı cesetler buldum.' "Onlar Temba'nın adamları mı?" diye sordu Horus. "Söyleyemiyorum efendim" diye yanıtladı Loken. 'Çok kötü bir şekilde ayrışmışlar. Bunu söylemek zor. Şimdi kontrol ediyorum.” Sürgüsünü attı ve öne doğru eğilerek en yakındaki cesedi yakalayıp sudan kaldırdı. Şişmiş, kokuşmuş eti kıvranma hareketleriyle canlıydı, içine yuva yapan leş böcekleri ve larvalar vardı. Gerçekten de üstünden küflü bir üniforma parçası sarkıyordu ve Loken omzundaki çamur lekesini sildi. Bataklıkların pisliği ve pisliği altında zar zor okunabilen, hırlayan bir kurdun kafasının üzerinde altmış üç rakamının işlenmiş olduğu dikilmiş bir yama buldu. Loken, "Evet, 63. Keşif Gezisi" diye onayladı. 'Onlar Temba'nın ama ben...' Loken, şişmiş vücut aniden uzanıp kemikli parmaklarını boynuna doladığında, gözleri parlak yeşil ateşle dolduğunda cümlesini hiç bitirmedi. ‘LOKEN?’ dedi HORUS, bağlantı aniden kesildiğinde. "Loken?" "Bir sorun mu var?" diye sordu Torgaddon. "Henüz bilmiyorum Tarık," diye yanıtladı Savaş Ustası. Aniden sürgü ateşinin sert patlamaları ve alev birimlerinin uğultuları her taraftan duyuldu. "İkinci Bölük!" diye bağırdı Torgaddon. 'Silahsız kalın!' “Nereden geliyor?” diye böğürdü Horus. "Söyleyemem" diye yanıtladı Torgaddon. ‘Sis akustikle cehennem gibi oynuyor.’ 'Öğrenin' diye emretti Savaş Ustası. Torgaddon başını salladı ve tüm şirketlerden iletişim raporları talep etti. Bağlantıdan, ağır sürgü ateşinin daha gürültülü havlamalarıyla birlikte imkansız şeylerin bozuk haykırışları geldi. Sol tarafından silah sesleri duyuldu ve o da silahla yüzleşmek için döndü, sürgüsünü önünde kaldırdı. Silah ateşinin kesik kesik parıltılarından ve ara sıra bir plazma atışının mavi çizgisinden başka hiçbir şey göremiyordu. Zırhının dış duyuları bile sürünen sisi delemedi. 'Efendim, sanırım biz...' Önündeki sudan çok büyük ve şişkin bir şey fırladığında bataklık hiçbir uyarıda bulunmadan patladı. Kangrenli, çürümüş eti ona hücum etti; büyüklüğü onu sırtüstü bataklığa düşürmeye yetiyordu. Torgaddon, karanlık suyun altına girmeden önce, yüzlerce dişle dolu esneyen bir ağzın ve sararmış kemikten bir boynuzun altındaki parlak, devasa bir gözün geçici izlenimini edindi. 'BİLMİYORUM. Princeps Turnet'in sorusuna yanıt olarak Moderati Primus Aruken, "Komuta ağı çıldırdı" dedi. Dışarıdan gelen anketörler birdenbire ve şaşırtıcı bir şekilde bir saniye önce orada olmayan sonuçlarla dolmuş ve prensleri neler olup bittiğini öğrenmek istemişti. “Peki öğren bakalım, lanet olsun sana!” diye emretti Turnet. ‘Savaş Ustası orada.’ Moderati Primus Titus Cassar, "Ana silahlar toplandı ve ateş etmeye hazır" diye bildirdi. Turnet, "Önce lanet bir hedefe ihtiyacımız var, neye ateş ettiğimi bilmeden o karmaşaya ateş etmeyeceğim" dedi. ‘Ordu olsaydı riske girerdim ama Astartes değil.’ Dies Irae'nin köprüsü kırmızı bir ışıkla yıkanmıştı; üç komuta subayı, taktiksel planın yeşil ışığının önünde yükseltilmiş bir kürsüdeki kontrol koltuklarında oturuyordu. Titan'ın özüne bağlı oldukları için onun her hareketini sanki kendilerine aitmiş gibi hissedebiliyorlardı. Altındaki güçlü savaş makinesine rağmen, bu bilinmeyen düşman Horus'un Oğulları'nı yutmak için ortaya çıktığında Jonah Aruken aniden kendini güçsüz hissetti. Zırhlı bir muhalefet ve görebildikleri bir düşman bekledikleri için, şu ana kadar İmparatorluk güçlerinin odak noktasından biraz fazlası olmuşlardı. Titan'ın ateş gücündeki ezici üstünlüğüne rağmen, arkadaşlarına yardım etmek için yapabilecekleri çok az şey vardı. "Bir şey alıyorum" diye bildirdi Cassar. 'Sinyal geliyor.' 'Nedir? Bundan daha iyi bilgiye ihtiyacım var, lanet olsun,' diye bağırdı Turnet. 'Havadan temas. Sinyal güçleniyor. Hızla hareket ediyor ve bize doğru geliyor.' 'Bu bir Stormbird mü?' 'Hayır efendim. Tüm Stormbird'ler konuşlanma bölgesinde bulunuyor ve herhangi bir askeri aktarıcı sinyali almıyorum.' Turnet başını salladı. 'O zaman bu düşmanca. Bir çözümün var mı Aruken?” 'Şimdi çalıştırıyorum, prensler.' "Menzil altı yüz metre ve yaklaşıyor" dedi Cassar. ‘İmparator Tanrı bizi koru, üzerimize geliyor.’ Aruken! Bu çok yakın, vur onu.” 'Üzerinde çalışıyorum efendim.' ‘Daha hızlı çalışın!’ YOĞUN BUHARLAR ön camdan bakmayı anlamsız hale getiriyordu; yine de yabancı bir dünyaya bakmanın karşı konulamaz bir büyüsü vardı; görülecek pek bir şey ya da aslında hiçbir şey yoktu. Dolayısıyla, hayal edilemeyecek uzaylı tuhaflıklarının egzotik manzaralarını bekleyen Petronella'nın üst atmosfere girdiğinde ilk izlenimleri hayal kırıklığı oldu. Bunun yerine, şiddetli fırtına rüzgarları tarafından sarsılmışlardı ve sarı gökyüzünden ve önlerindeki başka bir dikkat çekici kahverengi bataklık parçasının etrafında toplanmış gibi görünen sis yığınlarından başka hiçbir şey göremiyorlardı. Her ne kadar Savaş Ustası onun mızrak ucu savaşçılarıyla yüzeye çıkma isteğini kibar ama kesin bir dille reddetmiş olsa da, onun gözlerinde bir haylazlık parıltısı olduğundan emindi. Bunu üstü kapalı bir onay işareti olarak algılayarak, aşağıdaki aya iniş hazırlığı için hemen Maggard ve uçuş ekibini mekik bölmesinde toplamıştı. Altın tenli çıkarma gemisi, Ordu indirme gemilerinin ardından havalandı ve ay yüzeyine doğru ilerleyen saldırı gemisi kitlesi arasında kendini kaybetti. İstila kuvvetine ayak uyduramadıkları için emisyon izlerini takip etmek zorunda kalmışlardı ve şimdi kendilerini aşağıdaki zemini neredeyse görünmez kılan aşılmaz sis çorbasının derinliklerinde daireler çizerken bulmuşlardı. Birinci subay, "İleriden bazı dönüşler alacağız leydim" dedi. 'Sanırım bu mızrağın ucu.' "Sonunda" dedi. 'Mümkün olduğu kadar yaklaşın ve bizi indirin. Yazmaya değer bir şeyler görebilmek için bu sisin içinden çıkmak istiyorum.” “Evet hanımefendi.” Kayık, araştırmacının dönüş kaynağına doğru rotasını çevirirken, Petronella tekrar koltuğuna yerleşti ve elbisesinin kıvrımlarını kırmamak için emniyet kemerinin konumunu sinir bozucu bir şekilde değiştirdi. Elbisenin kurtarılamaz olduğuna karar vererek pes etti ve pilot ani bir dehşet çığlığı atarken bakışlarını ön cama çevirdi. Önlerindeki sis dağılırken damarlarında sıcak bir korku kaynadı ve karşılarında devasa ve zırhlı devasa bir mekanik dev gördü. Testere dişli burçlar ve kuleler, devasa toplar ve korkunç, hırlayan kara demirden bir yüz, görüşünü dolduruyordu. "Taht!" diye bağırdı pilot, kükreyen ateş ve ışık ön camı korkunç bir şekilde doldururken umutsuz bir kaçamak manevrasıyla kumandaları çekiştirdi. Dies Irae'nin silahları ateş açıp kayığını sarı göklerden fırlatırken Petronella'nın dünyası acı ve kırık camlarla infilak etti. Kadavra sümüksü parmaklarıyla onun hayatını boğmaya çalışırken, LOKEN dehşet ve tiksintiyle geriye doğru sıçradı. Çürümüş bir ceset kadar kırılgan görünen bir şeye rağmen, bu yaratık korkunç bir güce sahipti ve yaratığın ağırlığı ve gücü tarafından dizlerinin üzerine çöktürülüyordu. Bir düşünceyle metabolizmasını savaş dürtüleriyle doldurdu ve uzuvlarına taze bir güç yayıldı. Saldırganın kollarını kavradı ve onları, ölü sıvılar ve acı kanla dolu pis kokulu gövdesinden çekti. Yaratığın gözlerindeki ateş söndü ve cansız bir şekilde bataklığa düştü. Kendini ayağa kaldırdı ve durumu değerlendirdi; Astartes eğitimi her türlü panik veya yönelim bozukluğu hissini bastırıyordu. Çevrelerinde daha önce cansız olduğunu düşündüğü bedenler karanlık sulardan yükseliyor ve savaşçılarının üzerine atılıyordu. Bolter'lar vücutlarından küflenmiş et parçaları fırlattı ya da çürümüş gövdelerden uzuvları kopardı ama yine de gelmeye devam ediyor, hastalıklı, sararmış pençeleriyle Astartes'i parçalıyorlardı. Etraflarında daha fazla şey yükseliyordu ve Loken aynı sayıda atışla üçünü düşürdü, kafataslarını parçaladı ve kütle reaktif mermilerle sandıkları patlattı. 'Horus'un oğulları üzerime!' diye bağırdı. 'Bana hazırlanın!' 10'uncu Bölüğün savaşçıları, en kötü kabuslarından çıkan yaratıklar gibi bataklıktan yükselen nekrotik dehşetlere ateş ederek sakin bir şekilde kaptanlarının yanına gitmeye başladılar. Yüzlerce ölü şey etrafını sarmıştı; çürüyen cesetler ve şişkin, iğrenç şeyler mırıldanan, her birinin süt rengi, şişmiş tek bir gözü ve alnından çıkan kabuklu bir boynuzu vardı. Onlar neydi? Ölü eti yeniden canlandırma gücüne sahip canavarca kseno yaratıklar mı yoksa çok daha kötü bir şey mi? Etraflarında kalın, vızıldayan sinek bulutları uçuştu ve Loken, miğferindeki yemler kalın gövdeli böceklerle dolu bir Astartes'in aşağıya indiğini gördü. Savaşçı çılgınca miğferini çıkardı ve Loken, etinin doğal olmayan bir hızla çürüdüğünü, derisinin grileşip soyulduğunu ve altındaki sıvılaşan dokuyu ortaya çıkardığını görünce dehşete düştü. Sürgülü ateşin havlaması ona odaklandı ve dikkatini önündeki savaşa verdi, önündeki iğrenç yaratıkların ayaklarını sürüyerek yürüyen yığınına şarjör üstüne şarjör boşalttı. "Yalnızca kafa vuruşları!" diye bağırdı, başka bir ölü şeyi yere koyarken, kafatası kararmış kemikten ve dökülen sızıntıdan ibaretti. Ayaklarını sürüyen dehşetlerin giderek daha fazlası azalıp yerde kaldıkça, savaşın gidişatı değişmeye başladı. Garip bir şekilde şişmiş karınları olan yeşil etli yaratıklar daha fazla ölüme neden oldu, ancak Loken'e bunlar bataklığın sularına düştüklerinde çözünerek kokuşmuş maddelere dönüşüyormuş gibi geldi. Arkalarından gök gürültülü ağır top ateşi gelirken sisin içinde daha fazla şekil hareket etti ve bunu yükseklerde bir patlamanın parlak alevi takip etti. Loken başını kaldırıp baktı ve gökyüzünde duman ve ateşin sallandığını takip eden altın renkli bir çıkarma teknesini gördü, ancak sudan daha fazla ölü şey tırmanırken sivil bir aracın savaş bölgesinde ne yaptığını merak edecek zamanı yoktu. Sürgüler için çok yakın olduğundan kılıcını çekti ve aktivasyon saplamasına basarak devasa dişli bıçağa can verdi. Çürümüş et ve çürümüş etten oluşan korkunç bir şey ona doğru fırladı ve kılıcını iki eliyle kafatasına doğru savurdu. Kılıç dönerken gürledi, kılıcı beyin kabuğundan kasıklarına kadar delip geçerken ıslak, gri et parçaları zırhına sıçradı. Başka bir yaratığa doğru savruldu; onu ikiye bölerken gözlerindeki yeşil ateş titreşerek söndü. Horus'un Oğulları, bir zamanlar 63. Sefer'in üyesi olan korkunç yaratıklarla karşı karşıya geliyordu. Çürümüş eller suyun altından zırhına kenetlendi ve Loken aşağıya çekildiğini hissetti. Kükredi ve kılıcını kavrayışını tersine çevirdi, onu dik dik bakan kafataslarına ve çürümüş yüzlere doğru sapladı, ama inanılmaz bir şekilde onların gücü daha fazlaydı ve onların çekişine karşı koyamadı. 'Garvi!' diye bağırdı Vipus, bataklıktan ona doğru ilerlerken yolundaki düşmanları keserek. 'Luc! Bana yardım et!' diye bağırdı Vipus, Loken'in uzanmış kolunu yakalayarak. Loken, başka bir elin onu göğsünden yakalayıp geriye doğru çektiğini hissettiğinde arkadaşının elini tuttu. “Bırakın sizi piçler!” diye kükredi Luc Sedirae, tüm gücüyle onu çekerek. Bataklık yaratıkları nihayet onu serbest bıraktığında Loken ayağa kalktığını hissetti ve dışarı atıldı. Geriye dönüp ayağa kalktı. O, Luc ve Nero birlikte, şiddetli bir gaddarlıkla savaştılar; ancak savaşın artık herhangi bir şekli yoktu (eğer varsa). Bu, hiçbir kılıç ustalığı ya da ustalık gerektirmeyen kasaplık işinden başka bir şey değildi; sadece kaba bir güç ve düşmeme kararlılığı gerektiriyordu. Garip bir şekilde Loken, İmparatorun Çocukları Lejyonunun kılıç ustası Lucius'u ve onun bu nezaketsiz savaş biçiminden ne kadar nefret edeceğini düşündü. Loken dikkatini savaşa verdi ve savaşta Luc Sedirae ve Nero Vipus'la birlikte yeniden örgütlenmek için biraz alan ve zaman kazanmayı başardı. 'Teşekkürler Luc, Nero. Sana borçluyum,” dedi kavganın ortasında. Horus'un Oğulları silahları yeniden doldurdular ve kılıçlarındaki ölü et parçalarını temizlediler. Bataklıktan ara sıra silah sesleri duyuluyordu ve yanıp sönen flaşlar, ateşböceği patlamalarıyla sisi aydınlatıyordu. Loken sol taraflarında kayığın indiği yerde yanan bir odun yığını gördü; alevleri karartıcı sisin ortasında bir işaret ışığı görevi görüyordu. Sorun değil Garvi dedi Sedirae ve Loken onun miğferinin altından sırıttığını biliyordu. 'Bahse girerim ki bu bok fırtınasından çıkmadan sen de benim için aynısını yapacaksın.' ‘Muhtemelen haklısın ama umalım ki öyle olmasın.’ “Plan nedir, Garvi?” diye sordu Vipus. Loken, Mournival kardeşleri ve Savaş Ustası ile bir kez daha iletişim kurmaya çalışırken sessiz kalmak için elini kaldırdı. Statik ve çaresiz çığlıklar, ordu askerlerinin dehşete düşmüş seslerini ve tekrar tekrar 'Kutsanmış Nurghleth...' diyen kahrolası, guruldayan sesleri dolduruyordu. Sonra her kanaldan bir ses duyuldu ve Loken bunu duyunca rahatlayarak neredeyse yüksek sesle ağlayacaktı. 'Bütün Horus'un Oğulları, bu Savaş Ustası. Bu sinyale yaklaşın. Alevlere doğru ilerleyin!' Savaş Ustası'nın sesini duyunca, Astartes'in yorgun uzuvları ve kalpleri taze enerjiyle doldu ve daha önce gördükleri enkaz halindeki tekneden gelen yanan ateş sütununa doğru düzgün bir şekilde ilerlediler. Loken metodik bir hassasiyetle öldürüldü, her atışta rakibini deviriyordu. Sonunda bu garip düşmanın ölçüsünü anladıklarını hissetmeye başladı. Bu hastalıklı kabuslara can veren enerji ne olursa olsun, onlara temel motor işlevlerden ve aralıksız bir düşmanlıktan çok daha fazlasını vermekten acizdi. Loken'in zırhı derin oyuklarla kaplıydı ve ölü şeylerin iğrenç açlığı yüzünden kaç adam kaybettiğini bilmek istiyordu. Bu Nurghleth'in her birinin ölümünün bedelini ağır bir şekilde ödeyeceğine söz verdi. ZORLA nefes alıyordu, Maggard'ın yüzüne doğru ittiği solunum cihazından sarsıcı hava yutkunmaları çekerken göğsü hızla inip kalkıyordu. Petronella'nın gözleri yandı, kendini oturma pozisyonuna itmeye çalışırken yanaklarından acı dolu gözyaşları aktı. Tek hatırladığı şiddetli gürültü ve ışık, metalik bir çığlık ve kayık çarpıp parçalara ayrılırken kemikleri sarsan bir darbeydi. Kan duyularını doldurdu ve sol tarafında dayanılmaz bir acı hissetti. Alevler etrafını sardı ve görüşü, atmosferin ve dumanın acısıyla bulanıklaştı. “Ne oldu?” diye başardı, sesi solunum cihazının ağızlığından boğuk çıkıyordu. Maggard cevap vermedi ama sonra yapamayacağını hatırladı ve mevcut durumlarını daha iyi anlayabilmek için başını çevirdi. Onun üniformasını giymiş parçalanmış cesetler (pilotların ve teknesindeki uçuş ekibinin) yere saçılmıştı ve enkazı kaplayan çok fazla kan vardı. Solunum cihazının içinden bile kanın kokusunu alabiliyordu. Her ne kadar alevlerin sıcaklığı yakın çevrelerindeki sisi temizliyor gibi görünse de, mide bulandırıcı cüzzamlı sis kümeleri çevrelerini sarmıştı. Ayaklarını sürüyen şekiller etraflarını sarmıştı ve yakında kurtarılacaklarını anlayınca içini bir rahatlama kapladı. Maggard kılıcını ve tabancasını çekerek döndü ve Petronella ona geri çekilmesi gerektiğini, onları kurtaranların onlar olduğunu haykırmaya çalıştı. Sonra dumanın içinden ilk şekil çıktı ve onun hastalıklı etini ve açılmış karnından sarkan çürümüş iç organlarını görünce çığlık attı. Yaklaşan şeylerin en kötüsü de değildi. Şişmiş, parçalanmış etlere ve çürümüş hastalıklı bedenlere sahip kadavralardan oluşan bir süvari kafilesi, pençeli elleri uzatılmış halde çamurun ve enkazın içinden onlara doğru aktı. Gözlerindeki yeşil ateş, korkunç iştahları anlatıyordu ve Petronella, şimdiye kadar tanıdığı her şeyden daha büyük, yürek burkan bir korku hissetti. Onunla yürüyen, hastalıklı cesetler arasında yalnızca Maggard duruyordu ve o da tek bir adamdı. Onu Kairos'un spor salonunda antrenman yaparken birçok kez izlemişti ama öfkeyle silahlarını çektiğini hiç görmemişti. Maggard'ın tabancası havladı ve her atışta ayaklarını sürüyen dehşetlerden birinin ayağını havaya uçurdu, alnında düzgün delikler açıldı. Tabancası boşalana kadar ateş etti, sonra kılıfına koydu ve uzun, üçgen uçlu bir hançer çekti. Kalabalık yaklaşırken koruması saldırdı. Ayakları önce en yakın cesede sıçradı ve çizmesinin topuğunun altında bir boyun kırıldı. Maggard yere inerken döndü, kılıcı bir çift canavarın kafasını kesti ve hançeri diğerinin boğazını parçaladı. Kirlian kılıcı gümüş bir yılan gibi fırladı, parlayan kenarı inanılmaz bir hızla saplanıp kesiyordu. Dokunduğu her şey, doktrin levhasını çeken bir hizmetçi gibi anında çamurlu zemine düşüyordu. Vücudu her zaman hareket halindeydi; sıçradı, büküldü ve hastalıklı saldırganların kavrayan ellerinden kaçıyordu. Saldırılarının belli bir düzeni yoktu; sadece onları kuşatmaya çalışan akılsız bir ölüler ordusu vardı. Maggard, daha önce gördüğü hiçbir şeye benzemeyen bir şekilde dövüşüyordu; büyüyen kasları, düşmanlarını hızlı, ölümcül vuruşlarla keserken şişip esniyordu. Ne kadar kişiyi öldürürse öldürsün, her zaman daha fazla baskı vardı ve onu sürekli olarak adım adım geriletmeye zorluyorlardı. Yaratık sürüsü etraflarını sarmaya başladı ve Petronella, Maggard'ın hepsini geride tutamayacağını gördü. Çok sayıda küçük yaradan dolayı kanayarak ona doğru sendeledi. Eti su toplamıştı ve kesiklerin etrafından ağlıyordu ve solunum cihazına rağmen cildinde sağlıksız bir solgunluk vardı. Canavarlar yaklaşırken, çeneleri etini yutmak için genişçe açılırken ve mükemmel derisini yırtmaya ve iç organlarıyla ziyafet çekmeye hazır elleri kavrarken acı dehşet gözyaşları döktü. Olması gerektiği gibi değildi. Büyük Haçlı Seferi'nin başarısızlık ve ölümle sonuçlanmaması gerekiyordu! Derisi çürüyen, sarkan bir ceset Maggard'ın yanından geçti; kılıcı, sineklerle dolu, yeşil etli, dev, nekrotik bir şeyin karnına saplanmıştı. Kendisine ulaştığında çığlık attı. Arkasında sağır edici patlamalar gürledi ve yaratık, ıslak et ve kemikten oluşan bir patlamayla parçalandı. Silah seslerinin gürleyen kükremesi yeniden geldiğinde Petronella kulaklarını kapattı ve saldırganlar bir dizi kokuşmuş patlamayla parçalanıp kayığın ateşlerine geri düştüler ve pis kokulu yeşil alevlerle yandılar. Korkutucu derecede yakın yaylım ateşi devam ederken, Horus'un Oğulları'nın devasa, zırhlı savaşçılarının yolunu açarak acı ve korku içinde ağlayarak yan döndü. Üzerinde bir dev yükseldi ve zırhlı eldiveniyle ona doğru uzandı. Kask takmıyordu ve silueti korkunç kırmızı bir parıltıyla doluydu; muhteşem cüssesi yanan ateş dumanları ve siyah duman sütunlarıyla halelenmişti. Gözyaşlarına rağmen Savaş Ustası'nın güzelliği ve fiziksel mükemmelliği onu suskun kılıyordu. Zırhını kan ve koyu renkli balçık kaplamış olmasına ve pelerini yırtılmış ve parçalanmış olmasına rağmen Horus, serbest bırakılmış bir savaş tanrısı gibi yükseliyordu, yüzü dehşet verici bir gücün maskesiydi. Savaşçıları canavarca ölü şeyleri katletmeye devam ederken, o da bir bebeği kollarında kaldırır gibi kolayca ayağa kaldırdı. Gittikçe daha fazla Horus'un Oğulları kaza alanına yaklaşıyordu, silahlar düşmanı geri püskürtmek için ateşleniyor ve Savaş Ustası'nın çevresinde koruyucu bir kordon oluşturuyordu. "Bayan Vivar," diye talep etti Horus. 'Terra adına burada ne yapıyorsun? Sana İntikamcı Ruh'ta kalmanı emretmiştim!' Hâlâ onun muhteşem varlığına hayranlık duyarak kelimeler bulmakta zorlandı. Onu kurtarmıştı. Savaş Ustası onu kişisel olarak kurtarmıştı ve onun dokunuşunu öğrenince ağladı. ‘Gelmem gerekiyordu. Görmem gerekiyordu...' Horus, "Merakın neredeyse seni öldürüyordu" diye öfkelendi. 'Eğer koruman daha az yetenekli olsaydı çoktan ölmüş olurdun.' Savaş Ustası enkazın içinden Maggard'a doğru adım atarken yıkılmamak için bükülmüş bir metal direğe tutunarak aptalca başını salladı. Altın zırhlı savaşçı, yaralarının acısına rağmen kendini dik tuttu. Horus, Maggard'ın kılıç kolunu kaldırarak savaşçının kılıcını inceledi. Savaş Ustası, “Adın ne, savaşçı?” diye sordu. Maggard elbette cevap vermedi ve cevap verme konusunda yardım almak için Petronella'ya baktı. Petronella, "Size cevap veremez lordum" dedi. 'Neden? İmparatorluk Gotik dilini konuşmuyor mu?' 'Hiç konuşmuyor efendim. Carpinus Hanesi'nin refakatçileri onun ses tellerini çıkardı.' 'Bunu neden yapsınlar?' ‘O, Carpinus Hanesi’nin sözleşmeli bir hizmetkarıdır ve metresinin önünde konuşmak bir korumanın görevi değildir.’ Horus, sanki bu tür şeyleri tasvip etmiyormuş gibi kaşlarını çattı ve şöyle dedi: 'O halde bana onun adının ne olduğunu söyle.' "Onun adı Maggard, efendim." 'Peki kullandığı bu bıçak? Nasıl oluyor da ucuna en ufak bir dokunuş bu yaratıklardan birini öldürüyor?' ‘Bu bir Kirlian kılıcı, kadim Terra’da dövülmüş ve ruhla beden arasındaki bağlantıyı kesebildiği söyleniyor ama bugün daha önce kullanıldığını hiç görmemiştim.’ 'Her ne ise, bence hayatını kurtardı. Bayan Vivar,' Savaş Ustası bir kez daha Maggard'la yüzleşmek için döndüğünde başını salladı ve "Büyük bir cesaretle savaştın, Maggard" demeden önce aquila işaretini yaptı. Bugün burada yaptıklarınızla gurur duyun.' Maggard başını salladı ve başı öne eğilerek dizlerinin üzerine çöktü; Savaş Ustası tarafından bu kadar onurlandırıldığı için gözlerinden yaşlar akıyordu. Horus eğildi ve avucunu korumanın omzuna koyarak "Kalk Maggard" dedi. Bir savaşçı olduğunu kanıtladın ve bu kadar cesaretli hiçbir savaşçı önümde diz çökmemeli.' Maggard ayağa kalktı, kılıcının tutuşunu yumuşak bir şekilde tersine çevirdi ve kabzası önde olacak şekilde Savaş Ustası'na uzattı. Sarı gökyüzü onun altın gözlerine soğuk bir şekilde yansıyordu ve Petronella, korumasının duruşunda yeni keşfettiği bağlılığı, onu yoğunluğuyla korkutan bir inanç ve gurur ifadesini görünce ürperdi. Hareketin anlamı açıktı. Maggard'ın kendisinin bile söyleyemediğini söyledi. Ben senin emrindeyim. BÖYLE TOPLANAN Astartes, durumlarını değerlendirdi. Hastalıklı ve ölü yaratıkların saldırıları şimdilik durduğu için dört falanks da kaza alanının etrafında buluşmuştu. Mızrağın ucu körelmişti ama yine de muhteşem bir savaş gücüydü ve Temba'nın önemsiz müfrezesinden geriye kalanları kolayca yok edebilecek kapasitedeydi. Sedirae, adamlarını çevreyi güvenlik altına almak için gönüllü olarak görevlendirdi ve Loken, Luc'un daha fazla savaşa ve Savaş Ustası'nın önünde parlama şansına aç olduğunu bilerek sadece onayını salladı. Vipus keşif ekiplerini yeniden oluşturdu ve Verulam Moy, Yıkıcıları için ateş mevzileri kurdu. Loken, Torgaddon ve Abaddon'un şiddetli çatışmalarda miğferlerini kaybetmesine rağmen Mournival'in dört üyesinin de çatışmadan sağ çıktığını görünce kelimelerle anlatılamayacak kadar rahatladı. Aximand'ın zırhı yan tarafı boyunca yırtılmıştı ve zırhının yeşili üzerinde şaşırtıcı derecede parlak olan kırmızı bir leke, uyluğunu lekelemişti. "İyi misin?" diye sordu Torgaddon, sanki biri plakaların üzerine asit dökmüş gibi zırhı lekeli ve kabarmıştı. "Hemen hemen," diye başını salladı Loken. 'Sen?' "Evet, gerçi bu çok yakın bir olaydı" diye kabul etti Torgaddon. 'Piç beni suyun altına soktu ve canımı sıkıyordu. Kaskımı hemen yırttım ve sanırım o bataklık suyundan bir kova kadar içmiş olmalıyım. Savaş bıçağımla onu deşmek zorunda kaldım. Dağınık.' Torgaddon'un gelişmiş vücudu, ne tür toksin taşırsa taşısın, suyu yutmaktan zarar görmezdi; ancak bu, onun kadar korkutucu bir savaşçının neredeyse alt edilebileceği bu yaratıkların gücünün keskin bir hatırlatıcısıydı. Abaddon ve Aximand'ın birbirine yakın olaylara dair benzer hikayeleri vardı ve Loken, mücadelenin bitmesini umutsuzca istiyordu. Görev uzadıkça, ona Eidolon'un Cinayet'e yaptığı başarısız ilk saldırıyı daha çok hatırlattı. Düzeltilen iletişim, Bizans Yeniçerilerinin bataklıktan gelen saldırı altında çok acı çektiklerini ve savunma pozisyonlarında sıkışıp kaldıklarını ortaya çıkardı. Disiplin ustalarının elektro tırpanları bile onları ilerlemeye zorlayamıyordu. Korkunç düşman yeniden sisin içinde kaybolmuştu ama hiç kimse yaratıkların nereye gittiğini kesin olarak söyleyemezdi. Legio Mortis'in Titanları Astartes'in üzerinde yükseliyordu; Dies Irae, bir araya gelmiş savaşçılara muazzamlığıyla güven veriyor. İleriye doğru yolu göstermek Erebus'a kalmıştı; o ve tükenmiş savaşçıları Petronella Vivar'ın kaza yapan kayığını çevreleyen ışık çemberine doğru sendeleyerek ilerliyorlardı. İlk papazın zırhı lekelenmiş ve yıpranmıştı; içindeki pek çok mühür ve kutsal yazı kağıdı yırtılmıştı. Erebus, "Savaş Üstadı, sanırım iletimlerin kaynağını bulduğumuza inanıyorum" dedi. ‘İleride… bir yapı var.’ “Nerede ve ne kadar yakın?” diye sordu Savaş Ustası. ‘Belki bir kilometre daha batıda.’ Horus kılıcını kaldırdı ve bağırdı: 'Horus'un oğulları, burada çok büyük haksızlığa uğradık ve bazı kardeşlerimiz öldü. Artık onların intikamını almanın zamanı geldi.” Erebus ve Kelime Taşıyıcıları sislerin içine doğru yola çıkarken, onun sesi bataklıkların ölü sularında kolayca duyuldu; savaşçıları kükreyerek onu onaylıyor ve Savaş Ustası'nı takip ediyordu. Öfkeli bir enerjiyle ateşlenen Astartes, üzerlerine bu tür dehşetler salan aşağılık düşmana karşı Savaş Ustası'nın gazabını sergilemeye hazır bir şekilde ıslak zeminde ilerledi. Maggard ve Petronella da onlarla birlikte gittiler; Astartelerin hiçbiri geri çekilmeye ve onlara Ordu mevzilerine kadar eşlik etmeye istekli değildi. Lejyon eczacıları yaralarıyla ilgilendi ve en kötü koşullarda onlara yardım etti. Sonunda sis incelmeye başladı ve Loken, sis lekelerinin arasından Astartes savaşçılarının daha uzaktaki figürlerini seçebildi. Onlar ilerledikçe, ayaklarının altındaki zemin daha da sağlamlaşıyordu ve Erebus onları ileriye doğru yönlendirirken sis daha da inceliyordu. Sonra, bir adam bir odadan diğerine adım attığı anda, o odanın dışına çıktılar. Arkalarında, harika bir mucizeyi ortaya çıkarmayı bekleyen bir tiyatro perdesi gibi sis kümeleri toplanıp kıvrılıyordu. Önlerinde, devasa bir demir dağ gibi çamurlu ovadan yükselen ses aktarımının kaynağı vardı. Eugan Temba'nın amiral gemisi, Glory of Terra. YEDİ Arkamızı kollayın Daralt Hain PASLANMIŞ VE ÖLÜ Neredeyse altmış yıl boyunca gemi, kraterli çamur düzlüklerinde parçalanmış ve harap halde yatıyordu; bir zamanlar güçlü olan gövdesi yırtılarak açılmış ve neredeyse tanınmayacak kadar bükülmüştü. Devasa gotik kuleleri, tıpkı kudretli bir şehrin mahalleleri gibi düşmüş ve bükülmüş durumdaydı; payandaları ve kemerleri, devasa ağ benzeri asmaların çürüyen yapraklarıyla asılıydı. Omurgası, sanki ayın yüzeyine önce göbeği çarpmış gibi kırılmıştı ve üst yüzeylerin çoğu çökmüştü, aşağıdaki güverteler elementlere açıktı. Yosunlu yeşillik şeritleri gövdeyi kaplıyordu ve komuta kulesi göğe doğru fırlıyordu; warp kanatları ve uğultulu rüzgarda bükülen yüksek ses direkleri. Loken bu sahnenin dayanılmaz derecede üzücü olduğunu düşündü. Buranın böyle muhteşem bir geminin son dinlenme yeri olması ona tümüyle yanlış geliyordu. Manzarayı lekeleyen enkaz parçaları, bükülmüş paslanmış metal parçaları ve gemi mürettebatına ait olması gereken ve yere olan şiddetli çarpışma sırasında fırlatılan uyumsuz kişisel eşyalar. “Taht...” diye soludu Abaddon. Aximand'ın tek yapabildiği 'Nasıl?' oldu. "Terra'nın İhtişamı tamam," dedi Erebus. 'Komuta güvertesinin warp dizisi konfigürasyonunu tanıyorum. Bu, Temba’nın amiral gemisi.” Abaddon hayal kırıklığı içinde, "O halde Temba çoktan öldü" dedi. ‘Bu kazadan hiçbir şey kurtulamazdı.’ “O zaman bu sinyali kim yayınlıyor?” diye sordu Horus. Torgaddon, "Otomatikleştirilmiş olabilir" diye önerdi. ‘Belki de yıllardır sürüyordur.’ Loken başını salladı. “Hayır, sinyal ancak atmosferi aştıktan sonra başladı. Burada birisi bizim geleceğimizi bildiğinde onu çalıştırdı.' Savaş Ustası, enkaz halindeki uzay gemisinin devasa şekline baktı, sanki yeterince dikkatli bakarsa gövdesini delebilir ve içinde ne olduğunu görebilirmiş gibi. "O halde içeri girmeliyiz" diye ısrar etti Erebus. ‘İçeride kim varsa bulun ve öldürün.’ Loken ilk papaza saldırdı. 'İçeri girelim mi? Deli misin? Bizi neyin beklediğine dair hiçbir fikrimiz yok. Bunlardan binlercesi daha olabilir... içeride ya da daha kötü bir şey olabilir.' “Sorun nedir, Loken?” diye hırladı Erebus. ‘Horus’un Oğulları artık karanlıktan mı korkuyor?’ Loken, Erebus'a doğru bir adım attı ve şöyle dedi: "Bize hakaret etmeye cüret mi ediyorsun, Söz Taşıyıcısı?" Erebus, Loken'in meydan okumasını karşılamak için adım attı, ancak Mournival en yeni üyelerinin arkasında pozisyon aldı ve onların varlığı ilk papazın duraklamasına neden oldu. Erebus konuyu sürdürmek yerine başını eğdi ve şöyle dedi: 'Sırasız konuştuysam özür dilerim Kaptan Loken. Ben yalnızca Lejyon'un şerefindeki ağır lekeyi silmeye çalıştım.' "Lejyon'un onuru bizim korumamızdır, Erebus," dedi Loken. ‘Bize nasıl davranmamız gerektiğini söylemek sana düşmez.’ Horus, daha fazla sert sözler söylenmeden meseleye karar verdi. 'İçeri giriyoruz' dedi. DALGALANAN SİS kümesi, düşen gemiye doğru ilerleyen Astartes'i takip etti ve Legio Mortis'in Titanları da bacakları hâlâ sislerle kaplı olarak arkalarından takip etti. Loken, arkalarından sıçrayan su seslerinin bilincinde olarak sürgüsünü hazır tutuyordu, ancak kendi kendine bunların sadece bu dünyanın normal sesleri olduğunu söylüyordu - bu ne anlama geliyorsa. Aradaki farkı kapattıklarında Savaş Ustası ile aynı hizaya geldi ve şöyle dedi: 'Efendim, ne söyleyeceğinizi biliyorum ama sesimi yükseltmezsem ihmal etmiş olurum.' “Ne hakkında konuşacaksın Garviel?” diye sordu Horus. 'Bu konuda. Bizi bilinmeyene yönlendirmen hakkında.” “Son iki yüzyıldır bunu yapmıyor muydum?” diye sordu Horus. 'Uzaya doğru ilerlemeye çalıştığımız bunca zaman, bilinmeyeni geri itmek için değil miydi? Bilinmeyeni bilinir kılmak için buradayız Garviel.' Loken, komutanın iş başındaki üstün yanlış yönlendirme becerilerini hissetti ve kendisini asıl noktaya odakladı. Savaş Ustası, konuşmaları konuşmak istemediği konulardan uzaklaştırmanın kolay bir yoluna sahipti. Loken farklı bir yol izleyerek, “Efendim, Mournival'e bir danışman olarak değer veriyor musunuz?” diye sordu. Horus ilerlerken durakladı ve ciddi bir yüz ifadesiyle Loken'e döndü. “Biniş güvertesindeki o anma görevlisine söylediklerimi duydun değil mi?” Tavsiyene her şeyden çok değer veriyorum Garviel. Neden böyle bir soru sordun ki?' “Çünkü çoğu zaman bizi savaş köpekleriniz olarak kullanıyorsunuz, her zaman kan için uluyorsunuz. Sizi rotanıza sadık tutmamıza izin vermek yerine, bir rol oynamamızı sağlayın.' "O halde söyleyeceklerini söyle Garviel, yemin ederim dinleyeceğim," diye söz verdi Horus. 'Saygılarımla efendim, siz bu mızrağı yöneterek burada olmamalısınız ve biz de uygun bir keşif olmadan o gemiye girmemeliyiz. Arkamızda Mechanicum'un en büyük üç savaş makinesi var. En azından önce toplarıyla hedefi yumuşatmalarına izin veremez miyiz?' Horus kıkırdadı. 'Sende bir düşünür kafası var oğlum ama savaşlar düşünürler tarafından kazanılmaz, eylem adamları tarafından kazanılır. Bir bıçak kullanıp böyle bir savaşta -bizim mutlak yıkımımızdan başka bir şey istemeyen iğrençliklere karşı- savaşmayalı çok uzun zaman oldu. Cinayet konusunda sana, tekrar savaş alanına çıkamayacağımı hissetseydim, Savaş Ustası pozisyonunu reddedeceğimi söylemiştim.' Loken, "Mournival sizin için bunu yapardı efendim," dedi. ‘Artık onurunuzu taşıyoruz.’ “Omuzlarımın tek başıma dayanamayacağım kadar dar olduğunu mu düşünüyorsun?” diye sordu Horus ve Loken onun bakışındaki gerçek öfkeyi görünce şok oldu. 'Hayır efendim, demek istediğim tek başınıza buna katlanmak zorunda değilsiniz.' Horus güldü ve gerilimi bozdu. Öfkesi tamamen unutulmuş, şöyle dedi: 'Elbette haklısın oğlum, ama benim zafer günlerim henüz bitmedi, çünkü henüz kazanacağım çok şöhretim var.' Warmaster bir kez daha yola çıktı. 'Sözlerime dikkat et, Garviel Loken, bu Haçlı Seferi'nde şu ana kadar elde edilen her şey benim henüz yapacaklarımla karşılaştırıldığında önemsiz kalacaktır.' SAVAŞ USTASI'nın Astartes'i enkaza götürme konusundaki ısrarına rağmen, Loken'in Legio Mortis'teki Titanların hedefe ilk saldırmasına izin verme planına razı oldu. Üç güçlü savaş motoru da kendilerini hazırladılar ve Warmaster'ın emriyle devasa gemiye dalgalı bir füze ve top salvosu başlattılar. Parıldayan ışık ve duman çiçekleri geminin enginliği boyunca dalgalanıyordu ve her sarsıcı darbede gemi titriyordu. Tüm gövdesi alevler içindeydi ve keskin siyah dumandan oluşan kalın bulutlar, sanki gemi eski kaptanlarına bir mesaj göndermeye çalışıyormuş gibi, sinyal lambaları gibi gökyüzüne doğru kıvrılıyordu. Savaş Ustası bir kez daha önden ilerliyordu, sis dumanlı sarı bir pelerin gibi onları takip ediyordu. Loken hâlâ arkalarından gelen sesleri duyabiliyordu ama Titanların gürleyen ayak sesleri, yanan geminin çıtırtıları ve kendi sıçrayan adımları nedeniyle ne duyduğundan emin olmak imkansızdı. Torgaddon omzunun üzerinden bakıp Loken'in düşüncelerini mükemmel bir şekilde yansıtarak, "Lanet bir ilmik gibi geliyor" dedi. 'Ne demek istediğini biliyorum.' ‘Oraya girme fikri hoşuma gitmedi, bunu sana söyleyebilirim.’ Loken sadece yarı şaka yaparak, “Korkmuyorsun değil mi?” diye sordu. Torgaddon, "Küstahlık etme Garvi," dedi. 'Bir kez olsun haklı olduğunu düşünüyorum. Bunda doğru olmayan bir şeyler var.' Loken, arkadaşının yüzünde gerçek bir endişe gördü ve şakacı Torgaddon'un aniden ciddileştiğini görünce tedirgin oldu. Tüm yaygaracılığına ve kayıt dışılığına rağmen Tarık'ın iyi içgüdüleri vardı ve bunlar Loken'in hayatını birden fazla kez kurtarmıştı. “Aklında ne var?” diye sordu. "Bunun bir tuzak olduğunu düşünüyorum" dedi Torgaddon. 'Buraya akıtılıyoruz ve sanki bizi o geminin içine sokmak istiyormuş gibi geliyor.' ‘Bunu Savaş Ustasına da söyledim.’ "Peki ne dedi?" 'Ne düşünüyorsun?' "Ah," diye başını salladı Torgaddon. “Peki, komutanın fikrini değiştirmeyi ciddi olarak beklemiyordun, değil mi?” "Onu biraz duraklatacağımı düşünmüştüm ama sanki artık bizi dinlemiyormuş gibi." Erebus, komutanı Temba'ya o kadar kızdırdı ki içeri girip onu çıplak elleriyle öldürmekten başka seçeneği düşünmeyecek bile.' “Peki ne yapacağız?” diye sordu Torgaddon ve Loken bir kez daha şaşırdı. 'Arkamızı kolluyoruz dostum. Biz arkamızı kolluyoruz.” "İyi plan" dedi Torgaddon. 'Bunu düşünmemiştim. Ve burada gardımı düşürerek potansiyel bir tuzağa düşmeye hazırdım.' Bu, Loken'in tanıdığı ve sevdiği Torgaddon'du. Düşen Glory of Terra'nın arka kısmı önlerinde şaha kalktı, komuta güvertesi belirli bir açıyla yukarı doğru eğilerek hastalıklı gökyüzünü kapatıyordu. Karanlık, soğuk gölgesi onları sardı ve Loken gemiye binmenin zor olmayacağını gördü. Titanlardan gelen ateş, gövdesinde büyük yırtıklara neden olmuş ve içeriden dökülen enkaz yığınları, gedikli bir kalenin duvarlarının önündeki kayalık yamaçlar gibi bükülmüş çelikten büyük rampalar oluşturmuştu. Savaş Ustası durma çağrısı yaptı ve emirlerini vermeye başladı. ‘Yüzbaşı Sedirae, siz ve saldırganlarınız öncüyü oluşturacaksınız.’ Loken, Luc'un böyle bir onurdan duyduğu gururu neredeyse hissedebiliyordu. ‘Yüzbaşı Moy, bana eşlik edeceksiniz. Bir alanı hızlı bir şekilde temizlememiz veya bölmeleri aşmamız gerektiğinde alev ve melta birimleriniz çok değerli olacaktır.' Verulam Moy başını salladı; sessiz ihtiyatlılığı, Luc'un Savaş Ustasını şevkiyle etkileme hevesinden daha onurluydu. İlk papazlarının arkasında hazır bulunan gri zırhlı Kelime Taşıyıcıları olan Erebus, "Emirleriniz nedir, Savaş Ustası?" diye sordu. ‘Hizmete hazırız.’ 'Erebus, savaşçılarını geminin diğer tarafına götür. İçeri girmenin bir yolunu bul ve sonra benimle ortada buluş. Eğer o piç Temba kaçmaya kalkışırsa aramızda ezilmesini istiyorum.' Birinci papaz anlayışla selam verdi ve savaşçılarını güçlü geminin gölgesine doğru yönlendirdi. Sonra Savaş Ustası Mournival'a döndü. “Ezekyle, sol tarafımda üst üste binen kademeler oluşturmak için zırhımdaki sinyal bulucuyu kullan. Küçük Horus, sağımı al. Torgaddon ve Loken, arkayı oluşturun. Bu bölgeyi ve geri çekilme hattımızı emniyete alın. Anlaşıldı?' Savaş Ustası emirleri alamet-i farikası bir verimlilikle yerine getirdi ancak Loken, ilerleyişlerinin arkasını kollamak zorunda bırakıldığı için dehşete düşmüştü. Mournival'deki diğer kişilerin, özellikle de Torgaddon'un da aynı şekilde şaşırdığını görebiliyordu. Bu, Savaş Ustası'nın, emirlerini sorgulamaya cüret ettiği veya mızrak ucunu kendisinin yönetmemesi gerektiğini söylediği için onu cezalandırma yolu muydu? Geride kalmak mı? “Anlaşıldı mı?” diye tekrarladı Horus ve Mournival'ın dört üyesi de onaylarını vererek başlarını salladılar. "O halde dışarı çıkalım," diye hırladı Savaş Ustası. ‘Öldürmem gereken bir hain var.’ LUC SEDIRAE saldırganlara önderlik etti; atlama çantalarının iri arka yakıcıları onları kolayca geminin yan tarafındaki siyah yırtıklara doğru taşıyordu. Loken'in beklediği gibi içeri ilk giren Luc oldu ve hiç duraksamadan karanlığın içinde gözden kayboldu. Savaşçıları onu takip etti ve çok geçmeden gözden kayboldular; Abaddon ve Aximand içeri girmenin başka yollarını buldular ve Titanların yırttığı hala dumanı tüten deliklere ulaşmak için enkaza tırmandılar. Aximand, kendi birliklerini yukarı doğru yönlendirirken ona hızlıca omuz silkti ve Loken onların gidişini izledi, savaşa giden kardeşlerinin yanında savaşmayacağına inanamadı. Savaş Ustası, bir adamın hafif eğimli bir tepeye tırmanabileceği kadar kolay bir şekilde yığılmış enkazın üzerinde yürüyordu; Veralum Moy ve silah uzmanları da onu takip ediyordu. Birkaç dakika içinde ıssız çamur düzlüklerinde yalnız kaldılar ve Loken, savaşçılarının kafa karışıklığını hissedebiliyordu. Beceriksizce durup onları savaşa gönderme emrini bekliyorlardı ama onun onlara verecek emri yoktu. Torgaddon, emirler yağdırarak ve geride kalan Astartes'in altında ateş yakarak onu şaşkınlıktan kurtardı. Konumlarının etrafında bir kordon oluşturmak için yayıldılar; Nero Vipus'un gözcüleri sisin kenarında pozisyon aldılar ve Brakespur, Terra'nın İhtişamı'nın girişlerini korumak için yamaçlara tırmandı. Torgaddon çamurun içinden ona doğru yaklaşarak, “Komutana tam olarak ne söyledin?” diye sordu. Loken, Davin'in ayına ayak bastıklarından beri Savaş Ustası ile kendisi arasında geçen sözleri aklına getirdi ve onun verebileceği bir hakaret arıyordu. Kendisinin ve Torgaddon'un Temba'ya karşı savaştan dışlanmasını haklı çıkaracak kadar ciddi bir şey bulamadı. 'Hiçbir şey' dedi, 'sadece sana söylediğim kadardı.' Yüzündeki çamurun bir kısmını silmeye çalışan Torgaddon, "Bunun hiç bir anlamı yok" dedi, ama çamuru yüz hatlarına daha da yaymaktan başka bir işe yaramadı. 'Yani neden bizi tüm eğlencenin dışında bırakıyorsun? Yani, hadi ama Moy?' Loken, "Verulam işinin ehli bir subaydır" dedi. “Yetkili mi?” diye alay etti Torgaddon. "Beni yanlış anlama Garvi, Verulam'ı kardeşim gibi seviyorum ama o bir dosya memuru. Sen bunu biliyorsun, ben de biliyorum; ve bunda yanlış bir şey olmasa da İmparator iyi dosya memurlarına ihtiyacımız olduğunu biliyor ama böyle bir zamanda Savaş Ustasının yanında olması gereken türden biri değil.' Loken, Savaş Ustası'nın emirlerini duyunca aynı tepkiyi verdiği için Tarık'ın mantığına karşı çıkamadı. "Sana ne söyleyeceğimi bilmiyorum Tarık. Haklısın ama komutan emirlerini verdi ve biz de ona uymaya söz verdik.' 'Bu emirlerin hiçbir anlam ifade etmediğini bildiğimiz halde mi?' Loken'in buna verecek bir cevabı yoktu. SAVAŞ USTASI VE Verulam Moy, mızrak ucu minibüsünü Glory of Terra'nın karanlık ve baskıcı iç kısmına götürdü; kemerli geçitleri doğal olmayan açılarla eğimliydi ve perdeleri çürümeden çarpık ve paslanmıştı. Doğa şartlarına açık bölümlerden acı su damlıyordu ve gıcırdayan koridorlardan kadavra nefesi gibi pis kokulu bir rüzgar esiyordu. Hastalıklı siyah mantar şeritleri ve sarkan çürümüş madde yaprakları kafalarına ve miğferlerine sürtünüyor ve arkalarında yapışkan kalıntılardan oluşan sümüksü izler bırakıyordu. Delikli zeminler tehlikeli ve düzensizdi, ancak Astarte'ler iyi vakit geçirdiler ve kokuşmuş koridorlardan komuta güvertelerine doğru giderek yukarıya doğru ilerlediler. Sedirae'nin öncüsüyle düzenli, statik bağlantılı iletişim, onlara önlerinde ilerleyişi hakkında bilgi veriyordu; gemi görünüşe göre cansız ve terk edilmişti. Öncü nispeten yakın olmasına rağmen Sedirae'nin sesi parazitten dolayı kesik kesikti ve her üç kelimeden biri anlaşılmazdı. Geminin derinliklerine girdikçe durum daha da kötüleşti. "Ezekyle?" dedi Savaş Ustası, boynundaki ses mikrofonunu açarak. ‘İlerleme raporu.’ Abaddon'ın sesi, çatırdayan patlamalar ve ıslak tıslamalar anlamsız gevezeliklerle kaplandığından zar zor tanınıyordu. 'Alttan... fare... güverteden... ilerliyoruz... devam edin... elimizde... kanat... ustamız var.' Horus gerdanlığına hafifçe vurdu. ‘Ezekyle mi? Kahretsin.' Savaş Ustası Verulam Moy'a döndü ve kendi iletişim girişimlerine geri dönmeden önce "Erebus'u yetiştirmeye çalışın" dedi. 'Küçük Horus, beni duyabiliyor musun?' Bunu daha statik takip ediyordu, hafif bir ses dışında kesintisiz bir şekilde, '...mühimmat güvertesi... yavaş... mermiler. Güvenliği sağlamak... ama... ilerlemek...' "Erebus'tan ses yok" diye bildirdi Moy, "ama şu anda geminin diğer tarafında olabilir." Eğer kendi savaşçılarımız arasında yaşadığımız müdahale dikkate alınırsa, zırh bağlantılarımızın ona ulaşması pek olası değil.' "Lanet olsun," diye tekrarladı Savaş Ustası. 'Pekala, devam edelim.' “Efendim,” diye cesaret etti Moy. 'Bir öneride bulunabilir miyim?' ‘Eğer geri dönersek unut gitsin Verulam. Benim ve Haçlı Seferi'nin şerefi zedelendi ve ona sırtımı döndüğümün söylenmesine izin vermeyeceğim.' "Bunu biliyorum efendim ama Yüzbaşı Loken'in haklı olduğuna inanıyorum. Burada gereksiz bir risk alıyoruz.” 'Hayat bir risktir dostum. Terra'dan uzakta geçirdiğimiz her gün bir risk. Aldığım her karar bir risktir. Riskten kaçınamayız dostum, çünkü bunu yaparsak hiçbir şey elde edemeyiz. Bir kaptanın en büyük amacı gemisini korumak olsaydı, onu sonsuza kadar limanda tutardı. Sen iyi bir subaysın Verulam ama sen benim gibi kahramanca fırsatları görmüyorsun.' 'Ama efendim,' diye itiraz etti Moy, 'savaşçılarımızla teması sürdüremiyoruz ve bu gemide bizi neyin beklediğine dair hiçbir fikrimiz yok. Sırasız konuştuğum için bağışlayın ama bilinmeyeni bu şekilde araştırmak kahramanlık gibi gelmiyor. Tahmin gibi geliyor.” Horus, Moy'a doğru eğildi ve şöyle dedi: 'Kaptan, sen de benim kadar biliyorsun ki, tüm savaş sanatı tepenin diğer tarafında ne olduğunu tahmin etmekten ibarettir.' "Bunu anlıyorum efendim..." diye başladı Moy ama Horus'un sözünü kesmeye niyeti yoktu. Horus, "İmparator beni Savaş Ustası rolüne atadığından beri, insanlar bana ne yapıp ne yapamayacağımı söylüyor ve ben de sana bundan bıktığımı ve yorulduğumu söylüyorum," diye çıkıştı. 'İnsanlar fikirlerimi beğenmiyorsa bu onların sorunudur. Ben Savaş Ustasıyım ve kararımı verdim. Devam ediyoruz.' Statik cızırtılı bir çığlık karanlığı aniden kesti ve Luc Sedirae'nin sesi zırh bağlantısının üzerinden sanki yanlarında duruyormuş gibi net bir şekilde duyuldu. 'Taht! Buradalar!' diye bağırdı Sedirae. Sonra her şey tersine döndü. LOKEN bunu botlarının tabanlarında, ayın temellerinden geliyormuş gibi görünen muazzam bir gümbürtü olarak hissetti. Dehşet içinde döndü, sağır edici bir gıcırtı ile metalin metale sürtünmesini duydu ve yıldız gemisinin gömülü kısımları kendilerini emici çamurdan kurtarırken çamur gayzerlerinin gökyüzüne fışkırmasını izledi. Geminin üst kısımları yere doğru düştü ve tüm gemi devrilmeye başladı; devasa arka kısım korkunç bir kaçınılmazlıkla aşağıya doğru kavis çiziyordu. Muazzam metal ağırlığı hızlanırken Loken, "Herkes uzaklaşsın!" diye bağırdı. Astartes düşen enkazdan dağıldı ve zırhının duyuları yıldız gemisinin çöküşünün kükreyen sesini sustururken Loken onun devasa gölgesini bir kefen gibi hissetti. Zamanda geriye baktığında enkazın yörüngesel bir darbeyle yere çarptığını, üst yapının kendi ağırlığının etkisi altında çöktüğünü ve havaya çamurlu su gölleri fırlattığını gördü. Loken şok dalgası tarafından bir yaprak gibi savruldu, beline kadar uzanan, yeşilimsi bir pislik havuzunun içine düştü ve yüzeyin altında kayboldu. Dizlerinin üzerine çökerken gemiden dalgalanan çamur tsunamisini gördü ve düzinelerce savaşçısının kahverengimsi çamurun altına gömülmesini izledi. Enkaz halindeki yıldız gemisinin çarpma kuvveti çamurda açtığı kraterden yayıldı. Acı çamurlu su yağmuru çisirerek kaskının vizörünü kirletti ve görüş mesafesini birkaç yüz metreye kadar düşürdü. Loken ayağa kalktı ve şok dalgasının, bu lanetli aya indiklerinden beri sürekli yoldaşları olan kükürtlü sisi dağıttığını fark ettiğinde, silahın hareketini engelledi. Sisin ardında ne olduğunu görerek, "Horus'un oğulları, hazır olun!" diye bağırdı. Yüzlerce ölü şey acımasızca onlara doğru yürüdü. Bir primarch'ın zırhı bile düşen bir yıldız gemisinin darbesine dayanamazdı ve Horus göğsünden bükülmüş, sivri uçlu bir demir direği çekerken homurdandı. Zırhını yapışkan kan kapladı ve yara neredeyse metali çeker çekmez kapandı. Geliştirilmiş vücudu bu kadar önemsiz bir cezaya kolaylıkla dayanabilirdi ve geminin güvertelerindeki dönmeye rağmen, eğimli güvertede mükemmel bir şekilde yönlendirilmiş ve dengede kalmıştı. Astartes savaşçıları eğlence evindeki çocuklar gibi etrafa savrulurken metalin yırtılma sesini, zırh üzerindeki metalin çınlamasını ve kırılan kemiklerin keskin çıtırtısını hatırladı. "Horus'un oğulları!" diye bağırdı. 'Verulam!' Ona yalnızca alaycı yankılar yanıt verdi ve yalnız olduğunu anlayınca küfretti. Boynundaki vox mikrofonu paramparça olmuştu, pirinç teller boş yuvadan gevşek bir şekilde sarkıyordu ve o öfkeyle onları söküp attı. Verulam Moy hiçbir yerde görünmüyordu ve takım üyeleri de benzer şekilde görüş alanının dışına dağılmıştı. Hızla çevresini değerlendiren Horus, zırhın girişindeki metal kalıntılara kısmen gömülmüş halde yattığını, tavanının şiştiğini ve çatladığını gördü. Soğuk yağmurda buzlu su damlıyordu ve o suyun yüzüne akmasına izin vermek için başını geriye doğru eğdi. Yere çarparak kopmadığını varsayarsak, geminin köprüsüne yakındı; çünkü olanların başka bir açıklaması olamazdı. Horus kendini enkazın altından çekti ve hala silahlı olduğundan emin olmak için kontrol etti, kılıcının kabzasının girişteki döküntülerden dışarı çıktığını gördü. Silahı uzaklaştıran altın kılıcı, az da olsa ışığı yakaladı ve sanki çekirdeğinde bir iç ateş yanıyormuş gibi parladı. Onuncu Lejyon Demir Eller'den kardeşi Ferrus Manus tarafından dövülen bu silah, Horus'un Savaş Ustası olarak göreve başlamasının anısına bir hediyeydi. Silahın Ferrus'un ona uzattığı günkü kadar kusursuz kaldığını, çelik grisi gözlerindeki hayranlık ışığını görünce gülümsedi ve Horus, kardeşinin demir ocağının örsünü kullanma becerisine hiç bu kadar minnettar olmamıştı. Güverte ağırlığının altında gıcırdadı ve aniden bu saldırıya liderlik etmenin akıllıca olup olmadığını sorgulamaya başladı. Buna rağmen, karakterine inandığı ve ihaneti kalbini yakıcı bıçaklarla yaralayan Eugan Temba'ya karşı hâlâ erimiş bir öfkeyle dolup taşıyordu. Nasıl bir adam İmparatorluğa olan sadakat yeminine ihanet edebilir? Hangi alçak herif ona ihanet etmeye cesaret edebilir? Güverte tekrar kaydı ve Horus sallanma hareketini kolayca telafi etti. Serbest elini kullanarak kendisini bu büyüklükteki bir gemiyi delik deşik eden geçitlere açılan açık kapı aralığına doğru çekti. Horus, Terra'nın Görkemi'ne daha önce yalnızca bir kez, neredeyse yetmiş yıl önce ayak basmıştı ama düzenini sanki dünmüş gibi hatırlıyordu. Bu kapının ötesinde cephaneliğin üst portalları ve onun ötesinde de geminin birkaç savunma noktasından geçerek köprüye giden merkezi omurgası uzanıyordu. Horus göğsünde keskin bir acı hissettiğinde homurdandı ve demir direğin akciğerlerinden birini parçalamış olabileceğini fark etti. Tereddüt etmeden nefes alma düzenini değiştirdi ve duraklamadan devam etti; gözleri geminin iç kısmının karanlığını kolayca delip geçiyordu. Köprünün bu kadar yakınında Horus, geminin üzerinde meydana gelen korkunç değişiklikleri görebiliyordu; geminin duvarları, metali asitli bir mantar gibi yiyip bitiren iğrenç bakteriyel balçıkla kaplıydı. Dalgalanan, sülük benzeri organizmaların damlayan yaprakları yeşilimsi kahverengi maddeden sızan kabarcıkları emiyordu ve havada aralıksız bir çürüme kokusu asılıydı. Horus bu gemiye ne olduğunu merak etti. Ayın kabileleri mürettebatın üzerine bir tür ölümcül salgın mı salmıştı? Erebus'un bahsettiği araçlar bunlar mıydı? Havanın ölümcül bakteriyel pislik ve biyolojik kirleticilerle yoğun olduğunu hissedebiliyordu, ancak hiçbiri onun inanılmaz metabolizmasını rahatsız edecek kadar öldürücü değildi. Horus, kılıcının altın rengi ışığıyla yolu aydınlatarak, savaşçılarının işaretlerini dinleyerek portalın etrafından bir yol kat etti. Ara sıra uzaktan gelen silah sesleri ya da metal çıngırakları ona tamamen yalnız olmadığını ama savaşların nerede gerçekleştiğinin bir sır olduğunu söylüyordu. Geminin bozuk iç yapısı etrafına hayalet yankılar ve uzaklardan gelen bağırışlar saçtı, ta ki o bunları görmezden gelip tek başına yola devam etmeye karar verene kadar. Horus cephaneliğin içinden geçip yıldız gemisinin merkez omurgasına girdi; güverte doğal olmayan bir açıyla eğilmiş ve eğilmişti. Titreşen ışıltılı küreler ve sıçrayan güç kanalları kıvılcımlar saçarak kemerli geçidi mavi elektrik ateşiyle aydınlattı. Kırık kapılar, geminin sallanma hareketiyle çerçevelerine çarpıyor, cenaze çanları gibi ses çıkarıyordu. İleride hafif bir inilti ve nasırlı ayakların sürtüşmelerini duyabiliyordu; bunlar açıkça tanımlayabildiği ilk seslerdi. Geniş bir ambar ağzının ötesinden geliyorlardı; dişli patlama kapıları canavarca bir canavarın çeneleri gibi titreyerek açılıp kapanıyordu. Ezilmiş molozlar kapıların tamamen kapanmasını engelliyordu ve Horus, sesleri çıkaran şeyin kendisi ile nihai hedefi arasında durduğunu biliyordu. Yaygın, yanıp sönen ışığın bir oyunu, ambar ağzından titreyen gölgeler fırlatıyordu ve sanki ışık ağır çekimde çalışan bir resim projektöründen geliyormuşçasına, retinalarında titreşen ardıl görüntüler dans ediyordu. Ambar kapısı bir kez daha gürleyerek kapanırken, pençeli bir el uzanıp lekeli metali kavradı. Elinden uzun, damlayan sarı pençeler fışkırdı, harap kolun eti kurtçuklarla dolu ve cüzzamlıydı. Başka bir el metali içeri itip kenetledi ve patlama kapılarını kolların zayıflığını gizleyen bir güçle açtı. Korku hissi Horus'a tamamen yabancıydı ama seslerin korkunç kaynağı ortaya çıktığında aniden kaptanlarının belki de haklı olduğu inancına kapıldı. Etleri çürümüş kıtlık kurbanlarından oluşan ayaklarını sürüyerek ilerleyen bir kalabalık ortaya çıktı; ayaklarını sürüyerek yürüyen yürüyüşleri onları uğultulu bir yozlaşma falanksı içinde ileri taşıyordu. Açlıktan tükenen vücutlarından ve şişmiş karınlarından gizli bir gücün sürünen hissi yayılıyordu ve dev, boynuzlu kafalarının etrafını vızıldayan sinek bulutları çevreliyordu. Şişmiş ve yarılmış dudaklardan gürültülü sesler dökülüyordu, ancak Horus bu sözlerden hiçbir anlam çıkaramadı. Açıkta kalan kemiklerden yeşil et sarkıyordu ve ölü şeylerin kurşuni monotonluğuyla hareket etmelerine rağmen Horus uzuvlarında sarmal bir güç ve her canavarın kataraktlı göz kürelerinde korkunç bir açlık görebiliyordu. Yaratıklar ondan bir düzine metreden daha az uzaktaydı ama görüntüleri sanki gözyaşları görüşünü buğulamış gibi bulanık ve dalgalıydı. Temizlemek için hızla gözlerini kırpıştırdı ve kılıçlarının paslanmış ve enfeksiyondan damlamış olduğunu gördü. Horus, kılıcını kaldırıp kendini ileri atarak, "Eh, siz yakışıklı bir grupsunuz ve hiç hatanız yok" dedi. Altın kılıcı, canavarların üzerine ateşli bir kuyruklu yıldız gibi saplanıyor ve her darbesi, hiç çaba harcamadan bir düzine veya daha fazlasını parçalıyor. Hastalıklı et sıçramaları duvarları kaplamıştı ve her canavar, her darbesinde çürümüş et parçalarıyla patlarken, hava dışkı kokusuyla ağırlaşmıştı. Pis pençeler Horus'u parçaladı ama onun her uzuvları birer silahtı. Dirseği omuzlarındaki kafataslarını parçaladı, dizleri ve ayakları omurgaları parçaladı ve kılıcı sanki eğitim kafeslerindeki akılsız otomatlarmış gibi düşmanlarını yere serdi. Horus bunların ne tür yaratıklar olduğunu bilmiyordu ama belli ki primarch kadar kudretli bir varlıkla hiç karşılaşmamışlardı. Yıldız gemisinin merkezi omurgasını daha da yukarı iterek organlara sarılı yüzlerce canavarın arasından bir yol açtı. Arkasında, çürük ve salgın hastalık kokan, geçip giden parçalanmış etin kalıntıları yatıyordu. Önünde çok sayıda yaratık ve Terra'nın İhtişamı'nın köprüsü uzanıyordu. Zamanın nasıl geçtiğini anlamadı, dövüşün ilkel vahşeti tüm dikkatini çekti, kılıcı mekanik ve sopayla vuruyor. Önünde hiçbir şey duramıyordu ve her darbede Savaş Ustası hedefine daha da yaklaşıyordu. Koridor, dev canavarlardan oluşan dev kütlenin içinden geçerken genişledi, kılıcının altın rengi parlaklığı ve koridorun titreyen, belirsiz ışıkları, düşmanlarının daha az önemli hale geldiğini gösteriyordu. Kılıcı şişmiş karnını kesip pis kokulu bir sıvı fışkırarak genişçe açtı, ama yaratığın eti patlamak yerine rüzgardaki yağlı duman gibi yok oldu. Horus ileri doğru bir adım daha attı ama düşmanlarıyla acımasız bir gaddarlıkla yüzleşmek yerine koridor aniden ve açıklanamaz bir şekilde boşaldı. Etrafına baktı ve bir zamanlar onun ölümüne niyetlenen bir sürü hastalıklı yaratığın olduğu yerde artık yalnızca parçalanmış cesetlerin pis kokulu kalıntıları vardı. Hatta onlar bile bir tavadaki yağ gibi eriyip gidiyor, tıslayan yeşil duman şeritleri halinde kayboluyorlardı, o kadar koyuydu ki neredeyse siyahtı. 'Taht,' diye tısladı Horus, sıvılaşan etin mide bulandırıcı görüntüsü karşısında isyan etti ve sonunda geminin içindeki lekenin ne olduğunu fark etti - warp'tan bir mezar evi: Immaterium'un yumurtlama alanı. Horus, köprüyü koruyan çok sayıda patlama kapısına yaklaşırken uzuvlarına yeni bir kararlılığın dolduğunu hissetti; Eugan Temba'yı yok etmesi gerektiğinden her zamankinden daha emindi. Warp'ın ürettiği şeylerden daha fazla lejyon bekliyordu ama yol ürkütücü derecede sessizdi; sessizlik yalnızca daha fazla silah sesiyle (artık gövdenin ötesinden geldiğinden emindi) ve zırhındaki kara suyun pıtırtılarıyla kesintiye uğruyordu. Horus, yolundaki kıvılcım çıkaran kabloları iterek ihtiyatlı bir şekilde ilerledi ve mühürlü patlama kapıları onun yaklaşmasıyla birer birer gürleyerek açıldı. Her şey bir tuzak kokuyordu ama artık hiçbir şey onun intikamını inkar edemezdi ve o da yoluna devam etti. Terra'nın İhtişamı'nın köprüsüne adım atan Horus, sütunlu büyüklüğünün bir komuta yerinden tamamen başka bir şeye dönüştüğünü gördü. En yüksek yerlerden, her birinin yırtık kumaşlarına uzun ölü cesetlerin dikildiği küflü pankartlar sarkıyordu. Horus buradan bile 63. Sefer'in acı bakla grisi üniformalarını giydiklerini görebiliyordu ve bu zavallı ruhların sadakat yeminlerine sadık kalıp kalmadıklarını merak ediyordu. Köprüye doğru ilerlerken, "İntikamınızı alacaksınız dostlarım," diye fısıldadı. Kademeli iş istasyonları parçalanmış ve kırılmış, iç mekanizmaları sökülmüş ve tuhaf bir şekilde yeniden kablolanmış, metrelerce kalınlıkta sarmal tel demetleri kemerli tavanın karanlığına doğru yükseliyordu. Kablolardan nabız gibi atan bir enerji atıyordu ve Horus, içeri girerken Loken'i çok rahatsız eden vox sinyalinin kaynağına baktığını fark etti. Gerçekten de, eğer söylersen dilini karartacak bir sır gibi havada fısıldayan o lanet sesin sözlerini hâlâ duyabildiğini düşünüyordu. Nurghleth, tekrar tekrar tısladı... Sonra bunun geminin vox'undan gelen işitsel bir yankı değil, insan gırtlağından gelen bir fısıltı olduğunu fark etti. Sesin kaynağını ararken Horus'un gözleri kısıldı, kaptanın tahtının önünde duran devasa şişmiş adam figürünü görünce dudakları tiksintiyle kıvrıldı. İnip kalkan şişman bir et kütlesinden biraz daha fazlası, onun etli büyüklüğünden müthiş bir bozuk et kokusu yükseliyordu. Parlak siyah gövdeli uçan şeyler derisinin her kıvrımını istila etmişti ve yeşil gri tenine gri kumaş parçaları yapışmıştı, altın apoletler parlıyordu ve gümüş kurbağalar devasa karnının üzerinde gevşek bir şekilde asılı kalıyordu. Bir eli göğsündeki iltihaplı bir yaranın yapışkan yığınında dururken, diğer eli elmas gibi parlak bir kılıç tutuyordu. Horus, bir Astartes savaşçısının çökmüş cesedinin, şişmiş figürün çürümüş ihtişamının önünde yayıldığını görünce öfke ve üzüntüyle dizlerinin üzerine çöktü. Verulam Moy'un boynu kırılmıştı ve görmeyen gözleri pankartlardan sarkan çürüyen cesetlere odaklanmıştı. Horus bakışlarını Moy'un katiline kaldırmadan önce bile onun kim olacağını biliyordu: Eugan Temba... Hain. SEKİZ Düşmüş tanrı LOKEN kendisinin ve savaşçılarının tüm cephanelerini harcadıkları bir kavgayı neredeyse hiç hatırlamıyordu. Hiçbir atış boşa gitmediğinden ve normalde her hedef tek bir cıvataya düşeceğinden, her Astartes çoğu çatışma türünde onları ayakta tutmaya yetecek kadar mermi taşıyordu. Cephane hazneleri yeniden indirme alanına dönmüştü ve onlara ulaşmalarının hiçbir yolu yoktu. Savaş Ustasının kararlı ilerleyişi bunu sağlamıştı. Loken'in hızlı mermi kapasitesi çoktan tükenmişti ve Aximand'ın ses altı mermiler konusundaki ısrarına müteşekkirdi çünkü bunlar ölü şeylerin bedenlerinde tatmin edici derecede öldürücü patlamalar yaratıyordu. "Taht, hiç durmazlar mı?" diye soludu Torgaddon. ‘Lanet olası şeylerden yüz ya da daha fazlasını öldürmüş olmalıyım.’ "Muhtemelen aynısını öldürmeye devam ediyorsun," diye yanıtladı Loken, kılıcını gri maddeden kurtararak. 'Kafayı yok etmezsen yeniden ayağa kalkarlar. Yarım düzineden fazla tanesini cıvata yaralarıyla kestim.” Torgaddon başını salladı ve 'Durun, Legio yine geliyor' dedi. Titanlar çürümüş canavarların arasından yeni bir ölümcül saldırı başlatırken, Loken daha sağlam bir enkaz parçasına tutundu. Barbarus'un sislerine musallat oldukları söylenen canavar devler gibi, Titanlar da gök gürültüsü ve ateş yumruklarıyla sisin içinden çıktılar. Yüksek patlayıcılar kadavraları havaya fırlatırken ve güçlü savaş makinelerinin çarpan adımları onları çekiç darbelerinin altından sızmak üzere çarparken, bataklıktan ıslak patlamalar mantar gibi fışkırıyordu. Hava, Titanların saldırısının titreşimleriyle, her patlama ve devasa ayak sesleriyle Terra'nın İhtişamı'ndan kayan moloz ve çamur çığlarıyla uğuldadı. Ölü şeyler, yıldız gemisine giden moloz ve moloz yığınlarını üç kez aşmıştı; ve onları üç kez geri göndermişlerdi; ilki silahla, cephane bittiğinde ise bıçaklarla ve kaba kuvvetle. Her seferinde yüzlerce düşmanını öldürdüler ama her seferinde bir avuç Astartes bataklığın sularına sürüklendi. Normal koşullar altında, Astartes'in bu iğrenç şeylerle başa çıkmakta hiçbir sorunu olmazdı, ancak Savaş Ustası'nın kaderi bilinmediğinden, kırılgan ve gergindiler, her zamanki gaddarlıklarıyla düşünemez veya savaşamazlardı. Loken onların ne hissettiğini tam olarak biliyordu çünkü o da bunu hissediyordu. Savaş Ustası, Aximand veya Abaddon'u diriltemeyen Hulk'un dışındaki savaşçılar, sevgili liderleri olmadan felç ve kargaşa içinde kaldılar. 'TEMBA,' dedi Savaş Ustası, ayağa kalkıp eski gezegen valisine doğru yürürken. Her adımda, Eugan Temba'nın ihanetinin daha fazla kanıtını, kılıcının ucundaki pıhtılaşmış kanı ve öfkeli bir beklenti sırıtışını gördü. Bir zamanlar sadık ve dürüst bir takipçi olan Horus, artık yalnızca ölümlerin en acısını hak eden pis bir hain görüyordu. Temba'nın çevresinde, etinin çürümüşlüğünü daha da açığa çıkaran bir ışık büyüdü ve Horus, önünde duran hastalıklı kabuğun içinde eski dostundan hiçbir şeyin kalmadığını biliyordu. Horus, Loken'in Altmış Üç On Dokuz Dağları'nın altında deneyimlediği şeyin bu olup olmadığını merak etti: eski bir yoldaşın warp'a yenik düşmesinin dehşeti. Horus, Jubal ile Loken arasındaki kötü kanı biliyordu ve şimdi ne kadar önemsiz olursa olsun bu tür bir düşmanlığın, warp'ın onu ele geçirmesine neden olan Jubal'ın zırhındaki çatlak olduğunu anlıyordu. Temba'nın felaketine yol açan kusur neydi? Gurur, hırs, kıskançlık? Bir zamanlar Eugan Temba olan şişkin canavar, başını Verulam Moy'un cesedinden kaldırdı ve yaptığı işten son derece memnun bir şekilde gülümsedi. 'Savaş ustası' dedi Temba, her hecesi gırtlaktan ve ıslaktı, sanki suyun içinden konuşuyormuş gibi. 'Bana böyle iğrenç bir sıfatla hitap etmeye cesaret etmeyin' “İğrenç mi?” diye tısladı Temba, başını sallayarak. 'Beni tanımadın mı?' “Hayır” dedi Horus. 'Sen Temba değilsin, sen warp'ın yarattığı pisliksin ve ben seni öldürmek için buradayım' "Yanılıyorsun, Savaş Ustası," diye güldü. 'Ben Temba'yım. Arkanda bıraktığın sözde arkadaşın. Ben, zafere giderken bu durgun dünyada çürümeye bıraktığın Horus'un sadık takipçisi Temba'yım.' Horus kaptanın tahtının kürsüsüne yaklaştı ve gözlerini Temba'dan Verulam Moy'un cesedine kaydırdı. Böğründeki korkunç yaradan kan akıyor, enerjik bir şekilde köprünün lekeli zeminine pompalanıyordu. Boğazının eti mor ve siyahtı; kırık bir kemik parçası, boynunun kırıldığı yerdeki morarmış deriye baskı yapıyordu. "Moy'a yazık" dedi Temba. 'İyi bir dönüşüm olurdu.' Horus, "Adını söyleme" diye uyardı. 'Sen bunu dile getirmeye uygun değilsin.' 'Eğer seni teselli edecekse, sonuna kadar sadıktı. Nurghleth'in gücünün damarlarını ölümsüz nekrozla doldurmasıyla ona yanımda bir yer teklif ettim ama o reddetti. Beni öldürmeye çalışma ihtiyacı duydu; gerçekten aptalca. Warp'ın gücü içimi doldurdu ve onun hiç şansı yoktu ama bu onu durdurmadı. Yersiz olsa bile takdire şayan bir sadakat.” Horus ayağını kürsünün ilk basamağına koydu, altın kılıcını önünde uzattı ve bu canavara duyduğu öfke diğer tüm endişeleri bastırdı. Tek istediği bu hain piçin hayatını çıplak elleriyle boğmaktı ama eğer Moy bu kadar bariz bir kolaylıkla öldürülmüş olsaydı, silahını atmanın aptallık olacağını bilecek kadar aklı vardı. "Düşman olmamıza gerek yok Horus" dedi Temba. "Warp'ın gücü hakkında hiçbir fikrin yok, eski dostum." Daha önce gördüğümüz hiçbir şeye benzemiyor. Gerçekten çok güzel.” "Güçtür," diye onayladı Horus bir adım daha atarak, "temel ve kontrol edilemez ve bu nedenle güvenilmez." 'Elementsel mi? Belki, ama bundan çok daha fazlası var” dedi Temba. 'Hayatla, hırs ve arzuyla kaynıyor. Burasının öfkeli enerjinin boş bir arazisi olduğunu ve kendi iradene boyun eğdiğini düşünüyorsun ama orada yatan güç hakkında hiçbir fikrin yok: hükmetme, kontrol etme ve yönetme gücü.' 'Benim böyle şeylere arzum yok' dedi Horus. “Yalan söylüyorsun,” diye kıkırdadı Temba. 'Bunu gözlerinde görebiliyorum eski dostum. Hırsın çok güçlü bir şey Horus. Bundan korkmayın. Bunu benimserseniz düşman olmayacağız, müttefik olacağız, galaksinin efendileri olmamızı sağlayacak bir rotaya girişeceğiz.' ‘Bu galaksinin zaten bir efendisi var, Temba. Ona İmparator denir.' 'Peki o nerede? Kadim Terra'nın barbar kabileleri gibi kozmosta yalpalayarak ilerledi, kendi iradesine boyun eğmeyen herkesi yok etti ve sonra parçaları toplamayı size bıraktı. Bu nasıl bir lider? O, başka bir isimle anılan bir tirandan başka bir şey değil.” Horus bir adım daha attı ve neredeyse kürsünün tepesine ulaşmıştı, İmparator'un ismine saygısızlık etmeye cüret eden bu hainin neredeyse çok yakınındaydı. Temba, "Bir düşün Horus," diye ısrar etti. 'Galaksinin tüm tarihi, olayların keyfi bir şekilde gerçekleşmediğinin, temelde yatan bir kaderi yansıttığının kademeli olarak farkına varılmasından ibarettir. Bu kader Kaostur.” 'Kaos mu?' “Evet!” diye bağırdı Temba. 'Bir daha söyle dostum. Kaos evrendeki ilk güçtür ve son olacaktır. İlk maymun yaratıklar birbirlerinin beyinlerini kemiklerle parçaladıklarında ya da vebadan ölüm sancıları içinde göklere haykırdıklarında Kaos'u beslediler ve beslediler. Aşırılığın mutlu bir şekilde serbest bırakılması ve entrikanın neşesi - hepsi Kaos'un ruh değirmenleri için tahıldır. İnsan var olduğu sürece Kaos da var olur.' Horus kürsünün tepesine ulaştı ve bir zamanlar bu büyük girişimde arkadaşı ve yoldaşı olarak gördüğü Temba ile yüz yüze durdu. Her ne kadar yaratık Temba'nın sesiyle konuşsa ve gergin hatları hâlâ yoldaşına ait olsa da, o iyi adamdan geriye hiçbir şey kalmamıştı; yalnızca warp'ın bu sefil yaratığı. "Ölmek zorundasın" dedi Horus. "Hayır, çünkü bu Nurghleth'in şerefidir," diye kıkırdadı Temba. 'Asla ölmeyeceğim.' Horus, "Bunu yakında göreceğiz," diye hırladı ve kılıcını Temba'nın göğsüne sapladı; altın bıçak, yağ tabakalarının arasından kolaylıkla hainin kalbine doğru kayıyordu. Horus kılıcını kara kan ve pis kokulu irinle kapladı; koku neredeyse onun bile dayanamayacağı kadar fazlaydı. Görünüşe bakılırsa bu kadar ölümcül bir yaradan etkilenmemiş olan Temba güldü ve desenli obsidiyene benzeyen parlak, kırık bıçağıyla kendi kılıcını kaldırdı. Bıçağı mavi dudaklarına götürdü ve 'Savaş Ustası Horus' dedi. Hızı doğal olmayan bir hızla, bıçağın ucu Savaş Ustası'nın boğazına doğru mızrakladı. Horus kılıcını fırlatıp Temba'nın silahını boynundan ancak bir santimetre uzakta saptırdı ve hain ona doğru yalpalarken geriye doğru bir adım attı. Sürpriz saldırının ardından toparlanan Horus, kılıcını iki eliyle kavradı ve Temba'nın yaptığı her ölümcül darbeyi ve kesmeyi engelledi. Horus daha önce hiç olmadığı gibi savaştı; her hamlesi savuşturmak ve savunmaktı. Eugan Temba hiçbir zaman bir kılıç ustası olmamıştı, dolayısıyla bu ani, dehşet verici becerinin Horus'tan nereden geldiğine dair hiçbir fikri yoktu. İki adam komuta güvertesi boyunca ileri geri darbeler savuruyorlardı; Eugan Temba'nın şişkin bedeni, bu kadar iri yapılı biri için mümkün olabilecek her şeyin çok ötesinde bir hız ve ustalıkla hareket ediyordu. Gerçekten de Horus, karşı karşıya olduğu şeyin Temba'nın kılıç kullanma becerisi değil, kılıcın kendisi olduğu yönünde belirgin bir izlenime sahipti. Başını kesen bir saldırının altında eğildi ve Temba'nın korumasının içine doğru dönerek kılıcını rakibinin karnına sapladı; enfekte kan ve yağdan oluşan kalın bir yulaf ezmesi güverteye döküldü. Kara kılıç ileri fırladı ve omuz koruyucusuna çarptı, mor kıvılcımlar saçarak onu zırhından ayırdı. Dönüş darbesi kafasına doğru yay çizerken Horus darbeden sonra dans ederek geri çekildi. Temba kanlı, oyulmuş vücudunu ona doğru çevirirken düşüp yuvarlandı. Herhangi bir normal insan bir düzine veya daha fazla kez ölürdü ama Temba bu tür ölümcül yaralardan rahatsız görünmüyordu. Temba'nın yüzü parıldayan terle parlıyordu ve canavarın silueti, tıpkı geminin merkez omurgasında savaştığı devasa canavarlarınki gibi dalgalanırken Horus gözlerini kırpıştırdı. Çılgınca bir hareket parıldadı ve canavarca şişmiş bedenin derinliklerinde bir şey görebiliyordu; çığlık atan bir adamın belli belirsiz silueti, elleri kulaklarına kenetli ve yüzü dehşet dolu bir sırıtışla çarpılmıştı. Eugan Temba, iç organlarını yapışkan ipler gibi sürükleyerek, Merican balolarından birine giriş yapan bir sosyetik gibi kürsünün basamaklarından indi. Horus, lanetli kılıcın korkunç bir açlıkla parıldadığını, kenarları Temba'nın elinde sanki etine gömülmek için can atıyormuş gibi seğirdiğini gördü. Temba, "Bu böyle bitmek zorunda değil, Horus," diye homurdandı. 'Düşman olmamıza gerek yok.' “Evet” dedi Horus. "Yapıyoruz." Arkadaşımı öldürdün ve İmparator'a ihanet ettin. Başka türlü olamaz.” Daha kelimeler ağzından çıkmadan dumanlı gri kılıç ona doğru fırladı ve jilet gibi keskin kenar göğüs zırhını sıyırıp seramiti keserken Horus kendini geriye attı. Horus Temba'dan uzaklaştı ve canavarca şişmiş hainin aşık kemikleri sonunda ağırlığı altında kırılırken çifte çatırtı duydu. Horus, Temba'nın kendisini dengesiz bir şekilde ileri doğru sürüklemesini izledi; kıymık kemik uçları ayak bileklerinin kanlı etinden dışarı fırlıyordu. Hiçbir normal insan bu kadar acıya dayanamazdı ve Horus eski arkadaşına karşı göğsünde titreşen bir şefkat közünün kıpırdadığını hissetti. Hiç kimse bu şekilde suiistimal edilmeyi hak etmiyordu ve Horus, warp'un uzaylı etinin içinde pürüzlü bir görüntü izi daha görerek Temba'nın acısına son vereceğine yemin etti. "Seni dinlemeliydim Eugan," diye fısıldadı. Temba cevap vermedi. Parıldayan kılıç havada parlak desenler çiziyordu ama böylesine basit bir numaraya yakalanamayacak kadar tecrübeli bir savaşçı olan Horus bunu görmezden geldi. Temba'nın kılıcı bir kez daha ona doğru uzandı ama Horus artık ona zarar verme açlığının bir ölçüsünü kazanıyordu. Hiçbir düşünce ya da sebep olmaksızın, yalnızca yok etme arzusuyla saldırdı. Kendi kılıcını Temba'nın kılıcının tüylerine doladı ve ölümcül darbeyi indirmek için yaklaşmadan önce, etkisiz hale getiren bir hareketle kolunu dışarı doğru savurdu. Ancak Temba, bileğinin kırılmasından korktuğu için bıçağı bırakmak yerine kılıcı tutuşunu korudu; kılıcın ucu havada bükülerek Horus'un omzuna doğru düştü. Her iki bıçak da aynı anda eti deldi; Temba, Horus'un zırhının parçalandığı omuz kasına saplanırken, Horus düşmanının göğsünü delip geçerek kalbine ve ciğerlerine saplandı. Horus ani bir acıyla bağırdı, parıldayan kılıcın dokunuşuyla kolu yandı ve İmparator'un onu yetiştirdiği tüm hızla tepki verdi. Altın kılıcı, Temba'nın kolunu dirseğinin hemen üzerinden keserek onu kesti ve kılıç güverteye çarptı ve kopmuş kolun tutuşunda iğrenç bir hayatla seğirdi. Temba tereddüt etti ve acı dolu bir çığlıkla dizlerinin üzerine çöktü ve Horus, kılıcını kaldırarak düşmanının üzerine doğru yükseldi. Omzu ağrıyor ve kanıyordu ama zafer artık onundu ve intikamını almaya hazır olarak öfkeyle kükredi. Öfkenin ve incinmenin kırmızı sisi arasında, Eugan Temba'nın acınası, ağlayan ve kirlenmiş formunun kendisini ele geçiren çarpıtmanın iğrenç gücünden arındırıldığını gördü. Hâlâ şişkin ve iri olan gözlerindeki karanlık ışık gitmiş, ihanetinin büyüklüğü üzerine çökerken yerini gözyaşları ve acı almıştı. “Ben ne yaptım?” diye sordu Temba, sesi fısıltıdan biraz fazlaydı. Horus'un öfkesi bir anda söndü ve kılıcını indirip bir zamanlar güvendiği dostu olan ölmekte olan adamın yanına diz çöktü. Acı ve pişmanlık dolu hıçkırıklar Temba'nın vücudunu harap etti ve kalan eliyle Savaş Ustası'nın zırhını kavramak için uzandı. 'Affet beni dostum' dedi. 'Bilmiyordum. Hiçbirimiz bunu yapmadık.” "Şimdi sus, Eugan," diye teselli etti Horus'u. 'Bu warp'tı. Ayın kabileleri onu sana karşı kullanmış olmalı. Buna sihir derlerdi.” "Hayır... çok üzgünüm" diye ağladı Temba, ölüm onu ​​almak için yaklaşırken gözleri karardı. 'Bize neler yapabileceğini gösterdiler ve ben de onun gücünü gördüm. Warp'un ötesini ve içini gördüm. Orada yaşayan güçleri gördüm ve İmparator beni bağışlayın, yine de buna evet dedim.' Horus, "Orada yaşayan hiçbir güç yok Eugan," dedi. 'Aldatıldın.' “Hayır!” dedi Temba, Horus'un kolunu sıkıca tutarak. 'Zayıftım ve isteyerek düştüm, ama artık benimle işim bitti. Warp'ta büyük bir kötülük var ve galaksi kendisini bekleyen kadere mahkum edilmeden önce Kaos hakkındaki gerçeği bilmenizi istiyorum.' 'Neden bahsediyorsun? Hangi kader?' “Bunu gördüm, Savaş Ustası, galaksiyi çorak bir arazi, İmparatorun ölümü ve insanlığın kabus gibi bir bürokrasi ve batıl inanç cehenneminin esareti altında olduğunu gördüm. Her şey korkunç bir karanlık ve her şey savaş. Bu geleceği durdurma gücüne yalnızca siz sahipsiniz. Güçlü olmalısın Savaş Ustası. Bunu asla unutma…’ Horus daha fazlasını sormak istedi ama yaşam kıvılcımının Eugan Temba'dan kaçmasını acizce izledi. Omzu hâlâ ateşle yanan Horus ayağa kalktı ve yeniden kablolanan konsollara ve odanın çatısına kadar uzanan, zonklayan kablo demetine doğru yürüdü. Acı veren bir kayıp ve öfke çığlığıyla, güçlü bir kılıcı darbesiyle kabloları kopardı. Karaya vuran balıklar gibi çırpınıp dönüyorlardı, iç tüplerden ve kablolardan kıvılcımlar ve yeşil sıvılar fışkırıyordu ve Horus lanet olası vox iletiminin kesildiğini anlayabiliyordu. Horus kılıcını düşürdü ve yaralı omzunu tutarak güvertede Eugan Temba'nın cansız bedeninin yanına oturdu ve kayıp arkadaşı için ağladı. LOKEN kılıcını başka bir cesedin boynuna sapladı ve çürümeye yüz tutmuş hayaleti daha da sıkıştırılmış bir halde yere düşürdü. O ve Torgaddon sırt sırta savaştılar; yıldız gemisinin içine giden metal yokuşlardan yukarılara doğru itilirken kılıçları ölü şeylerin etleriyle kaplıydı. Savaşçıları çaresizce savaşıyordu; her darbe kurşun gibi ve bitkindi. Legio Mortis'in Titanları ellerinden geleni ezdiler ve ara sıra silah sesleri ile molozların tabanını taradılar, ancak sürüyü durdurmanın imkanı yoktu. Düzinelerce Astartes ölmüştü ve Glory of Terra'ya giren güçlerden hala bir haber gelmemişti. Bizans Yeniçerilerinden gelen bozuk ses iletimleri, onların nihayet ilerlediklerini gösteriyor gibiydi, ama hiç kimse onların tam olarak nereye doğru ilerlediklerinden emin olamıyordu. Loken robotik hareketlerle savaşıyordu; her darbesi beceriden çok mekanik düzenlilikle vuruyordu. Zırhı bir düzine yerinden ezilmiş ve parçalanmıştı ama davalarının mutlak çaresizliğine rağmen yine de zafer için savaşıyordu. Astartes'in yaptığı da buydu: Aşılmaz zorluklara karşı zafer kazandılar. Loken ne kadar süredir dövüştüklerinin farkında değildi, bu dövüşün acımasız hisleri bir sonraki saldırgan dışındaki herkesin duyularını köreltmişti. “Gemiye geri çekilmemiz gerekecek!” diye bağırdı. Torgaddon ve Nero Vipus başlarını salladılar, kendi acil durumlarıyla sözlü olarak yanıt veremeyecek kadar meşgullerdi ve Loken dönüp takımlar arası ses aracılığıyla emirler vermeye başladı ve hayatta kalan tüm manga komutanlarından onay aldı. Bir öfke çığlığı duydu ve bunun Torgaddon'a ait olduğunu anlayınca kılıcını kaldırarak döndü. Pis kokulu bir kadavra güruhu yamaçların tepesini sular altında bırakarak, pençeleyen eller ve ısıran çeneler çılgınlığı içinde orada toplanan Astartes'i eziyordu. Torgaddon yere yığılmıştı ve boynuna bağlanan cesetlerin ağızları ve kolları onu aşağıya doğru sürüklüyordu. Loken şiddetli çatışmaya doğru atlarken, “Hayır!” diye bağırdı. Omuzlarıyla aralarına hücum ederek cesetlerin yamaçlardan aşağıya uçmasını sağladı. Yumrukları kafataslarını ezdi ve kılıcı ölü şeyleri ikiye böldü. Eldivenli bir yumruk gri ete doğru uzandı ve onu yakaladı, arkasında zırhlı bir Astartes'in ağırlığını hissetti. Arkadaşının kolunu çekerek, “Dur bakalım Tarık!” diye emretti. Gücüne rağmen Torgaddon'u serbest bırakamadı ve kavrayıcı uzuvların bacaklarını ve belini sardığını hissetti. Boştaki eliyle sopayı savurdu ama yeteri kadarını öldüremedi. Eller başını parçaladı, vizörüne kan bulaştırdı ve düştüğünü hissettiğinde onu kör etti. Loken boşuna debelendi, ölü şeyleri parçalara ayırdı ama kendisinin ve Torgaddon'un birbirinden ayrılmasını engelleyemedi. Pençeler zırhını parçaladı, düşmanlarının doğal olmayan gücü etini delip değerli kanını akıttı. Sırıtan, kafatası suratlı bir canavar onunla yüz yüze gelecek şekilde göğsüne kondu ve çeneleri vizörünün üzerine kapandı. Zırhlı camı delemeyen çamurlu tükürük dereleri, çeneleri yukarı aşağı hareket ederken görüşünü bulanıklaştırıyordu. Loken göğsündeki şeye kafa attı ve biraz satın almak için öne doğru yuvarlandı. Kılıcı üzerindeki hakimiyetini kaybetti ve sonunda kendini onların dayanılmaz tutuşundan kurtarmaya başladığında öfkeyle böğürdü. Loken gücünün her zerresiyle savaştı, sonunda biraz soluklandı ve ayağa kalktı. Etrafında Astartes'in savaşçıları ölü şeylerle mücadele ediyordu ve o bunların çözüldüğünü biliyordu. Sonra, bir vuruşta, ölü şeylerin her biri, hafif bir rahatlama iç çekişiyle yere düştü. Yıldız gemisinin etrafındaki alan saniyeler önce ölüm kalım mücadelesine kilitlenmiş savaşçıların öfkeli bir savaş alanıyken, şimdi ürkütücü derecede sessiz bir mezarlığa dönüşmüştü. Şaşkına dönen Astartes ayağa kalktı ve etraflarını saran hareketsiz, cansız bedenlere baktı. Nero Vipus kendini sopayla dövülmüş ceset yığınından kurtararak, “Az önce ne oldu?” diye sordu. ‘Neden durdular?’ Loken başını salladı. Ona verecek bir cevabı yoktu. ‘Bilmiyorum Nero.’ ‘Hiçbir anlam ifade etmiyor.’ ‘Onların tekrar ayağa kalkmasını mı tercih edersin?’ ‘Hayır, aşırılık yapma. Demek istediğim, eğer birisi bu şeyleri canlandırıyorsa neden şimdi duralım ki? Bizi ele geçirdiler' Loken ürperdi. Birinin Astartes'i yenebilecek bir güce sahip olması ciddi bir düşünceydi. Galakside dolaştıkları süre boyunca onlara karşı uzun süre dayanabilecek hiçbir şey olmamıştı; eninde sonunda düşmanın iradesi, Uzay Deniz Piyadelerinin ezici üstünlüğü karşısında kırılacaktı. Kendilerininki kadar amansız bir iradeye sahip bir düşmanla karşılaştıklarında bu olur mu? Kendini bu tür kasvetli düşüncelerden kurtararak, ölü şeylerin imha edilmesi için emirler vermeye başladı ve onlar da onları enkazdan fırlatmaya, yeniden canlanmaların diye kafalarını omuzlarından kesmeye veya koparmaya başladılar. Sonunda Aximand ve Abaddon, geminin düşmesi nedeniyle hırpalanmış ve kana bulanmış, ancak diğer açılardan zarar görmemiş savaşçılarını enkazdan çıkardılar. Erebus da geri döndü, Söz Taşıyıcıları da benzer şekilde tacize uğradı ama aynı zamanda büyük ölçüde zarar görmedi. Sedirae'nin adamlarından ya da Savaş Ustasından hâlâ bir iz yoktu. Abaddon, “Savaş Ustası için oraya geri dönüyoruz” dedi. 'Ben liderlik edeceğim.' Loken itiraz etmek üzereydi ama Ezekyle'in yüzündeki sarsılmaz kararlılığı görünce başını salladı. 'Hepimiz gideceğiz' dedi. LUC Sedirae ve adamlarını alt güvertelerden birinde, düşmüş bölmeler ve tonlarca molozla çevrelenmiş halde buldular. Luc'a saldıranlara özgürlüklerini vermeye yetecek kadar hareket etmek bir saatten büyük bir kısmını aldı. Sedirae'yi hapishanesinden çıkarırken söyleyebildiği tek şey şuydu: 'Onlar buradaydı. Tek gözlü canavarlar... birdenbire ortaya çıktılar ama biz onları öldürdük, hepsini. Artık gittiler.” Luc kayıplar vermişti; Adamlarından yedisi ölmüştü ve bitmek bilmeyen sırıtışının yerini, Loken'a meydan okuyan genç bir çocuğunkini hatırlatan intikamcı bir ifade almıştı. Siyah, pis kokulu kalıntılar duvarları kaplamıştı ve Sedirae'nin ona Loken'in hiç hoşlanmadığı tekinsiz bir görünümü vardı. Bu ona, Jubal'ı neredeyse öldüren warp olayının hemen sonrasındaki Euphrati Keeler'ı hatırlattı. Sedirae ve savaşçıları yedekteyken Mournival, Loken'in önderliğinde ilerlemeye devam etti ve geminin her tarafına dağılmış savaş izlerini, amansız bir şekilde geminin köprüsüne doğru giden yıldırım darbelerini ve kılıç kesiklerini buldu. "Loken," diye fısıldadı Aximand. 'İleride bulabileceğimiz şeylerden korkuyorum. Kendini hazırlamalısın.” "Hayır" dedi Loken. 'Ne önerdiğini biliyorum ama bunu düşünmeyeceğim. Yapamam.' ‘En kötüsüne hazırlıklı olmalıyız.’ "Hayır" dedi Loken, amaçladığından daha yüksek bir sesle. 'Eğer bilseydik...' “Ya ne?” diye sordu Torgaddon. Loken sonunda "Savaş Ustası ölmüş olsaydı" dedi. Böyle iğrenç bir fikirle uzlaşmaya çalışırken, onları derin bir sessizlik sardı. “Loken haklı” dedi Abaddon. 'Savaş Ustası ölmüş olsaydı bunu bilirdik. Yapacağımızı biliyorsun. Bunu hepimizden çok sen hissedersin, Küçük Horus.' “Umarım haklısındır, Ezekyle.” "Bu kadar kahrolası sefalet yeter" dedi Torgaddon. 'Bütün bu ölüm konuşmalarına rağmen henüz Savaş Ustası'nın ne derisini ne de kılını bulamadık. Kasvetli düşüncelerinizi zaten bildiğimiz ölülere saklayın. Ayrıca hepimiz biliyoruz ki Savaş Ustası ölmüş olsaydı gökyüzü yerle bir olurdu, değil mi?' Bu onların ruh hallerini biraz hafifletti ve köprüye giden patlama kapılarına ulaşana kadar geminin orta omurgası boyunca ilerleyerek titreyen bölmelerden ve titreşen ışıkların olduğu koridorlardan geçerek ilerlemeye devam ettiler. Loken ve Abaddon önden giderken, Aximand, Torgaddon ve Sedirae arkadan geliyordu. İçerisi neredeyse karanlıktı, yalnızca kendinden geçmiş konsollardan gelen yumuşak bir ışık biraz aydınlatma sağlıyordu. Savaş Ustası sırtı onlara dönük oturuyordu; görkemli plaka zırhı ezik ve kirliydi; kucağında devasa ve şişkin bir şeyi kucaklıyordu. Loken, Savaş Ustası'nın hizasına geldi ve komutanının kucağında garip bir şekilde şişmiş bir insan kafası görünce yüzünü buruşturdu. Savaş Ustası'nın göğüs zırhını büyük bir delik yarası deldi ve omzundaki kanlı bir bıçak yarası, kolunun zırhına kan sızdı. “Efendim?” dedi Loken. 'İyi misin?' Savaş Ustası cevap vermedi, bunun yerine Loken'in Eugan Temba olduğunu varsayabileceği şeyin kafasını kucakladı. İriliği muazzamdı ve Loken, bu kadar canavarca şişman bir yaratığın kendi gücüyle nasıl hareket edebildiğini merak etti. Mournival, Savaş Ustası'nın ve bu korkunç yerde ortaya çıkışı karşısında şok ve dehşete düşmüş halde Loken'e katıldı. Giderek artan bir huzursuzlukla birbirlerine baktılar, hiçbiri bu tuhaf manzara karşısında ne yapacağını tam olarak bilmiyordu. “Efendim?” dedi Aximand, ağlayan Savaş Ustası'nın önünde diz çökerek. "Onu hayal kırıklığına uğrattım" dedi Horus. 'Hepsini başarısızlığa uğrattım. Dinlemeliydim ama dinlemedim ve şimdi hepsi öldü. Bu çok fazla.” 'Efendim sizi buradan çıkaracağız. Ölü şeyler saldırmayı bıraktı. Bunun ne kadar süreceğini bilmiyoruz, bu yüzden buradan çıkıp yeniden toparlanmamız gerekiyor.' Horus başını yavaşça salladı. ‘Bir daha saldırmayacaklar. Temba öldü ve ben de vox sinyalini kestim. Tam olarak nasıl olduğunu bilmiyorum ama o zavallı ruhları canlandıran şeyin bir parçası olduğunu düşünüyorum.' Abaddon, Loken'i kenara çekti ve tısladı, 'Onu buradan çıkarmalıyız ve onun içinde bulunduğu durumu kimsenin görmesine izin veremeyiz.' Loken, Abaddon'un haklı olduğunu biliyordu. Savaş Ustasını bu şekilde görmek, onu gören her Astartes'in ruhunu kırardı. Savaş Ustası, yenilmez bir savaş tanrısıydı; asla alçaltılmayacak, yükselen bir efsane figürüydü. Onun bu kadar alçakgönüllü olduğunu görmek, 63. Sefer'in asla iyileşemeyeceği bir moral darbesi olurdu. Nazikçe Eugan Temba'nın devasa bedenini Savaş Ustası'ndan uzaklaştırdılar ve komutanlarını ayağa kaldırdılar. Loken, Savaş Ustası'nın kolunu omzuna attı ve Horus'un kolundan hâlâ damlayan kanın yüzünden yüzünde sıcak bir ıslaklık hissetti. Aralarında, o ve Abaddon Savaş Ustasını köprüden yürüttüler. "Geri dön," dedi Savaş Ustası, sesi zayıf ve alçaktı. ‘Bu yerden kendi başıma çıkacağım.’ Gönülsüzce onu bıraktılar ve biraz sallanmasına rağmen Savaş Ustası, yüzünün kül rengi solgunluğuna ve içinde bulunduğu bariz acıya rağmen ayaklarını tutmayı başardı. Savaş Ustası, Eugan Temba'ya son bir bakış attı ve şöyle dedi: 'Verulam'ı toplayın ve buradan gidelim, oğullarım.' MAGGARD, Glory of Terra'nın çelik bölmesine yığıldı; kılıcı ölü şeylerden gelen siyah sıvılarla kaplıydı. Petronella, bu kasvetli, İmparator'un terk ettiği ayda hepsinin ölüme ne kadar yaklaştığını düşününce gözyaşlarını tutmak için mücadele etti. Maggard'ın onu ittiği bölmenin arkasında korunaklı olduğundan, dışarıda kasıp kavuran umutsuz çatışmayı görmekten ziyade duymuştu; savaş çığlıkları, ıslak eti parçalayan motorlu bıçakların sesi, Titanların silahlarından çıkan patlama sesleri ve patlayıcı ışık parlamaları. Hayal gücü boşlukları doldurdu ve her ne kadar cesaret kırıcı bir korku onu tepeden tırnağa doldursa da, yükselen Astartes devleri ile onları yok etmeye çalışan yozlaşmış düşmanlar arasındaki görkemli savaşları ve kahramanca düelloları hayal etti. İlk savaşından yeni kurtulduğunu fark ettiğinde nefesi kısa ve sarsıcı nefesler halinde geldi, ancak bu farkına varmasıyla birlikte garip bir sakinlik geldi: uzuvları titremeyi bıraktı ve gülümsemek ve gülmek istedi. Elleriyle gözlerini sildi ve gözleri kaplayan sürmeyi kabile savaş boyası gibi yanaklarına sürdü. Petronella, Maggard'a baktığında onun artık gerçekten büyük bir savaşçı olduğunu, barbar, kanlı ve muhteşem olduğunu gördü. Kendini ayağa kaldırdı ve aşağıdaki savaş alanına bakmak için sığınak bölmesinin ötesine doğru eğildi. Keland Roget'in manzaralarından birinden bir sahne gibiydi ve muhteşem görüntü nefesini kesti. Sis ve pus kalkmıştı ve güneş, manzarayı kızıl kızıl parıltısıyla yıkamak için çoktan içeri giriyordu. Bataklık suyu havuzları, manzaraya yayılan kırık cam parçaları gibi parlıyordu. Legio Mortis'in üç muhteşem Titanı, alevlerle silahlanmış, ölülerin cesetlerini meşaleye koyan ve düşmüş canavarların ateşleri mavi-yeşil bir ışıkla yanan Astartes müfrezelerine göz kulak oldu. Kullanacağı metaforları ve imgeleri zaten oluşturuyordu: İmparatorun savaşçılarının ışığını galaksinin karanlık yerlerine götürmesi ya da belki de Astartes'in onun haksızlığa karşı intikamını getiren Ölüm Melekleri olması. Sözcükler doğru destansı tona sahipti, ancak bu tür görüntülerin hâlâ bazı temel gerçeklerden yoksun olduğunu, her şeyden çok propaganda sloganlarına benzediğini hissetti. Büyük Haçlı Seferi'nin konusu buydu ve son birkaç saatin korkusu, Astartes'e ve 63. Sefer'in erkek ve kadınlarına karşı büyüyen bir hayranlık dalgasıyla silinip gitti. Ağır ayak sesleri duyunca döndü. Mournival subayları omuzlarında plaka zırhlı bir bedenle ona doğru yürüyorlardı ve daha önce onlarda tanık olduğu hafiflik artık tamamen kaybolmuştu. Her birinin yüzü, hatta şakacı Torgaddon'un yüzü bile ciddi ve sertti. Savaş Ustası'nın pelerinli figürü de onları takip ediyordu ve onun dövülmüş görünümü karşısında şok olmuştu. Zırhı iğrenç bir şekilde yırtılmış ve yaralanmıştı, yüzüne ve koluna kan sıçramıştı. Kaptan Loken yanından geçerken “Ne oldu?” diye sordu. ‘Bu kimin cesedi?’ ‘Sessiz ol,’ diye tersledi, ‘ve defol.’ ‘Hayır,’ dedi Savaş Ustası. “O benim belgeselcim ve eğer bunun bir anlamı varsa, o zaman bizi en iyimiz kadar en kötü halimizi de görmeli.” “Efendim—” diye başladı Abaddon ama Horus onun sözünü kesti. “Bu konuda benimle tartışmayacağım Ezekyle. O da bizimle geliyor.” Petronella bu katılım karşısında kalbinin hızlandığını hissetti ve yere inmeye başlayan Savaş Ustası'nın ekibine ayak uydurdu. "Ceset 19. Bölüğümün kaptanı Verulam Moy'a ait" dedi Horus, sesi yorgun ve acıyla doluydu. ‘Görev sırasında düştü ve bu şekilde onurlandırılacak.’ Savaş Ustası'nı bu kadar acı içinde görmek yüreğini acıtan Petronella'nın "En derin üzüntülerimi paylaşıyorsunuz lordum" dedi. Veri listesini ve tüy kalemini çıkarırken, "Eugan Temba mıydı?" diye sordu. “Kaptan Moy’u o mu öldürdü?” Horus başını salladı, ona cevap veremeyecek kadar yorgundu. 'Peki Temba öldü mü? Onu sen mi öldürdün?” “Eugan Temba öldü,” diye yanıtladı Horus. 'Sanırım uzun zaman önce öldü. Orada neyi öldürdüğümü tam olarak bilmiyorum ama o değildi.' 'Anlamıyorum.' "Ben de emin değilim" dedi Horus, enkaz yamacının dibine ulaştığında tökezleyerek. Bunun ne kadar saçma bir fikir olduğunu fark etmeden önce onu dengelemek için elini uzattı. Eli kanlı ve ıslaktı ve Savaş Ustası'nın omzundaki yaradan dolayı hâlâ kanadığını gördü. ‘Eugan Temba’nın hayatına son verdim ama sonrasında onun için ağlamadıysam kahretsin.’ 'Ama o bir düşman değil miydi?' Horus, "Düşmanlarımla hiçbir sorunum yok Bayan Vivar" dedi. 'Dövüşte düşmanlarımın icabına bakabilirim. Ama sözde müttefiklerim, kahrolası müttefiklerim, geceleri beni yerde yürüten onlar.' Lejyon eczacıları, ne dediğini anlamaya çalışan Savaş Ustası'na doğru ilerlediler. Yine de tüy kalemin onun sözlerini yazmasına izin verdi. Mournival'dan aldığı bakışları gördü ama görmezden geldi. 'Onu öldürmeden önce onunla konuştun mu? Ne dedi?” "O dedi ki... sadece benim geleceği durdurma gücüne... sahip olduğumu..." dedi Savaş Ustası, sesi aniden zayıfladı ve sanki uzun bir tünelin diğer ucundan geliyormuş gibi yankılandı. Şaşkınlıkla başını kaldırdı ve Savaş Ustası'nın gözlerinin yuvalarına döndüğünü ve bacaklarının onun altında büküldüğünü gördü. Ona yardım edemeyecek durumda olduğunu ancak düşmesini engellemeye çalışması gerektiğini bilerek elini ona doğru uzatarak çığlık attı. Yavaş hareket eden bir çığ ya da bir dağın devrilmesi gibi Warmaster çöktü. Tüy kalem veri sayfasını çizdi ve oradaki kelimeleri okurken ağladı. Horus'un düştüğü gün oradaydım. DOKUZ Gümüş kuleler Kanlı bir dönüş Perde inceliyor BURDAN Athenaeum'un piramit çatısını görebiliyordu, alçak akşam güneşi sanki alevler içindeymiş gibi altın panellerine yansıyordu ve Magnus onun sadece renkli bir metafor kullandığını bilmesine rağmen bu fikir ona bir kayıp acısını yaşattı. Alevler içinde kaybolan geniş bilgi deposunun hayal edilmesi iğrençti ve devasa bakışlarını kristal cam ve altından oluşan piramitten çevirdi. Işık Şehri olarak adlandırılan Tizca, mermer sütunları ve ağaçlarla kaplı geniş bulvarlarıyla huzur dolu bir şekilde önünde uzanıyordu. Yaldızlı kütüphaneler, kemerli müzeler ve geniş öğrenim koltuklarıyla dolu bir şehrin üzerinde gümüş ve altından yükselen kuleler yükseliyor. Şehrin büyük bir kısmı güneşte mücevherlerle süslü bir taç gibi parlayan beyaz mermer ve altın damarlı ouslitten inşa edilmişti. Mimarisi uzun zaman önce geçmiş bir dönemi anlatıyordu; binaları yüzyıllardır Bin Oğul'un vesayeti altında zanaatlarını geliştiren zanaatkarlar tarafından şekillendiriliyordu. Bin Oğulların Başpiskoposu Kızıl Magnus, Photep Piramidi'ndeki balkonundan Prospero'nun geleceğini düşünüyordu. Kabusun şiddeti yüzünden başı hâlâ ağrıyordu ve gözü genişlemiş çukurunda acı verici bir şekilde zonkluyordu. Balkonun mermer korkuluğuna tutunarak gece kendisine saldıran ve şimdi onu gün ışığına kadar kovalayan görüntüleri uzaklaştırmaya çalıştı. Gecenin gizemleri gün ışığında ortaya çıktı, ancak bu karanlık görüntüler o kadar kolay ortadan kaldırılamazdı. Magnus hatırlayabildiği kadarıyla lanetlenmiş ve belli bir öngörüyle kutsanmıştı ve Athanaeum'a ilişkin alegorik yorumu onu itiraf etmekten daha fazla rahatsız ediyordu. Gümüş bir sürahiden kendine biraz şarap doldurdu, bakır tenli elini alev kızıl saçlarından oluşan yelesini ovuşturdu. Şarap, hem kalbindeki hem de başındaki ağrının dinmesine yardımcı oldu ama bunun yalnızca geçici bir çözüm olduğunu biliyordu. Olaylar artık hareket halindeydi ve şekillendirme gücüne sahipti ve gördüklerinin çoğu çılgınlık ve kargaşadan ibaret olsa ve hiçbir anlam ifade etmese de, olaylar kontrolden çıkmadan önce kısa sürede bir karar vermesi gerektiğini bilecek kadarını anlayabiliyordu. Magnus, Tizca'nın manzarasını bırakıp piramidin içine doğru ilerledi ve parıldayan gümüş panellerdeki yansımasını görünce durakladı. İri ve kırmızı tenli Magnus, parlak kızıl yeleli, devasa bir devdi. Soylu yüz hatları asil ve adildi, tek gözü altın rengindeydi ve kırmızı lekelerle doluydu. Diğer gözünün olması gereken yer boş ve bomboştu ama burun kemiğinden elmacık kemiğinin kenarına kadar ince bir yara izi uzanıyordu. Ona Tepegöz Magnus diyorlardı, ya da daha kötüsü. Başlangıcından bu yana, Bin Oğullar'a başkalarının korktuğu güçlere sahip oldukları için şüpheyle bakılıyordu. Anlaşılmadıkları için bir şekilde kirli oldukları gerekçesiyle reddedilen yetkiler: Nikaea Konseyi'nden beri reddedilen yetkiler. Magnus, öğrenebileceklerinden korktuğu için büyücülükle ilgili her şeyi araştırmaktan vazgeçmek zorunda kaldığında, İmparator'un ayakları önünde alçakgönüllü davrandığının anısına kızarak kadehini yere attı. Böyle bir fikir kesinlikle gülünçtü, çünkü babasının krallığı bilgi ve akıl arayışı üzerine kurulmamış mıydı? Çalışmanın ve öğrenmenin ne zararı olabilir? Her ne kadar Prospero'ya çekilmiş ve bu tür arayışlardan vazgeçeceğine yemin etmiş olsa da, Büyücüler Gezegeni'nin burayı bu tür çalışmalar için mükemmel bir yer haline getiren hayati bir özelliği vardı: kontrolü dışındaki güçlerle uğraştığını söyleyenlerin meraklı gözlerinden çok uzaktı. Magnus bu düşünce karşısında gülümsedi ve kendisine zulmedenlere gördüğü şeyleri, gerçeklik perdesinin ötesinde yaşananların harikalarını ve güzelliğini gösterebilmeyi diliyordu. İyilik ve kötülük kavramları, warp'ta ikamet eden bu tür gücün yanında bir kenara bırakıldı, çünkü bunlar, dindar bir toplumun uzun süredir bir kenara atılmış köhne kavramlarıydı. Kadehini almak için eğildi ve odasına dönüp masasına oturmadan önce bir kez daha doldurdu. İçerisi serindi ve çeşitli mürekkep ve parşömen kokuları onu gülümsetiyordu. Geniş oda, fethedilen dünyalardan derlenen kayıp bilgilerin kalıntıları ve antikalarla dolu kitap rafları ve cam dolaplarla duvarlıydı. Bu odadaki metinlerin çoğunu Magnus kendisi yazmıştı, ancak kütüphanelerin bu en kişiseline başkaları da katkıda bulunmuştu; Phosis T'kar, Ahriman ve Uthizzar bunlardan sadece birkaçı. Bilgi, Magnus için her zaman bir sığınak, bilinmeyeni bileşenlerine ayırmanın ve bunu yaparak onu bilinebilir kılmanın sarhoş edici heyecanı olmuştu. Evrenin işleyişine dair bilgisizlik, insanın kadim geçmişinde sahte tanrılar yaratmıştı ve onları anlamak, onları yok etmek için hesaplanmıştı. Magnus'un yüce hedefi buydu. Babası bu tür şeyleri inkar etti, halkını galakside var olan gerçek güçlerden habersiz tuttu ve bilim ve akıl öğretisini yaymasına rağmen bu bir yalandan, onları gerçeklerden korumak için insanlığın üzerine atılmış rahatlatıcı bir battaniyeden başka bir şey değildi. Ancak Magnus warp'un derinliklerine bakmıştı ve farklı olduğunu biliyordu. Gözlerini kapattı ve yozlaşmış odanın karanlığını, kılıcın ışıltılı parlaklığını ve galaksinin kaderini değiştirecek darbeyi yeniden gördü. Ölümü ve ihaneti, kahramanları ve canavarları gördü. Sadakatin test edildiğini gördü ve eşit derecede istekli ve kararlı olduğunu gördü. Kardeşlerini korkunç kaderler bekliyordu ve en kötüsü, babasının galaksiyi tehdit eden felaketten tamamen habersiz olduğunu biliyordu. Kapısı yumuşak bir şekilde çalındı ​​ve Ahriman'ın kırmızı zırhlı figürü, önünde tek gözlü uzun bir asa tutarak içeri girdi. Baş kütüphaneci, giriş yapmadan, "Henüz karar vermediniz mi lordum?" diye sordu. "Var dostum," dedi Magnus. 'O halde meclisi toplayacak mıyım?' “Evet,” diye içini çekti Magnus, “şehrin altındaki yer altı mezarlarında. Kölelere birliği toplamalarını emrederseniz ben de hemen yanınızda olurum.” “Nasıl isterseniz lordum” dedi Ahriman. “Canını sıkan bir şey mi var?” diye sordu Magnus, eski arkadaşının ses tonunda bir suskunluk olduğunu fark etti. 'Hayır efendim,' 'Saçmalık' demek bana düşmez. Eğer bir endişen varsa o zaman bunu dile getirmene izin veriyorum." "O halde özgürce konuşabilir miyim?" "Elbette," diye başını salladı Magnus. 'Seni rahatsız eden ne?' Ahriman cevap vermeden önce tereddüt etti. ‘Önerdiğiniz bu büyü tehlikeli, çok tehlikeli. Hiçbirimiz bunun inceliklerini gerçekten anlamıyoruz ve henüz öngörmediğimiz sonuçları olabilir.' Magnus güldü. “Daha önce bir büyünün gücünden kaçtığını görmemiştim Ahriman. Bu büyüklükteki gücü manipüle ederken her zaman bilinmeyenler olacaktır, ancak yalnızca onu kullanarak onu dizginleyebiliriz. Warp ustası olduğumuzu asla unutma dostum. Evet, güçlü ve içinde büyük bir güç yaşıyor ama biz onu kendi irademize göre şekillendirecek bilgi ve araçlara sahibiz, değil mi?' "Öyle yapıyoruz lordum," diye onayladı Ahriman. 'O halde neden bu tür meseleleri takip etmemizi yasaklamışken İmparatoru olacaklar konusunda uyarmak için bunu kullanıyoruz?' Magnus oturduğu yerden kalktı, bakır teni öfkeden kararmıştı. 'Çünkü babam kendi diyarını kurtaranın bizim büyümüz olduğunu gördüğünde, burada yaptığımız şeyin İmparatorluk'un hayatta kalması için önemli, hatta hayati önem taşıdığını inkar edemeyecek!' Ahriman, başpiskoposunun öfkesinden korkarak başını salladı ve Magnus ses tonunu yumuşattı. 'Başka çare yok dostum. İmparatorun sarayı warp gücüne karşı korunmaktadır ve yalnızca böyle bir gücün bir araya gelmesi bu korumaları ihlal edebilir.' "O halde meclisi hemen toplayacağım" dedi Ahriman. 'Evet, onları topla ama başlamadan önce benim gelmemi bekle. Horus bizi yine de şaşırtabilir.” PANİK, KORKU, KARARSIZLIK: Loken'in daha önce bilmediği üç duygu, Horus düşerken onu ele geçirdi. Savaş Ustası ağır çekimde yere düştü ve vücudu tamamen gevşerken çamura sıçradı. Alarm çığlıkları yükseldi, ancak eylemsizlik felci, Savaş Ustası'na en yakın olanları, sanki zaman yavaşlamış gibi, sıkı bir şekilde pençesinde tuttu. Loken, önünde hareketsiz ve ceset gibi yerde yatan Savaş Ustası'na baktı, gördüklerine inanamadı. Mournival'ın geri kalanı da aynı şekilde hareketsiz, inançsızlıkla oldukları yere çivilenmiş bir şekilde duruyordu. Sanki havanın kalınlaştığını ve bunaltıcı hale geldiğini hissetti; dışarı doğru yayılan korku çığlıkları sanki çok yavaş koşan bir sanal görüntüleyiciden geliyormuş gibi yankılanıyor ve uzaklaşıyordu. Loken ve kardeşlerinin hareketsizliğinden yalnızca Petronella Vivar etkilenmemiş görünüyordu. Çamurun içinde Savaş Ustası'nın yanında diz çökmüş, ağlıyor ve tekrar ayağa kalkması için ona feryat ediyordu. Komutanının yerde olduğu ve ölümlü bir kadının Horus'un Oğulları'ndan önce tepki gösterdiği bilgisi Loken'i utandırıp harekete geçti ve o da düşmüş Horus'un yanında diz çöktü. “Eczacı!” diye bağırdı Loken ve zaman, bağırışlar ve çığlıklarla geri döndü. Mournival onun yanında yere düştü. “Sorun ne?” diye sordu Abaddon. “Komutanım!” diye bağırdı Torgaddon. “Lupercal!” diye bağırdı Aximand. Loken onları görmezden geldi ve kendini odaklanmaya zorladı. Bu bir savaş alanı yaralanması ve ben de ona bu şekilde davranacağım, diye düşündü. Diğerleri ellerini onun üzerine koyarken Savaş Ustası'nın bedenini taradı ve her biri lordlarını ve efendilerini uyandırmaya çalışırken anımsatıcıyı kenara itti. Çok fazla el müdahale ediyordu ve Loken "Dur" diye bağırdı. Geri çekilin!' Savaş Ustasının zırhı dövülmüş ve yırtılmıştı ama Loken, omuz korumasının yırtıldığı ve göğsündeki açık delik yarasının sızdığı yerler dışında zırhlı plakalarda başka bariz bir delik göremiyordu. ‘Zırhını çıkarmama yardım et!’ diye bağırdı. Kardeşler gibi birbirine bağlı olan Mournival başını salladı ve çabalarına odaklandıkları için minnettar olarak Loken'in emrine anında itaat etti. Birkaç dakika içinde Horus'un göğüs zırhını ve omuzluğunu çıkarmışlar ve geri kalan omuz koruyucusunu da çözüyorlardı. Loken miğferini çıkarıp bir kenara attı ve kulağını Savaş Ustası'nın göğsüne bastırdı. Savaş Ustası'nın ölümcül yavaşlıkta çift atışla çarpan kalplerini duyabiliyordu. “Hâlâ yaşıyor!” diye bağırdı. Arkasından bir ses, "Yoldan çekilin!" diye bağırdı ve zırh plakalarındaki çift sarmal caduceus sembolünü görmeden önce bu yeni gelen kişiyi azarlamak için döndü. İlkine başka bir eczacı katıldı ve onlar işe giderken Mournival usulsüz bir şekilde bir kenara itildi, tıslayan nartekyum Savaş Ustası'nın etine saplandı. Loken, Savaş Ustasını istikrara kavuşturmak için savaşırken aciz ve çaresiz bir halde onları izliyordu. Gözleri yaşlarla doldu ve yapacak bir şey, ona yardım ettiğini hissettirecek bir şey bulmak için boş yere etrafına bakındı. Hiçbir şey yoktu ve kendisini bu kadar güçlü ama bir o kadar da işe yaramaz kıldığı için göklere haykırmak istiyordu. Abaddon açıkça ağladı ve ilk kaptanın bu kadar insansız olduğunu görmek Loken'in Savaş Ustası'na duyduğu korkuyu daha da korkunç hale getirdi. Aximand acımasız bir metanetle eczacıların çalışmasını izlerken Torgaddon alt dudağını çiğnedi ve hatipin yoluna çıkmasını engelledi. Savaş Ustası'nın derisi kül rengindeydi, dudakları maviydi ve uzuvları sertti ve Loken, Horus'u deviren gücün yok edilmesi gerektiğini biliyordu. Döndü ve Terra'nın İhtişamı'na doğru yürümeye başladı; gerekirse kazaya uğrayan gemiyi parça parça ayırmaya kararlıydı. Loken'in Vaddon olarak tanıdığı bir savaşçı olan eczacılardan biri, "Kaptan!" diye seslendi. ‘Hemen buraya bir Stormbird getirin! Onu İntikamcı Ruh'a götürmeliyiz.' Loken, intikam arzusuyla Savaş Ustasına karşı görevi arasında kalmış bir halde hareketsiz duruyordu. “Şimdi kaptan!” diye bağırdı eczacı ve büyü bozuldu. Aptalca başını salladı ve bu kafa karışıklığı girdabında bir amacı olduğu için minnettar olarak Stormbirds'in kaptanlarına bir kanal açtı. Birkaç dakika içinde tıbbi araçlardan biri geldi ve Loken, eczacıların Savaş Ustasını kurtarmak için verdiği mücadeleyi büyülenmiş gibi izledi. Hizmetlerinin çılgın doğasından zorlu bir mücadele verdiklerini, nartheciumlarının minyatür kan santrifüjlerini döndürdüğünü ve yaralarını tedavi etmek için deri parçaları dağıttığını görebiliyordu. Konuşmaları aklından uçup gitti ama orada burada tuhaf tanıdık sözcükleri yakaladı. ‘Larraman hücreleri etkisiz…’ ‘Hipoksik zehirlenme…’ Aximand yanında belirdi ve elini Loken'in omzuna koydu. "Söyleme Küçük Horus," diye uyardı Loken. "Gitmeyecektim Garviel" dedi Aximand. 'O iyileşecek. Buranın Savaş Ustası'nı uzun süre aşağıda tutabilecek hiçbir şeyi yok.' “Nereden biliyorsun?” diye sordu Loken, sesi kırılmaya yakındı. 'Ben sadece yapıyorum. İnancım var.” “İnanç mı?” 'Evet' diye yanıtladı Aximand. ‘Savaş Ustasının böyle bir şeyle alçaltılmayacak kadar güçlü ve inatçı olduğuna inanıyorum. Siz farkına bile varmadan, bir kez daha onun savaş köpekleri olacağız.' Loken, bir Fırtınakuşunun uluyan havası nefesini keserken başını salladı. Çığlık atan araç tepede asılı duruyor, alçalırken daireler çizerek su püskürtüyordu. İniş kızakları açıldı ve araç, çamurlu su serpintisinin ortasında yere indi. Daha yere inmeden Mournival ve eczacılar Horus'u aralarına almıştı. Saldırı rampası aşağı inerken bile içeri hücum ediyorlardı ve Stormbird'ün jetleri onu Davin'in ayından kaldırmak için ateş ederken Savaş Ustasını sedyelerden birine yerleştiriyorlardı. Saldırı rampası arkalarında kapandı ve Loken, pilot onu gökyüzüne doğru yönlendirirken uçağın yalpaladığını hissetti. Eczacılar Savaş Ustasını ilaç makinelerine bağladılar, kollarına iğneler ve tıslayan tüpler taktılar ve ağzına ve burnuna bir oksijen besleme hattı yerleştirdiler. Aniden gereksiz hale gelen Loken, uçağın gövdesindeki zırhlı koltuklardan birine çöktü ve başını ellerinin arasına aldı. Onun karşısındaki Mournival de aynısını yaptı. Ignace Karkasy'nin mutlu bir adam olmadığını söylemek yetersiz kalır. Öğle yemeği soğuktu, Mersadie Oliton geç kalmıştı ve içtiği şarap motorun dişlilerini yağlamaya uygun değildi. Hepsinden önemlisi, kalemi 7 numaralı Bondsman'ın kalın kağıdına hiçbir ilham akmadan dokunuyordu. Kısmen tekrar Wenduin'le karşılaşma korkusundan ama çoğunlukla bu onu çok fazla depresyona soktuğundan dolayı Geri Çekilme'den uzak durmaya başlamıştı. Bara yapılan vandalizm bara inanılmaz derecede üzücü ve kasvetli bir görünüm kazandırdı ve bazı anma sanatçılarının çalışmalarına ilham vermek için sefalete ihtiyacı olsa da Karkasy onlardan biri değildi. Bunun yerine, anmacıların çoğunun yemek için toplandığı, ancak günün büyük bölümünde boş olan alt güvertede dinlendi. Yalnızlık, Euphrati Keeler'a Lectitio Divinitatus kitapçıklarını dağıtması konusunda meydan okuduğundan beri olan her şeyle başa çıkmasına yardımcı oluyordu - gerçi bu onun herhangi bir şiir yazmasına kesinlikle yardımcı olmuyordu. Kendisiyle yüzleştiğinde, onu bir tür derme çatma türbenin önünde Tanrı-İmparator'a dua etmeye çağırdığında pişmanlık duymamıştı. 'Yapamam' demişti. "Bu çok saçma Fırat, bunu göremiyor musun?" "Bunun nesi bu kadar saçma, Ig?" diye sormuştu. 'Bir düşünün, insanlığın bildiği en büyük haçlı seferine çıktık. Haçlı seferi: dini inançların motive ettiği bir savaş!' 'Hayır, hayır' diye itiraz etti, 'hiç de öyle değil. Biz dinin dayanağı Euphrati'ye duyulan ihtiyacın ötesine geçtik ve Terra'dan bu kadar modası geçmiş inanç kavramlarına bir adım geri atmak için yola çıkmadık. Gerçeği, aklı ve ahlakı ancak dinin bulutlarını ve hurafelerini dağıtarak keşfedebiliriz.' "Bir tanrıya inanmak batıl inanç değildir, Ignace," dedi Euphrati, Lectitio Divinitatus broşürlerinden bir başkasını uzatarak. ‘Bak, bunu oku ve sonra kararını ver.’ "Okumaya ihtiyacım yok," diye çıkıştı ve broşürü güverteye fırlattı. ‘Ne diyeceğini biliyorum ve ilgilenmiyorum.’ Ama senin hiçbir fikrin yok, Ignace. Artık benim için her şey çok açık. O şey bana saldırdığından beri saklanıyorum. Odamda ve kafamda, ama şimdi tek yapmam gerekenin İmparator'un ışığının kalbime girmesine izin vermek olduğunu ve iyileşeceğimi anlıyorum.' Karkasy, “Mersadie ve benim bununla bir ilgimiz yok muydu?” diye alay etti. 'Seninle omuzlarımızda ağlayarak geçirdiğimiz onca saati mi?' "Elbette yaptın," diye gülümsedi Euphrati, öne çıkıp ellerini yanaklarına koyarak. ‘Bu yüzden sana mesajı vermek ve ne fark ettiğimi anlatmak istedim. Çok basit, Ignace. Biz kendi tanrılarımızı yaratırız ve kutlu İmparator, insanlığın Efendisidir.' “Kendi tanrılarımızı mı yaratalım?” dedi Karkasy, ondan uzaklaşarak. 'Hayır canım, tanrıları cehalet ve korku yaratır, onları coşku ve hile süsler ve insan zayıflığı onlara tapar. Tarih boyunca aynıydı. İnsanlar eski tanrılarını yok ettiklerinde yerlerine yenilerini bulurlar. Bunun farklı olduğunu sana düşündüren ne?' ‘Çünkü İmparatorun ışığını içimde hissediyorum.’ 'Ah, buna itiraz edemem, değil mi?' "Alaycılığını bana bırak, Ignace," dedi Euphrati aniden düşmanca bir tavırla. 'İyi sözleri duymaya açık olabileceğini düşündüm, ama senin sadece dar görüşlü bir aptal olduğunu görebiliyorum. Defol Ignace, seni bir daha görmek istemiyorum.” Böylece kovulmuş, kendini dışarıda, koridorda tek başına, yeni edinmeyi başardığı bir arkadaştan yoksun bulmuştu. Bu onunla son konuşmasıydı. O zamandan beri onu yalnızca bir kez görmüştü ve o da onun selamını görmezden gelmişti. Mersadie Oliton, "Düşünceye mi daldın, Ignace?" diye sordu ve onun ani ortaya çıkışıyla yaşadığı sefil hayallerden sarsılarak şaşkınlıkla başını kaldırdı. 'Özür dilerim canım' dedi. 'Yaklaştığını duymadım. Kilometrelerce uzaktaydım; Kaptan Loken'in yanlış anlaması ve Sindermann'ın bir kenara atması için başka bir dize yazıyorum.' Gülümseyerek anında moralini yükseltti. Mersadie'nin yanında aşırı duygusal olmak imkânsızdı; bir erkeğe hayatta olmanın iyi bir şey olduğunu hissettirecek bir yolu vardı. 'Yalnızlık sana yakışıyor Ignace, ayartılmaya çok daha az duyarlısın.' "Ah, bilmiyorum" dedi şarap şişesini havaya kaldırarak. 'Hayatımda her zaman ayartılmaya yer vardır. Eğer bir şey beni baştan çıkarmadıysa, bunu kötü bir gün sayıyorum.' 'Sen iflah olmazsın, Ignace,' diye güldü, 'ama bu kadar yeter, beni transkriptlerimden alıp burada buluşmak için sürükleyecek kadar önemli olan ne? Mızrak ucu aydan dönene kadar güncel bilgilere sahip olmak istiyorum.” Onun açık sözlülüğü karşısında şaşkına dönen Karkasy, nereden başlayacağından emin olamadı ve bu nedenle yumuşak-yumuşak yaklaşımı tercih etti. "Son zamanlarda Fırat'ı gördün mü?" “Onu dün akşam, Stormbirds'in kalkışından hemen önce gördüm. Neden?' 'Kendisi gibi mi görünüyordu?' 'Evet, öyle düşünüyorum. Görünüşündeki değişiklik beni biraz şaşırttı ama o bir hayalperest. Sanırım ara sıra yaptıkları şey bu.” "Sana bir şey vermeye çalıştı mı?" 'Bana bir şey verir misin? Hayır. Bakın, bütün bunlar neyle ilgili?' Karkasy yıpranmış bir broşürü masanın üzerinden Mersadie'ye doğru kaydırdı, okuduğunda ifadesinin değiştiğini gördü ve ne olduğunu anladı. Okumayı bitirdiğinde, “Bunu nereden buldun?” diye sordu. 'Fırat bana bunu verdi' diye yanıtladı. 'Görünüşe göre Tanrı-İmparator'un sözünü ilk önce bize yaymak istiyor çünkü desteğe ihtiyacı olduğunda ona yardım ettik.' 'Tanrı-İmparator mu? Aklını başına mı aldı?' Kendine bir içki doldururken, "Bilmiyorum, belki," dedi. Mersadie bir bardağı itti ve onu da doldurdu. 'Fısıltı Kafalar'daki deneyiminin sona erdiğini her ne kadar öyle olduğunu belirtse de sanmıyorum.' Mersadie "Bu çılgınlık" dedi. ‘Sertifikası iptal edilecek. Bunu ona sen mi söyledin?' "Bir nevi" dedi Karkasy. 'Onunla mantık yürütmeye çalıştım, ama bilirsiniz bu dindar tiplerde durum nasıldır, karşıt fikirlere asla yer yoktur.' 'Ve?' 'Ve hiçbir şey, bundan sonra beni kaldığı yerden attı' "Yani her zamanki nezaketinle hallettin yani?" 'Belki daha hassas davranabilirdim,' diye onayladı Karkasy, 'ama zeki bir kadının böyle saçmalıklara kanabileceğini bilmek beni sarstı,' 'Peki bu konuda ne yapacağız?' 'Sen söyle. Hiçbir fikrim yok. Sizce birine Fırat'tan bahsetmeli miyiz?' Mersadie şaraptan büyük bir yudum aldı ve 'Sanırım içmemiz gerektiğini' söyledi. 'Kimin olduğuna dair bir fikrin var mı?' "Sindermann olabilir mi?" Karkasy içini çekti. Onu önereceğini hissetmiştim. Adamdan hoşlanmıyorum ama muhtemelen bugünlerde en iyi bahis o. Eğer Fırat'la konuşabilecek biri varsa o da yineleyicidir.' Mersadie içini çekti ve birkaç içki daha doldurdu. 'Sarhoş olmak ister misin?' Karkasy, “Şimdi benim dilimden konuşuyorsun” dedi. Bir saat boyunca daha az karmaşık zamanlara dair hikayeleri ve anıları paylaştılar, şarap şişesini bitirdiler ve bitince daha fazlasını getirmesi için bir hizmetçiyi gönderdiler. İkincinin yarısını tükettiklerinde, onun şiirleriyle süslenmiş belgeselci bulgularından oluşan harika bir senfonik çalışma planlıyorlardı. Güldüler ve Euphrati Keeler'den ve yakında ona uğrayacakları ihanetten bahsetmekten titizlikle kaçındılar. Alarm zilleri çaldığında düşünceleri anında dağıldı ve koridor acele eden insanlarla dolmaya başladı. İlk başta gürültüyü görmezden geldiler, ancak insan sayısı arttıkça neler olduğunu öğrenmeye karar verdiler. Şişeyi ve bardakları alan Karkasy ve Mersadie, dengesiz bir şekilde ambar ağzına doğru ilerlediler ve orada tam bir kargaşa manzarasıyla karşılaştılar. Askerler ve siviller, anma görevlileri ve gemi mürettebatı aceleyle biniş güvertelerine doğru ilerliyordu. Gözyaşlarıyla dolu yüzleri ve ortak sefaletlerinde birbirlerini teselli eden ağlayan figürleri gördüler. “Neler oluyor?” diye bağırdı Karkasy, yoldan geçen bir askeri yakalayarak. Adam öfkeyle ona döndü. 'Çekil üstümden, seni yaşlı aptal.' Adamın zehri karşısında şok olan Karkasy, "Sadece neler olduğunu bilmek istiyorum" dedi. Asker, “Duymadın mı?” diye ağladı. 'Geminin her yerinde var.' “Nedir?” diye sordu Mersadie. 'Savaş Ustası...' 'Peki ya ona? O iyi mi?” Adam başını salladı. ‘İmparator bizi kurtar ama Savaş Ustası öldü!’ ŞİŞE Karkasy'nin elinden kayarak yerde parçalandı ve Karkasy anında ayık oldu. Savaş Ustası öldü mü? Elbette bir çeşit hata olmalıydı. Elbette Horus ölümlülük gibi kaygıların ötesindeydi. Mersadie'ye baktı ve onun da aklından tamamen aynı düşüncelerin geçtiğini görebiliyordu. Durdurduğu asker omuzlarını silkti ve koridordan aşağı koştu, ikisini de böylesine korkunç bir manzara karşısında dehşete düşmüş halde orada bıraktı. "Bu doğru olamaz" diye fısıldadı Mersadie. 'Bu olamaz.' 'Biliyorum. Bir yanlışlık olmalı." 'Ya yoksa?' 'Bilmiyorum' dedi Karkasy, 'ama daha fazlasını öğrenmemiz lazım.' Mersadie başını salladı ve gemi güvertesine doğru kalabalık gibi ilerleyen kalabalığa katılmadan önce onun Bondsman'ı almasını bekledi. Savaş Ustası'nın ölümünün etkisini sindirmeye çalışmakla meşgul olduklarından ikisi de yolculuk sırasında konuşmadı. Karkasy bu kadar ağır bir konu karşısında ilham perisinin harekete geçtiğini hissetti ve bu konunun bu kadar berbat bir zamanda geldiği gerçeğini küçümsememeye çalıştı. Stormbird'lerin konuşlandığı veya geri döndüğünün görülebildiği, fırlatma limanının bitişiğindeki gözlem güvertesine giden koridoru gördü. Planını açıklayana kadar çekmesine direndi. Karkasy, çabalarından dolayı nefesi kesilerek, "Bizi içeri almalarına imkan yok" dedi. 'Buradan Stormbird'lerin gelişini izleyebiliyoruz ve güverteye bakan bir gözlem noktası da var.' İnsan nehrinden biniş güvertesine doğru fırladılar ve gözlem güvertesine giden kemerli koridoru takip ettiler. Uzun odanın içindeki geniş zırhlı cam duvarda yıldız ışığı lekeleri ve uzaktaki Ordu ve Mekanik'e ait toplu kruvazörlerin parıldayan gövdeleri görünüyordu. Altlarında biniş güvertesinin uçuruma benzer bir açıklığı vardı, yanıp sönen yer belirleme ışıkları öfkeli bir kırmızı renkte yanıp sönüyordu. Mersadie ışığı kıstı ve camın ötesindeki ayrıntılar daha net ortaya çıktı. Davin'in ayının sarı kahverengi kabarcığı onlardan uzaklaşıyordu; yüzeyi kirli ve bulutlarla kaplıydı. Hastalıklı bir ışıktan oluşan ateşli bir korona aya ışık saçıyordu ve buradan bakıldığında huzurlu görünüyordu. "Hiçbir şey görmüyorum" dedi Mersadie. Karkasy yansımaları engellemek için kendini cama bastırdı ve kendisinden ve Mersadie'den başka bir şeyi görmeye çalıştı. Sonra gördü. Parıldayan bir ateş böceği gibi, ayın koronasından uzak bir ateş zerresi yükseliyor ve Vengeful Spirit'e doğru ilerliyordu. Yaklaşan ışığı işaret ederek, “İşte!” dedi. 'Nerede? Ah, bekle, görüyorum!' dedi Mersadie, yaklaşan geminin görüntüsüne göz kırparak tıklayarak. Karkasy, ışığın yaklaşmasını, biniş güvertesine yaklaşırken hızlanan bir Stormbird şekline dönüşmesini izledi. Karkasy pilot olmamasına rağmen, yaklaşmanın pervasızca hızlı olduğunu, aracın kanatlarının son anda kapandığını ve esneyen, kırmızı ışıklı ambarı hedef aldığını görebiliyordu. "Hadi!" dedi Mersadie'nin elini tutarak ve gözlem rampasına giden merdivenleri tırmanırken. Basamaklar dik ve dardı ve Karkasy zirveye ulaşmadan önce nefes almak için durmak zorunda kaldı. Köprüye ulaştıklarında Stormbird çoktan kurtarılmıştı ve saldırı rampası alçalıyordu. Dönüş Çanı çalmaya başladığında ve zırh plakaları ezilmiş ve kan lekeli dört savaşçı ortaya çıktığında, bir grup Astartes geminin etrafında toplandı. Aralarında Lejyon sancağına sarılı bir ceset taşıyorlardı. Karkasy'nin nefesi boğazında kaldı ve bu görüntü karşısında kalbinin taşa döndüğünü hissetti. "Mournival" dedi Mersadie. 'Ah hayır...' Dört savaşçıyı, üzerinde kısmen zırhlı, muhteşem boylu bir savaşçının yattığı devasa bir sedye hızla takip etti. Karkasy buradan bile sedyedeki figürün Savaş Ustası olduğunu anlayabiliyordu ve bu kadar üstün bir savaşçının yere serilmiş halini görünce gözlerinden istemsizce yaşlar akmasına rağmen, kefenlenmiş cesedin Savaş Ustası olmadığına seviniyordu. Hiçbir anlamı olmayacağını bilmesine rağmen Mersadie'nin görüntülere tıklayarak göz kırptığını duydu; gözleri de aynı şekilde gözyaşlarıyla buğulanmıştı. Sedyenin arkasında anmacı kadın Vivar geliyordu; elbisesi yırtık ve kanlıydı, ince kumaşı çamur lekeli ve yırtık pırtıktı, ama Karkasy daha fazla savaşçının sedyeye doğru koştuğunu görünce onu aklından uzaklaştırdı. Beyaz plaka zırhlı, büyük bir hızla biniş güvertesinden geçerken Savaş Ustası'nın etrafını sardılar ve onları Lejyon eczacıları olarak tanıyan Karkasy'nin yüreği hopladı. ‘O hâlâ hayatta…’ dedi. 'Ne? Nereden biliyorsun?' "Eczacılar hala onun üzerinde çalışıyor" diye güldü Karkasy, tadı en tatlı şarabı andırıyordu. Kendilerini birbirlerinin kollarına attılar ve Savaş Ustası'nın hayatta kalmasının getirdiği büyük rahatlamayla kucaklaştılar. "Yaşıyor" diye hıçkırdı Mersadie. 'Öyle olması gerektiğini biliyordum. Ölmüş olamaz.” Hayır, diye onayladı Karkasy. 'Yapamadı.' Astartes, düşmüş Savaş Ustası'na güverte boyunca eşlik ederken, birbirlerinden ayrıldılar ve parmaklıklara doğru sarktılar. Devasa patlama kapıları gümbürdeyerek açılırken, dışarıda toplanan insan kitleleri büyük bir dalga halinde içeri doğru akın etti; onların kayıp ve acı çığlıkları, gözetleme kulesinin zırhlı camından bile duyulabiliyordu. “Hayır,” diye fısıldadı Karkasy. 'Hayır, hayır, hayır.' Astartes'in bu insan kitlesi tarafından yavaşlatılmaya hiç niyeti yoktu ve kalabalığın arasından bir yol açarken onları acımasızca bir kenara ittiler. Yaslı sedyeyi kalabalığın arasından geçirdi ve önlerindeki insanların arasından acımasızca kanlı bir yol açtı. Karkasy erkek ve kadınların yere atıldığını, ayaklar altında ezildiğini gördü ve onların çığlıkları içler acısıydı. Astartes'in biniş güvertesinden uzaklaşırken sopayla gidişini izlerken Mersadie onun kolunu tuttu. Patlama kapısından geçerek gözden kayboldular ve tıbbi güverteye doğru koşarken gözden kayboldular. "O zavallı insanlar..." diye bağırdı Mersadie, dizlerinin üstüne çökerek ve bir savaşın sonrasını andıran bir sahneye bakarak: yaralı askerler, hatıralar ve siviller, sırf Astartes'in yoluna çıkacak kadar şanssız oldukları için düştükleri yerde kanlar içinde ve kırılmış halde yatıyorlardı. Az önce tanık olduğu kanlı sahnelere hâlâ inanamayan Karkasy, "Umursamadılar" dedi. ‘O insanları öldürdüler. Sanki umursamıyorlardı.” Astartes'in kalabalığı yarıp geçmesinin şaşkınlığı içinde olan Karkasy parmaklıklara tutundu, eklemleri bembeyazdı ve çenesi öfkeyle kasılmıştı. “Nasıl cüret ederler?” diye tısladı. 'Buna nasıl cesaret ederler?' Aşağıdaki sahnelere olan öfkesi hâlâ yüzeye yakın bir yerde kaynıyordu; ancak cüppeli bir figürün aşağıdaki katliamın içinden geçerek yaralı ve sersemlemiş haldekilere uzandığını fark etti. Gözleri kısıldı ama Euphrati Keeler'in biçimli şeklini tanıdı. Lectitio Divinitatus broşürlerini dağıtıyordu ve yalnız değildi. MALOGHURST, kaydı biniş güvertesinden sert bir ifadeyle izledi, Horus'un Oğulları arkadaşlarının Savaş Ustası'nın harap olmuş bedeninin etrafında toplanan kalabalığın arasından hızla ilerlemesini izledi. Resim, Savaş Ustası'nın mabedindeki masaya oturan izleyicide yeniden oynatıldı ve onu her izlediğinde farklı olmasını istedi, ancak her seferinde titreyen görüntüler kesinlikle aynı kaldı. Maloghurst'ün omzunda duran Hektor Varvarus, "Kaç ölü?" diye sordu. 'Henüz kesin rakamları bilmiyorum ama en az yirmi bir kişi öldü ve çok daha fazlası da ağır yaralandı ya da içinde bulundukları komadan uyanmıyor.' Görüntü tekrar oynatılırken Loken ve diğerlerini aşırı sertliklerinden dolayı lanetledi ama şevklerinden dolayı onları suçlayamayacağını düşündü. Savaş Ustası'nın durumu kritikti ve kimse onun yaşayıp yaşamayacağını bilmiyordu; bu nedenle, çoğu kişi eylemlerinin öyle olmadığını söylese bile, tıbbi güverteye ulaşma konusundaki çaresizlikleri affedilebilirdi. "Kötü bir iş, Maloghurst," dedi Varvarus gereksiz yere. ‘Astartes bu kuyudan çıkmayacak.’ Maloghurst içini çekti ve şöyle dedi: 'Savaş Ustasının ölmek üzere olduğunu düşündüler ve buna göre davrandılar.' “Buna göre mi davrandınız?” diye tekrarladı Varvarus. ‘Pek çok kişinin matı kabul edeceğini sanmıyorum dostum. Bunun haberi duyulduğunda moraller için büyük bir darbe olacak.' Maloghurst, "Dışarı çıkmayacak" diye güvence verdi. ‘O güvertede bulunan ve gemideki tüm komuta dışı ses trafiğini kapatan herkesi topluyorum.’ Uzun boylu ve titiz olan Hektor Varvarus ince ve köşeli biriydi ve her hareketi hesaplıydı; bu özellikleri 63. Sefer Ordu kuvvetlerinin Lord Komutanı rolüne de taşıdı. “İnan bana Maloghurst, bu ortaya çıkacak. Öyle ya da böyle çıkacak. Hiçbir şey sonsuza kadar gizli kalmaz. Bu tür şeylerin anlatılmak isteme gibi bir alışkanlığı var ve bu da farklı olmayacak.” “O halde ne öneriyorsunuz lord komutan?” diye sordu Maloghurst. "Gerçekten bana mı soruyorsun Mal, yoksa burada olduğum için nezaketen mi davranıyorsun?" "Gerçekten soruyordum" dedi Maloghurst, bunu kastettiğini anlayınca gülümsedi. Varvarus ölümlü insanların kalplerini ve zihinlerini anlayan kurnaz bir askerdi. 'O zaman insanlara ne olduğunu anlatmalısın. Dürüst ol.' Maloghurst, "Başların dönmesi gerekecek" diye uyardı. ‘İnsanlar bunun için kan isteyecek.’ 'O halde bunu onlara ver. Eğer gerekiyorsa bunu onlara verin. Birilerinin bu zulmün bedelini ödemesi gerekiyor' 'Vahşet mi? Artık buna böyle mi diyoruz?' 'Buna başka ne ad verirsiniz? Astartes savaşçıları cinayet işlediler.' Varvarus'un önerdiği şeyin büyüklüğü Maloghurst'ü şaşırttı ve kendini yavaşça Savaş Ustası'nın masasındaki sandalyelerden birine bıraktı. 'Bunun için bir Astartes savaşçısından vazgeçmemi mi istiyorsun? Bunu yapamam.' Varvarus masaya eğildi; üniformasının süslemeleri ve madalyaları siyah yüzeyinde altın güneşler gibi yansıyordu. ‘Masumların kanı döküldü ve adamlarınızın eylemlerinin ardındaki nedenleri anlayabilsem de bu hiçbir şeyi değiştirmiyor.’ "Bunu yapamam Hektor," dedi Maloghurst başını sallayarak. Varvarus onun yanında durmak için harekete geçti. ‘Sen ve ben ikimiz de İmparatorluk’a sadakat yemini ettik, değil mi?’ 'Yaptık ama bunun konuyla ne alakası var?' Yaşlı general gözlerini Maloghurst'e dikti ve şöyle dedi: 'İmparatorluğun temsil ettiği asalet ve adalet ideallerini savunacağımıza yemin ettik, değil mi?' ‘Evet ama bu farklı. Hafifletici nedenler vardı…' “İlgisiz,” diye çıkıştı Varvarus. 'İmparatorluk bir şeyi temsil etmeli, yoksa hiçbir şey ifade etmez. Eğer bundan yüz çevirirseniz, o zaman o sadakat yeminine ihanet etmiş olursunuz. Bunu yapmaya istekli misin Maloghurst?' Cevap veremeden mabedin camı hafifçe vuruldu ve Maloghurst onları kimin rahatsız ettiğini görmek için döndü. Astropati Hanımı Ing Mae Sing, kapüşonlu beyaz bir cübbe giymiş iskelet bir hayalet gibi karşılarında duruyordu; yüzünün üst kısımları gölgelerle örtülmüştü. “Hanım Sing,” dedi Varvarus, telepata doğru derin bir selam vererek. “Lord Varvarus,” diye yanıtladı, sesi yumuşak ve tüy kadar hafifti. Lord komutanın yayına karşılık verdi ve körlüğüne rağmen başını tam olarak doğru yöne eğdi; bu, Maloghurst'ün cesaretini kırmayı hiçbir zaman başaramayan bir yetenekti. "Ne var, Hanım Sing?" diye sordu ama gerçekte bu kesintiden memnundu. "Sizi ilgilendirecek haberler getirdim, Efendi Maloghurst," dedi kör bakışlarını ona çevirerek. 'Astropatik korolar huzursuz. Warp akımlarında güçlü bir dalgalanma hissediyorlar: güçlü ve büyüyor.” “Bu ne anlama geliyor?” diye sordu. Ing Mae Sing, "Dünyalar arasındaki perde inceliyor" dedi. ON Apothecarion Dualar İtiraf Zırhından sıyrılan ve kanlı cerrahi cüppeler giyen Vaddon, Horus'un Oğulları'nın eczacısı olarak uzun deneyiminde olduğu kadar çaresizliğe yakındı. Savaş Ustası sedyenin üzerinde önünde yatıyordu, eti bıçaklarına ve ilaç makinelerinin sondalarına maruz kalmıştı. Savaş Ustası'na bir maske aracılığıyla oksijen verildi ve kan basıncını normalleştirmek amacıyla vücuduna pompalanan sıvılar salin damlatıldı. Medicae hizmetkarları acil kan nakli için taze kan getirdiler ve tüm salon gerilim ve çılgınca faaliyetle doldu. Kalp monitörlerini izleyen Eczacı Logaan, "Onu kaybediyoruz!" diye bağırdı. 'Kan basıncı hızla düşüyor, kalp atışları hızla artıyor. Tutuklayacak!' "Lanet olsun," diye lanetledi Vaddon. ‘Bana biraz daha Larraman serumu getirin, kanı pıhtılaşmayacak ve başka bir sıvı hattını onarın.’ Vızıldayan bir cerrahi narthecium tavandan aşağı doğru sallandı, Vaddon'ın bağırdığı emirlere itaat ederken birçok uzuv takırdadı. Taze Larraman hücreleri doğrudan Horus'un omzuna pompalandı ve kanama yavaşladı, ancak Vaddon kanamanın hâlâ tamamen durmadığını görebiliyordu. Kalın iğneler Savaş Ustası'nın kollarına saplanarak içini süper oksijenli kanla doldurdu, ancak kan miktarı onun mümkün olduğuna inandığından daha hızlı azalıyordu. "Stabilize oluyor," diye soludu Logaan. ‘Kalp atışları yavaşlıyor ve kan basıncı yükseliyor.’ “Güzel” dedi Vaddon. ‘O zaman biraz nefes alacak yerimiz var.’ Logaan, "Buna daha fazla dayanamaz" dedi. ‘Onun için yapabileceğimiz şeyler tükeniyor.’ Vaddon, "Bunu tiyatromda duymayacağım Logaan," diye çıkıştı. 'Onu kaybetmeyeceğiz.' Savaş Ustası hayata tutunurken göğsü inip kalkıyor, nefesi kısa kesiliyor, hiperventilasyona yol açan iç çekişler oluyor, omzundaki yaradan daha fazla kan pompalanıyordu. Savaş Ustası'nın aldığı iki yara arasında en hafif olanı gibi görünüyordu ama Vaddon onu öldürenin bu olduğunu biliyordu. Göğsündeki delik yarası çoktan iyileşmişti, ultrasonografiler akciğerinin kendini onarırken akciğer sisteminden ayrıldığını gösteriyordu. Savaş Ustasının ikincil akciğerleri şimdilik onu ayakta tutuyordu. Eczacılar daha önce hiç çalışmadıklarından daha çok çalışırken, Mournival hamile babalar gibi ortalıkta dolanıyordu. Vaddon, bir hasta için Savaş Ustası'nı almayı hiç beklememişti. Başpiskoposun biyolojisi, normal bir Astartes savaşçısının biyolojisinin, ölümlü bir adamın kendi biyolojisi kadar ötesindeydi ve Vaddon, onun sınırlarını aştığını biliyordu. Bir başpiskoposun bedenini güvenle araştırma bilgisine yalnızca İmparatorun kendisi sahipti ve olup bitenlerin büyüklüğü onun gözünden kaçmamıştı. Nartesyum makinesinde yeşil bir ışık yanıp söndü ve gümüş çelik yüzeyindeki veri sayfasını limandan kaldırdı. Sayılar ve metinler parlak yüzeyi boyunca kayıyordu ve bunların çoğu ona hiçbir anlam ifade etmese de, anlayabildikleri aklına geldikçe moralinin bozulduğunu hissetti. Savaş Ustası'nın stabil olduğunu görünce ameliyathanenin etrafında döndü ve onlara daha iyi haberler vermesini dileyerek Mournival'a katıldı. “Onun nesi var?” diye sordu Abaddon. 'Neden hâlâ orada yatıyor?' ‘Dürüst olmak gerekirse, birinci kaptan, bilmiyorum.’ Abaddon, Vaddon’ı yakalayıp tiyatro duvarına çarparak “Ne demek “Bilmiyorsun?” diye bağırdı. Neşterler, testereler ve forsepslerle dolu gümüş tepsiler fayans zemine takırdayarak düşüyordu. 'Neden bilmiyorsun?' Vaddon, Abaddon'ın muazzam gücünün yavaş yavaş boynunu kırdığını hissettiğinde Loken ve Aximand baş kaptanla boğuşuyorlardı. "Bırak onu Ezekyle!" diye bağırdı Loken. 'Bu hiç yardımcı olmuyor!' “Onun ölmesine izin vermeyeceksin!” diye hırladı Abaddon ve Vaddon, yardımcı kaptanın gözlerindeki korkunç korkuyu görünce hayrete düştü. ‘O Savaş Ustası!’ Diğerleri Abaddon'un boynundan tutup çekerken Vaddon nefes nefese "Bunu bilmediğimi mi sanıyorsun?" Duvardan aşağı kaydı, morarmış boğazındaki şişliği şimdiden hissedebiliyordu. Tiyatroyu yırtıcı adımlarla takip eden Abaddon, "İmparator, ölmesine izin verirsen sana lanet olsun," diye tısladı. ‘Eğer ölürse seni öldürürüm.’ Aximand, Loken ve Torgaddon onun ayağa kalkmasına yardım ederken rahatlatıcı sözler söyleyerek birinci kaptanı ondan uzaklaştırdı. Vaddon, "Bu adam bir manyak," diye tısladı. 'Onu tiyatromdan hemen çıkarın!' Loken, "Kendisi değil, eczacı" diye açıkladı. 'Hiçbirimiz değiliz.' Vaddon, "Onu ekibimden uzak tutun kaptan," diye uyardı. ‘Kendini kontrol edemiyor ve bu onu tehlikeli kılıyor.’ "Yapacağız," diye söz verdi Torgaddon ona. 'Şimdi bize ne söyleyebilirsin? Hayatta kalacak mı?' Vaddon cevap vermeden önce biraz kendini toparladı ve yere düşen veri sayfasını aldı. 'Daha önce de söylediğim gibi, bilmiyorum. Yörüngeden düşen bir mantık motorunu tamir etmeye çalışan çocuklar gibiyiz. Vücudunun neler yapabileceğini veya nasıl çalıştığının ufacık bir kısmını bile anlamıyoruz. Buna ne tür bir zararın sebep olduğunu tahmin bile edemiyorum.' Loken, “Ona gerçekte ne oluyor?” diye sordu. 'Omzundaki yara; pıhtılaşmayacaktır. Kan kaybediyor ve biz bunu durduramıyoruz. Yarada bir çeşit zehir olabilecek bazı bozulmuş genetik kalıntılar bulduk ama emin olamıyorum.' "Bakteriyolojik veya viral bir enfeksiyon olabilir mi?" diye sordu Torgaddon. 'Davin'in ayındaki su kirletici maddelerle doluydu. Bilmem gerekir ki, bir sürahi kadarını yuttum.” "Hayır" dedi Vaddon. ‘Savaş Ustasının vücudu, her bakımdan ve amaçlar açısından, bu tür şeylere karşı bağışıktır.’ 'O zaman nedir?' 'Bu bir tahmin ama görünüşe göre bu özel zehir bir tür anemik hipoksiye neden oluyor. Kan dolaşımına girdiğinde oksijen yerine kırmızı kan hücreleri tarafından katlanarak emilir. Warmaster'ın hızlanan metabolizmasıyla, toksin sistemi boyunca verimli bir şekilde taşınarak doku hücrelerine zarar verdi, dolayısıyla azalan oksijen içeriğini gerektiği gibi kullanamadılar.' “Peki nereden geldi?” diye sordu Loken. “Savaş Ustasının bu tür şeylere karşı bağışıklığı olduğunu söylediğini sanıyordum.” 'Öyle de öyle ama bu daha önce gördüğüm hiçbir şeye benzemiyor... sanki onu öldürmek için özel olarak tasarlanmış gibi. Gelişmiş biyolojik savunmasını yanıltacak ve maksimum miktarda hasar vermesini sağlayacak doğru genetik kamuflaja sahip. Bu ilkel bir katil; saf ve basit.” 'Peki bunu nasıl durduracağız?' “Bu, silahla ya da kılıçla yenebileceğin bir düşman değil Kaptan Loken. Bu bir zehir” dedi. ‘Zehirlenmenin kaynağını bilseydim belki bir şeyler yapabilirdik.’ “O zaman bunu yapan silahı bulursak bunun bir faydası olur mu?” diye sordu Loken. Kaptanın gözlerindeki çaresiz umut ihtiyacını gören Vaddon başını salladı. 'Belki. Yaranın şekline bakılırsa bir kılıç yarasına benziyor. Bıçağı geri alabilirsen belki onun için bir şeyler yapabiliriz.' "Onu bulacağım" diye yemin etti Loken. Vaddon'dan döndü ve tiyatro kapısına doğru ilerledi. Ona yetişmek için koşan Torgaddon, “Oraya geri mi döneceksin?” diye sordu. Loken, "Evet, beni durdurmaya çalışmayın" diye uyardı. "Seni durdurmak mı?" dedi Torgaddon. “Bu kadar drama kraliçesi olma Garvi. Ben de seninle geliyorum.' Sahadaki bir eylemin ardından bir TİTAN'I KURTARMAK, teknik, lojistik ve manuel zorluklarla dolu, uzun ve zorlu bir süreçti. Gemi filolarının tamamı yörüngeden inerek devasa kaldırıcılar, devasa kazıcılar ve yükleme makineleri getirdi. Teslimat gemilerinin çarpma kraterlerinden çıkarılması gerekiyordu ve süreci kolaylaştırmak için bir Mechanicum hizmetçileri ordusuna ihtiyaç duyuldu. Titus Cassar bitkin düşmüştü. Günün büyük bir kısmını Titan'ı kurtarmaya hazırlamakla geçirmişti ve filoya dönüşleri için her şey hazırdı. İyileşene kadar beklemek dışında yapacak pek bir şey yoktu ve bu, Davin'in ayında geride kalan adamlar için en zor kısım haline gelmişti. Beklemek için zaman vardı, düşünmek için de zaman vardı; ve düşünmeye zaman geçtikçe insan zihni, hayal gücünün derinliklerinden her türlü şeyi yaratabiliyordu. Titus hâlâ Horus'un düştüğüne inanamıyordu. Titan'ın kendisi gibi böylesine güçlü bir varlığın savaşta mağlup olması amaçlanmamıştı; o yenilmezdi, bir tanrının oğluydu. Dies Irae'nin gölgesinde Titus, Lectitio Divinitatus bölüm kitabını çıkardı ve yalnız olduğuna ikna olduktan sonra oradaki kelimeleri okumaya başladı. Kötü basılmış kutsal yazılar onu rahatlattı ve aklını İnsanlığın ilahi İmparatoru'nun yüceliğine yöneltti. ‘Ey hepimizin efendisi ve tanrısı olan İmparator, bu ihtiyaç anında beni duy. Hizmetkarınız ölümün soğuk dokunuşuyla yatıyor ve sizden hayırsever bakışlarınızı ona çevirmenizi rica ediyorum.' Okurken üniforma ceketinin altından bir kolye çıkardı. Boş suratlı hizmetçilerden birinin kendisi için yaptırdığı, özenle işlenmiş, gümüş ve altından yapılmış bir şeydi. Merkezinde altın rengi bir yıldız patlaması bulunan gümüş renkli büyük T, umudu ve daha iyi bir geleceğin vaadini temsil ediyordu. Lectitio Divinitatus'un sözlerini daha fazla okurken onu göğsüne sımsıkı tuttu, kelimeleri tekrarlarken tanıdık bir sıcaklığın içini kapladığını hissetti. Titus, arkasında başkalarının varlığını çok geç fark etti ve döndüğünde Jonah Aruken ile Titan mürettebatından bir grubu gördü. Onun gibi onlar da buranın canavarlarına karşı verdikleri mücadeleden sonra kirlenmiş ve yorulmuşlardı ama onun aksine inançları yoktu. Suçluluk duygusuyla bölüm kitabını kapattı ve Yunus'un kaçınılmaz iğnelemesini bekledi. Kimse bir şey söylemedi ve daha yakından baktığında önündeki adamların yüzlerinde kırılgan bir üzüntü ve teselli ihtiyacı gördü. “Titus,” dedi Jonah Aruken. ‘Biz… ıh… bu… Savaş Ustası. Merak ettik...' Titus ne için geldiklerini anlayarak hoş geldin gülümsedi. Tekrar bölüm kitabını açtı ve şöyle dedi; ‘Dua edelim kardeşlerim.’ MEDİKAL GÜVERTE, kiremitli duvarlar ve fırçalanmış çelik dolaplardan oluşan steril, ışıltılı bir vahşi doğa, ruhsuz cam odalar ve laboratuvarlardan oluşan bir bölgeydi. Petronella, kendisini ay yüzeyinden İntikamcı Ruh'a geri getiren acele çağrı karşısında şaşkına dönmüş, yön duygusunu tamamen kaybetmişti. Kanlı biniş güvertesinden geçerken, Savaş Ustası'nın ölüm haberi bir salgının korkunç hızıyla gemiden gemiye yayılırken, geminin üst katlarının kargaşa içinde olduğunu gördü. Sapık Maloghurst, filo çapında Savaş Ustası'nın öldüğünü inkar eden bir bildiri yayınlamıştı, ancak histeri ve paranoya onun sözlerine kesin bir avantaj kazandırmıştı. Artık son zamanların geldiğini ilan eden felaket tellalları ve demagoglar ortaya çıktıkça, birçok gemide isyanlar baş göstermişti. Ordu birimleri bu tür hoşnutsuzları acımasızca bastırıyordu, ancak onları durduramayacaklarından daha hızlı bir şekilde daha fazlası ortaya çıktı. Savaş Ustası'nın düşüşünün üzerinden çok az zaman geçmişti ama 63. Keşif, onsuz zaten parçalanmaya başlamıştı. Maggard, Savaş Ustası'nın amiral gemisine dönüş yolculuğunda, yaraları bir Lejyon eczacısı tarafından sarılmış ve mühürlenmiş Petronella'yı takip etti. Cildi hâlâ sağlıksız bir solgunluğa sahipti ve zırhı ezik ve yırtıktı ama canlı ve muhteşemdi. Maggard yalnızca sözleşmeli bir hizmetçiydi ama onu etkilemişti ve o da ona, yeteneklerine hak ettiği saygıyı göstermeye karar verdi. Miğferli bir Astartes savaşçısı, onu sağlık güvertesinin kafa karıştırıcı labirentinden geçirdi ve sonunda, bir çift bükümlü yılanla sarılmış kanatlı bir asayla işaretlenmiş, sıradan beyaz bir kapıya girmesi gerektiğini işaret etti. Maggard kapıyı ona açtı ve yuvarlak duvarları bel hizasına kadar yeşil emaye fayanslarla kaplı, ışıltılı bir ameliyathaneye girdi. Gümüş dolaplar ve tıslayan, pompalayan makineler, etine bağlı tüpler ve tellerden oluşan karışık bir ağla ameliyat masasında yatan Savaş Ustası'nın etrafını sarmıştı. Taşın yanında parlak metalden bir tabure duruyordu. Sıhhiye hizmetkarları duvarın etrafındaki nişlere yerleşerek odanın çevresinde gizleniyorlardı ve Savaş Ustası'nın üzerinde asılı duran guruldayan bir makine vücuduna sıvı ve kan besliyordu. Savaş Ustası'nın bu kadar alçaldığını görünce gözleri buğulandı ve doğal düzenin bu şekilde ihlal edilmesi karşısında gözyaşları aktı. Kapüşonlu cerrahi cübbe giymiş dev bir Astartes savaşçısı ona yaklaştı ve şöyle dedi: 'Benim adım Eczacı Vaddon, Bayan Vivar.' Nasıl görünmesi gerektiğinin bilincinde olarak elleriyle gözlerini ovuşturdu; elbisesi yırtılmış ve çamurla kaplanmıştı, gözleri lekeli makyajdan kararmıştı. Öpmek için elini uzatmaya çalıştı ama bunun ne kadar aptalca olacağını anladı ve başını salladı. "Ben Petronella Vivar'ım," diye başardı. ‘Ben Savaş Ustasının belgeselcisiyim.’ “Biliyorum” dedi Vaddon. ‘Seni isminle sordu.’ Aniden göğsünde bir umut parladı. "Uyandı mı?" Vaddon başını salladı. "Öyle." Bana kalsaydı şu an burada olmazdın ama komutanın sözüne karşı gelemem ve o da seninle konuşmak istiyor.' “Nasıl?” diye sordu. Eczacı başını salladı. 'Akıllılığı kaybolup gidiyor, bu yüzden ondan çok fazla şey beklemeyin. Eğer gitme zamanının geldiğine karar verirsem, gidersin. Beni anlıyor musun?' 'Anlıyorum' dedi, 'ama lütfen artık onunla konuşabilir miyim?' Vaddon onu Savaş Ustası'na yaklaştırmak konusunda isteksiz görünüyordu ama kenara çekilip geçmesine izin verdi. Başıyla teşekkür etti ve Savaş Ustasını görmek için sabırsızlanarak ama bulabileceği şeyden korkarak ameliyathaneye doğru sendeleyerek bir adım attı. Petronella'nın eli, onu görünce istemsiz bir şekilde nefes almasını engellemek için ağzına sıçradı. Savaş Ustasının yanakları çökmüş ve çukurlaşmıştı, gözleri donuk ve kayıtsızdı. Kafatasından gri et sarkıyordu, buruşuk ve yaşlı görünüyordu ve dudakları bir cesedin mavisiydi. “O kadar kötü mü görünüyorum?” diye sordu Horus, sesi hırıltılı ve mesafeliydi. Hayır, diye kekeledi. 'Hiç de değil, ben...' 'Bana yalan söyleme Bayan Vivar. Eğer vedamı duyacaksan aramızda hiçbir hile olmamalı.' 'Veda mı? HAYIR! Yapmayacağım. Yaşamak zorundasın' 'İnan bana, daha çok isteyeceğim bir şey yok,' diye hırıldadı, 'ama Vaddon bana bunun pek şansı olmadığını söyledi ve bu hayatı uygun bir miras olmadan bırakmaya niyetim yok: sona ermeden söylenmesi gereken şeyleri söyleyen bir kayıt.' ‘Efendim, yalnızca sizin yaptıklarınız sonsuz bir miras olarak duruyor, lütfen bunu benden istemeyin.’ Horus göğsüne kan köpüğü öksürdü, bir kez daha konuşmadan önce gücünü topladı ve sesi hatırladığı kadar güçlü ve güçlüydü. "Beni ölümsüzleştirmenin, Horus'un ihtişamını gelecek nesiller için kaydetmenin senin görevin olduğunu söylemiştin, değil mi?" "Yaptım" diye hıçkırdı. "O halde benim için bu son şeyi yapın Bayan Vivar," dedi. Zorlukla yutkundu ve ameliyat masasının yanındaki yüksek tabureye oturmadan önce çantasından veri sayfasını ve tüy kalemi çıkardı. "Çok iyi" dedi sonunda. 'En baştan başlayalım.' "Bu çok fazlaydı" diye başladı Horus. ‘Babama hata yapmayacağıma dair söz verdim ve şimdi bu noktaya geldik.’ Savaş Ustası'nın anlamını bildiğinden şüphelenmesine rağmen Petronella, "Hatalar mı?" diye sordu. "Temba, ona Davin'in hükümdarlığını veriyor," dedi Horus. 'Onu geride bırakmamam için bana yalvardı, bunun onun için çok fazla olduğunu iddia etti. Dinlemeliydim ama yeni bir fetih için uzaklara gitmeye çok hevesliydim.' "Temba'nın zayıflığı sizin suçunuz değil efendim" dedi. "Bunu söylemeniz çok iyi oldu Bayan Vivar ama onu ben atadım" dedi Horus. ‘Sorumluluk bana aittir. Taht! Guilliman bunu duyduğunda gülecektir: hem kendisi hem de Aslan. İnsanların kalplerini okuyamadığım için Savaş Ustası olmaya uygun olmadığımı söyleyecekler.' “Asla!” diye bağırdı Petronella. 'Cesaret edemezler.' 'Ah, yapacaklar kızım, inan bana. Biz kardeşiz evet, ama bütün kardeşler gibi biz de kavga eder ve birbirimize üstünlük sağlamaya çalışırız.' Petronella'nın aklına söyleyecek hiçbir şey gelmiyordu; insanüstü ilkellerin kavga etmesi fikri onun çok ötesindeydi. "Hepsi kıskanıyordu," diye devam etti Horus. ‘İmparator beni Savaş Ustası ilan ettiğinde bazılarının yapabileceği tek şey beni tebrik etmekti. Özellikle Angron vahşi biriydi ve şimdi bile onu zar zor kontrol altında tutabiliyorum. Guilliman pek iyi değildi. Onun o olması gerektiğini düşündüğünü söyleyebilirim.” "Seni kıskandılar mı?" diye sordu Petronella, Savaş Ustası'nın ona söylediklerine inanamayarak, not tüyü onun düşüncelerine yanıt olarak veri sayfasını kaşıdı. "Ah evet," diye başını salladı Horus acı bir şekilde. 'Kardeşlerimden yalnızca birkaçı başlarını eğerek ciddi davranacak kadar nezaket gösterdi. Lorgar, Mortarion, Sanguinius, Fulgrim ve Dorn – onlar gerçek kardeşler. İmparatorun Fırtına Kuşunun Ullanor'dan ayrıldığını ve onun gidişi için ağladığını izlediğimi hatırlıyorum ama en önemlisi o giderken sırtımda hissettiğim bıçakları hatırlıyorum. Düşüncelerini sanki yüksek sesle söylemişler gibi net bir şekilde duyabiliyordum: bu onura daha layık başkaları varken neden ben Horus'a Savaş Ustası deneyim ki?' Petronella, "Siz Savaş Ustası seçildiniz çünkü en değerli kişi sizdiniz, efendim" dedi. “Hayır” dedi Horus. 'Ben değildim. O zamanlar İmparatorun ihtiyacını en iyi şekilde karşılayan kişi bendim. Görüyorsunuz, Büyük Haçlı Seferi'nin ilk otuz yılı boyunca İmparator'un yanında savaştım ve onun galaksiyi yönetme hırsının tüm ağırlığını tek başıma hissettim. Bu vizyonu bana aktardı ve ben de yıldızların arasında yolumuzu çizerken onu kalbimde yanımda taşıdım. İnsanlığın Efendisi ile sistem üstüne sistem yeniden bir araya geldiğimiz büyük bir maceraydı. Böyle zamanlarda yaşamanın nasıl bir şey olduğunu hayal bile edemezsiniz Bayan Vivar.' 'Kulağa muhteşem geliyor.' "Öyleydi" dedi Horus. 'Öyleydi ama devam edemezdi. Çok geçmeden kardeşimin primarch'larını keşfettiğimiz diğer dünyalara çekiliyorduk. Doğumumuzun üzerinden çok geçmeden galaksiye dağılmıştık ve İmparator hepimizi birer birer kurtardı.' ‘Hiç tanımadığınız kardeşlerinizle yeniden bir araya gelmek tuhaf olsa gerek.’ 'Düşündüğün kadar tuhaf değil. Her biriyle tanışır tanışmaz, onunla doğrudan bir akrabalığım oluştu; zamanın ya da mesafenin bile koparamadığı bir bağ. Bazılarını sevmenin diğerlerinden daha zor olduğunu inkar etmeyeceğim. Eğer Night Haunter'la tanışırsanız ne demek istediğimi anlayacaksınız. Karamsar piç, ama saldırmadan önce bir uzaylı imparatorluğunun pantolonuna pislemesini istediğinde zor durumdayken kullanışlıdır. 'Angron'un pek de iyi olduğu söylenemez, dostum; ona karşı hiç görmediğin bir öfke var. Öfkeyi bildiğini sanıyorsun, şimdi sana söylüyorum, Angron'un öfkesini kaybettiğini görmeden hiçbir şey bilmiyorsun. Ve beni Aslan'a alıştırmayın.' 'Karanlık Melekler'den mi? Birinci Lejyon onun değil mi?' 'Öyle' diye yanıtladı Horus, 've bunu herkese hatırlatmayı sevmiyor mu? Onun Lejyonu ilk olduğu için Savaş Ustası olması gerektiğini düşündüğünü gözlerinden görebiliyordum. Vahşi doğada bir hayvan gibi yaşayarak büyüdüğünü, vahşi bir vahşiden biraz daha iyi olduğunu biliyor muydunuz? Size soruyorum, Savaş Ustanız olarak böyle bir adam mı istiyorsunuz?' “Hayır değil” dedi Horus, kendi sorusunu yanıtlayarak. Petronella, “O halde sen olmasaydın Savaş Ustası olarak kimi seçerdin?” diye sordu. Horus onun sorusundan bir an rahatsız olmuş gibi göründü ama "Sanguinius" dedi. O olmalıydı. Bizi zafere taşıyacak vizyona ve güce ve zafer kazanıldığında hükmedecek bilgeliğe sahip. Tüm mesafeli soğukkanlılığına rağmen kanında İmparator'un ruhu olan tek kişi var. Her birimiz, ister savaşa olan açlığı, ister psişik yeteneği, isterse başarma kararlılığı olsun, babamızın bir parçasını içimizde taşırız. Sanguinius hepsini elinde tutuyor. Onun olmalıydı...' 'Peki İmparator'un hangi parçasını taşıyorsunuz efendim?' 'Ben mi?' Onun yönetme hırsını taşıyorum. Galaksinin fethi önümüzde dururken bu yeterliydi ama artık sona yaklaşıyoruz. Barışın her zaman “orada” olduğunu söyleyen bir Kretan atasözü vardır ama bu artık doğru değildir: O bizim elimizdedir. İş neredeyse bitti ve iş bittiğinde hırslı bir adama ne kaldı?' Petronella, "Siz İmparator'un sağ kolusunuz efendim" diye itiraz etti. 'En sevdiği oğlu.' "Artık yok" dedi Horus üzüntüyle. ‘Benim yerime küçük memurlar ve idareciler geçti. Savaş Konseyi artık yok ve artık emirlerimi Terra Konseyi'nden alıyorum. Bir zamanlar Imperium'da her şey savaş ve fetih için tasarlanmıştı, ama şimdi her şeyin maliyetini bilmek isteyen vekiller, katipler ve kâtiplerin yükü altındayız. İmparatorluk değişiyor ve bununla nasıl değişeceğimi bildiğimden emin değilim.' ‘İmparatorluk ne şekilde değişiyor?’ “Bürokrasi ve resmi makamlar kontrolü ele alıyor Bayan Vivar. Çağın kahramanlarının yerini bürokrasi, idareciler ve katipler alıyor ve yollarımızı ve yönümüzü değiştirmediğimiz sürece, bir imparatorluk olarak büyüklüğümüz yakında tarih kitaplarında bir dipnot olarak yer alacak. Başardığım her şey, asil geçmişleriyle nezaketle anılan antik Terra uygarlıkları gibi zamanın sisleri arasında kaybolan eski ihtişamın uzak bir anısı olacak.' 'Ama elbette Haçlı Seferi, insanlığın galaksiyi yöneteceği yeni bir İmparatorluk yaratmanın ilk adımıydı. Böyle bir galakside yöneticilere, kanunlara ve yazıcılara ihtiyacımız olacak.” “Peki ya onu senin için fetheden savaşçılar?” diye hırladı Horus. ‘Bize ne olur? Gardiyan ve barış koruyucusu mu olacağız? Biz savaş için yetiştirildik ve öldürmek için yetiştirildik. Biz bunun için yaratıldık ama bundan çok daha fazlası olduk. Ben bundan daha fazlasıyım.' Savaş Ustası'nın bu ruh hali değişiminden rahatsız olan Petronella, "İlerleme zordur lordum ve insanlar her zaman değişen zamanlara uyum sağlamalıdır" dedi. Horus, "Değişimi ilerlemeyle karıştırmak garip değil Bayan Vivar," dedi. 'Ben bedenime kodlanmış harika güçlerle yetiştirildim, ama kendimi bugün olduğum adam olarak hayal etmedim; Kendimi savaşın ve fetih örsünün üzerine dövdüm ve dövdüm. Son iki yüzyılda elde ettiğim her şey, galaksinin karanlık yerlerinde bizimle birlikte kanlarını dökmek için burada olmayan zayıf erkek ve kadınlara verilecek. Adalet bunun neresinde? Benim fethettiklerime daha az adam hükmedecek ama savaş bittiğinde ödülüm ne olacak?' Petronella, Eczacı Vaddon'a baktı ama o, Horus'un sözlerini not ederken kayıtsızca izledi. Bir an onun da Savaş Ustası'nın öfkesine kendisi kadar üzülüp üzülmediğini merak etti. Her ne kadar şok olmuş olsa da hırslı çekirdeği, hayal edilebilecek en sansasyonel hatıranın oluşumlarına sahip olduğunu fark etti; bu hatıra, Haçlı Seferi'nin, yıldızlar arasında kaderlerini belirleyen birleşik bir kardeşler grubu olduğu efsanesini sonsuza kadar ortadan kaldıracaktı. Horus'un sözleri kimsenin hayal edemeyeceği bir güvensizlik ve ayrılık tablosu çiziyordu. Onun ifadesini gören Horus titreyen eliyle uzanıp koluna dokundu. “Özür dilerim Bayan Vivar. Düşüncelerim olması gerektiği kadar net değil.' "Hayır" dedi. 'Sanırım artık her zamankinden daha netler.' 'Seni şaşırttığımı söyleyebilirim. Eğer hayallerinizi paramparça ettiysem özür dilerim.' "İtiraf ediyorum ki... söylediklerinizin çoğuna şaşırdım efendim." 'Ama hoşuna gitti, değil mi? Buraya bunun için mi geldin?' İnkar etmeye çalıştı ama ölmekte olan başpiskoposun görüntüsü onu duraklattı ve başını salladı. "Evet" dedi. 'Buraya bunun için geldim. Bana her şeyi anlatacak mısın?' Yukarıya baktı ve onun bakışlarıyla karşılaştı. "Evet" dedi. "Yapacağım." ON BİR Cevaplar Şeytanın pazarlığı anathame THUNDERHAWK'IN ZIRHLI kanatları Stormbird'ünki kadar şık değildi ama işlevseldi ve onları daha büyük gemilerden daha hızlı bir şekilde Davin'in ayına geri götürecekti. Teknik hizmetçiler ve Mechanicum uçuş mürettebatı onu kalkışa hazırladı ve Loken acele etmelerini istedi. Geçen her saniye Savaş Ustasını ölüme daha da yaklaştırıyordu ve o bunun olmasına izin vermeyecekti. Savaş Ustası'nı gemiye getirmelerinin üzerinden birkaç saat geçmişti ama o zırhını ya da silahlarını temizlememişti, mühimmat ikmalini yenilemiş olmasına rağmen çıktığı yoldan geri dönmeyi tercih ediyordu. Güverte hâlâ yollarından uzaklaştırdıkları kişilerin kanıyla kaygandı ve Loken ancak şimdi, yaptıklarını düşünmeye vakit bulduğunda utandı. Yüzlerden hiçbirini hatırlamıyordu ama kafataslarının çatlamasını ve acı dolu çığlıkları hatırlıyordu. Astartes'in tüm asil idealleri... Bu kadar kolay bir şekilde bir kenara atılabilirken ne demek istiyorlardı? Kyril Sindermann haklıydı; genel nezaket ve medeni davranış, tüm insanların, hatta Astartes'in bile kalplerinde gizlenen hayvani özün üzerindeki ince bir cilaydı. Eğer uygar davranışın gelenekleri bu kadar kolay unutulabiliyorsa, zor koşullarda cezasız kalan başka nelere ihanet edilebilir? Güvertenin etrafına bakan Loken zar zor fark edilebilecek bir fark hissedebiliyordu. Çekiçler hâlâ çalıyor, ambar kapakları hâlâ çarpıyor ve mühimmat yüklü sedyeler güverte boşluklarında kıvrılıyor olsa da, sanki olanların anısı hâlâ havadaymış gibi, biniş güvertesinde bastırılmış bir atmosfer vardı. Güvertenin patlama kapıları sıkıca kapatılmıştı ama Loken hala dışarıda toplanan kalabalığın boğuk ilahilerini ve şarkılarını duyabiliyordu. Yüzlerce kişi biniş güvertesini çevreleyen geniş koridorlarda mum ışığında nöbet tuttu ve gözlem alanlarını doldurdu. Belki de yirmi kişi onu yukarıdaki pencereli portaldan izliyordu. Savaş Ustası'nın hayatta kalması için ricaların, rastgele karalamaların ve duygu dolu duyguların yazılı olduğu adak kağıtları ve adak kağıtları taşıyorlardı. Bu ricaların kime yöneltildiği bir sırdı ama insanlara bir amaç veriyor gibiydi ve Loken bu karanlık saatlerde amacın değerini takdir edebiliyordu. Locasta'nın adamları zaten gemiye binmişlerdi, ancak biniş güvertesine yaptıkları yolculuk neredeyse dehşete düşmüş insanların izdihamına yol açmıştı - Astartes'in aralarından hâlâ taze ve kanlı olarak geçtiği son zamanın anısı. Torgaddon ve Vipus, adamlarının kalkış öncesi son kontrollerini gerçekleştirdiler ve ona kalan tek şey, haberi vermekti. Arkasında ayak sesleri duydu ve döndüğünde 18. Bölük Kaptanı Tybalt Marr'ın zırhlı siluetinin kendisine yaklaştığını gördü. Bazen "Or" olarak bilinen Verulam Moy'a esrarengiz benzerliği nedeniyle "Her İkisi" olarak da bilinen bu adam, Savaş Ustası imajına o kadar sıkı bir şekilde bürünmüştü ki Loken'in nefesi boğazında kaldı. Kaptan arkadaşı yaklaşırken eğildi. Marr yayı geri verirken, “Yüzbaşı Loken,” dedi. 'Biraz konuşabilir miyim?' "Elbette Tybalt" dedi. "Verulam için üzgünüm." Cesur bir adamdı.” Marr kısaca başını salladı ve Loken yaşadığı acıyı yalnızca hayal edebiliyordu. Loken daha önce ölen kardeşleri için yas tutmuştu ama Moy ve Marr birbirinden ayrılamazlardı ve tek yumurta ikizlerinden pek farklı olmayan simbiyotik bir ilişkinin tadını çıkarıyorlardı. Arkadaş ve kardeş olarak en iyi şekilde bir çift olarak savaşmışlardı ama Moy bir kez daha mızrak ucunda bir yer edinecek kadar şanslıydı, ancak Marr bunu başaramamıştı. Bu sefer Moy bu şansın bedelini hayatıyla ödemişti. Teşekkür ederim Kaptan Loken. Duyarlılığını takdir ediyorum,' diye yanıtladı Marr. "İstediğin bir şey mi vardı Tybalt?" Marr, "Aya mı dönüyorsun?" diye sordu ve Loken, Marr'ın neden burada olduğunu tam olarak biliyordu. Başını salladı. 'Öyleyiz. Orada Warmaster'a yardım edecek bir şey olabilir. Varsa bulacağız.” "Verulam'ın öldüğü yerde mi?" "Evet" dedi Loken. 'Bence de.' ‘Başka bir kılıç kolunu kullanabilir misin? Nerede... nerede olduğunu görmek istiyorum.” Loken, Marr'ın gözlerindeki acıyı gördü ve şunları söyledi. 'Elbette yapabiliriz.' Marr başını salladı ve teşekkür etti ve Thunderhawk'ın motorları bir ölüm perisinin çığlığıyla güçlenirken saldırı rampasına doğru yürüdüler. AXIMAND ABADDON'un idman yapan hizmetçinin omzuna yumruk atmasını, yaklaşmadan önce kılıç bacağını koparmasını ve gövdesine bir dizi hızlı çekiç darbesi indirmesini izledi. Saldırının altında et çöktü, kemik ve çelik kırıldı ve yapı parçalanmış et ve metal yığını halinde çöktü. Bu, Abaddon'un son otuz dakika içinde yok ettiği üçüncü hizmetçiydi. Ezekyle her zaman öfkesini yumruklarıyla yenmişti ve bu sefer de farklı değildi. Şiddet ve öldürmek ilk kaptanın yetiştirildiği şeydi ama bu onun için öyle bir yaşam biçimi haline gelmişti ki, hayal kırıklıklarını nasıl ifade edeceğini bildiği tek yol buydu. Aximand, sürgüsünü altı kez söküp yeniden takmış, her parçayı titizlikle temizlemeden önce yavaş ve düzenli bir şekilde yağlı bir bezin üzerine koymuştu. Abaddon acısını şiddet yoluyla serbest bırakırken, Aximand tanıdık rutinler yoluyla zihnini ayırmayı tercih etti. Komutana yardım etmek için yapıcı bir şey yapma gücünden yoksun olan ikisi de en iyi bildikleri şeylere çekilmişlerdi. Abaddon hizmetçiden geriye kalanları yok edecek şekilde yumruklarken başını kaldırıp bakan Aximand, "Cephane Efendisi, hizmetkarlarını böyle yok ettiğin için senin kelleni alacak," dedi. Terleyen ve zorlukla nefes alan Abaddon antrenman kafesinden çıktı; ter vücudunu parlak çarşaflarla kapladı ve gümüş sarılı topuzu terden kayganlaştı. Bir Astartes için bile devasa, kaslı ve taş gibi sağlamdı. Torgaddon, Terminatör zırhına sığamayacak kadar büyük olduğu için Justaerin'in liderliğini Falkus Kibre'ye bıraktığını söyleyerek Abaddon'la sık sık dalga geçerdi. Abaddon, "Onlar bunun için var" diye çıkıştı. ‘Onlara karşı bu kadar sert davranmak istediğinden emin değilim.’ Abaddon omuz silkti, silahlanma odasından bir havlu aldı ve omuzlarına astı. 'Böyle bir zamanda nasıl sakin olabiliyorsun?' “İnan bana, sakin değilim Ezekyle.” "Sakin görünüyorsun." 'Yumruklarımla bir şeyleri parçalamıyor olmam asabi olmadığım anlamına gelmiyor.' Abaddon zırhından bir parça aldı ve onu öfkeli bir hırıltıyla bir kenara fırlatmadan önce parlatmaya başladı. Aximand, "Mizahını odak noktasına koy, Ezekyle," diye tavsiyede bulundu. ‘Dengeyi çok fazla bozmak iyi değil, geri dönemeyebilirsin.’ “Biliyorum,” diye içini çekti Abaddon. 'Ama her yerdeyim: asabi, melankolik, asık suratlı; hepsi aynı anda. Bir saniye bile yerinde oturamıyorum. Ya başaramazsa Küçük Horus? Ya ölürse?' Birinci kaptan ayağa kalktı ve ellerini ovuşturarak silahlanma odalarını arşınladı; Aximand, öfkesi ve hayal kırıklığı bir kez daha artarken yanaklarındaki kanın yükseldiğini görebiliyordu. “Bu adil değil” diye homurdandı Abaddon. ‘Böyle olmamalı. İmparator bunun olmasına izin vermezdi. Bunun olmasına izin vermemeli.” ‘İmparator uzun zamandır burada değil Ezekyle.’ 'Onun ne olduğunu biliyor mu? Artık umursuyor mu?” Abaddon'un iktidarsız öfkesi için yeni bir hedef bulduğunu gören Aximand, sürgüsünü bir kez daha alıp şarjörü serbest bırakan mandala basarken, "Sana ne söyleyeceğimi bilmiyorum dostum" dedi. Abaddon, "Ullanor'dan sonra bizi terk ettiğinden beri durum aynı değil" diye öfkelendi. Bitirmeye cesaret edemediği şeyi temizlememiz için bizi bıraktı, peki ne için? Terra'da bizden daha önemli bir proje mi var?' "Dikkatli ol Ezekyle," diye uyardı Aximand. 'Tehlikeli bir bölgedesin.' ‘Bu doğru ama değil mi? Sakın bana aynı şeyleri hissetmediğini söyleme, öyle olduğunu biliyorum.' "Artık... farklı, evet" diye kabul etti Aximand. 'Biz burada onun için galaksiyi fethetmek için savaşıyor ve ölüyoruz ve o sınırda bile bizimle birlikte durmuyor. Onun şerefi nerede? Onun gururu nerede?' “Ezekyle!” dedi Aximand, sürgüsünü atıp ayağa kalkarak. 'Yeterli. Başka biri olsaydın, bu sözlerin yüzünden seni vururdum. İmparator bizim efendimiz ve efendimizdir. Ona itaat etmeye yemin ettik.” ‘Komutanlığa sözümüz var. Yas yeminini hatırlamıyor musun?' "Bunu yeterince iyi hatırlıyorum, Ezekyle," diye karşılık verdi Aximand, "görünüşe göre senden daha iyi, çünkü biz de İmparator'a her şeyden önce söz verdik." Abaddon arkasını döndü ve eğitim kafesinin tel örgüsünü kavradı, kasları şişmişti ve başı eğilmişti. Hayvansal bir öfke çığlığıyla kafesteki örgü paneli kopardı ve eğitim salonlarına fırlattı, orada da kapı eşiğinde siluet halinde duran Erebus'un zırhlı ayaklarının dibine düştü. Aximand şaşkınlıkla "Erebus" dedi. 'Ne zamandır orada duruyorsun?' 'Yeterince uzun, Küçük Horus, yeterince uzun.' Aximand yüreğine bir huzursuzluğun yerleştiğini hissetti ve şöyle dedi: 'Ezekyle sadece kızgın ve üzgündü. Mizahları dengesizdir. Yapma...' Erebus, Aximand'ın sözlerini geçiştirmek için elini salladı, zırhının fırçalanmış çelik plakalarından yansıyan loş ışık. 'Korkma dostum, aramızdakilerin nasıl olduğunu biliyorsun. Burada hepimiz loca üyesiyiz. Eğer biri bana bugün burada ne duyduğumu sorsaydı, onlara ne söylerdim, biliyorsun değil mi?' 'Söyleyemem.' "Kesinlikle," diye gülümsedi Erebus ama Aximand güvence altına almak şöyle dursun, sanki sessizliği bir tür pazarlık kozuymuş gibi birdenbire Söz Taşıyıcıları'nın Birinci Papazı'na borçlu olduğunu hissetti. "Bir şey için mi geldin, Erebus?" diye sordu Abaddon, öfkesi hâlâ ön plandaydı. "Ben yaptım," diye başını salladı Erebus, gümüş loca madalyasını ortaya çıkarmak için avucunu uzatarak. ‘Savaş Ustasının durumu kötüleşiyor ve Targost toplantı çağrısında bulundu.’ “Şimdi mi?” diye sordu Aximand. 'Neden?' Erebus omuz silkti. "Söyleyemem." Bir kez daha amiral gemisinin arka kısmında toplandılar, yalnız servis merdivenlerinden Vengeful Spirit'in derin güvertelerine doğru ilerlediler. Konikler yine yolu aydınlattı ve Aximand bu işi bitirmek için kendini çaresiz buldu. Savaş Ustası ölüyordu ve bir toplantı mı yapıyorlardı? Karanlığın içinden kukuletalı bir figür, "Kim yaklaşıyor?" diye sordu. "Üç ruh," diye yanıtladı Erebus. Şekil, "İsimleriniz neler?" diye sordu. “Şimdi bununla uğraşmamıza gerek var mı?” diye çıkıştı Aximand. “Biz olduğumuzu biliyorsun, Sedirae.” Şekil tekrarladı: "İsimleriniz neler?" "Söyleyemem" dedi Erebus. 'Geçin arkadaşlar.' Aximand, omuz silkip onları takip eden kukuletalı Luc Sedirae'ye zehirli bir bakış atarken arka ambarın içine girdiler. Mumlar her zamanki gibi geniş, iskele çerçeveli alanı aydınlatıyordu ama savaşçıların canlı şakaları yerine, ambarı bastırılmış, ciddi bir atmosfer örtüyordu. Tüm olağan şüpheliler oradaydı: Serghar Targost, Luc Sedirae, Kalus Ekaddon, Falkus Kibre ve tanıdığı ya da tanıdığı daha birçok subay ve dosya polisi... ve Sapık Maloghurst. Aximand Savaş Ustası'nın atına doğru başını sallarken, Erebus ambarın yolunu açarak grubun ortasında durmak için hareket etti. Aximand, "Seni toplantıda görmeyeli uzun zaman oldu" dedi. "Gerçekten de öyle" diye onayladı Maloghurst. ‘Loca üyesi olarak görevlerimi ihmal ettim ama önümüzde benim katılımımı gerektiren işler var.’ Toplantıyı başlatan Targost, "Kardeşler" dedi. 'Zor zamanlarda yaşıyoruz.' “Asıl konuya gel Serghar,” diye hırladı Abaddon. 'Bunun için zamanımız yok.' Loca yöneticisi Abaddon'a baktı ama baş kaptanın gizlenen öfkesini gördü ve onunla yüzleşmek yerine başını salladı. Bunun yerine Erebus'u işaret etti ve locanın tamamına hitap etti. 'XVII Lejyon'un kardeşimiz bizimle konuşacaktı. Onu dinleyecek miyiz?' 'Yapacağız' dedi Horus'un Oğulları. Erebus eğilerek şöyle dedi: 'Ezekyle kardeş haklı, törene çıkacak vaktimiz yok o yüzden açık konuşacağım. Savaş Ustası ölüyor ve Haçlı Seferi'nin kaderi bıçak sırtında duruyor. Onu kurtaracak güce yalnızca biz sahibiz.' "Bu ne anlama geliyor, Erebus?" diye sordu Aximand. Erebus konuşurken çemberin çevresinde yürüyordu. 'Eczacılar Savaş Ustası için hiçbir şey yapamazlar. Bütün özverilerine rağmen onu bu hastalıktan kurtaramazlar. Yapabilecekleri tek şey onu hayatta tutmak ve bunu daha uzun süre yapamazlar. Şimdi harekete geçmezsek çok geç olacak.” “Ne öneriyorsun Erebus?” diye sordu Targost. "Davin'deki kabileler" dedi Erebus. Loca yöneticisi, “Onlardan ne haber?” diye sordu. ‘Onlar savaşçı sınıflar tarafından kontrol edilen vahşi bir halk ama bunu hepimiz biliyoruz. Bizim sessiz düzenimiz, yapısı ve uygulamalarıyla onların savaşçı localarının izlerini taşıyor. Localarının her biri, topraklarındaki otokton yırtıcılardan birine hürmet ediyor ve bizim düzenimizin farklılaştığı nokta da burası. Davin'de geçirdiğim süre boyunca, yolsuzluk ve dinsel küfürleri araştırmak amacıyla locaları ve onların yollarını araştırdım. Bunlardan hiçbir şey bulamadım ama bir locada Savaş Ustasını kurtarmak için tek umudumuz olabileceğine inandığım şeyi buldum.' Aximand, kendine rağmen, Erebus'un, dinleyicilerin dikkatini çekecek ton ve tınının hassas modülasyonuyla tekrarlayanlara layık olan sözlerine kapılmıştı. “Bize anlatın!” diye bağırdı Luc Sedirae. Loca, Serghar Targost'un feryatlı bir emirle düzeni sağlamak zorunda kalana kadar ağlamaya devam etti. Erebus, "Savaş Ustasını Davin'deki Yılan Locası Tapınağına götürmeliyiz" diye ilan etti. 'Orada rahipler mistik şifa sanatlarında yeteneklidirler ve onların Savaş Ustasını kurtarmak için en iyi şansı sunduklarına inanıyorum.' “Mistik sanatlar mı?” diye sordu Aximand. 'Bu ne anlama gelir? Kulağa büyücülük gibi geliyor.” "Öyle olduğuna inanmıyorum," dedi Erebus ona doğru dönerek, "ama ya öyleyse, Horus Kardeş? Onların yardımını reddeder miydiniz? Sırf kendimizi saf hissedebilelim diye Savaş Ustası'nın ölmesine izin verir miydiniz? Savaş Ustasının hayatı biraz riske atmaya değmez mi?' 'Risk, değil mi? Ama bu yanlış geliyor.” Targost, "Komutanı kurtarmak için elimizden geleni yapmamak yanlış olur" dedi. ‘Bu, kendimizi saf olmayan büyüyle lekelemek anlamına gelse bile mi?’ Targost, "O kadar yükseğe çıkma, Aximand," dedi. ‘Bunu Lejyon için yapıyoruz. Başka seçeneğimiz yok.” “O zaman karar verildi mi?” diye sordu Aximand, Erebus'u iterek çemberin ortasında durdu. 'Eğer öyleyse, bu tartışma saçmalığı neden? Neden bizi buraya çağırma zahmetine girdiniz ki?' Maloghurst, Targost'un yanından topallayarak kalktı ve başını salladı. “Burada hepimiz uyum içinde olmalıyız Horus Kardeş. Locanın nasıl çalıştığını biliyorsun. Eğer bunu kabul etmezsen daha ileri gitmeyeceğiz ve Savaş Ustası burada kalacak ama hiçbir şey yapmazsak ölecek. Bunun doğru olduğunu biliyorsun.' Aximand, "Bunu benden isteyemezsin" diye yalvardı. "Yapmak zorundayım kardeşim" dedi Maloghurst. 'Başka yolu yok.' Aximand, salondaki tüm gözler ona dönerken onu yere yıkmadan önce verdiği kararın sorumluluğunu hissetti. Gözleri Abaddon'la buluştu ve Ezekyle'ın açıkça Savaş Ustasını kurtarmak için ne gerekiyorsa yapmaktan yana olduğunu gördü. "Peki ya Torgaddon ve Loken?" diye sordu Aximand, düşünmek için biraz zaman kazanmaya çalışarak. 'Konuşmak için burada değiller.' “Loken bizden biri değil!” diye bağırdı Reaver birliklerinin kaptanı Kalus Ekaddon. ‘Bize katılma şansı buldu ama emrimize sırtını döndü. Tarık ise bu konuda bizim önderliğimizi takip edecek. Onu aramaya vakit yok.' Aximand etrafındaki adamların yüzlerine baktı ve başka seçeneği olmadığını fark etti. Odaya girdiği andan itibaren hiç böyle olmamıştı. Ne pahasına olursa olsun Savaş Ustası yaşamak zorundaydı. Bu kadar basitti. Bunun sonuçları olacağını biliyordu. Her zaman buna benzer bir şeytan pazarlığı vardı ama komutanı kurtaracaksa her türlü bedel ödemeye değerdi. Savaş Ustası'nın ölmesine izin veren bir savaşçı olarak hatırlanırsa lanetlenirdi. "Çok iyi" dedi sonunda. ‘Bırakın Yılan Locası elinden geleni yapsın.’ Loken, Davin'in ayına son ayak bastıklarından bu yana geçen birkaç saatteki farkın inanılmaz olduğunu düşündü. Mide bulandırıcı sisler kaybolmuştu ve gökyüzü misk sarısından ağarmış beyaza dönüyordu. Koku hâlâ oradaydı ama o da azalmıştı; artık aşırı derecede rahatsız edici olmaktan çok rahatsız ediciydi. Temba'nın ölümü, ayı sürekli bir çürüme döngüsüne hapseden bir tür gücü kırmış mıydı? Thunderhawk bataklıkların üzerinden geçerken Loken hastalıklı ormanların yok olduğunu, onları bir arada tutan hayat veren çürüme olmadan gövdelerinin kendi üzerine çöktüğünü görmüştü. Gizleyici sisler olmadan Terra'nın İhtişamı'nı bulmak kolaydı ama neyse ki bu sefer vox'tan ölümcül bir mesaj gelmiyordu. İndiler ve Loken, Thunderhawk'tan Locasta takımını, Torgaddon, Vipus ve Marr'ı doğal bir liderin kendinden emin adımlarıyla yönetti. Torgaddon ve Marr, kaptanlıklarını Loken'den daha uzun süre elinde tutmuş olsalar da, ikisi de içgüdüsel olarak bu görevi ona bıraktılar. Torgaddon, geminin çökmüş gövdesine gözlerini kısarak bakarak, “Burada ne bulmayı düşünüyorsun Garvi?” diye sordu. Yeni bir kask bulma zahmetine girmemişti ve mekanın kokusu yüzünden burnu kırışmıştı. 'Emin değilim' diye yanıtladı. ‘Cevaplar belki; Savaş Ustasına yardım edecek bir şey.” Torgaddon başını salladı. 'Kulağa hoş geliyor. Peki ya sen Marr? Ne arıyorsunuz?' Tybalt Marr cevap vermedi, sürgüsünün sürgüsünü kaldırıp kaza yapan gemiye doğru yürüdü. Loken ona yetişti ve omuz koruyucusunu yakaladı. ‘Tybalt, burada seninle bir sorunum olacak mı?’ 'HAYIR. Sadece Verulam'ın nerede öldüğünü görmek istiyorum' dedi Marr. 'Ben orayı görene kadar gerçek olmayacak. Onu morgda gördüğümü biliyorum ama o ölü bir adam değildi. Tıpkı aynaya bakmak gibiydi. Anladın mı?' Loken bunu yapmadı ama yine de başını salladı. 'Pekala, dosyadaki yerini al.' Ölü gemiye doğru yürüdüler, yıkıntılardan oluşan kırık rampalardan yan tarafındaki yırtık deliklere doğru tırmandılar. "Kahretsin, ama burada kavga etmeyeli sanki bir ömür geçmiş gibi geliyor" dedi Torgaddon. Loken, "Sadece üç dört saat önceydi Tarık," diye belirtti. 'Biliyorum ama yine de...' Sonunda rampanın tepesine ulaştılar ve geminin karanlığını deldiler; bunu en son ne zaman yaptığının hatırası ve yolculuğun sonunda buldukları Loken'in zihninde hâlâ tazeydi. 'Dikkatli olun. Burada hâlâ başka nelerin hayatta olabileceğini bilmiyoruz.” Torgaddon, "Enkazı yörüngeden bombalamalıydık" diye mırıldandı. “Sessiz ol!” diye tısladı Loken. 'Ne söylediğimi duymadın mı?' Tarık özür dileyerek ellerini kaldırdı ve inleyen enkazın içinden, karanlık koridorlardan, yanıp sönen yollardan ve pis kokulu, kararmış koridorlardan ilerlemeye devam ettiler. Vipus ve Loken önden gidiyor, Torgaddon ve Marr ise arkayı koruyordu. Gölgelerin hayaleti olan enkaz, rahatsız etme gücünden hiçbir şey kaybetmemişti, ancak her yüzeyi parlak ıslaklıkla kaplayan iğrenç, organik oluşumlar artık ölüyor gibi görünüyordu - kuruyup çatlayarak toz haline geliyordu. "Burada neler oluyor?" diye sordu Torgaddon. ‘Burası birkaç saat önce hidroponik körfezi gibiydi, şimdi...’ 'Ölmek' diye tamamladı Vipus. ‘Daha önce gördüğümüz ağaçlar gibi.’ "Daha çok ölü gibi" dedi Marr, duvardaki büyümelerden birinin kabuğunu soyarak. Loken, "Hiçbir şeye dokunmayın" diye uyardı. 'Bu gemideki bir şey komutana zarar verme gücüne sahipti ve bunun ne olduğunu öğrenene kadar hiçbir şeye dokunmuyoruz.' Geminin derinliklerine doğru ilerlerken Marr kalıntıları bıraktı ve elini bacağına sildi. Loken'in önceki rotaya dair hafızası kusursuzdu ve kısa sürede orta omurgaya ve köprüye giden rotaya ulaştılar. Gövdedeki deliklerden ışık huzmeleri süzülüyor ve toz zerreleri ışıltılı bir duvar gibi havada uçuşuyordu. Loken, nihai varış noktalarına ulaşırken çıkıntılı bölmelerin ve kıvılcım çıkaran kabloların altından geçerek önden ilerledi. Loken, Eugan Temba'nın kokusunu onlar onu görmeden çok önce alabiliyordu; çürümüşlüğünün ve ölümünün kokusu köprünün ötesinde bile yoğundu. Dikkatli bir şekilde köprüye doğru ilerlediler ve Loken, elinin yön verici hareketleriyle savaşçılarını çevrenin etrafına gönderdi. Vipus, çatıdan sarkan pankartlara dikilmiş ölü askerleri işaret ederek, “Yukarıdaki adamlar konusunda ne yapacağız?” diye sordu. ‘Onları öylece bırakamayız.’ Loken, "Biliyorum ama şu anda onlar için hiçbir şey yapamayız" dedi. ‘Bu hulku yok ettiğimizde rahat edecekler.’ Marr şişmiş cesedi işaret ederek, “Bu o mu?” diye sordu. Loken başını salladı, sürgüsünü kaldırdı ve cesedin üzerinde ilerledi. Cesedin derisinin altında dalgalı bir hareket dalgalandı ve Temba'nın hacimli karnı iç hareketle sallandı. Eti gövdesine o kadar sıkı gerilmişti ki parşömen derisinin altında şişman kurtçukların ve larvaların hatları görülebiliyordu. Marr, "Taht, iğrenç bir adam" dedi. "Peki bu... şey Verulam'ı mı öldürdü?" "Sanırım öyle" diye yanıtladı Loken. ‘Savaş Ustası tam olarak söylemedi ama burada başka bir şey yok, değil mi?’ Loken, Marr'ı acısıyla baş başa bıraktı ve savaşçılarına dönerek şöyle dedi: "Dağılın ve burada olup bitenlerle ilgili bize ipucu verebilecek bir şeyler arayın, herhangi bir şey." “Ne aradığımız hakkında hiçbir fikrin yok mu?” diye sordu Vipus. Loken, "Hayır, pek değil" diye itiraf etti. 'Belki bir silahtır.' Torgaddon, "O şişko piçi aramak zorunda kalacağımızı biliyorsun değil mi?" diye belirtti. 'Bunu yapabilecek şanslı adam kim?' "Bunun hoşuna gideceğini düşündüm Tarık." 'Ah hayır, o şeyin yakınına parmağımı bile sokmayacağım.' "Ben yapacağım," dedi Marr, dizlerinin üstüne çöküp Eugan Temba'nın giysi ve etindeki ıslak kalıntıları soyarak. “Gördün mü?” dedi Torgaddon, geri çekilerek. ‘Tybalt bunu yapmak istiyor. Bırakın ona,' diyorum. 'Çok iyi. Dikkatli ol Tybalt, dedi Loken, Marr'ın Temba'nın cesedini parçaladığı iğrenç görüntüden uzaklaşmadan önce. Adamları köprüyü aramaya başladı ve Loken, artık her türlü iğrenç kalıntı ve pislikle dolu olan mürettebat çukurlarına bakarak kaptanın tahtının basamaklarını tırmandı. Bu kadar muhteşem bir geminin ve güya iyi karaktere sahip bir adamın nasıl bu kadar aşağılık bir sonla karşılaşabileceği Loken'i şaşırtmıştı. Ayağı sert bir şeye temas ederken duraklayarak tahtın etrafında döndü. Eğildi ve cilalı ahşap bir tabut gördü. Yüzeyleri pürüzsüz ve temizdi ve bu pis kokulu mezara kesinlikle uygun değildi. Belki bir adamın kolunun uzunluğu ve kalınlığındaki ahşap, uzunluğu boyunca tuhaf semboller oyulmuş, koyu kahverengiydi. Kapak altın menteşeler üzerinde açıldı ve Loken onu kapalı tutan hassas mandalı serbest bıraktı. Kırmızı kadife bir parçayla doldurulmuş tabut boştu ve boşluğa bakarken Loken onu açarken ne kadar düşüncesizce davrandığını fark etti. Parmaklarını tabut boyunca gezdirdi, sembollerin ana hatlarını takip etti ve zarif el yazısıyla yazılmış biçimlerinde tanıdık bir şeyler gördü. Locasta'dan biri "Buraya!" diye bağırdı ve Loken hızla tabutu alıp çağrının kaynağına doğru ilerledi. Tybalt Marr hainin çürümüş bedenini parçalara ayırırken, Astartes savaşçıları güvertede parıldayan bir şeyin etrafını sarıyordu. Loken bunun Eugan Temba'nın kopmuş kolu olduğunu gördü; parmakları hâlâ gri çakmak taşına benzeyen tuhaf, ışıltılı bir kılıcın kabzasına sarılıydı. "Temba'nın kolu yeterince doğru" dedi Vipus kılıcı kaldırmak için uzanarak. "Dokunma ona" dedi Loken. ‘Eğer Warmaster’ı altüst ettiyse bize ne yapabileceğini bilmek istemiyorum.’ Vipus kılıçtan sanki bir yılanmış gibi geri çekildi. Torgaddon tabutu işaret ederek, “Bu nedir?” diye sordu. Loken tabutu kılıcın yanına koyarak kalçalarının üzerine çöktü ve kılıcın içine rahatça sığdığını görünce şaşırmadı. ‘Sanırım bir zamanlar bu kılıcı içeriyordu.’ “Oldukça yeni görünüyor” dedi Vipus. 'Peki yandaki nedir? Yazmak mı?' Loken cevap vermedi ve Temba'nın ölü parmaklarını kılıcın kabzasından çıkarmak için uzandı. Bunun saçma olduğunu bilmesine rağmen, serbest bıraktığı her parmağıyla yüzünü buruşturdu, elin canlanıp kendisine saldırmasını bekliyordu. Sonunda kılıç serbest kaldı ve Loken ihtiyatlı bir şekilde silahı kaldırdı. "Dikkatli ol" dedi Torgaddon. “Teşekkürler Tarık, ben de bunu ortalığa saçmak üzereydim.” 'Üzgünüm.' Loken kılıcı yavaşça tabutun içine indirdi. Sapı karıncalandı ve Tarık'ın adını söylerken tuhaf bir his, silahın verebileceği korkunç zararın hissini hissetmişti. Kapağı kapattı ve bastırılmış bir nefes verdi. Torgaddon, "Terra adına Temba gibi biri nasıl böyle bir silahı ele geçirdi?" diye sordu. ‘İnsan yapımı bile görünmüyordu.’ Tabutun yan tarafındaki sembollerin tanıdıklığı korkunç bir şekilde yerine otururken Loken, "Öyle değil" dedi. 'Bu kinebrach'.' “Kinebrach mı?” diye sordu Torgaddon. 'Ama onlar...' "Evet" dedi Loken, tabutu dikkatlice güverteden kaldırarak. ‘Bu, Xenobia’daki Cihazlar Salonundan çalınan anatham.’ SÖZ İntikamcı Ruh'a düşünce hızıyla yayıldı ve ağlayan erkekler ve kadınlar onların yolunu tuttu. Astartes Savaş Ustasını uçurtma şeklindeki kalkanlardan oluşan bir sedyenin üzerinde taşırken yüzlerce kişi her geçidi doldurdu. Parlatılmış altın süslemeli ve göz kamaştırıcı kırmızı gözlü kış beyazı tören zırhına bürünen Savaş Ustası'nın elleri altın kılıcının üzerinde kenetlenmişti ve asil alnının üzerinde gümüşten bir defne çelengi duruyordu. Abaddon, Aximand, Luc Sedirae, Serghar Targost, Falkus Kibre ve Kalus Ekaddon onu taşıdı ve Savaş Ustası'nın arkasında Hektor Varvarus ve Maloghurst geldi. Her biri parlak zırhlar giyiyordu ve yürürken şirket pelerinleri arkalarında dalgalanıyordu. Müjdeciler ve tellallar kortejin rotasını duyurdular ve Astartes, Haçlı Seferi'nin ilk günlerinden bu yana yanlarında savaşan sevgili liderle birlikte bu yavaş yürüyüşü gerçekleştirirken, biniş güvertesindeki kanlı sahnenin tekrarı yoktu. Yürürken ağladılar, her biri bunun Savaş Ustası'nın son yolculuğu olabileceğinin acı bir şekilde farkındaydı. İnsanlar çiçek yerine, her birinin üzerinde umut ve sevgi sözcükleri yazan gözyaşı lekeli kağıt parçalarını attılar. Savaş Ustası'nın hala yaşadığını gösteren halkı, iyileştirici özellikleri olduğu söylenen bitkileri yaktı, onları yol boyunca dumanı tüten buhurdanlara astı ve bir yerden Lejyon Marşı çalan bir orkestra çaldı. Mumlar hoş bir kokuyla yanıyor, erkekler ve kadınlar, askerler ve siviller acıdan kendilerini yırtıyorlardı. Güzergâhta her biri Savaş Ustası'na duyulan saygıyı göstermek için dalgalanan ordu pankartları sıralanmıştı ve en sonunda gemiye binme güvertesine gelene kadar alayı yalvaran ilahiler takip ediyordu. Geniş kapısı parşömenle kaplanmıştı; bölmenin her santimetre karesi Savaş Ustası ve oğulları için mesajlarla kaplıydı. Aximand, Savaş Ustası'na duyulan üzüntü ve sevgiden, insanların onun yaralanmasından duyduğu üzüntünün onun deneyimindeki her şeyin ötesinde büyüklüğünden dehşete düşmüştü. Ona göre Savaş Ustası muhteşem bir figürdü ama her şeyden önce o bir savaşçıydı; insanların lideri ve İmparator'un seçilmişlerinden biriydi. Bu ölümlüler için o çok daha fazlasıydı. Onlara göre Savaş Ustası, hayal edebilecekleri her şeyin ötesinde asil ve kahramanca bir şeyin simgesiydi; Çatışma Çağı'nın küllerinden oluşturdukları yeni galaksinin simgesiydi. Horus'un varlığı, yüzyıllardır insanlığı rahatsız eden acılara ve ölüme bir son vaat ediyordu. Eski Gece sona yaklaşıyordu ve Savaş Ustası gibi kahramanlar sayesinde yeni bir şafağın ilk ışıkları ufukta parlıyordu. Artık her şey tehdit altındaydı ve Aximand diğerlerinin Horus'u Davin'e götürmesine izin vererek doğru seçimi yaptığını biliyordu. Yılan Locası, Savaş Ustasını iyileştirecekti ve eğer bu, onun bir zamanlar kınayabileceği güçleri içeriyorsa, öyle olsun. Zar atıldı ve elinde kalan tek şey, Savaş Ustası'nın kendilerine geri verileceği inancıydı. Savaş Ustası'nın inanç konusunda kendisine söylediği bir şeyi hatırlayınca gülümsedi. Savaş Ustası bilgelik dolu sözlerini genellikle tamamen uygunsuz bir zamanda, çığlık atan bir Fırtına Kuşu'nun karnından Ullanor'daki yeşil derili şehre atlamadan hemen önce söylemişti. Savaş Ustası ona, "Bildiğin her şeyin sınırına geldiğinde ve bilinmeyenin karanlığına dalmak üzereyken, inanç iki şeyden birinin olacağını bilmektir" demişti. "Peki bunlar nedir?" diye sormuştu. Horus atlarken "Üstünde durabileceğin sağlam bir şey olacak ya da sana uçmayı öğretecek" diye güldü. Biniş güvertesinin devasa demir kapısı arkalarından gümbürdeyerek kapanırken ve Astartes Savaş Ustası'nın bekleyen Stormbird'üne doğru yürürken bu anı, gözyaşlarının daha da sertleşmesine neden oldu. ONİKİ Agitprop Şüpheli kardeşler Yılan ve ay Ignace Karkasy'nin kaleminin ucu, bir yılan gibi sayfa boyunca kayarken, sanki kendine ait bir aklı varmış gibi hareket ediyordu. Kelimelere kattığı tüm bilinçli düşünceye rağmen öyle de olabilirdi. İlham perisi tam anlamıyla üzerindeydi; biniş güvertesindeki şeytani olayları yeniden anlatırken bilinç akışı bir kan nehrine akıyordu. Vezin kafasında bir senfoni gibi çalıyordu; her kantonun her kıtası sanki başka bir şiir düzenlemesi mümkün değilmiş gibi yerli yerine oturuyordu. Okyanus Şiirleri ya da Düşünceler ve Kasideler'in en parlak döneminde bile bu kadar ilham verici hissetmemişti. Aslında, şimdi dönüp onlara baktığında, gösterişlilikleri, vicdansız göbek bakışları ve galaksinin geneliyle ilgisizlikleri nedeniyle onlardan nefret ediyordu. Artık ondan dökülen bu sözler, bu düşünceler önemliydi ve bunu keşfetmesinin bu kadar uzun sürdüğüne lanet etti. Önemli olan gerçekti. Yüzbaşı Loken ona bu kadarını anlatmıştı ama aslında onu duymamıştı. Loken ona sponsor olmaya başladığından beri yazdığı şiirler önemsiz şeylerdi, Etiyopya Ödülünü kazanan adama yakışmayan şeylerdi ama bu artık değişiyordu. Biniş güvertesindeki kan gölünden sonra kamarasına dönmüş, bir şişe Terra şarabı almış ve gözlem güvertesine doğru yol almıştı. Burayı feryat eden delilerle dolu bulunca, boş olacağını bilerek Retreat'e doğru yola koyuldu. Sözcükler ağzından haklı bir öfke seli halinde dökülmüştü; metaforları cesurdu ve sözleri tanık olduğu korkunç vahşete karşı korkusuzdu. Zaten Bondsman'ın üç sayfasını tüketmişti, parmakları mürekkeple lekelenmişti ve şairinin ruhu yanıyordu. Yazarken, 'Bundan önce yaptığım her şey bir önsözdü' diye fısıldadı. Karkasy ikilemi düşünürken işine ara verdi: Kimse duyamıyorsa gerçek işe yaramazdı. Anmacılar için ayrılan tesisler arasında, çalışmalarını geniş çaplı dağıtıma sunabilecekleri bir basın çalışması da vardı. İçinden geçenlerin çoğunun incelendiği ve sansürlendiği ve çok az kişinin bundan yararlandığı yaygın bir bilgiydi. Yeni şiirinin içeriği göz önüne alındığında Karkasy kesinlikle bunu yapamazdı. Çeneli hatlarına yavaşça bir gülümseme yayıldı ve elini cüppesinin cebine soktu ve buruşuk bir kağıt parçası (Euphrati Keeler'in Lectitio Divinitatus broşürlerinden biri) çıkardı ve avucunun içiyle önündeki masanın üzerine düz bir şekilde yaydı. Mürekkep bulaşmıştı ve kağıt amonyak kokuyordu; bu açıkça bir tür ucuz mekanik toplu yazıcının işiydi. Eğer Euphrati bunlardan birini kullanabiliyorsa o da kullanabilirdi. LOKEN, TYBALT Marr'ın köprüden ayrılmadan önce Eugan Temba'nın cesedini yakmasına izin verdi. Kan ve pislikle lekelenmiş kaptan arkadaşı, külden kemikten başka bir şey kalmayana kadar canavar cesedin üzerinde bir alev ünitesinin yanan nefesini çaldı. Bir erkek kardeşinin ölümü küçük bir tatmindi, neredeyse yeterli değildi ama yine de idare etmesi gerekiyordu. İçin için yanan kalıntıları arkalarında bırakarak, Terra'nın İhtişamı'na doğru ayak izlerini takip ettiler. Dışarıya ulaştıklarında Davin'in ayındaki ışık solmaya başlamıştı; gezegen, loş gökyüzünde alçakta asılı duran soluk sarı bir kürenin üzerindeydi. Loken anathame'i parlak ahşap tabutunda taşıyordu ve savaşçıları hiçbir şey söylemeden enkazdan onu takip ediyordu. Tüm bu talihsiz maceranın başladığı İmparatorluk konuşlanma bölgesinden yükselen üçlü ışık ve duman sütunu göklere doğru yükselirken, büyük bir gümbürtü titreşimi ayı kavradı. Loken, Legio Mortis'in savaş makinelerinin yörüngedeki zırhlı yerlerine geri dönmesinin inanılmaz gösterisini izledi ve ölü şeylere karşı mücadeledeki yardımları için mürettebatına sessizce teşekkür etti. Çok geçmeden Titanların taşıyıcılarının görebildiği tek şey, ufuktaki yaygın bir parıltıydı ve sessizliği yalnızca suyun kucaklaması ve bekleyen Thunderhawk'ın motorlarının alçak homurtusu bozuyordu. Issız çamur düzlükleri kilometrelerce boştu ve Loken moloz yığınından aşağı doğru ilerlerken kendini galaksideki en yalnız adam gibi hissetti. Birkaç kilometre ötede, Ordu nakliye araçları kalan son askerleri toplu taşıma araçlarına geri götürürken Titan uçak gemilerini takip eden mavi ışık noktalarını görebiliyordu. "Burada işimiz yakında bitecek, değil mi?" dedi Torgaddon. "Sanırım," diye onayladı Loken. 'Ne kadar erken olursa o kadar iyi.' "Bu şeyin buraya nasıl geldiğini düşünüyorsun?" Loken'in kardeşinin ne demek istediğini sormasına gerek yoktu ve şüphelerini henüz Torgaddon'la paylaşma konusunda isteksiz olduğundan başını salladı. Tarık onu ne kadar sevse de koca bir ağzı vardı ve Loken avını boşa çıkarmak istemiyordu. "Bilmiyorum Tarık," dedi Loken yere ulaşıp Thunderhawk'ın alçaltılmış saldırı rampasına doğru ilerlerken. 'Bunu asla öğrenebileceğimizi sanmıyorum.' "Haydi Garvi, benim!" Torgaddon güldü. 'Çok dürüstsün ve bu seni gerçekten berbat bir yalancı yapıyor. Ne olduğuna dair bir fikrin olduğunu biliyorum. Haydi, dök şunu.” Loken, "Yapamam Tarık, üzgünüm" dedi. Henüz değil. Güven bana. Ne yaptığımı biliyorum.” 'Gerçekten öyle misin?' "Emin değilim" diye itiraf etti Loken. 'Bence de. Taht, keşke Savaş Ustası burada olup bunu sorabilseydi.' "Eh, öyle değil" dedi Torgaddon, "bu yüzden bana bağlısın." Loken ayın bataklık yüzeyinden uzakta olduğu için minnettar olarak rampaya adım attı ve Torgaddon'a doğru döndü. 'Haklısın, sana söylemeliyim ve yakında söyleyeceğim. Önce bazı şeyleri çözmem gerekiyor.” "Bak, ben aptal değilim Garvi," dedi Torgaddon, diğerlerinin duyamayacağı şekilde yaklaşarak. "Bu şeyin buraya gelebilmesinin tek yolunun keşif ekibinden birinin onu getirmesi olduğunu biliyorum." Biz gelmeden önce burada olması gerekiyordu. Bu, Xenobia'da bizimle birlikte olan ve buraya bizden önce ulaşabilecek tek bir kişinin olduğu anlamına geliyor. Kimden bahsettiğimi biliyorsun.' "Kimden bahsettiğini biliyorum," diye onayladı Loken, diğer savaşçılar Thunderhawk'a binerken Torgaddon'u kenara çekerek. 'Anlayamadığım şey şu: neden? Neden bu şeyi çalıp sonra buraya getirmek gibi bu kadar zahmete giresiniz ki?' Torgaddon, "Savaş Ustası'nın başına gelenlerle bir ilgisi varsa o orospu çocuğunu ikiye böleceğim" diye hırladı. 'Lejyon postuna kavuşacak' "Hayır," diye tısladı Loken, "henüz değil." Tüm bunların neyle ilgili olduğunu ve işin içinde başka birinin olup olmadığını öğrenene kadar olmaz. Birinin Warmaster'a karşı harekete geçmeye cesaret edebileceğine inanamıyorum.' 'Sizce bu bir darbe mi oluyor? Diğer başpiskoposlardan birinin Savaş Ustası rolü için bir oyun oynadığını mı düşünüyorsunuz?' 'Bilmiyorum, her şey çok abartılı görünüyor. Sanki Sindermann'ın kitaplarından birine benziyor.” Adamlardan hiçbiri bir şey söylemedi. Ebedi öncül kardeşliklerinden birinin Horus'u gasp etmeye kalkışması fikri inanılmazdı, çirkindi ve düşünülemezdi, değil mi? "Hey," diye seslendi Vipus Thunderhawk'ın içinden. 'Siz iki komplocu ne planlıyorsunuz?' "Hiçbir şey" dedi Loken suçluluk duygusuyla. 'Sadece konuşuyorduk.' ‘Peki bitirin. Hemen gitmemiz lazım!' Loken gemiye çıkarken “Neden, ne?” diye sordu. “Savaş Ustası,” dedi Vipus. 'Onu Davin'e götürüyorlar.' Thunderhawk birkaç dakika sonra havadaydı, çamurlu bir su spreyi ve mavi-sıcak jet ateşiyle havalanıyordu. Savaş helikopteri devasa enkazın etrafında dönerek gökyüzüne doğru dönerken irtifa ve hız kazandı. Pilot motorları güvenlik duvarı ile kapattı ve savaş gemisi karanlığa doğru kükreyerek yükseldi. Güneşin BÜYÜK KIRMIZI küresi ufkun altına doğru alçalıyordu ve aşağıdaki düzlüklerden yükselen sıcak, kuru rüzgarlar, Davin'in atmosferine yeniden girdiklerinde yolculuğu inişli çıkışlı bir hale getiriyordu. Kıtasal kütle, kokpitin zırhlı camından geçerek tozlu, kahverengi ve kuru bir şekilde şişti. Loken pilotlarla birlikte kokpitin ön tarafında oturdu ve Savaş Ustası'nın Stormbird'ünün yerini temsil eden kırmızı işaretin giderek yaklaşmasını aviyonik panelini izledi. Çok aşağıda, Davin'e ilk iniş yaptıkları İmparatorluk konuşlanma bölgesinin parlak ışıklarını, yay ışıklarından oluşan geniş bir çemberi, derme çatma iniş platformlarını ve savunma pozisyonlarını görebiliyordu. Pilot onları dik bir açıyla getirdi; Loken için hız güvenli uçuş kavramından daha önemliydi ve yüzeye doğru giderken çok sayıda diğer çıkarma gemisinin yanından geçtiler. Uçuşları düzleşip geniş ışık çemberinin yanından geçerken Loken, "Neden bu kadar çok?" diye merak etti, askerlerin ve hizmetçilerin bu kadar çok çıkarma gemisinin yaklaşmasını hızlandırmak için çabaladıklarını gördüler. Pilot, 'Hiçbir fikrim yok' dedi, 'ama filodan yüzlercesi geliyor. Görünüşe göre pek çok insan Davin'i görmek istiyor.' Loken cevap vermedi ama Davin'e doğru yol alan bu kadar çok çıkarma gemisinin görülmesi bulmacanın anlamadığı bir başka parçasıydı. Vox ağları çılgın gevezeliklerle, ağlayan seslerle ve sonun geldiğini iddia eden gruplarla tıka basa doluydu; bazıları ise seçtiği şampiyonun yakında ölüm döşeğinden dirileceği için ilahi İmparator'a şükranlarını sunuyordu. Hiçbiri bir anlam ifade etmiyordu. Mournival'la temas kurmaya çalışmıştı ama kimse cevap vermiyordu ve İntikamcı Ruh üzerinden Maloghurst'e bile ulaşamayınca içini korkunç bir önsezi doldurdu. Uçuşları kısa sürede onları İmparatorluk konumunun ötesine taşıdı ve Loken, iniş bölgesinden kuzeye doğru uzanan bir ışık şeridi gördü. Bir dizi iğne deliği ışık karanlığı deldi ve Loken pilota daha alçaktan uçmasını ve hızı azaltmasını emretti. Uzun bir araç sütunu: tanklar, tedarik kamyonları, taşıyıcı kasalar ve hatta bazı sivil trafik, tozlu sert yüzey boyunca ilerliyordu, her biri insanlarla doluydu ve hepsi motorlarının taşıyabildiği kadar hızlı bir şekilde dağlara doğru ilerliyordu. Thunderhawk, gün ışığının solması sırasında çalışmaya devam etti ve çok geçmeden aynı yöne doğru ilerleyen araç sütununu gözden kaybetti. ‘Savaş Ustası konumuna ulaşmamıza ne kadar kaldı?’ diye sordu. Pilot, 'Mevcut hızda belki on dakika kadar' diye yanıtladı. Loken düşüncelerini toplamaya çalıştı ama tüm bu çılgınlığın ortasında çoktan raydan çıkmışlardı. Interex'ten ayrıldığından beri zihni bir girdap gibiydi; her rastgele düşünceyi içine çekiyor ve bunları şüphe dikenleriyle dışarı atıyordu. Jubal'ın başına gelenlerin etkilerini hâlâ yaşıyor olabilir miydi? Fısıltıkafaların altında açığa çıkan güç, var olmayan gölgelerin üzerine atlayacak kadar onu lekeliyor olabilir mi? Anathame olmasaydı ve Birinci Papaz Erebus'un Davin yolculuğunda kendisine yalan söylediğinden emin olmasaydı buna inanabilirdi. Karkasy, Erebus'un Horus'un Davin'in ayına gelmesini istediğini ve onun anathame hırsızlığındaki şüphesiz suç ortaklığının tek bir sonuca varabileceğini söylemişti. Erebus, Horus'un burada öldürülmesini istemişti. Bu da hiç mantıklı değildi. Sırf Savaş Ustasını öldürmek için neden bu kadar dolambaçlı yollara gidilsin ki, kesinlikle bundan daha fazlası olmalıydı... Gerçekler yavaş yavaş birikiyordu ama hiçbiri uymuyordu ve hâlâ bunların neden olduğu hakkında hiçbir fikri yoktu, sadece öyle olduğu ve bunun insan tasarımının eseri olduğu konusunda. Her ne oluyorsa, komployu ortaya çıkaracak ve olaya karışanlara bunu hayatlarıyla ödeyecekti. Pilot, "Savaş Ustasının Stormbird'üne yaklaşıyoruz" diye seslendi. Loken kendini zehirli hayallerinden kurtardı. Zamanın geçtiğinin farkında değildi ama dikkatini hemen kokpitin zırhlı camının arkasında yatan şeye çevirdi. Yüksek dağ zirveleri onları çevreliyordu; kırmızı taştan, parlak altın ve kuvars tabakalarıyla damarlı, sivri uçlu uçurumlar. Vadi boyunca eski bir geçidi takip ettiler; kaldırım taşları yüzyıllar geçtikçe yarılmış ve çatlamıştı. Uzun zaman önce ölmüş kralların heykelleri tören yolunda sıralanmıştı ve devrilen sütunlar, düşmüş muhafızlar gibi bu unutulmuş otoyola saçılmıştı. Gölgeler, uçtukları vadinin derinliklerine doğru ilerliyordu ve ilerideki bir boşlukta, bronz gökyüzünde yansıyan bir parıltıyı görebiliyordu. Pilot hızını düşürdü ve savaş gemisi, boşluktan uçarak manzaradan devasa, düz tabanlı bir havza gibi oyulmuş devasa bir kratere doğru uçtu. Çapı binlerce metre olan kraterin dik kenarları üstlerinde yükseliyordu. Merkezinde dağlarla aynı kayadan oyulmuş ve binlerce yanan meşalenin ışığında yıkanmış devasa bir taş bina duruyordu. Thunderhawk yapının etrafında daireler çizdi ve Loken bunun her köşesi bir kalenin burçları şeklinde olan sekizgen dev bir bina olduğunu gördü. Sekiz kule, merkezinde geniş bir kubbeyi çevreliyordu ve tepelerinden alevler yanıyordu. Loken, aşağıda Savaş Ustası'nın Stormbird'ünü, etrafını saran çok sayıda meşale taşıyıcısını, yüzlerce, hatta belki de binlerce insanı görebiliyordu. Stormbird'den binaya giden devasa kemere doğru açık bir yol uzanıyordu ve Loken, Savaş Ustası'nın şüphe götürmez formunun Horus'un Oğulları tarafından ona doğru taşındığını gördü. 'Bizi indirin. Şimdi!’ diye bağırdı Loken. Ayağa kalktı, mürettebat bölmesine geri döndü ve sürgüsünü askıdan kaptı. “Ne var?” diye sordu Vipus. 'Bir sorun mu var?' "Olabilir" dedi Loken, savaş gemisindeki tüm savaşçılara hitap etmek için dönerek. ‘İndiğimizde liderliğinizi benden alın.’ Savaşçıları, savaş gemisinden çıkarma için verimli bir şekilde hazırlanmıştı ve Loken, Thunderhawk'ın yavaşlayıp yere inerken hareketinin değiştiğini hissetti. İç ışık kırmızıdan yeşile dönüştü ve araç sert bir şekilde yere çarptı. Saldırı rampası düştü ve Loken, kendinden emin bir şekilde binaya doğru yürüyerek çıkışa öncülük etti. Gece olmuştu ama hava sıcaktı ve acı çiçeklerin ekşi kokuları havayı baştan çıkarıcı, aromatik bir kokuyla dolduruyordu. Adamlarını hızlı bir yürüyüşle ileri götürdü. Meşale taşıyıcılarının çoğu şaşkınlıkla onlara döndü ve Loken artık bunların Davin'in yerli sakinleri olduğunu gördü. Davinliler çoğu ölümlü adamdan daha sırımlıydı, uzun boylu ve kıllıydı, ince uzuvları vardı ve Abaddon'unkine benzer bir tarzda giyilen ayrıntılı topuzları vardı. Parıldayan, desenli pullu uzun pelerinler ve aynı lake pullardan şeritli zırhlar giyiyorlardı ve çoğu, hançerlerden oluşan çapraz kemerler ve ilkel görünümlü siyah barut tabancalarıyla silahlanıyordu. Astartes'in ilerlemesinden önce, başları eğilerek yakararak ayrıldılar ve bu yaratıkların sapkınlığa ne kadar yakın göründükleri Loken'i hayrete düşürdü. İlk ayak bastığında Davinitlere pek dikkat etmemişti. O sadece yerel halka dikkat etmekten ziyade emirlere uymak ve kendisine verilen görevleri tamamlamakla ilgilenen bir takım kaptanıydı. Bu sefer bile dikkati başka yerdeydi ve Davinitlerin neredeyse hayvani görünümü az çok gözünden kaçmıştı. Gezegenin yüzlerce sakiniyle çevrelenmiş olan bu insanların insan genomundan farklılıkları açıkça ortadaydı ve Loken, altmış yıl önce yok edilmekten nasıl kaçındıklarını merak etti, özellikle de Davin'le ilk temasa geçenlerin, normların ötesindeki her şeye toleransıyla tanınmayan bir Lejyon olan Kelime Taşıyıcıları olması nedeniyle. Loken'e, Abaddon'ın interex meselesi üzerine Savaş Ustası'yla yaptığı şiddetli tartışma ve baş kaptanın, ksenos türlerine toleransları nedeniyle onlara savaş açılmasını nasıl talep ettiği hatırlatıldı. Aslında Davin, savaş için ders kitaplarında yer alan bir vakadan çok daha fazlasıydı ama bir şekilde bu gerçekleşmemişti. Davinliler açıkça insan gen stokuna sahipti, ancak insanlığın bu dalı neredeyse tamamen kendine ait bir türe ayrılmıştı. Yüzlerindeki ve kollarındaki geniş aralıklı yüz hatları, gözbebekleri olmayan koyu renk gözleri ve yüzlerindeki ve kollarındaki aşırı, neredeyse maymuna benzeyen hacimli kalın saçlar, Loken'i İmparatorluk Ordusu'nun bazı alaylarında kullanılan istikrarlı yetiştirilmiş mutantların aklına daha çok getiriyordu. Onlar kılıç sallayacak ya da beceriksiz bir tüfekle ateş edecek zekaya sahip kaba yaratıklardı ama başka pek bir şeyleri yoktu. Loken bu uygulamayı onaylamadı ve Davin sakinlerinin bu tür hayvanlardan daha yüksek bir zeka seviyesine sahip oldukları açık olmasına rağmen, görünüşleri ona neler olup bittiği konusunda güven vermiyordu. Kayaya oyulmuş, sarmal yılan heykelleri ve alevli mangallarla kaplı devasa basamaklara yaklaşırken Davinlileri aklından çıkardı. Akan suyla dolu üç dar kanal merdivenleri bölüyordu; biri her iki tarafta, biri de ortada. Savaş Ustası ve taşıyıcıları bir sonraki seviyede görüş alanı dışındaydı ve Loken, ilerideki korkunç bir taş gıcırtısını duyunca savaşçılarını tören merdivenlerinden yukarıya doğru üçer birer çıkardı. Geniş, yekpare kapıların görüntüsü aniden zihninde belirdi ve 'Acele etmeliyiz' dedi. Loken merdivenlerin tepesine yaklaştı; titreşen kömür mangalları, yılanların pullarından ve kuvars parçalı gözlerinden parıldayan heykellerin üzerine kırmızı bir ışık saçıyordu. Ölmekte olan güneşin son ışınları, sütunların etrafına oyulmuş, kıvrılarak ilerleyen yılanları yakalıyor, sanki yavaş yavaş merdivenlere iniyormuşçasına canlı görünmelerini sağlıyordu. Etki rahatsız ediciydi ve Loken elbisenin bağlantısını tekrar açarak "Abaddon, Aximand?" dedi. İkinizden biri beni duyabiliyor mu? Yanıtlamak.' Kulaklığı statik bir şekilde tısladı ama seslerine yanıt gelmedi ve o da temposunu artırdı. Sonunda merdivenlerin tepesine ulaştı ve devasa yapının karşısındaki dev, kemerli bir geçide giden dar bir yol boyunca uzanan sütunların tepesindeki yılan gibi heykellerin yer aldığı, ay ışığının aydınlattığı bir alana çıktı. Parıltılı, spiral yüzeyli, oyulmuş ve dövülmüş bronzdan yapılmış geniş kapılar, sallanarak kapanırken sallanıyordu ve Loken, kadim, ilksel güç vaadiyle zengin, esneyen karanlığıyla o korkunç portalı görünce derisinin titrediğini hissetti. Bir grup Astartes savaşçısının önünde durup, devasa kapının kapanmasını izlediğini görebiliyordu. Loken, Savaş Ustası'ndan hiçbir iz göremedi. "Hızınızı artırın, savaş yürüyüşüne çıkın" emrini verdi ve Astartes'in araç desteği olmadığında benimsediği uzun, yeri yiyen adımlara başladı. Bu hızda yürümek büyük mesafeler boyunca sürdürülebilirdi ve yine de bir savaşçının yolun sonunda savaşmasına izin veriyordu. Loken bu yürüyüşün sonunda savaşmak zorunda kalmamak için dua etti. Kapılara yaklaştığında, her birinin anlamsız spirallerle kazınmak şöyle dursun, her türden görüntü ve sahneyle oyulmuş olduğunu gördü. Döngüsel yılanlar bir yapraktan diğerine bükülüyor, diğerleri daire çizerek kuyruklarını yutuyor ve daha fazlası sanki çiftleşiyormuş gibi iç içe geçmiş olarak tasvir ediliyordu. Ancak kapı gök gürültülü bir metal patlamasıyla çarpılarak kapandığında resmin tamamını gördü. Komutanın aksine Loken sanat öğrencisi değildi; yine de, mühürlü ağ geçidine işlenen görüntülerin tam etkisi onu hayrete düşürmüştü. Görüntünün merkezinde, her türlü meyvenin asılı olduğu, geniş dallara sahip büyük bir ağaç vardı. Üç kökü, kapıların tabanının ötesine uzanıyor ve büyük merdivenlerden aşağı inmeden önce yürüyüş yolu boyunca uzanan dereleri besleyen geniş, dairesel bir havuza uzanıyordu. İkiz yılanlar ağacın çevresine dolanmış, başları yukarıdaki dallara dolanmıştı ve Loken, bunun Lejyon eczacılarının omuz korumalarında bulunan sembole olan benzerliğinden etkilenmişti. Yedi savaşçı, devasa kapının önündeki su birikintisinin kenarında duruyordu. Horus'un Oğulları'nın yeşil zırhlarına bürünmüşlerdi ve Loken hepsini tanıyordu: Abaddon, Aximand, Targost, Sedirae, Ekaddon, Kibre ve Maloghurst. Hiçbiri miğferlerini takmıyordu ve döndüklerinde her birinin aynı çaresiz çaresizlik havasına sahip olduğunu görebiliyordu. Bu savaşçılarla defalarca cehenneme gitmişti ve kardeşlerinin yüzlerinde böyle ifadeler görmek onun öfkesini tüketiyor, içi boş ve kalbi kırık bir halde bırakıyordu. Aximand'la karşı karşıya gelince yürüyüşünü yavaşlattı. “Ne yaptın?” diye sordu. ‘Ah kardeşlerim, ne yaptınız?’ Aximand cevap vermeyince Abaddon, "Ne yapılması gerekiyordu?" dedi. Loken ilk kaptanı görmezden geldi ve "Küçük Horus mu?" dedi. Bana ne yaptığını söyle.' ‘Ezekyle’in dediği gibi. Yapılması gerekeni yaptık” dedi Aximand. ‘Savaş Ustası ölüyordu ve Vaddon onu kurtaramadı. Biz de onu Delphos'a getirdik.” Loken, “Delphos mu?” diye sordu. Aximand, "Buranın adı bu" dedi. 'Yılan Locası Tapınağı.' “Tapınak mı?” diye sordu Torgaddon. 'Horus, Savaş Ustasını bir fane'ye mi getirdin? Deli misin? Komutan bunu asla kabul etmezdi.” ‘Belki de hayır’ diye yanıtladı Serghar Targost, Abaddon’un yanında durmak için öne çıkarak, ‘ama sonunda konuşamıyordu bile. Bilincini kaybetmeden önce o lanet hatip kadınla saatlerce konuştu. Onu buraya getirecek kadar uzun süre hayatta tutmak için onu bir durağanlık alanına yerleştirmek zorunda kaldık.' Loken, “Tarık haklı mı?” diye sordu. 'Bu bir fane mi?' Targost omuz silkti: "Fane, tapınak, Delphos, şifa evi; buna ne derseniz deyin," diye omuz silkti. 'Savaş Ustası ölümün eşiğindeyken, ne din ne de onun inkârı artık pek anlamlı görünmüyor. Geriye kalan tek umudumuz bu ve kaybedecek neyimiz var? Hiçbir şey yapmazsak Savaş Ustası ölür. En azından bu şekilde yaşama şansı var.” Loken, "Peki onun hayatını ne pahasına satın alacağız?" diye sordu. 'Onu sahte tanrıların evine getirerek mi? İmparator bize medeniyetin ancak son kilisenin son taşı son rahibin üzerine düştüğünde mükemmelliğe ulaşacağını ve Savaş Ustasını buraya getireceğinizi söylüyor. Bu, son iki yüzyıldır savaştığımız her şeye aykırıdır. Bunu görmüyor musun?' Targost, "İmparator burada olsaydı o da aynısını yapardı" dedi ve Loken bu kadar kibir karşısında öfkesinin yüzeye çıktığını hissetti. Targost'a tehditkar bir şekilde yaklaştı. "İmparatorun vasiyetini bildiğini mi sanıyorsun Serghar?" Gizli bir topluluğun loca reisi olmak sana böyle bir şeyi bilme gücünü veriyor mu?' “Elbette hayır,” diye küçümsedi Targost, “ama oğlunun yaşamasını isteyeceğini biliyorum.” 'Hayatını bu... vahşilere emanet ederek mi?' Targost, "Bizim sessiz düzenimiz bu vahşilerden geliyor" diye belirtti. "O halde ona güvenmemem için bir neden daha var," diye çıkıştı Loken, loca müdüründen uzaklaşıp Vipus ve Torgaddon'a hitap ederek. 'Hadi. Warmaster'ı oradan çıkaracağız.' "Yapamazsınız" dedi Maloghurst, Abaddon'a katılmak için topallayarak ilerledi ve Loken, kardeşlerinin kendisiyle kapı arasında bir bariyer oluşturduğuna dair belirgin bir izlenime kapıldı. 'Ne demek istiyorsun?' 'Delphos Kapısı bir kez kapatıldığında içeriden başka bir şekilde onu açmanın mümkün olmadığı söylenir. İyileşmeye ihtiyacı olan bir adam içeri alınır ve ölen şeylerin ebedi ruhları onun için ne emrederse ona bırakılır. Kaderinde yaşamak varsa kapıyı kendisi açabilir, değilse dokuz günde açılır ve cesedi yakılıp havuza atılır.' “Yani Savaş Ustasını içeride mi bıraktın?” Ona yapacak tüm iyiliklere rağmen onu İntikamcı Ruh'a bırakmış olabilirsin; ve "ölmüş şeylerin ebedi ruhları" - bu ne anlama geliyor? Bu delilik. Bunu göremiyor musun?' Maloghurst, "Bırakıp onun ölmesini izlemek çılgınlık olurdu" dedi. ‘Bizi sevgiyle hareket ettiğimiz için yargılıyorsunuz. Bunu göremiyor musun?' "Hayır Mal, yapamam" diye yanıtladı Loken üzgün bir şekilde. 'Onu buraya getirmeyi nasıl düşündün? Lanet locanın bildiği gizli bir bilgi miydi bu?” Kardeşlerinden hiçbiri konuşmuyordu ve Loken cevap bulmak için yüzlerini ararken meselenin gerçeği onun için aniden, korkunç bir şekilde netleşti. ‘Erebus sana buradan bahsetti, değil mi?’ “Evet,” diye itiraf etti Targost. ‘Bu eski locaları biliyor ve şifa evlerinin gücünü gördü. Eğer Savaş Ustası yaşıyorsa bundan bahsettiği için minnettar olacaksın.' “O nerede?” diye sordu Loken. ‘Bunun için bana hesap verecek.’ "O burada değil Garvi" dedi Aximand. ‘Bu Horus’un Oğullarının yapması gereken bir şeydi.’ ‘O halde şimdi nerede, hâlâ İntikamcı Ruh’un etkisinde mi?’ Aximand omuz silkti. Sanırım öyle. Bu senin için neden önemli?' Loken, "Hepinizin aldatıldığınıza inanıyorum kardeşlerim" dedi. ‘Artık yalnızca İmparator Savaş Ustasını iyileştirme gücüne sahip. Geriye kalan her şey yalandır ve kirli cesetlere fısıldayanların alanıdır.' Targost açıkça "İmparator burada değil" dedi. 'Elimizden gelen yardımı alıyoruz.' "Ya sen Tarık?" diye sordu Abaddon. "Garviel'in yaptığı gibi Mournival kardeşlerinden yüz çevirecek misin?" Bizimle birlikte olun.' Garvi tam bir salak olabilir Ezekyle ama haklı ve bu konuda sana katılmıyorum. Özür dilerim, dedi Torgaddon ve Loken kapıdan uzaklaşırken. Onlar uzaklaşırken Abaddon, “Yas yeminini unuttun!” diye bağırdı. 'Hayatının sonuna kadar Mournival'e sadık kalacağına yemin ettin. Yeminlerinizi bozacaksınız!' Birinci kaptanın sözleri Loken'e bir mermi gibi çarptı ve olduğu yerde durdu. Yeminini bozan... Fikir çok çirkindi. Aximand onun peşinden geldi, kolunu tuttu ve su birikintisini işaret etti. Siyah su hareketle dalgalanıyordu ve Loken, Davin'in yüzeyindeki sarı hilalin dalgalandığını görebiliyordu. “Gördün mü?” dedi Aximand. 'Ay suyun üzerinde parlıyor, Loken. Yeni ayın hilal işareti... Yas yemini ettiğimizde miğferinize damgalanmıştı. Bu iyi bir alamet kardeşim.” Loken, "Alamet mi?" diye tükürdü ve dokunuşunu omuz silkti. 'Ne zamandan beri kehanetlere güveniyoruz Horus? Mournival yemini pantomimdi ama bu bir ritüel. Bu büyücülüktür. O zaman size hiçbir hayrana boyun eğmeyeceğimi, hiçbir ruhu kabul etmeyeceğimi söylemiştim. Size sadece İmparatorluk Gerçeğinin ampirik netliğine sahip olduğumu ve bu sözlerin arkasında olduğumu söyledim.' Aximand, "Lütfen Garvi" diye yalvardı. ‘Doğru olanı yapıyoruz.’ Loken başını salladı. ‘Sanırım hepimiz Savaş Ustasını buraya getirdiğiniz güne pişman olacağız.’ ÜÇÜNCÜ BÖLÜM SAHTE TANRILARIN EVİ ONÜÇ Sen kimsin? ritüel Eski arkadaş HORUS, üstünde mavi gökyüzünü görünce gülümseyerek gözlerini açtı. Pembe ve turuncu tonlarındaki bulutlar, huzurlu ve rahatlatıcı bir şekilde görüşünün üzerinde yavaşça süzülüyordu. Birkaç dakika onları izledi ve sonra doğruldu, kendini doğrulturken avuçlarının altında ıslak çiği hissetti. Çıplak olduğunu gördü ve çevresini incelerken elini yüzüne kaldırdı, çimlerin tatlı kokusunu ve havanın kristal tazeliğini kokladı. Önünde eşsiz güzellikte bir manzara uzanıyordu; çam ve köknar şallarıyla örtülü, karla kaplı yüksek dağlar, göz alabildiğine uzanan muhteşem zümrüt yeşili ormanlar ve köpüren, buzlu sulardan oluşan geniş bir nehir. Ovada yüzlerce tüylü kürklü otçul otluyordu ve geniş kanatlı kuşlar tepemizde gürültüyle daireler çiziyordu. Horus, dağların eteklerindeki alçak yamaçlarda oturuyordu; güneş yüzünü ısıtıyordu ve altındaki çimenler olağanüstü derecede yumuşaktı. "O halde bu kadar," dedi kendi kendine sakince. 'Ben öldüm.' Kimse ona cevap vermedi ama cevap vermelerini de beklemiyordu. Bir insan öldüğünde böyle mi oluyordu? Birisinin kendisine, itaat karşılığında ödül ve kötülük karşılığında ceza vaat eden anlamsız sözcükler olan "cennet" ve "cehennem" gibi kadim inanışları öğrettiğini belli belirsiz hatırladı. İyi toprağın kokusunu koklayarak derin bir nefes aldı: kontrolsüz ve evcilleştirilmemiş bir dünyanın ve manzarayı kaplayan canlıların kokuları. Havanın tadını alabiliyordu ve saflığına hayran kalmıştı. Gevrekliği tatlı şarap gibi ciğerlerine dolmuştu ama buraya nasıl gelmişti ve… burası neredeydi? O... neredeydi? Hatırlayamıyordu. Adının Horus olduğunu biliyordu ama bunun ötesinde, şimdi bile onlara tutunmaya çalıştıkça silik ve asılsız hale gelen yalnızca parçalar ve belirsiz anılar biliyordu. Çevresi hakkında daha fazla bilgi edinmesi gerektiğine karar vererek ayağa kalktı, omzunu sıkılaştırınca yüzünü buruşturdu ve giydiği beyaz yünlü cüppenin üzerinden bir kan lekesinin aktığını gördü. Bir saniye önce çıplak değil miydi? Horus bunu aklından çıkardı ve güldü. ‘Cehennem olmayabilir ama burası yeterince cennetmiş gibi geliyor.’ Boğazı kurumuştu ve yeni sandaletlerini giydiği ayaklarında çimlerin yumuşaklığını hissederek nehre doğru yola çıktı. Düşündüğünden daha uzaktaydı, yolculuk beklediğinden daha uzun sürüyordu ama umrunda değildi. Manzaranın güzelliği tadına varmaya değerdi ve aklının derinliklerinde bir şeyler ısrarla dırdır etse de o bunu görmezden geldi ve yoluna devam etti. Dağlar yıldızlara ulaşıyor gibiydi; zirveleri bulutların arasında kayboluyordu ve o onlara bakarken havaya zararlı dumanlar püskürtüyordu. Horus gözlerini kırpıştırdı; karanlık, dumanla çevrelenmiş demir ve çimento zirvelerinin ardıl görüntüsü, ruh hali penceresine düşen sert müdahalenin eklenmiş bir çerçevesi gibi retinalarını yaktı. Bunu çevresinin yeniliği olarak görmezden geldi ve uzun otların olduğu sallanan düzlüklere doğru ilerledi, ayaklarının altında sayısız yüzyıllardır süren endüstrinin kemiklerinin ve atıklarının çıtırdadığını hissetti. Horus boğazında kül hissetti, şimdi her zamankinden daha çok içkiye ihtiyacı vardı, kimyasal koku her adımda daha da kötüleşiyordu. Benzen, klor, hidroklorik asit ve çok miktarda karbon monoksitin (kendisi dışında herkes için ölümcül toksinler gibi görünüyordu) tadına baktı ve bunları nasıl bildiğini kısaca merak etti. Nehir hemen ilerideydi ve sığ sulardan sıçradı, aşağı uzanıp avucuna bir avuç dolusu su alırken dondurucu soğuğun tadını çıkardı. Buzlu su derisini yaktı, erimiş cüruf parmaklarının arasından yakıcı ipler halinde damlıyordu ve o da ellerini artık is lekeli ve yırtık olan cüppesine silerek nehre geri sıçramasına izin verdi. Yukarıya baktı ve ışıltılı kuvars dağlarının devasa pirinç ve demir kulelere dönüştüğünü, koca bir orduyu yutup kusabilecek devasa ağızlar gibi geçitlerle gökyüzünü yaraladığını gördü. Kulelerden zehirli pislik akıntıları dökülerek nehri zehirledi, etrafındaki manzara bir anda kuruyup yok oldu. Kafası karışan Horus, etrafını saran yemyeşil doğaya tutunmak ve karanlık, harabe ve umutsuzlukla dolu bu kasvetli diyarın görüntüsünü geri tutmak için mücadele ederek nehirden tökezledi. Karanlık dağdan döndü: en koyu kırmızı ve kararmış demirden uçurum, tepesi yukarıdaki yüksek bulutların arasında gizlenmiş ve tabanı kayalar ve kafataslarıyla çevrelenmişti. Çimlerin yumuşaklığını bekleyerek dizlerinin üzerine çöktü, ancak büyük fırtınalarda yükselen toz girdapları gibi kırık, sert bir kül ve demir tablasının üzerine ağır bir şekilde indi. 'Burada neler oluyor?' diye bağırdı Horus, sırt üstü yuvarlanarak çirkin koyu sarı ve mor şeritlerle kaplı kirli gökyüzüne doğru çığlık attı. Kendini topladı ve koştu; sanki hayatı buna bağlıymış gibi koştu. Bir kalp atımı kadar kısa bir sürede acı verici bir güzellikten bir kabusa dönüşen bir manzara karşısında koştu; duyuları onu bir saniyeden diğerine aldatıyordu. Horus ormana koştu. Ağaçların siyah gövdeleri onun öfkeli hücumu karşısında çatırdadı; kamçılayan dalların görüntüleri, çelik ve camdan yüksek kuleler, güçlü katedrallerin büyük kalıntıları ve gözlerinin önünde dans eden çağların ağırlığı altında ufalanmaya bırakılan çürümüş saraylar. Hayvani ulumalar manzara boyunca yankılandı ve Horus, ses kafasındaki sisi delerken çılgın mücadelesinde durakladı, zihninin bir köşesindeki ısrarcı dırdır hissi bunun önemli olduğunu fark etti. Kederli ulumalar tüm ülkede yankılandı, koro halinde ona ulaşan sesler vardı ve Horus bunların kurt ulumaları olduğunu anladı. Sesi duyunca gülümsedi, dizlerinin üstüne çöktü ve ateşli bir ağrı kolundan göğsüne saplanırken omzunu tuttu. Acıyla birlikte netlik geldi ve o ona tutunarak anıların irade gücüyle gelmeye zorladı. Uluyan kurt sesleri yeniden geldi ve göklere bağırdı. 'Bana ne oluyor?' Etrafındaki ağaçlar hareketle patladı ve çalıların arasından fırlayan yüz güçlü kurt sürüsü, dişleri açık ve gözleri açık bir şekilde onu çevreledi. Açıkta kalan dişlerin etrafında köpükler toplanmıştı ve her kurdun kürkünde siyah, çift başlı kartalınki gibi tuhaf bir işaret vardı. Horus omzunu tuttu; kolu sanki artık onun bir parçası değilmiş gibi uyuşmuş ve ölmüştü. En yakınındaki kurt, “Sen kimsin?” diye sordu. Horus, görüntüsü statik gibi sönerken hızla gözlerini kırpıştırdı ve zırhın kıvrımlarını ve ona dik dik bakan tek bir dev gözü gördü. 'Ben Horus'um' dedi. "Sen kimsin?" diye tekrarladı kurt. "Ben Horus'um!" diye bağırdı. 'Benden daha ne istiyorsun?' Sürü onun etrafında dönmeye başladığında kurt, "Fazla zamanım yok kardeşim" dedi. 'O senin için gelmeden önce bunu hatırlamalısın. Sen kimsin?' 'Ben Horus'um ve eğer ölürsem beni rahat bırakın!' diye bağırdı, ayağa kalkıp ormanın derinliklerine doğru koşarak. Kurtlar onu takip ediyor, onun yanında yürüyor ve alacakaranlıkta rastgele yalpalarken onun sabit hızına ayak uyduruyorlardı. Horus tüm yön ve zaman duygusunu kaybedene kadar kurtlar aynı soruyu tekrar tekrar uludular. Horus, sonunda manzaraya oyulmuş ve karanlık, durgun suyla dolu geniş, yüksek uçurumlu bir kraterin üzerindeki ağaçlık bölgeden çıkana kadar körü körüne koştu. Yukarıdaki gökyüzü siyah ve yıldızsızdı; saf beyaz bir ay gökteki bir elmas gibi parlıyordu. Gözlerini kırpıştırdı ve parlaklığını engellemek için elini kaldırdı; kraterin kara sularına baktı, buzlu derinliklerinde anlatılamaz bir dehşetin gizlendiğinden emindi. Horus arkasına baktı ve kurtların onu ağaçlardan takip ettiğini gördü ve kurtların ulumaları onu kraterin kenarına kadar takip ederken koşmaya devam etti. Aşağıda, su siyah bir ayna gibi hareketsiz ve dümdüz uzanıyordu ve ayın görüntüsü görüşünü dolduruyordu. Kurtlar yeniden uludu ve Horus, suyun derin derinliklerinin ona kaçınılmaz bir çekicilikle seslendiğini hissetti. Ayı gördü ve kendini boşluğa fırlatmadan önce kurt topluluğunun uluyan son soruyu seslendirdiğini duydu. Havaya düştü, görüşü bozuldu ve hafızası dönüyordu. Ay, kurtlar, Lupercal. Luna… Kurtlar… Her şey yerli yerine oturdu ve bağırdı: 'Ben Ay Kurtlarından Horus'um, Savaş Ustası ve İmparator'un naibiyim ve hayattayım!' Horus suya çarptı ve su siyah cam parçaları gibi patladı. TİTREŞEN IŞIK odayı soğuk bir ışıltıyla dolduruyordu, çatlak taş duvarlar sürünen buz ağlarıyla kaplıydı ve tarikatçıların nefesi havada tüy gibi tütüyordu. Akshub, sönmemiş kireçle kaldırım taşlarının üzerine çevresi boyunca sekiz keskin nokta bulunan bir daire çizmişti. Davini rahibesinin yardımcılarından birinin parçalanmış cesedi, ortasında kartal şeklinde yatıyordu. Erebus, rahibenin loca kölelerinin çemberin etrafına yayılmasını dikkatle izledi ve ritüelin her aşamasının titizlikle yerine getirilmesini sağladı. Savaş Ustası'nı bu noktaya getirmek için bu kadar çok çaba harcadıktan sonra şimdi başarısız olmak felaket olurdu; ancak Erebus, Savaş Ustası'nın çöküşündeki rolünün binlerce yıl önce harekete geçen milyonlarca olaydan yalnızca biri olduğunu biliyordu. Zamandaki bu dayanak noktası, kimsenin adını duymadığı bu durgun dünyaya yol açan milyarlarca ilgisiz durum zincirinin doruk noktasıydı. Erebus her şeyin değişmek üzere olduğunu biliyordu. Davin yakında bir efsaneye dönüşecekti. Delphos'un kalbindeki gizli oda, Kelime Taşıyıcılarının onlara verebileceği bilgiyi -İmparator tarafından onlara yasaklanmış olan bilgiyi- memnuniyetle karşılayan hoşnutsuz Mechanicum ustalarından alınan güçlü büyü ve gelişmiş teknolojiyle meraklı gözlerden gizlenmişti. Akshub diz çöktü ve ölen rahibin kalbini kesti; loca rahibesi hâlâ sıcak olan organı eski sahibinin göğsünden ustalıkla çıkardı. Hayatta kalan yardımcısı Tsepha'ya vermeden önce bir ısırık aldı. Kalbi dairenin etrafından geçirdiler, tarikatçıların her biri zengin kırmızı etten birer ısırık aldı. Erebus kendisine verilen kalbin korkunç kalıntılarını aldı. Çenesinden aşağı doğru akan kanı hissederek ve hain bıçağın onun hayatını sona erdirdiği sırada ihanete uğrayan yardımcının son anılarını tadayarak sonuncusunu da yuttu. Bu ihanet Kader Mimarı'na, bu kanlı ziyafet Kan Tanrısı'na teklif edilmişti ve lanetli rahip yardımcısının hastalıklı bir domuzla olan hoş olmayan çifti, Karanlık Prens ve Çürüme Lordu'nun gücünü çağırmıştı. Cesedin altında biriken kan, zeminde açılan kanallara sızıyor, ardından dairenin ortasındaki bir çukura akıyordu. Erebus her zaman kan olduğunu, kanın hayatla zengin olduğunu ve tanrıların gücüyle dalgalandığını biliyordu. Bu güçten yararlanmanın, onların kutsamasını taşıyan hayati maddeden daha iyi bir yolu var mıydı? “Bitti mi?” diye sordu Erebus. Akshub, cesedin kalbini kesen uzun bıçağı kaldırarak başını salladı. 'Öyle. Ötede Yaşayanların gücü bizimle ama hızlı olmamız gerekiyor.' Elini kılıcının üzerine koyarak, “Neden acele etmemiz gerekiyor Akshub?” diye sordu. ‘Bu doğru yapılmalı, yoksa hepimizin hayatı kaybedilecek.’ "Bunu biliyorum" dedi rahibe. ‘Yakınlarda başka bir varlık daha var; dünyalar arasında dolaşan ve oğlunu babasına geri vermeye çalışan tek gözlü bir hayalet.’ "Magnus, seni yaşlı yılan," diye kıkırdadı Erebus, odanın çatısına bakarak. 'Bizi durduramayacaksınız. Sen çok uzaktasın ve Horus da çok uzağa gitti. Bunu hallettim.” Akshub, “Kiminle konuşuyorsun?” diye sordu. 'Tek gözlü hayalet. Yakınlarda başka bir varlığın daha olduğunu söylemiştin.” 'Yakınlarda, evet' dedi Akshub, 'ama burada değil.' Yaşlı rahibenin şifreli cevaplarından bıkan Erebus sertçe sordu: "Peki o nerede?" Akshub uzanıp kılıcının düz tarafıyla kafasına vurdu. ‘Oğluyla konuşuyor ama henüz ona tam olarak ulaşamıyor. Hayaletin tapınağın etrafında dolaştığını, tüm gücünü dışarıda tutarak büyüyü bozmaya çalıştığını hissedebiliyorum.' “Ne?” diye bağırdı Erebus. 'Başarılı olamayacak' dedi Akshub, elinde bıçağı uzatarak ona doğru yürürken. 'Binlerce yıl ötedeki diyarda ruh yürüyüşü yaptık ve onun bilgisi bizimkinin yanında önemsiz bir şey.' ‘Senin iyiliğin için öyle olsa iyi olur Akshub.’ Gülümsedi ve bıçağı uzattı. “Tehditlerinin burada hiçbir anlamı yok, savaşçı. Bir kelimeyle damarlarınızdaki kanı kaynatabilir, bir düşünceyle vücudunuzun içini dışına çıkarabilirim. Ruhunu öte dünyaya göndermem için bana ihtiyacın var ama eğer ölürsem nasıl geri döneceksin? Ruhun sonsuza dek boşlukta başıboş kalacak ve böyle bir kaderden korkmayacak kadar öfke dolu değilsin.' Erebus onun sesindeki ani otoriteden hoşlanmadı ama onun haklı olduğunu biliyordu ve amacına ulaştığında onu öldürmeye karar verdi. Öfkesini bastırdı ve 'O halde başlayalım' dedi. "Pekâlâ," diye başını salladı rahibe, Tsepha öne çıkıp Erebus'un yüzünü kristal antimonla yağladığında. 'Bu peçe için mi?' “Evet” dedi Akshub. ‘Bu onun duyularını karıştıracak ve senin benzerini göremeyecek. Kendisine tanıdık ve sevilen bir yüz görecek.' Erebus bu düşüncenin lezzetli ironisi karşısında gülümsedi ve Tsepha göz kapaklarına ve yanaklarına acı veren gümüş-beyaz tozu sürerken gözlerini kapattı. Akshub, "Boşluğa geçişinizi sağlayacak büyü son bir şeye ihtiyaç duyuyor" dedi. “Son olarak ne oldu?” diye sordu Erebus aniden şüphelenerek. Akshub bıçağını onun boğazına saplayarak, “Senin ölümün,” dedi. HORUS, üstünde mavi gökyüzünü görünce gülümseyerek gözlerini açtı. Pembe ve turuncu tonlarındaki bulutlar, huzurlu ve rahatlatıcı bir şekilde görüşünün üzerinde yavaşça süzülüyordu. Birkaç dakika onları izledi ve sonra doğruldu, kendini doğrulturken avuçlarının altında ıslak çiği hissetti. Buz beyazı plakasının tamamen zırhlı olduğunu gördü ve çevresini incelerken elini yüzüne kaldırdı, çimenlerin üzerindeki tatlı kokuyu ve havanın kristal tazeliğini kokladı. Önünde eşsiz güzellikte bir manzara uzanıyordu; çam ve köknar şallarıyla örtülü, karla kaplı yüksek dağlar, göz alabildiğine uzanan muhteşem zümrüt yeşili ormanlar ve köpüren, buzlu sulardan oluşan geniş bir nehir. Ovada yüzlerce tüylü kürklü otçul otluyordu ve geniş kanatlı kuşlar tepemizde gürültüyle daireler çiziyordu. Horus, dağların eteklerindeki alçak yamaçlarda oturuyordu; güneş yüzünü ısıtıyordu ve altındaki çimenler olağanüstü derecede yumuşaktı. "Bu işin canı cehenneme," dedi ayağa kalkarken. 'Ölmediğimi biliyorum, peki neler oluyor?' Bir kez daha kimse ona cevap vermedi ama bu sefer bir cevap bekliyordu. Dünya hâlâ tatlı ve hoş kokulu kokuyordu ama kimliğinin anısıyla birlikte onun yalan olduğu bilgisi de geldi. Bunların hiçbiri gerçek değildi; ne dağlar, ne nehir, ne de manzarayı kaplayan ormanlar, yine de garip bir şekilde tanıdık bir şeyler vardı. Bu yanılsamanın arkasında yatan karanlık, demir zemini hatırladı ve eğer isterse, önüne serilen dünyanın güzelliğinin ardındaki o kabus gibi görüntünün imasını görebildiğini fark etti. Horus, sanki bir ömür önce buranın cennetle cehennem arasında bir cehennem olabileceğini düşündüğünü hatırladı ama şimdi bu fikre gülüyordu. Evrenin maddeden ibaret olduğu, madde olmayanın ise hiç olduğu ilkesini uzun zaman önce kabul etmişti. Evren her şeydi ve bu nedenle onun ötesinde hiçbir şey var olamazdı. Horus'un, bazı kadim ilahiyatçıların warp'ın aslında cehennem olduğunu neden iddia ettiğini anlayacak zekası vardı. Mantığını anlıyordu ama Semavi'nin metafizik bir boyut olmadığını biliyordu; bu sadece rastgele enerji girdaplarının ve tuhaf kötü niyetli ksenos yaratık türlerinin yuva yaptığı maddi dünyanın bir yankısıydı. Bu aksiyom ne kadar hoş olsa da hâlâ nerede olduğu sorusuna cevap vermiyordu. Bu yere nasıl gelmişti? Son anısı, eczacıda Petronella Vivar'la konuşması, ona hayatını, umutlarını, hayal kırıklıklarını ve galaksiyle ilgili korkularını anlatmasıydı; bu kışkırtıcı şeyleri ona veda olarak söylediğinin bilincindeydi. Bunu değiştiremezdi ama şu anda başına gelenlerin temeline inebilirdi. Onu yaralayan şeyin sebep olduğu ateşli bir rüya mıydı bu? Temba'nın kılıcı zehirlenmiş miydi? Bu düşünceyi hemen aklından çıkardı; hiçbir zehir onu yere seremezdi. Çevresine baktığında karanlık ormanlarda onu kovalayan kurtlara dair hiçbir iz göremedi ama aniden sürü liderinin yüzünün arkasında hayalet gibi görünen tanıdık bir şekli hatırladı. Kısa bir an için Magnus'a benzemişti ama Nikaea Konseyi'nden sonra Prospero'nun yaralarını yalamasına geri dönmüştü değil mi? Davin'in ayında Horus'un başına bir şey gelmişti ama ne olduğu hakkında hiçbir fikri yoktu. Omzu ağrıyordu ve kası gevşetmek için zırhının içinde döndürdü ama bu hareket onu daha da kötüleştirmekten başka işe yaramadı. Horus bir kez daha nehre doğru yola çıktı; hayali bir diyarda yürüdüğünü bilmesine rağmen hala susuzdu. Daha sonra yavaşça nehre doğru eğim yapmaya başlayan yokuşu tırmanan Horus, aniden yukarı çekildi ve şaşırtıcı bir şey gördü: Zırhlı bir Astartes savaşçısı yüzüstü suda yüzüyordu. Nehir kıyısının sığlıklarına sıkışan ceset, suyun kabarmasıyla birlikte yükselip alçaldı ve Horus hızla ona doğru ilerledi. Nehre sıçradı ve figürün omuz koruyucularının kenarlarını kavrayarak cesedi şiddetli bir sıçrayışla ters çevirdi. Horus, adamın hayatta olduğunu ve tanıdığı biri olduğunu görünce nefesi kesildi. Loken'in onu tanımladığı gibi güzel bir adamdı; onu tanıyan herkesin hayran olduğu güzel bir adamdı. Büyük Haçlı Seferi'nin en asil kahramanı, onun lakaplarından bir diğeriydi. Hastur Sejanus. LOKEN, kardeşlerinin yaptıklarına kızarak ve kendine kızarak tapınaktan uzaklaştı: Erebus'un Savaş Ustası'nı basit bir şekilde öldürmenin ötesinde planları olabileceğini bilmeliydi. Damarları şiddet uygulama ihtiyacıyla dalgalanıyordu ama Erebus burada değildi ve kimse Loken'e nerede olduğunu söyleyemezdi. Torgaddon ve Vipus onun yanında yürüyorlardı ve Loken, öfkesine rağmen arkadaşlarının Delphos'un büyük kapısının önünde olup bitenler karşısında şaşkınlığını hissedebiliyordu. Tören basamaklarının tepesine ulaştıklarında Vipus, “Taht, burada neler oluyor?” diye sordu. 'Garvi, neler oluyor? Birinci kaptan ve Küçük Horus artık düşmanımız mı?' Loken başını salladı. ‘Hayır Nero, onlar bizim kardeşlerimiz, sadece kullanılıyorlar. Hepimizin öyle olduğunu düşünüyorum." "Erebus'la mı?" diye sordu Torgaddon. “Erebus mu?” dedi Vipus. 'Onun bununla ne ilgisi var?' Torgaddon, "Garviel, Savaş Ustası'nın başına gelenlerin arkasında Erebus'un olduğunu düşünüyor" dedi. Loken ona bıkkın bir bakış attı. "Şaka mı yapıyorsun?" "Bu sefer değil Nero" dedi Torgaddon. "Tarik," diye çıkıştı Loken. 'Sesini alçak tut, yoksa herkes duyacak.' “Peki ya yaparlarsa Garvi?” diye tısladı Torgaddon. ‘Bu işin arkasında Erebus varsa o zaman herkesin bunu bilmesi gerekiyor: Onu ifşa etmeliyiz.’ "Ve biz de yapacağız," diye söz verdi Loken, daha yeni uçtukları vadinin ağzında araç farlarının iğne ucu işaretlerini izlerken. “Peki ne yapacağız?” diye sordu Vipus. Loken asıl sorunun bu olduğunu fark etti. Harekete geçmeden önce daha fazla bilgiye ihtiyaçları vardı ve buna şimdi de ihtiyaçları vardı. Daha net düşünebilmek için sakin olmaya çalıştı. Loken cevaplar istiyordu ama önce hangi soruları sorması gerektiğini bilmesi gerekiyordu ve her zaman kafa karışıklığını ortadan kaldırıp onu doğru yöne yönlendirebilen bir adam vardı. Loken merdivenlerden inip Thunderhawk'a doğru ilerledi. Torgaddon, Vipus ve Locasta savaşçıları onu takip etti. Basamakların sonuna ulaştığında onlara döndü ve şöyle dedi: 'İkinizin burada kalmasına ihtiyacım var. Tapınağa göz kulak olun ve kötü bir şeyin olmayacağından emin olun.' "Kötüyü" tanımlayın, dedi Vipus. "Emin değilim" dedi Loken. 'Sadece... kötü, biliyor musun? Erebus'u bir an olsun görürsen benimle iletişime geç,' “Nereye gidiyorsun?” diye sordu Torgaddon. ‘İntikamcı Ruh’a geri dönüyorum.’ 'Ne için?' "Bazı cevaplar almak için" dedi Loken. “HASTUR!” diye bağırdı HORUS, yere düşen arkadaşını sudan kaldırmak için uzandı. Sejanus'un kolları gevşekti ama Horus boğazındaki nabzından ve yanaklarının renginden onun yaşadığını anlıyordu. Horus, Sejanus'u sudan sürükledi; onun varlığının tuhaf diyarın bir başka yanılsaması mı olduğunu, yoksa eski dostunun aslında onun için bir tehdit mi olduğunu merak ediyordu. Sejanus'un göğsü bir ciğer dolusu su çıkarırken sarsılarak yükseldi ve Horus, bir Astartes savaşçısının gelişmiş fiziğinin onun boğulmasını neredeyse imkansız hale getirdiğini bilerek onu yana doğru yuvarladı. “Hastur, gerçekten sen misin?” diye sordu Horus, bu yerde böyle bir sorunun muhtemelen anlamsız olduğunu biliyordu ama sevgili Sejanus'u tekrar görmenin sevincini yaşadı. En gözde oğlunun Altmış Üç On Dokuz'daki sahte İmparator sarayının oniks zemininde kesilmesi sırasında hissettiği acıyı ve kanlı intikam talep eden Kton savaşçılığını hatırladı. Sejanus son kez su çekti ve dirseğinin üzerinde doğrularak ciğerlerine temiz havayı çekti. Eli sanki bir şey arıyormuş gibi boğazına yapıştı ve o şeyin orada olmadığını görünce rahatlamış görünüyordu. "Oğlum" dedi Horus, Sejanus ona doğru dönerken. Tam olarak Horus'un onu hatırladığı gibiydi; her detayı mükemmeldi: Asil yüzü, geniş gözleri ve Savaş Ustası'nın aynası olabilecek sağlam, düz burnu. Sejanus'un kendisi için bir tehdit olabileceğine dair tüm düşünceler, gözlerindeki gümüşi parıltıyı gördüğünde ve onun kesinlikle Hastur Sejanus olduğunu anladığında silinip gitti. Böyle bir şeyin nasıl mümkün olabileceği onu aşıyordu ama elinden alınabileceği korkusuyla bu mucizeyi sorgulamadı. "Komutanım" dedi Sejanus, Horus'u kucaklamak için ayağa kalkarken. Horus, "Lanet olsun oğlum, seni görmek çok güzel" dedi. ‘Seni kaybettiğimde bir parçam öldü.’ Birbirlerini ezici kucaklaşmadan kurtardıklarında Sejanus, "Biliyorum efendim," diye yanıtladı. 'Üzüntünüzü hissettim.' Horus, en mükemmel savaşçısına hayran olmak için bir adım geri çekilerek, "Ağrılı gözlere hitap ediyorsun, oğlum" dedi. 'Seni görmek yüreğimi sevindiriyor ama bu nasıl olabilir? Öldüğünü gördüm.” “Evet,” diye onayladı Sejanus. 'Öyle yaptın ama gerçekte ölümüm bir lütuftu.' 'Bir lütuf mu? Nasıl?' 'Gözlerimi evrenin gerçeğine açtı ve beni yaşayan bilginin prangalarından kurtardı. Ölüm artık keşfedilmemiş bir ülke değil lordum, bu gezginin geri döndüğü yer burası.' 'Böyle bir şey nasıl mümkün olabilir?' "Beni sana geri gönderdiler" dedi Sejanus. 'Ruhum boşlukta kaybolmuştu, yalnızdı ve ölüyordu, ama sana yardım etmek için geri döndüm.' Sejanus'u görünce Horus'un içinde çelişkili duygular kabardı. Onun ruhlardan ve boşluklardan bahsettiğini duymak bir uyarı niteliğindeydi ama onu bir kez daha canlı görmek, gerçek olmasa bile, değer verilecek bir şeydi. 'Bana yardım etmek için burada olduğunu mu söylüyorsun? O zaman burayı anlamama yardım et. Neredeyiz?' "Fazla zamanımız yok" dedi Sejanus, yokuşu tırmanıp ovalara ve ormanlara bakan tepeye doğru uzun uzun baktı. 'Yakında burada olacak.' Horus, “Bunu yakın zamanda ilk kez duymuyorum” dedi. “Bunu başka nereden duydun?” diye sordu Sejanus, ciddi bir ifadeyle ona doğru dönerek. Horus sorunun ciddiyetine şaşırdı. Horus, "Bunu bana bir kurt söyledi" dedi. 'Biliyorum, biliyorum, kulağa çok saçma geliyor ama yemin ederim gerçekten beni konuşturdu.' "Size inanıyorum efendim" dedi Sejanus. ‘Bu yüzden devam etmemiz gerekiyor.’ Horus, Sejanus'ta daha önce hiç bilmediği bir özellik olan kaçamaklığı hissetti ve şöyle dedi: 'Sorumu görmezden geliyorsun Hastur, şimdi bana nerede olduğumuzu söyle.' Sejanus, "Vaktimiz yok lordum" diye ısrar etti. "Sejanus," dedi Horus, sesi Savaş Ustası'nınkine benziyordu. 'Bana bilmek istediğim şeyi söyle.' 'Çok iyi' dedi Sejanus, 'ama çabuk ol, çünkü bedenin Davin'deki Delphos'un duvarları arasında ölümün eşiğinde yatıyor.' 'Delphos mu? Adını hiç duymadım ve bu Davin'e benzemiyor.' Sejanus, "Delphos, Yılan Locası için kutsal bir yerdir" dedi. 'İyileşme yeri. Dünyanın eski dillerinde adı, insanın iyileşip yenilenebileceği “dünyanın rahmi” anlamına gelir. Vücudunuz Axis Mundi odasında yatıyor ama ruhunuz artık etinize bağlı değil.' “Yani gerçekten burada değil miyiz?” diye sordu Horus. 'Bu dünya gerçek değil mi?' "Hayır." "O halde bu warp," dedi Horus, sonunda şüphelenmeye başladığı şeyi kabul ederek. 'Evet. Bunların hiçbiri gerçek değil' dedi Sejanus, elini manzaranın etrafında sallayarak. 'Bütün bunlar, warp'ın biçimsiz enerjisine şekil veren iradenizin ve hafızanızın yalnızca parçalarıdır.' Horus aniden bu toprakları daha önce nerede gördüğünü hatırladı ve neredeyse on yıl önce ölü bir dünyanın on kilometre altında buldukları Terra'nın harika jeofizik kabartma haritasını hatırladı. Burası onların zamanının Terra'sı değildi; yeşil tarlaları, berrak denizleri ve temiz havasıyla çok eski bir çağdan kalma bir yerdi. Gökyüzüne baktı, sanki bir karınca kolonisini inceleyen öğrenciler gibi yukarıdan kendisine bakan meraklı yüzler görmeyi bekliyordu ama gökyüzü doğal olmayan bir hızla kararmasına rağmen boştu. Etrafındaki dünya gözlerinin önünde bir zamanlar var olan Dünya'dan Terra'nın çorak çorak topraklarına dönüşüyordu. Sejanus onun bakışlarını takip etti ve "Başlıyor" dedi. “Nedir?” diye sordu Horus. 'Zihniniz ve bedeniniz ölüyor ve bu dünya Kaos'a doğru çökmeye başlıyor. Bu yüzden beni, bedeninize dönmenizi sağlayacak gerçeğe yönlendirmem için geri gönderdiler.' Sejanus konuşurken bile gökyüzü dalgalanmaya başladı ve bulutların arkasında kaynayan Immaterium'un çalkantılı denizinin izlerini görebiliyordu. Horus, "Sürekli "onlar" deyip duruyorsun," dedi. ‘Onlar kim ve neden benimle ilgileniyorlar?' Sejanus, gökyüzünün çözülmesine temkinli bir bakış atarak, "Büyük zekalar warp'ta yaşar" diye açıkladı. ‘Onlar bizim gibi iletişim kurmuyorlar ve size ulaşabilmelerinin tek yolu bu.’ Horus, "Bundan hoşlanmadım Hastur," diye uyardı. ‘Burada kötülük yok. Güç ve potansiyel var evet ama kötülük yok, sadece var olma arzusu var. Galaksimizdeki olaylar bu diyarı yok ediyor ve bu güçler, maddi dünyayla ilişkilerinde elçileri olmanız için sizi seçtiler.' 'Peki ya onların elçisi olmak istemezsem?' "O zaman öleceksin" dedi Sejanus. ‘Artık sadece onlar hayatınızı kurtarabilecek kadar güçlüler.’ 'Eğer bu kadar güçlülerse bana neden ihtiyaçları var?' Sejanus, "Güçlüler ama maddi evrende var olamazlar ve elçiler aracılığıyla çalışmaları gerekiyor" diye yanıtladı. 'Sen güçlü ve hırslı bir adamsın ve onlar galakside yapılması gerekeni yapacak kadar güçlü veya layık başka bir varlığın olmadığını biliyorlar.' Horus bu şekilde tanımlanmaktan memnun olmasına rağmen duyduklarından hoşlanmamıştı. Sejanus'ta hiçbir hile sezmedi, ancak kafasındaki uyarı sesi ona önünde duran gümüş gözlü savaşçının gerçekten Sejanus olamayacağını hatırlattı. "Maddi evrenle hiç ilgilenmiyorlar, bu onlar için lanetli bir şey, sadece kendi bölgelerini yok olmaktan korumak istiyorlar," diye devam etti Sejanus, yanılsamanın ötesindeki dünyanın kimyasal kokusu geri döndüğünde ve pis kokulu bir rüzgar yükseldiğinde. 'Yardımınızın karşılığında, size güçlerinin bir ölçüsünü ve tüm tutkularınızı gerçekleştirmenin yollarını verebilirler.' Horus, gerçekliğin atkı ve çözgüleri ayaklarının altında bükülmeye başladıkça, pirinçten yapılmış gizlenmiş dünyanın daha da önemli hale geldiğini gördü. Karanlık ışık çatlakları yarılan toprakta parıldadı ve Horus yaklaşan kurtların uluyan sesini duyabiliyordu. Kurt sürüsü dağılmakta olan bir ağaç korusunun arasından atlarken, "Hareket etmeliyiz!" diye bağırdı Sejanus. Horus'a sanki ulumaları umutsuzca onun adını çağırıyormuş gibi geldi. Sejanus nehre doğru koştu ve kaynayan sudan parıldayan düz, dikdörtgen bir ışık yükseldi. Horus, onun ötesinden gelen fısıltıları ve tuhaf mırıltıları duydu ve bakışlarını bu tuhaf ışıkla kurtlar arasında değiştirirken karanlık bir önsezi duygusu onu ele geçirdi. Horus, gökyüzünden kalın asit yağmuru damlacıkları dökülürken, "Bundan emin değilim" dedi. “Haydi, geçit bizim tek çıkış yolumuz!” diye bağırdı Sejanus, ışığa doğru yönelerek. ‘Büyük bir adamın bir zamanlar söylediği gibi, “Yükselen deha alışılmış yolları küçümser; şimdiye kadar keşfedilmemiş bölgeleri arar.” Rüzgar uğultulu bir şekilde eserken Horus, “Benden alıntı mı yapıyorsun?” dedi. 'Neden? Sözleriniz yüzyıllarca alıntılanacak.' Horus, alıntı yapılabilir olma fikrinden hoşlanarak gülümsedi ve Sejanus'un peşinden yola çıktı. Horus rüzgârın ve kurtların ulumalarının arasından “Bu kapı nereye açılıyor?” diye bağırdı. "Gerçeğe doğru" diye yanıtladı Sejanus. Güneş nihayet batarken KRATER dolmaya başladı ve her türden yüzlerce araç sonunda İmparatorluk konuşlanma bölgesinden bu hac yerine olan yolculuğunu tamamladı. Davinliler bu konvoyların gelişini şaşkınlık ve kafa karışıklığıyla izlediler; her araç terk edilmiş ve yolcuları Delphos'a doğru yol alırken inanamamışlardı. Bir saat içinde binlerce insan toplandı ve her dakika daha fazlası geliyordu. Bu yeni gelenlerin çoğu, Davinliler aralarında dolaşmaya başlayıncaya kadar, yönsüz bir kitle halinde dolaştı, eşyaların yerleştirilebileceği bir yer bulmaya yardım etti ve şiddetli yağmur yağmaya başladığında barınak ayarladı. Farlar unutulmuş geçit boyunca ve vadi boyunca aşağıdaki ovalara kadar uzanıyordu. Davin'e gece yaklaşırken, Savaş Ustası'nı öven şarkılar havayı doldurdu ve binlerce mumun titrek parıltısı, altın tenli Delphos'u aydınlatan meşalelerin ışığına katıldı. ON DÖRT Unutulan Yaşayan mitoloji Primojenez Işık kapısından geçmek, bir odadan diğerine adım atmaya benziyordu. Bir zamanlar yok olmanın eşiğinde olan bir dünya olan Horus, şimdi kendisini yüksek kuleler ve muhteşem bir şekilde döşenmiş mermer binalarla çevrili devasa, dairesel bir meydanda, giderek artan bir insan kitlesinin ortasında dururken buldu. Binlerce insan meydanı doldurmuştu ve boyu en uzununun yarısı kadar olduğundan Horus, binlercesinin daha dokuz ana bulvardan girmek için beklediğini görebiliyordu. Tuhaf bir şekilde, bu insanlardan hiçbiri iki dev savaşçının aniden aralarına gelişini fark etmedi. Meydanın ortasında bir grup heykel duruyordu ve insanlık kitlesi etraflarında anlamsız bir alay halinde yürürken, binaların üzerine yerleştirilmiş aşınmış hoparlörlerden uğultulu ilahiler yükseliyordu. Her binadan çan sesleri geliyordu. Horus, kartal cepheli büyük binalara, altın kulelerine ve devasa vitraylı tespih pencerelerine bakarak, “Neredeyiz?” diye sordu. Her yapı, yüksekliğin üstünlüğü ve gösteriş için komşusuyla yarışıyordu ve Horus'un mimari orantı ve zarafet konusundaki gözü, bunları bağlılığın kaba ifadeleri olarak görüyordu. Sejanus, "Bu sarayın adını bilmiyorum" dedi. 'Sadece burada gördüklerimi biliyorum ama bunun bir tür tapınak dünyası olduğuna inanıyorum.' 'Tapınak dünyası mı? Neyin tapınağı?' "Ne değil" dedi Sejanus, meydanın ortasındaki heykelleri işaret ederek. 'DSÖ.' Horus kalabalık kitlelerin çevrelediği devasa heykellere daha yakından baktı. Heykellerin dış halkası beyaz mermerden oyulmuştu ve her bir ışıltılı savaşçı Astartes savaş plakasıyla donatılmıştı. Aynı şekilde değerli taşlarla parıldayan muhteşem bir altın zırhla donatılmış olan merkezi figürün etrafını sardılar. Bu figür yüksekte yanan bir meşale taşıyordu, ışığı etrafındaki her şeyi aydınlatıyordu. Sembolizm açıktı; bu merkezi figür insanlara ışığını getiriyordu ve savaşçıları onu korumak için oradaydı. Altın savaşçının bir tür kral ya da kahraman olduğu açıktı; yüz hatları asil ve asilzadeye benziyordu, ancak heykeltıraş bunları gülünç boyutlara kadar abartmıştı. Merkezi figürü çevreleyen heykellerin oranları da benzer şekilde groteskti. Horus, “Altın heykelin kim olması gerekiyor?” diye sordu. “Onu tanımadın mı?” diye sordu Sejanus. 'HAYIR. Yapmalı mıyım?' 'Daha yakından bakalım.' Horus, Sejanus'un kalabalığın arasına karışıp meydanın merkezine doğru ilerlemesini takip etti ve kalabalık, kaşlarını bile kaldırmadan önlerinde ayrıldı. ‘Bu insanlar bizi göremiyor mu?’ diye sordu. "Hayır" dedi Sejanus. ‘Ya da yapabilseler bizi bir anda unuturlar. Onların arasında hayalet gibi dolaşıyoruz ve buradaki hiç kimse bizi hatırlamayacak.' Horus, heykellerin etrafında kanlı ayaklarla dolaşan, yıpranmış bir kürek kemiği giymiş bir adamın önünde durdu. Saçları şekillendirilmişti ve sicim ile birbirine bağlanmış bir avuç oyulmuş kemiği tutuyordu. Bir gözünü kanlı bir bandaj kapatıyordu ve kürek kemiğine tutturulmuş uzun bir parşömen şeridi yere sarkıyordu. Adam çok geçmeden onun etrafından dolaştı ama Horus kolunu uzatıp ilerlemesini engelledi. Adam bir kez daha Horus'u geçmeye çalıştı ama yine engellendi. Adam başını kaldırmadan, "Lütfen efendim" dedi. 'Geçmem gerekiyor.' “Neden?” diye sordu Horus. 'Ne yapıyorsun?' Adam sanki kendisine ne sorulduğunu hatırlamaya çalışıyormuş gibi şaşkın görünüyordu. "Geçmem lazım" dedi tekrar. Adamın faydasız cevaplarından bıkan Horus, onun geçmesine izin vermek için kenara çekildi. Adam başını eğdi ve şöyle dedi: 'İmparator sizi kollasın efendim.' Horus bu sözler üzerine omurgasında yapışkan bir hissin gezindiğini hissetti. İçinde korkunç bir şüphe oluşmaya başlarken, direnmeyen kalabalığın arasından plazanın merkezine doğru ilerledi. Heykellerin dibindeki basamaklı bir kaidenin üzerinde duran Sejanus'a yetişti; orada devasa bir çift bronz kartal, yüksek bir kürsüye fon oluşturuyordu. Altın rengi bir cüppe ve ipek ve altından uzun bir gönye giyen son derece şişman bir memur, kalın, deri ciltli bir kitaptan yüksek sesle okuyor; sözleri, üzerinde süzülen kanatlı bebeklere benzeyen bir şey tarafından havada tutulan gümüş trompetler aracılığıyla kalabalığa taşınıyordu. Horus yaklaşırken memurun yalnızca belden yukarısının insan olduğunu gördü; karmaşık bir dizi piston ve pirinç çubuk onun alt yarısını oluşturuyordu ve onu artık tekerlekli bir taban üzerine monte edildiğini gördüğü kürsüyle birleştiriyordu. Horus onu görmezden geldi, heykellere baktı ve sonunda onların gerçekte ne olduğunu gördü. Her ne kadar onları Horus gibi tanıyan biri için yüzleri tanınmasa da kimlikleri açıktı. En yakındaki Sanguinius'tu; kanatları, meydanı çevreleyen her yapıyı süsleyen kartalların kanatlarına benziyordu. Meleklerin Efendisi'nin bir yanında Rogal Dorn vardı; açılmış kanatları başının ışıklarını açıkça gösteriyordu; diğer yanda ise yalnızca Leman Russ olabilecek biri vardı; saçları vahşi bir yeleye benzeyecek şekilde oyulmuştu ve devasa omuzlarına kurt postlarından yapılmış bir pelerin giyiyordu. Horus heykellerin etrafında dönerek diğer tanıdık görüntüleri gördü: Guilliman, Corax, Aslan, Ferrus Manus, Vulkan ve son olarak Jaghatai Khan. Artık merkezi figürün kimliğine dair hiçbir şüphe kalmamıştı ve Horus, İmparator'un oyulmuş yüzüne baktı. Hiç şüphe yok ki bu dünyanın sakinleri bunu muhteşem buluyordu, ancak Horus bunun kötü bir şey olduğunu biliyordu ve İmparator'un kişiliğinin katıksız dinamizmini ve gücünü muhteşem bir şekilde yakalayamıyordu. Heykellerin kaidesinin sağladığı ekstra yükseklik sayesinde Horus, yavaşça daireler çizen insan kalabalığına baktı ve burada ne yaptıklarını düşündüklerini merak etti. Hacılar, diye düşündü Horus, bu kelime aklına davetsizce sıçradı. Çevredeki binalarda gördüğü gösteriş ve kaba süslemelerle birlikte Horus, buranın sadece bir ibadet yeri olmadığını, çok daha fazlası olduğunu biliyordu. Sejanus, Corax'ın heykelinin dibinde ona katıldığında, "Burası bir ibadet yeri," dedi; serin mermer, suskun kardeşinin solgun tenini mükemmel bir şekilde yansıtıyordu. Sejanus başını salladı ve şöyle dedi: 'Bu, İmparator'un övgüsüne adanmış koca bir dünya.' 'Ama neden? İmparator tanrı değildir. İnsanlığı dinin prangalarından kurtarmak için yüzyıllar harcadı. Bu hiç mantıklı değil.' Sejanus, 'Zaman içinde durduğunuz yerden değil ama olaylar şu anki seyrinde devam ederse bu gerçekleşecek olan Imperium'dur' dedi. ‘İmparatorun öngörü yeteneği var ve bu geleceği gördü.’ 'Ne amaçla?' ‘Eski inançları yok etmek, böylece bir gün kendi tarikatı daha kolay bir şekilde hepsinin yerine geçebilecek.’ 'Hayır' dedi Horus, 'Buna inanmayacağım. Babam her zaman tanrısallık kavramını reddederdi. Bir keresinde antik Dünya'da öğretmen olan meşalelerin yanı sıra rahip olan söndürücülerin de olduğunu söylemişti. Bunu asla tasvip etmezdi.” 'Bu dünyanın tamamı onun tapınağı' dedi Sejanus, 've tek olanı da bu değil.' 'Bunun gibi başka dünyalar da var mı?' "Yüzlerce" diye başını salladı Sejanus, "hatta muhtemelen binlerce." Horus, "Fakat İmparator böyle bir davranıştan dolayı Lorgar'ı utandırdı" diye itiraz etti. ‘Söz Taşıyıcıları Lejyonu, İmparator için büyük anıtlar dikti ve tüm nüfusa inançsızlıkları nedeniyle zulmetti, ancak İmparator buna dayanamadı ve Lorgar’ın bu tür gösterilerle kendisini utandırdığını söyledi.’ 'O zamanlar ibadete hazır değildi: galaksinin kontrolüne sahip değildi. Bu yüzden sana ihtiyacı vardı.” Horus, Sejanus'tan uzaklaştı ve duyduğu sözleri çürütmek için çaresizce babasının altın yüzüne baktı. Başka zaman olsaydı böyle bir öneri yüzünden Sejanus'u yere sererdi ama deliller önündeydi. Sejanus'la yüzleşmek için döndü. ‘Bunlar benim kardeşlerimden bazıları ama diğerleri nerede? Neredeyim?' "Bilmiyorum" diye yanıtladı Sejanus. ‘Buraya birçok kez yürüdüm ama henüz senin benzerini hiç görmedim.’ "Ben onun seçilmiş naibiyim!" diye haykırdı Horus. 'Onun için binlerce savaş alanında savaştım. Savaşçılarımın kanı onun ellerinde ve sanki ben yokmuşum gibi beni görmezden mi geliyor?' "İmparator seni terk etti, Savaş Ustası," diye ısrar etti Sejanus. 'Yakında tanrılar arasındaki yerini kazanmak için halkına sırtını dönecek. Yalnızca kendisine, gücüne ve görkemine önem verir. Hepimiz aldatıldık. Onun büyük planında bizim yerimiz yok ve zamanı geldiğinde hepimizi reddedecek ve tanrılığa yükselecek. Biz onun adına savaş üstüne savaş verirken, o gizlice warp'ta gücünü inşa ediyordu.' Hacılar tanrılarının etrafında yavaş yavaş ilerlerken memurun (bir rahip olduğunu fark etti Horus) uğultulu ilahisi devam etti ve Sejanus'un sözleri kafatasına çarptı. "Bu doğru olamaz" diye fısıldadı Horus. 'İmparator büyüklüğünde bir varlık galaksiyi fethettikten sonra ne yapar? Ona tanrılıktan başka ne kalıyor? Geride bıraktıklarına ne faydası var?' “Hayır!” diye bağırdı Horus, kaideden inerek vızıldayan rahibi yere yıktı. Güçlendirilmiş vaiz melezi kürsüden parçalandı ve kan ve yağ havuzunun içinde çığlıklar atarak yatıyordu. Kalabalığın hiçbiri ona yardım etmeye istekli görünmese de çığlıkları, havada süzülen bebeklerin trompetleriyle meydanın her yerine yayıldı. Horus kör bir öfkeyle kalabalık meydana doğru yola çıktı ve Sejanus'u arkasında heykellerin kaidesinin üzerinde bıraktı. Kalabalık, gelişine olduğu kadar gidişine de tepkisiz bir tavırla, onun aceleyle koşmasından önce bir kez daha ayrıldı. Birkaç dakika içinde meydanın kenarına ulaştı ve en yakındaki ana bulvarlardan aşağıya doğru ilerledi. İnsanlar sokağı doldurdu ama o aralarından geçerken onu görmezden geldiler, her birinin yüzü kendinden geçmiş bir şekilde İmparator'un bir görüntüsüne döndü. Horus, Sejanus'un yanında olmayınca tamamen yalnız olduğunu fark etti. Uzaktaki bir kurdun ulumasını duydu; çığlığı bir kez daha sanki ona sesleniyormuş gibi geliyordu. Kalabalık bir caddenin ortasında durup yine kurdun ulumasını dinledi ama kurt geldiği gibi aniden sustu. O dinlerken kalabalıklar etrafından akıyordu ve Horus bir kez daha kimsenin ona en ufak bir ilgi göstermediğini gördü. Horus babasından ve kardeşlerinden ayrıldığından beri kendisini bu kadar yalnız hissetmemişti. Aniden, etrafındakilerin hayranlığıyla ne kadar başarılı olduğunu fark ettiğinde, kendi kibrinin ve gururunun boyutuyla yüzleşmenin acısını hissetti. Her yüzde, heykelleri çevreleyen kişilerde tanık olduğu aynı kör bağlılığı, baba dediği adama duyulan sevgi dolu saygıyı gördü. Bu insanlar özgürlüklerini kazandıran zaferlerin Horus'un kanıyla kazanıldığının farkında değiller miydi? Bu İmparatorun değil, Horus'un erkek kardeşi başrahiplerle çevrili heykeli olmalı! Horus en yakındaki adananı yakaladı ve şiddetli bir şekilde omuzlarından sarsarak bağırdı: 'O bir tanrı değil! O bir tanrı değil!' Hacının boynu duyulabilir bir çatırtıyla kırıldı ve Horus, adamın omuz kemiklerinin demir tutuşu altında parçalandığını hissetti. Dehşete düşmüş bir halde ölü adamı düşürdü ve kalabalık sokaklarında kendini kaybetmeye çalışırken rastgele sırayla tapınak dünyasının labirentinin derinliklerine doğru koştu. Her hararetli yön değişikliği onu tapınanların kalabalık caddelerine ve Tanrı-İmparatorun ihtişamına adanmış harikalara götürdü: her kaldırım taşında duaların yazılı olduğu caddeler, kilometrelerce yükseklikte altın kaplamalı kemiklerden oluşan kemik hazneleri ve üzerlerinde sayısız azizin tasvir edildiği mermer sütunlardan oluşan ormanlar. Rastgele demagoglar sokaklarda dolaşıyordu; biri fanatik bir şekilde dua kırbaçlarıyla etini incitiyordu, diğeri ise köşelerinden iki kare turuncu kumaşı kaldırıp bunları giymeyeceğini haykırıyordu. Horus bunların hiçbirine anlam veremiyordu. Devasa dua gemileri, devasa pirinç yelkenleri ve devasa pervaneli motorları olan canavarca şişirilmiş zeplinlerle, tapınak kentinin bu kısmı üzerinde sürükleniyordu. Kalın gümüş gövdelerinden uzun dua pankartları sarkıyordu ve abanoz kafataslarına benzeyen asılı hoparlörlerden ilahiler duyuluyordu. Horus, pirinç tüylü kanatları olan fildişi tenli melek sürülerinin karanlık kemerlerden uçarak binanın önünde toplanan kalabalığa doğru indiği büyük bir mozolenin yanından geçti. Ciddi melekler, hacıların coşkulu ruhlarını almak için ara sıra toplanan, feryat eden kitlelerin üzerinde uçtu ve türbenin korkunç kapılarından taşınırken her dua edeni hayranlık ve övgü çığlıkları takip etti. Horus, ölümün her pencerenin renkli camlarında saygıyla anıldığını, her kapıdaki oymalarda kutlandığını ve yırtıcı kuşlar gibi daireler çizerken kıkırdayan kanatlı çocukların borazanlarından yankılanan cenaze ağıtlarında saygı duyulduğunu gördü. Kemikten bayraklar dalgalanıyor ve bronz direkler üzerindeki tapınak tabutlarına yerleştirilmiş kafataslarının göz yuvalarında rüzgar ıslık çalıyordu. Hastalık bu dünyanın üzerinde bir kefen gibi asılıydı ve Horus, bu yeni dinin karanlık, gotik ciddiyetini, Büyük Haçlı Seferi'ni yıldızlara taşıyan hakikatin, aklın ve güvenin dinamik gücüyle uzlaştıramadı. Yüksek tapınaklar ve kasvetli türbeler bulanık bir şekilde yanından geçiyordu: kenobitler ve vaizler her sokak köşesinde hacılara kıyamet habercilerinin çanlarının sesine kadar nutuk çekiyorlardı. Horus baktığı her yerde, tanıdık yüzlerin (kardeşleri ve bizzat İmparator) freskleriyle, tablolarıyla ve kabartmalarıyla süslenmiş duvarlar görüyordu. Neden Horus'un temsili yoktu? Sanki hiç var olmamış gibiydi. Dizlerinin üzerine çöktü ve yumruklarını gökyüzüne kaldırdı. ‘Baba, beni neden terk ettin?’ İNTİKAMCI RUH Loken'a boş geldi ve bunun insanların yokluğundan daha fazlası olduğunu biliyordu. Savaş Ustası'nın uzun zamandır olduğu gibi kabul edilen sağlam ve güven verici varlığı, o olmadan, acı verici bir şekilde eksikti. Geminin koridorları daha boş ve içi boştu, sanki cephanesi çıkarılmış bir silahmış gibi; bir zamanlar güçlü ama şimdi sadece atıl metalden ibaretti. Geminin bazı kısımları hâlâ küçük gruplar halinde toplanmış ve mum gruplarının etrafında el ele tutuşmuş insanlarla dolu olmasına rağmen, Loken'in de benzer şekilde içi boşmuş gibi hissetmesine neden olan yerde bir boşluk vardı. Yanından geçtiği her grup onun etrafında toplanmıştı; Savaş Ustası'nın kaderini bilme çaresizliği içinde bir Astartes savaşçısına duyulan normal saygıyı unutmuşlardı. Ölmüş müydü? Hayatta mıydı? İmparator sevgili oğlunu kurtarmak için Terra'dan mı uzanmıştı? Loken, Arşiv Odası Üç'e doğru giderken, sorularına cevap vermeden, öfkeyle her grubu başından savdı. Sindermann'ın orada olacağını biliyordu - bugünlerde hep oradaydı - şeytanın eline geçmiş bir adam gibi kitaplarını araştırıyor ve inceliyordu. Loken'in yılan kulübesi hakkında cevaplara ihtiyacı vardı ve onlara şimdi ihtiyacı vardı. Zaman çok önemliydi ve anatham'ı Eczacı Vaddon'a teslim etmek için zaten tıbbi güvertede bir kez durmuştu. Loken, tahta tabutu aralarındaki çelik çalışma levhasının üzerine saygıyla yerleştirirken, "Çok dikkatli ol eczacı," diye uyardı. 'Bu anathame adı verilen bir kinebrach silahıdır. Duyarlı bir kseno metalinden dövülmüş ve tamamen öldürücüdür. Savaş Ustasının hastalığının kaynağının bu olduğuna inanıyorum. Ne olduğunu öğrenmek için yapmanız gerekeni yapın ama çabuk yapın.' Loken'in elinde gerçekten kullanabileceği bir şeyle döndüğünü gören Vaddon şaşkına dönmüştü. Anatham'ı altın çivili kulpundan kaldırdı ve bir spektrografik odaya yerleştirdi. "Hiçbir şey için söz veremem Kaptan Loken" dedi Vaddon, "ama size bir cevap bulmak için elimden gelen her şeyi yapacağım." 'Tek istediğim bu, ama ne kadar erken olursa o kadar iyi; ve kimseye bu silahın sende olduğunu söyleme.' Vaddon başını sallayıp işine döndü ve Loken'ı güçlü geminin arşivlerinde Kyril Sindermann'ı bulmaya bıraktı. Daha önce onu ele geçiren çaresizlik, artık bir amacı olduğu için ortadan kaybolmuştu. Aktif olarak Savaş Ustasını kurtarmaya çalışıyordu ve bu bilgi ona, onu hem bedeni hem de ruhu zarar görmeden geri getirmenin bir yolu olabileceğine dair yeni bir umut verdi. Her zamanki gibi arşivler sessizdi ama şimdi daha derin bir yalnızlık hissi vardı. Loken herhangi bir şey duymak için çabaladı ve sonunda kitap yığınlarının derinliklerinden bir tüy kalemin cızırtısını duydu. Kaynağa ulaşmadan önce sesin eski akıl hocası olduğunu bilerek hızla sese doğru ilerledi. Yalnızca Kyril Sindermann sayfayı bu kadar yoğun kalem darbeleriyle çizmişti. Tabii ki Loken, Sindermann'ı her zamanki masasında otururken buldu ve onu görünce Loken, son konuştuklarından beri buradan ayrılmadığına kesinlikle emin oldu. Masanın etrafına su şişeleri ve atılmış yiyecek paketleri dağılmıştı ve bitkin Sindermann'ın artık yanaklarında ve çenesinde ince beyaz saçlar vardı. “Garviel,” dedi Sindermann başını kaldırmadan. 'Geri döndün. Savaş Ustası öldü mü?' "Hayır" diye yanıtladı Loken. ‘En azından ben öyle düşünmüyorum. Henüz değil." Sindermann başını, gelişigüzel yığınlar halinde yere düşme tehlikesiyle karşı karşıya kalan kitaplarından kaldırdı. "Öyle düşünmüyor musun?" Loken, "Onu eczacıların masasında gördüğümden beri görmedim" diye itiraf etti. ‘O halde neden buradasın? Medeniyetin ilkeleri ve ahlakı dersi için kesinlikle olamaz. Neler oluyor?' "Bilmiyorum" diye itiraf etti Loken. 'Kötü bir şey sanırım. Senin... ezoterik şeyler hakkındaki bilgine ihtiyacım var, Kyril,' “Ezoterik şeyler mi?” diye tekrarladı Sindermann, tüy kalemini bırakarak. 'Şimdi ilgimi çekti.' ‘Lejyon’un sessiz düzeni Savaş Ustasını Davin’deki Yılan Locası Tapınağına götürdü. Onu Delphos adını verdikleri bir tapınağa yerleştirdiler ve "ölü şeylerin ebedi ruhlarının" onu iyileştireceğini söylediler.' “Serpent Lodge mu dedin?” diye sordu Sindermann, masasındaki darmadağın yığınlar arasından rastgele görünen kitapları toplayarak. ‘Yılanlar… işte bu ilginç.’ 'Nedir?' "Yılanlar," diye tekrarladı Sindermann. 'Zamanın başlangıcından bu yana, insanlığın tanrısallığa taptığı her kıtada, yılan bir tanrı olarak tanınmış ve kabul edilmiştir. Afrique adalarının dumanı tüten ormanlarından Alba'nın buzlu çöllerine kadar yılanlara eşit ölçüde tapınılır, korkulur ve hayranlık duyulur. Yılan mitolojisinin muhtemelen insanlığın bildiği en yaygın mitoloji olduğuna inanıyorum.' “O halde bu olay Davin'e nasıl ulaştı?” diye sordu Loken. Sindermann, "Anlamak zor değil" diye açıkladı. 'Görüyorsunuz, mitler başlangıçta sözlü veya yazılı biçimde ifade edilmiyordu çünkü dil, hikayelerde ifade edilen gerçeği aktarmada yetersiz görülüyordu. Mitler kelimelerle değil, hikaye anlatıcılarıyla hareket eder Garviel ve nerede insan bulursan bul, ne kadar ilkel ya da insanlığın beşiğinden ne kadar uzakta olursa olsun, her zaman hikaye anlatıcılarını bulursun. Bu mitlerin çoğu muhtemelen hipnotik veya halüsinasyon durumlarında canlandırıldı, ilahiler söylendi, dans edildi veya söylendi. Oldukça etkileyici bir manzara olsa gerek, ama yine de bu yeniden anlatma yönteminin, doğal dünyanın ardındaki ve altındaki yaratıcı enerjilerin ve ilişkilerin bilinç alanına getirilmesine olanak sağladığı söyleniyordu. Eski halklar mitlerin metafizik dünyadan fiziksel dünyaya bir köprü oluşturduğuna inanıyordu.' Sindermann, taze kırmızı deri kaplı yeni bir kitaba benzeyen sayfalarını hızla karıştırdı ve kitabı Loken'in görebileceği şekilde çevirdi. ‘Burada bunu oldukça net görüyorsunuz.’ Loken resimlere baktığında, tepesi yılan kaplı uzun direklerle dans eden çıplak kabile adamlarının resimlerinin yanı sıra ilkel çömleklerin üzerine boyanmış yılanlar ve spiraller gördü. Diğer resimlerde güneşlerin, ayların ve yıldızların üzerinde dolanan dev yılanların bulunduğu vazolar görülüyordu; daha da fazlası ise büyüyen bitkilerin altında görünen veya hamile kadınların karınlarının üzerine kıvrılmış yılanlar gösteriyordu. “Neye bakıyorum?” diye sordu. Sindermann, parmağını resimlere doğru uzatarak, "Büyük Haçlı Seferi sırasında bir düzine farklı dünyadan eserler ele geçirildi" dedi. 'Görmüyor musun? Efsanelerimizi yanımızda taşıyoruz Garviel, onları yeniden icat etmiyoruz.' Sindermann daha fazla yılan resmi göstermek için sayfayı çevirdi ve şöyle dedi: 'Burada yılan enerjinin, kendiliğinden, yaratıcı enerjinin ve ölümsüzlüğün sembolüdür.' 'Ölümsüzlük mü?' 'Evet, eski çağlarda insanlar, yılanın derisini değiştirme ve böylece gençliğini yenileme yeteneğinin onu ölümün ve yeniden doğuşun sırlarına vakıf kıldığına inanıyorlardı. Büyüyen ve küçülen Ay'ı aynı yeteneğe sahip gök cismi olarak gördüler ve elbette ay döngüsünün dişinin hayat yaratan ritmiyle uzun süreli ilişkileri var. Ay, doğum ve ölümün ikiz gizemlerinin efendisi oldu ve yılan da onun dünyadaki karşılığıydı.' “Ay...” dedi Loken. “Evet,” diye devam etti Sindermann, artık kendi akışına iyice dalmıştı. Adayın ölüp yeniden doğduğunun görüldüğü ilk inisiyasyon ayinlerinde ay, ana tanrıça, yılan ise ilahi babaydı. Yılan ile şifa arasındaki bağlantının neden yılana tapınmanın kalıcı bir yönü haline geldiğini anlamak zor değil.' "Bu öyle mi?" diye soludu Loken. 'Bir kabul töreni mi?' Sindermann omuz silkti. 'Söyleyemedim Garviel. Daha fazlasını görmem lazım.' “Söyle bana,” diye hırladı Loken. 'Bildiğin her şeyi duymam gerekiyor.' Loken'in ısrarının gücünden irkilen Sindermann birkaç kitaba daha uzandı ve 10'uncu Bölük kaptanı ona doğru yaklaşırken onları karıştırdı. 'Evet, evet...' diye mırıldandı, iyice basılmış sayfaları ileri geri çevirerek. 'Evet, işte burada. Ah... evet, eski Dünya'nın kayıp dillerinden birinde yılan için kullanılan kelime "nahash"tı, görünüşe göre "tahmin etmek" anlamına geliyordu. Daha sonra hangi etimolojik kökene inandığınıza bağlı olarak bir dizi farklı anlama gelecek şekilde tercüme edildiği anlaşılıyor.' Loken, “Ne demek için tercüme edildi?” diye sordu. ‘İlk yorumu ya “düşman” ya da “düşman” şeklindedir, ancak daha çok “Şeytan” olarak çevrildiği görülüyor.' “Şeytan” dedi Loken. ‘Bu ismi daha önce duymuştum.’ Sindermann alçak sesle, "Biz... ah, Fısıldayanlar'da bundan bahsetmiştik" dedi ve sanki birisi dinliyormuş gibi etrafına baktı. ‘Bunun Terra’da altın bir kahraman tarafından düşürülen kabus gibi bir şeytanlık gücü olduğu söyleniyordu. Artık bildiğimiz gibi, Samus ruhu muhtemelen Altmış Üç On Dokuz'un sakinleri için yerel eşdeğerdi.' “Buna inanıyor musun?” diye sordu Loken. ‘Samus bir ruh muydu?’ Sindermann dürüstçe "Bir şekilde evet" dedi. 'Savaş Ustası ne derse desin, dağların altında gördüğüm şeyin bir tür ksenostan daha fazlası olduğuna inanıyorum.' ‘Peki ya Şeytan rolündeki bu yılanın durumu ne olacak?’ Aydınlatabileceği bir konunun olmasından memnun olan Sindermann başını salladı ve 'Hayır' dedi. Daha yakından bakarsanız, “yılan” kelimesinin kökeninin Olimpiya kök dillerinde Kaos'un sembolü olarak görülen kozmik yılan “drakon” olduğunu görürsünüz.' “Kaos mu?” diye bağırdı Loken. 'Hayır!' "Evet" diye devam etti Sindermann, tereddütle başka bir kitabındaki bir pasajı işaret ederek. 'Düzen yaratmak ve yaşamı anlamlı bir şekilde sürdürmek için üstesinden gelinmesi gereken şey bu 'kaos' veya 'yılan'dır. Bu yılan gibi ejderha büyük güce sahip bir yaratıktı ve onun kutsal yılları, büyük hırsların ve inanılmaz risklerin zamanlarıydı. Ejderha yılında meydana gelen olayların yoğunluğunun üç kat arttığı söyleniyor.' Loken, Sindermann'ın sözlerinden duyduğu dehşeti gizlemeye çalıştı; yılanın ritüel önemi ve mitolojideki yeri, Davin'de olup bitenlerin korkunç derecede yanlış olduğuna dair inancını güçlendirdi. Önündeki kitaba baktı ve 'Bu nedir?' dedi. Sindermann, sanki ona söylemeye korkuyormuş gibi, "Atum'un Kitabı'ndan bir pasaj" dedi. 'Daha yeni buldum, yemin ederim. Bu konuda hiçbir şey düşünmedim, hâlâ da düşünmüyorum... Sonuçta bu çok saçma değil mi?' Loken kendini kitaba bakmaya zorladı, sararmış sayfalarından okuduğu her kelimeyle kalbinin ağırlaştığını hissetti. Ben Horus'um, En Eski Tanrılardan dövülmüş, Khaos'a yol veren benim Ben herkesin en büyük yok edicisiyim. Ona iyi görünen şeyi yapan benim, Ve irademin sarayına kıyamet getirdim. Benimki, ilerleyenlerin kaderi Bu yılan gibi yol. Loken, "Ben şiir öğrencisi değilim" diye çıkıştı. 'Bu ne anlama geliyor?' Sindermann tereddütle "Bu bir kehanet" dedi. ‘Dünyanın orijinal kaosuna döndüğü ve yüce tanrıların gizli yönlerinin yeni yılana dönüştüğü bir zamandan bahsediyor.’ Loken, "Metaforlara ayıracak vaktim yok Kyril," diye uyardı. Sindermann, "En temel düzeyde evrenin ölümünden söz ediyor" dedi. SEJANUS ONU, tonozlu bir bazilikanın merdivenlerinde buldu; geniş kapısı, cenaze elbiselerine sarılı uzun iskeletlerle çevriliydi ve önlerinde yanan buhurdanlıklar tutuyordu. Karanlık çökmüş olmasına rağmen şehrin sokakları hala ibadet eden insanlarla doluydu ve her biri yolu aydınlatmak için yanan bir konik veya fener taşıyordu. Horus, Sejanus yaklaşırken başını kaldırdı ve şehrin içinden geçen ışık alaylarının başka bir zamanda çok güzel görüneceğini düşündü. Sokaklarda taşınan tahtırevanların ve sunakların gösterişi ve gösterişi, onun şerefine düzenlenen alay olsaydı daha önce onu rahatsız ederdi ama şimdi onları arzuluyordu. Merdivenlerde yanında oturan Sejanus, “Görmen gereken her şeyi gördün mü?” diye sordu. "Evet" diye yanıtladı Horus. 'Burayı terk etmek istiyorum.' Sejanus, "İstediğin zaman gidebiliriz, sadece söylemen yeterli" dedi. 'Zaten görmen gereken daha çok şey var ve zamanımız sonsuz değil. Vücudunuz ölüyor ve warp'ta yaşayan güçlerin bile yardımının ötesine geçmeden önce seçiminizi yapmalısınız.' 'Bu seçim' diye sordu Horus, 'Benim düşündüğüm şeyi de içeriyor mu?' Bazilikanın kapıları arkalarından açılırken Sejanus, "Buna yalnızca sen karar verebilirsin" dedi. Horus omzunun üzerinden baktı ve karanlık bir giriş kapısı görmeyi beklediği yerde tanıdık bir dikdörtgen ışık gördü. "Pekâlâ," dedi ayağa kalkıp ışığa doğru dönerek. 'Peki şimdi nereye gidiyoruz?' "Başlangıca" diye yanıtladı Sejanus. Işığın içinden adım atan Horus, kendisini devasa bir laboratuvara benzeyen, beyaz çelik ve gümüş panellerden oluşan devasa duvarları olan bir yerde ayakta dururken buldu. Havanın tadı sterildi ve Horus havanın sıcaklığının donmaya yakın olduğunu görebiliyordu. Laboratuvarı tamamen kapalı beyaz üst elbiseler ve yansıtıcı altın vizörlerle kaplanmış yüzlerce figür doldurdu; uzun çelik bankların üzerinde duran sıra sıra uğultu yapan altın makinelerde çalışıyordu. Tıslayan buhar bulutları her işçinin kafasının üzerindeki havayı tüyler ürpertiyordu ve uzun tüpler, hantal görünen sırt çantalarına takılmadan önce beyaz takım elbiselilerin bacak ve kollarının etrafına dolanıyordu. Hiçbir söz söylenmese de, büyük tasarımların hayata geçirildiği duygusu aşikardı. Horus tesisin içinde dolaştı; orada yaşayanlar, tıpkı tapınak dünyasındakiler gibi onu tamamen görmezden geliyordu. İçgüdüsel olarak kendisinin ve Sejanus'un gittikleri dünyanın yüzeyinin çok altında olduklarını biliyordu. “Şimdi neredeyiz?” diye sordu. 'Ne zaman geldik?' 'Terra' dedi Sejanus, 'yeni bir çağın şafağında' 'Bu ne anlama geliyor?' Sejanus, sorusuna yanıt olarak laboratuvarın uzaktaki, parıldayan bir enerji alanının devasa gümüş çelik kapıyı koruduğu duvarını işaret etti. Aquila işareti, bilim arayışına adanmış bir laboratuvarda yer almayan garip, mistik görünümlü sembollerle birlikte metalin üzerine kazınmıştı. Sadece kapıya bakmak bile Horus'u tedirgin ediyordu, sanki arkasında ne varsa onun için bir tehditmiş gibi. “Bu kapının arkasında ne var?” diye sordu Horus, gümüş portaldan uzaklaşarak. 'Görmek istemeyeceğiniz gerçekler' diye yanıtladı Sejanus, 've duymak istemeyeceğiniz yanıtlar.' Horus, karnında daha önce bilinmeyen garip bir hissin kıpırdadığını hissetti ve yarattığı tüm kurnazlığa rağmen bu hissin korku olduğunu fark ettiğinde bunu bastırmak için mücadele etti. O kapının arkasında iyi hiçbir şey yaşayamaz. Sırlarının unutulması ve ötesinde yatan her türlü bilginin gizli kalması en iyisiydi. "Bilmek istemiyorum" dedi Horus kapıdan dönerek. "Bu çok fazla." “Cevap aramaktan mı korkuyorsun?” diye sordu Sejanus öfkeyle. 'Bu, iki yüzyıldır savaşta takip ettiğim Horus değil. Benim tanıdığım Horus rahatsız edici gerçeklerden kaçmazdı.' Horus, "Belki hayır ama yine de görmek istemiyorum" dedi. "Korkarım başka seçeneğin yok dostum" dedi Sejanus. Horus başını kaldırıp baktığında şimdi kapının önünde durduğunu gördü; kapı yavaş yavaş yükselirken tabanından dondurucu hava fışkırıyor ve enerji alanı dağılıyor. Kapının her iki yanında yanıp sönen sarı ışıklar dönüyordu ama laboratuvardaki hiç kimse kapının panelli duvara doğru kaymasına dikkat etmedi. Karanlık bilginin ötesinde yatıyordu ve Horus bundan emindi, tıpkı onun sakladığı sırları keşfetmenin cazibesini görmezden gelemeyeceğini bildiği gibi. Ne sakladığını bilmesi gerekiyordu. Sejanus haklıydı: Ne olursa olsun hiçbir şeyden geri adım atmak onun doğasında yoktu. Galaksinin ona göstermesi gereken tüm korkularla yüzleşmiş ve çekinmemişti. Bu farklı olmazdı. "Çok iyi" dedi. 'Bana göster.' Sejanus gülümsedi ve avucunu Horus'un omuz koruyucusuna vurarak şöyle dedi: 'Sana güvenebileceğimizi biliyordum dostum. Bu senin için kolay olmayacak ama şunu bil ki gerekmedikçe sana bunu göstermeyiz.' Horus elini sıkarak "Yapman gerekeni yap" dedi. Kısa bir an için Sejanus'un yansıması kapının parlak metalinde parıldayan bir maske gibi bulanıklaştı ve Horus, arkadaşının yüzünde sürüngen bir sırıtış gördüğünü sandı. 'Hadi şu işi halledelim.' Buzlu sisin içinde birlikte yürüdüler, çelik duvarlı geniş bir koridordan geçerek, yaklaştıkça tavana doğru kayan aynı kapıya ulaştılar. Arkadaki oda belki de laboratuvarın yarısı büyüklüğündeydi. Duvarları tertemiz ve sterildi ve içinde teknisyenler ve bilim adamları yoktu. Zemin pürüzsüz betondu ve sıcaklık soğuktan ziyade serindi. Yükseltilmiş bir merkezi geçit, odanın uzunluğu boyunca uzanıyordu; her iki yanında da biniş torpidoları büyüklüğünde on büyük silindirik tank vardı ve yanlarına uzun seri numaraları şablonla yazılmıştı. Her tankın tepesinden nefes gibi buhar fışkırıyordu. Seri numaralarının altında, buraya açılan kapıda gördüğü mistik sembollerin aynısı vardı. Her tank, Horus'un amacını tahmin bile edemeyeceği bir dizi tuhaf makineye bağlıydı. Teknolojileri şimdiye kadar gördüğü hiçbir şeye benzemiyordu, yapıları inanılmaz zekasının bile ötesindeydi. Yürüyüş yoluna çıkan metal merdivenleri tırmandı ve zirveye ulaştığında metale vurulan yumruklara benzeyen tuhaf sesler duydu. Artık yürüyüş yolunun tepesinde, her tankın ucunda geniş bir ambar ağzı olduğunu, ortasında bir tekerlek sapı ve üstünde kalın bir zırhlı cam tabakası olduğunu görebiliyordu. Her cam bloğunun arkasında parlak bir ışık titriyordu ve hava potansiyelle uğulduyordu. Bütün bunlardaki bir şeyler Horus'a son derece tanıdık geliyordu ve bir yandan tankların içinde ne olduğunu bilmek için karşı konulmaz bir istek duyuyordu, bir yandan da görebileceklerinden korkuyordu. Sejanus'un arkasına tırmandığını duyunca, "Bunlar nedir?" diye sordu. 'Hatırlamamana şaşırmadım. İki yüz yıldan fazla zaman geçti.” Horus öne doğru eğildi ve eldivenini ilk tankın ambar kapağının buğulu camına sildi. Parlaklığa karşı gözlerini kısarak, içinde ne olduğunu görmeye çalıştı. Işık kör ediciydi; hareket halindeki bulanık bir şekil, rüzgardaki kara duman gibi bükülüyordu. Bir şey onu gördü. Bir şey yaklaştı. “Ne demek istiyorsun?” diye sordu Horus, tankın ışığında yüzen tuhaf, şekilsiz varlıktan büyülenerek. Hareketi yavaşladı ve cama yaklaştıkça bir siluete dönüştü, formu daha katı bir şeye dönüştü. Tank, sanki metal, içindeki yaratığın ürettiği enerjiyi zar zor zaptedebiliyormuş gibi, güçle mırıldanıyordu. Sejanus, "Bunlar İmparatorun Himalaya zirvelerinin altındaki en gizli geno-tonozları" dedi. 'Burası senin yaratıldığın yer.' Horus dinlemiyordu. Camın içinden kendisinin aynası olan bir çift sıvı göze hayretle bakıyordu. ON BEŞ Vahiyler Muhalefet Saçılma Savaş Ustası'nın ayrılışından bu yana geçen iki gün içinde, Vengeful Spirit bir hayalet gemiye dönüşmüştü; bu güçlü gemi, Horus'u Davin'e kadar takip etmek üzere yüzeye çıkabilen Lander'ları, taşıyıcıları, kayıkları ve diğer gemileri kana bulamıştı. Bu, Ignace Karkasy'ye yeni keşfettiği bir amaç ile yürürken ve bir omzuna astığı kanvas bir çantayla geminin güvertelerinde umursamazlık pratiği yaparken çok yakıştı. Geminin halka açık bir alanından her geçtiğinde, izleyen biri var mı diye kontrol ediyor ve masaların, masaların ve kanepelerin üzerine bir dizi kağıdı serbestçe dağıtıyordu. Omzundaki ağrı, çantasından dağıttığı Tek Şey Gerçektir kitabının kopyaları azaldıkça azalıyordu; her bir sayfada bugüne kadarki en güçlü eserleri olarak kabul ettiği üç eser yer alıyordu. Umursamayan Tanrılar onun kişisel favorileriydi; Astartes savaşçılarını olumsuz bir şekilde efsanelerdeki antik Titanlarla karşılaştırıyordu; daha geniş bir izleyici kitlesine layık olduğunu bildiği güçlü bir parça. Bu tür işlerde dikkatli olması gerektiğini biliyordu ama içindeki tutku kontrol altına alınamayacak kadar parlak bir şekilde yanıyordu. Ucuz bir toplu yazıcıyı gülünç bir kolaylıkla ele geçirmeyi başarmıştı; yaklaştığı ilk hurdalık köpeğinden sadece birkaç dakikalık bir çabayla almıştı. Bu kaliteli bir makine değildi, hatta Terra'da iki kere bakacağı bir makine değildi ama yine de merci merci'de kazandığı kazancın büyük bir kısmına mal olmuştu. Kötü bir şeydi ama kütüğünün artık yazıcı mürekkebi kokmasına rağmen işi yaptı. Kendi kendine sessizce bir şeyler mırıldanan Karkasy, sivil güvertelerden geçerek sonunda İnziva Yeri'ne ulaştı; artık kendisinin tanındığı ve etrafta başkalarının bulunabileceği yerlere girerken dikkatliydi. İnziva yeri boş olduğundan korkuları yersizdi, bu da orayı daha da iç karartıcı ve yıkık bir görünüme sokuyordu. İnsan asla iyi aydınlatılmış bir içki mekanı görmemeli, diye düşündü, bu sadece orayı daha da hüzünlü gösteriyor. Her masaya birkaç çarşaf koyarak Retreat'e doğru ilerledi. Karkasy, bir şişenin bardağa çarptığını duyunca donup kaldı; eli başka bir masaya uzanmıştı. Kültürlü ama sarhoş olduğu belli olan bir kadın sesi, “Ne yapıyorsun?” diye sordu. Karkasy döndü ve Retreat'in uzak ucundaki kulübelerden birinde pejmürde bir kadının yığıldığını gördü, bu da onu neden görmediğini açıklıyordu. Gölgedeydi ama onu Savaş Ustası'nın belgeselcisi Petronella Vivar olarak anında tanıdı, ancak görünüşü onu Davin'de son gördüğünden çok farklıydı. Hayır, bu doğru değildi, diye hatırladı. Astartes Savaş Ustasıyla birlikte geri dönerken onu biniş güvertesinde görmüştü. Açıkçası bu deneyim onda iz bırakmaktan geri kalmamıştı. "O kağıtlar" dedi. 'Onlar nedir?' Karkasy suçluluk duygusuyla elinde tuttuğu çarşafları masanın üzerine düşürdü ve çantayı sırtına gelecek şekilde kaydırdı. "Aslında hiçbir şey yok" dedi, sıra sıra stantlardan ona doğru ilerleyerek. 'İnsanların okumasını istediğim birkaç şiir var.' 'Şiir? İyi bir şey mi? Canlandırıcı bir şeye ihtiyacım olabilir.' Onu duygusal yalnızlığına bırakması gerektiğini biliyordu ama içindeki egoist cevap vermekten kendini alamadı. 'Evet, sanırım bunlar benim en iyilerimden bazıları.' 'Onları okuyabilir miyim?' 'Şu anda bunu yapmazdım canım' dedi. 'Hafif bir şey arıyorsanız hayır. Biraz karanlıklar.” "Biraz karanlık," diye güldü, sesi sert ve çirkindi. 'Hiçbir fikrin yok.' “Vivar değil mi?” diye sordu Karkasy standına yaklaşarak. "Adın bu değil mi?" Başını kaldırdı ve başkalarının sarhoşluk düzeylerini ölçmede uzman olan Karkasy onun bayılacak kadar sarhoş olduğunu gördü. Üç şişe boşalmış halde masanın üzerinde duruyordu ve dördüncüsü de yerde parçalanmış halde duruyordu. 'Evet, o benim, Petronella Vivar' dedi. 'Carpinus Hanesi'nden Palatina Majoria, yazar ve sahtekar... ve sanırım çok sarhoş.' 'Bunu görebiliyorum ama dolandırıcılıkla neyi kastediyorsun?' "Dolandırıcılık," diye geveleyerek bir içki daha aldı. 'Buraya Horus'un ihtişamını ve başpiskoposların muhteşem kardeşliğini anlatmaya geldim, biliyor musun? Horus'a onunla tanıştığımda eğer bunu yapmama izin vermezse cehenneme gidebileceğini söyledim. O anda şansımı kaybettiğimi düşündüm ama o güldü!' "Güldü mü?" Başını salladı. ‘Evet güldü ama yine de yapmama izin verdi. Etrafta kalmamın eğlenceli falan olacağını düşünmüş olabileceğini düşünüyorum. Her şeye hazır olduğumu sanıyordum.” "Peki umduğun gibi oldu mu sevgili Petronella?" 'Hayır, eğer dürüst olursam, aslında hayır. Bir içki ister misin? Sana bunu anlatacağım.' Karkasy başını salladı ve onun karşısına oturmadan önce bardan kendine bir bardak aldı. Ona biraz şarap koydu, bardaktan çok masanın üstüne şarap döktü. Teşekkür ederim dedi. 'Peki neden düşündüğün gibi değil? Pek çok anıcı böyle bir pozisyonun bir belgeselcinin hayali olduğunu düşünecektir. Mersadie Oliton böyle bir rolü üstlenmek için adam öldürürdü.” 'Kim?' "Bir arkadaşım" diye açıkladı Karkasy. ‘Aynı zamanda bir belgeselci.’ Petronella, "Bunu istemez, güven bana" dedi ve Karkasy, gözlerinin etrafındaki şişkinliğin alkolden olduğu kadar gözyaşlarından da kaynaklandığını görebiliyordu. 'Bazı yanılsamalar en iyi şekilde korunur. Bildiğimi sandığım her şey... tepetaklak oldu, aynen böyle! Güven bana, o bunu istemiyor.' “Ah, sanırım olabilir,” dedi Karkasy, bir içki alırken. Başını salladı ve sanki onu ilk kez görüyormuş gibi ona daha yakından baktı. "Sen kimsin?" diye sordu aniden. 'Seni tanımıyorum.' Göğsünü şişirerek, "Benim adım Ignace Karkasy" dedi. 'Etiyopya Ödülü Sahibi ve...' 'Karkassi mi? Bu ismi biliyorum...' dedi, onu hatırlamaya çalışırken avucunun topuğuyla şakağını sürttü. 'Bekle, sen bir şairsin, değil mi?' 'Gerçekten öyleyim' dedi. 'İşimi biliyor musun?' Başını salladı. 'Şiir yazıyorsun. Kötü şiir sanırım, hatırlamıyorum.” Onun işini rastgele reddetmesinden rahatsız olan adam, huysuzluğa başvurdu ve şöyle dedi: 'Peki, bu kadar harika ne yazdın? Yazdığın herhangi bir şeyi okuduğumu hatırladığımı söyleyemem.' 'Ha! Ne yazacağımı hatırlayacaksın, bunu sana boşuna anlatacağım!' “Gerçekten mi?” diye espri yaptı Karkasy, masadaki boş şişeleri işaret ederek. 'Peki bu ne olabilir? Sarhoş Bir Sosyetenin Anıları mı? İntikamcı Ruhun İntikamcı Ruhları mı?' 'Çok zeki olduğunu düşünüyorsun, değil mi?' Sarhoş bir kadına karşı sayı atmanın pek zor olmadığını bilen ama yine de bundan keyif alan Karkasy, "Benim de zamanlarım var" dedi. Neyse, hayatının en büyük kırılmasından yakınan bu şımarık zengin kızını bir iki çıkmaza sokmak hoş olurdu. "Hiçbir şey bilmiyorsun," diye çıkıştı. “Öyle değil mi?” diye sordu. ‘O halde neden beni aydınlatmıyorsun?’ 'Tamam! Yapacağım.' Ve Ignace Karkasy'ye hayatında duyduğu en inanılmaz hikayeyi anlattı. “Beni neden buraya getirdin?” diye sordu Horus, gümüş tanktan uzaklaşarak. Camın diğer tarafındaki gözler onu merakla izliyordu; bu tuhaf yolculukta karşılaştıkları herkesin farkında olmadığı bir şekilde onun farkındaydı. Bu gözlerin kime ait olduğunu kesin olarak bilmesine rağmen, yerin çok altındaki bu steril odanın hayatının ihtişamının başladığı yer olduğunu kabul edemiyordu. Cthonia'da, dökümhanelerin kara dumanı altında büyümüştü; burası onun eviydi; ilk anıları, kafa karıştırıcı görüntüler ve duygulardan oluşan bir bulanıklıktı. Hafızasındaki hiçbir şey burayı ya da içinde büyümüş olması gereken farkındalığı hatırlatmıyordu... Sejanus, "İmparatorun nihai amacını gördün dostum" dedi. ‘Şimdi onun tanrılık arayışına nasıl başladığını görmenin zamanı geldi.’ “Priarch’larla mı?” dedi Horus. 'Bunun hiçbir anlamı yok.' 'Çok mantıklı. Siz onun generalleri olacaktınız. Tıpkı tanrılar gibi, siz de gezegenlere binebilir ve galaksiyi onun adına geri alabilirsiniz. Sen bir silahtın, Horus, köreldiğinde ve hiçbir işe yaramayacak hale geldiğinde bir kenara atılacak bir silahtın.' Horus, Sejanus'tan uzaklaştı ve tankların camından bakmak için periyodik olarak durarak yürüyüş yolu boyunca yürüdü. Her birinde farklı bir şey gördü; ışık ve biçim birbirinden ayırt edilemezdi; mimari gibi organizmalar, gözler ve ateş çemberleri içinde dönen tekerlekler. Bildiği hiçbir şeye benzemeyen bir güç iş başındaydı ve tankları çevreleyen ve koruyan, teninin üzerinde havadaki dalgalar gibi dalgalanan güçlü enerjileri hissedebiliyordu. Üzerinde XI yazılı olan tankın yanında durdu ve elini pürüzsüz çeliğe dayadı, içinde büyüyenlerin ileride olabileceği keşfedilmemiş zaferleri hissetti ama bunların asla gerçekleşmeyeceğini biliyordu. İçeriye bakmak için öne doğru eğildi. "Burada ne olduğunu biliyorsun Horus" dedi Sejanus. 'Buraya çok fazla gitmeyeceksin.' “Evet” dedi Horus. ‘Bir kaza oldu. İmparator bizi keşfedene kadar kaybolmuştuk, yıldızlara dağılmıştık.' "Hayır" dedi Sejanus. “Kaza olmadı.” Horus kafası karışmış halde camdan döndü. 'Neden bahsediyorsun? Elbette vardı. Fırtınadaki yapraklar gibi Terra'dan fırlatıldık. Ben Cthonia'ya, Russ Fenris'e, Sanguinius Baal'a ve diğerleri de büyüdükleri dünyalara geldim.' 'Hayır, beni yanlış anladın. Bunun bir kaza olmadığını kastetmiştim' dedi Sejanus. 'Etrafınıza bakın. Yerin ne kadar altında olduğumuzu biliyorsun ve buraya açılan kapıların üzerine oyulmuş koruyucu muhafazaları gördün. Sizce ne tür bir kaza bu tesise ulaşıp sizi galaksinin bu kadar uzaklarına dağıtabilir? Peki hepinizin insanlığın kadim ana dünyalarına gelme şansınız neydi?' Horus'un ona verecek bir cevabı yoktu ve Sejanus ona yaklaşırken derin nefesler alarak kaldırımın korkuluklarına yaslandı. 'Ne öneriyorsun?' 'Ben hiçbir şey önermiyorum. Sana olanları anlatıyorum.” “Bana hiçbir şey anlatmıyorsun!” diye kükredi Horus. 'Kafamı spekülasyon ve varsayımlarla dolduruyorsun ama bana somut hiçbir şey söylemiyorsun. Belki de aptallık yapıyorum, bilmiyorum, o yüzden ne demek istediğini basit kelimelerle açıkla.' "Çok iyi" diye başını salladı Sejanus. ‘Sana yaratılışını anlatacağım.’ Delphos'un zirvesinde gökgürültüleri gürledi ve Euphrati Keeler mor ışıkların önünde silüetlenmiş yapının uçsuz bucaksız birkaç fotoğrafını çekti. Resimlerin özel bir şey olmadığını, kompozisyonun banal ve sıradan olmadığını biliyordu ama yine de bu tarihi zamanın her anının gelecek nesiller için kaydedilmesi gerektiğini bilerek onları çekti. Biraz arkasında duran Titus Cassar, “İşin bitti mi?” diye sordu. 'Birkaç dakika sonra dua toplantısı var ve geç kalmak istemezsin.' “Biliyorum Titus, telaşlanmayı bırak.” Titus Cassar'la Delphos vadisine varmasının ertesi günü, Lectitio Divinitatus'un gizli sembollerini takip ederek güçlü binanın gölgesinde düzenlediği gizli bir dua toplantısında tanışmıştı. Cemaatinin bir parçası olan kaç kişinin, neredeyse altmış ruhun, hepsinin başları öne eğilmiş ve İnsanlığın İlahi İmparatoruna dualar okuduğunu görünce şaşırmıştı. Cassar onu sürüsüne kabul etmişti ama insanlar hızla onun günlük dualarına ve vaazlarına yönelmiş ve onları kendisininkilere tercih etmişti. Tüm inancına rağmen Cassar bir hatip değildi ve tuhaf, keskin konuşması arzulanan çok şey bırakıyordu. İnancı vardı ama tekrarlayıcı değildi, orası kesindi. Grubunu gasp etmesine kızacağından endişelenmişti ama o, kendisinin bir lider değil, bir takipçi olduğunu bilerek bunu memnuniyetle karşılamıştı. Aslında o da bir lider değildi. Cassar gibi o da inançlıydı ama kalabalık insan gruplarının önünde durmaktan rahatsızlık duyuyordu. İnançlı kalabalıklar bunu fark etmemiş gibi görünüyordu, İmparator'un sözünü verirken ona coşkulu bir hayranlıkla bakıyorlardı. “Ben telaşlanmıyorum Fırat.” 'Evet öylesin.' "Eh, belki öyleyim ama kaçırılmadan önce Dies Irae'ye dönmem gerekiyor." Princeps Turnet burada ne yaptığımı öğrenirse kılığımı ele geçirecek.' Legio Mortis'in güçlü savaş motorları, vadinin ağzında Savaş Ustası'nın üzerinde nöbet tutuyordu; kütleleri girmelerine izin vermeyecek kadar büyüktü. Krater, hacıların ve yalvaranların bir araya gelmesinden ziyade askeri bir toplanma alanına benziyordu: tanklar, kamyonlar, düz yataklı platformlar ve mobil komuta araçları son yedi gün içinde on binlerce insanı bu yere taşımıştı. Tuhaf görünüşlü yerel halkla birlikte Keşif filosunun büyük bir kısmı, krateri Delphos'un her yerinde derme çatma kamplarla doldurdu. İnsanlar, harikulade bir kendiliğinden duygu patlamasıyla Savaş Ustası'nın yattığı yere doğru yönelmişlerdi ve bu olayın boyutu hâlâ Euphrati'nin nefesini kesecek güce sahipti. Tapınağın basamakları Savaş Ustası'na sunulan adaklarla doluydu ve buradaki insanların çoğunun, onun iyileşmesini bir şekilde hızlandırabileceği umuduyla sahip oldukları her şeyi verdiklerini biliyordu. Keeler'ın hayatında yeni bir tutku vardı ama özünde hâlâ bir hayal gücü vardı ve burada çektiği fotoğraflardan bazıları onun en iyi eserleri arasındaydı. "Evet, haklısın, gitmeliyiz" dedi ve resmini katlayıp boynuna astı. Elini saçlarının arasından geçirdi; şimdi ne kadar kısa olduğuna hâlâ alışamamıştı ama ona hissettirdiği his hoşuna gitmişti. Kalabalık alanda dua toplantısına doğru ilerlerken Cassar, "Bu gece ne söyleyeceğinizi düşündünüz mü?" diye sordu. 'Hayır, pek değil' diye yanıtladı. 'Asla bu kadar ileriyi planlamam. İmparatorun ışığının beni doldurmasına izin veriyorum ve sonra yürekten konuşuyorum.' Cassar onun her sözüne kulak vererek başını salladı. Gülümsedi. ‘Biliyor musun, altı ay önce çevremde biri böyle şeyler söyleseydi gülerdim.’ “Ne gibi şeyler?” diye sordu Cassar. "İmparator hakkında," dedi, anmacısının cübbesinin altına sıkıştırdığı zincirin üzerindeki gümüş kartalı parmaklarıyla işaret ederek. ‘Fakat sanırım bu sürede bir insanın başına çok şey gelebilir.’ "Sanırım öyle," diye onayladı Cassar, bir grup Ordu askerine yol açarak. ‘İmparatorun ışığı çok güçlü bir güçtür Fırat.’ Keeler ve Cassar askerlerle aynı hizaya gelirken, kalın boyunlu, kafası kazınmış bir adam, omzunu Cassar'a çarptı ve onu yere düşürdü. Cassar'ın üzerine dikilen asker, "Hey, nereye gittiğine dikkat et," diye hırladı. Keeler, düşen Cassar'ın başında durup bağırdı: 'Defol, seni aptal, ona vurdun!' Asker döndü, yumruğunun tersiyle Euphrati'nin çenesine vurdu ve Euphrati incinmekten çok şok olmuş bir halde yere düştü. Ağzı kanla dolarken ayağa kalkmaya çalıştı ama bir çift el omuzlarını kavrayıp onu yere sabitledi. Diğerleri düşen Cassar'ı tekmelemeye başlarken iki asker onu yerde tuttu. 'Çekilin üstümden!' diye bağırdı. “Kapa çeneni, kaltak!” dedi ilk asker. 'Ne yaptığını bilmediğimizi mi sanıyorsun? İmparatora dualar falan mı? Teşekkür etmeniz gereken kişi Horus'tur.' Cassar dizlerinin üzerine çökerek tekmeleri elinden geldiğince engelledi ama üç eğitimli askerle karşı karşıyaydı ve hepsini engelleyemedi. Kasıklarına bir yumruk attı ve kafasına doğrultulmuş kalın tabanlı çizmeden sallanarak uzaklaştı, sonunda kesici bir el boynunun yan tarafına vurduğunda ayağa kalktı. Keeler, kendisini kaçıranların elinde mücadele ediyordu ama onlar çok güçlüydü. Adamlardan biri boynundaki resmi çıkarmak için uzandı ve kadın dişlerinin arasına gelince bileğini ısırdı. Diğeri başını saçlarının köklerinden geriye doğru çekerken, adam ciyaklayıp resmi elinden aldı. 'Cesaret etme!' diye bağırdı, asker pikabı kayışından tutup yerde parçalara ayırırken daha da büyük bir mücadele verdi. Cassar tek dizinin üstüne çökmüştü, yüzü kanlı ve kızgındı. Tabancasını kılıfından çıkardı ama dizi yüzüne dokundu ve onu bilinçsizce yere düşürdü; tabanca da yanında yere düştü. “Titus!” diye bağırdı Keeler, yaban kedisi gibi dövüşerek sonunda bir kolunu kurtarmayı başardı. Arkasına uzandı ve tırnaklarını onu tutan adamın suratına geçirdi. Adam çığlık atarak onu tutuşunu bıraktı ve o da dizlerinin üzerinde düşen tabancaya doğru koştu. Birisi "Yakalayın onu!" diye bağırdı. ‘İmparator seven cadı!’ Ağır darbelerin sesini duyarak tabancaya ulaştı ve sırtüstü yuvarlandı. Yanına gelen bir sonraki piçi öldürmeye hazır bir şekilde silahını önünde tuttu. Sonra kimseyi öldürmek zorunda kalmayacağını gördü. Askerlerden üçü yerdeydi, biri kamp alanında canını kurtarmak için koşuyordu ve sonuncusu da bir Astartes savaşçısının demir pençesine tutulmuştu. Astartes tek eliyle onu boynundan tutarken askerin ayakları yerden bir metre yüksekte sallanıyordu. "Bire beş artık pek sportif görünmüyor, değil mi?" diye sordu savaşçı ve Keeler onun Mournival'dan biri olan Kaptan Torgaddon olduğunu gördü. İntikamcı Ruh'ta Torgaddon'un güzel resimlerini çektiğini ve onun Horus'un Oğulları arasında en yakışıklısı olduğunu düşündüğünü hatırladı. Torgaddon, mücadele eden askerin üniformasındaki isim ve birim rozetini söktü, ardından onu düşürdü ve "Disiplin Ustalarından haber alacaksınız" dedi. Şimdi seni öldürmeden önce gözümün önünden çekil.” Keeler tabancayı düşürdü ve resimleyicisine doğru ilerledi, tabancanın ve içindeki resimlerin muhtemelen mahvolmuş olduğunu görünce küfretti. Kalıntıları eşeleyerek hafıza bobinini çıkardı. Bunu, dosyasında tuttuğu düzenleme motoruna yeterince hızlı bir şekilde aktarabilirse, belki de bazı görüntüleri kaydedebilirdi. Cassar acıyla inledi ve kendisinden önce parçalanmış fotoğraf makinesini almaya gittiği için bir anlık suçluluk duygusu hissetti ama bu kısa sürede geçti. "Sen Keeler mısın?" diye sordu Torgaddon, hafıza bobinini cüppesinin içine yerleştirirken. Başını kaldırdı, adını bildiğine şaşırdı ve 'Evet' dedi. "Güzel" dedi ve ayağa kalkmasına yardım etmek için elini uzattı. “Bütün bunların neyle ilgili olduğunu bana anlatmak ister misin?” diye sordu. Bir Astartes savaşçısına saldırının gerçek nedenini söylemek istemediği için tereddüt etti. 'Çektiğim fotoğrafları beğendiklerini sanmıyorum' dedi. Torgaddon kıkırdadı, "Herkes eleştirmen, öyle mi?" ‘Evet ama onları kurtarmak için gemiye dönmem gerekiyor.’ "Eh, bu mutlu bir tesadüf," dedi Torgaddon. "Ne demek istiyorsun?" ‘Seni İntikamcı Ruh’a geri götürmem istendi.’ "Var mısın?" Neden?' “Önemli mi?” diye sordu Torgaddon. 'Benimle geri dönüyorsun.' "En azından beni kimin geri istediğini söyleyebilirsin, değil mi?" 'Hayır, bu çok gizli.' 'Gerçekten mi?' 'Hayır, pek değil, bu Kyril Sindermann.' Sindermann'ın emirlerini yerine getirmek için bir Astartes savaşçısı göndermesi fikri Keeler'a gülünç görünüyordu ve saygıdeğer yineleyicinin onunla konuşmak istemesinin tek bir nedeni olabilirdi. Ignace ya da Mersadie ona yeni inancı hakkında gevezelik etmiş olmalı ve yeni keşfettiği gerçeği anlama konusundaki isteksizlikleri karşısında öfkesinin arttığını hissetti. “Yani Astartes artık yineleyicilerin emrinde ve çağrısında mı?” diye çıkıştı. "Pek sayılmaz," dedi Torgaddon. 'Bu bir arkadaşınıza yapılmış bir iyilik ve bence geri dönmeniz sizin yararınıza olabilir.' 'Neden?' "Çok soru soruyorsunuz Bayan Keeler," dedi Torgaddon, "ve bu muhtemelen sizi bir hatıratçı olarak iyi durumda tutacak bir özellik olsa da, sessiz olup bir değişikliğe kulak vermeniz sizin için en iyisi olabilir." 'Başım belada mı?' Torgaddon resim makinesinin parçalanmış kalıntılarını çizmesiyle karıştırdı ve şöyle dedi: "Diyelim ki biri sana resim sanatı konusunda bazı dersler vermek istiyor." "İMPARATOR, ordularını yönetmek için en iyi savaşçılara ihtiyacı olacağını biliyordu" diye başladı Sejanus. 'Astartes gibi savaşçılara liderlik etmek için tanrılar gibi komutanlara ihtiyaç vardı. Neredeyse yok edilemez olan ve insanüstü savaşçılara göz açıp kapayıncaya kadar komuta edebilen komutanlar. Savaş becerileri yalnızca İmparator'unkiyle karşılaştırılabilen, her biri kendine özgü becerilere sahip, güçlü savaş ağaları, insanların liderleri olacak şekilde tasarlanacaklardı.' 'İlkeller'.' 'Aslında. Sadece bu büyüklükteki varlıklar galaksiyi fethetmeyi düşünebilirdi. Böyle bir çabayı düşünmek için bile gereken kibri ve iradeyi hayal edebiliyor musunuz? Ne tür bir insan bunu düşünebilir ki? Böylesine devasa bir görev için bir başpiskopos dışında kime güvenilebilirdi? Hiç kimse, hatta İmparator bile böyle tanrısal bir girişimi tek başına başaramazdı. Bu yüzden yaratıldın.” Horus, "İnsanlık için galaksiyi fethetmek" dedi. Sejanus, "Hayır, insanlık için değil, İmparator için değil" dedi. 'Büyük Haçlı Seferi sona erdiğinde seni neyin beklediğini zaten yüreğinde biliyorsun. İmparator tanrılığa yükselip hepinizi terk ederken onun rejimini denetleyen bir gardiyan olacaksınız. Galaksiyi fetheden biri için bu nasıl bir ödül?' 'Bu kesinlikle bir ödül değil' diye hırladı Horus, elini önündeki gümüş tankın yan tarafına vurarak. Saldırısı sırasında metal büküldü ve ince bir çatlak sertleştirilmiş camı yardı. İçeriden umutsuz bir davul sesi duyabiliyordu ve tankın buzlu panelinden sızan gazın tıslaması duyuluyordu. "Etrafına bak Horus" dedi Sejanus. 'Sizce ilkel gibi bir varlığı tek başına insan bilimi yaratabilir mi? Eğer böyle bir teknoloji varsa neden yüz, bin Horus yaratılmıyor? Hayır, senin onun sahtekarlığından çıktığını görecek bir pazarlık yapıldı. Biliyorum, çünkü warp ustaları İmparator olduğu kadar senin de babandır.' “Hayır!” diye bağırdı Horus. 'Sana inanmayacağım. Başrahipler benim kardeşlerimdir; İmparatorun kendi etinden ve kanından yaratılan ve her biri onun bir parçası olan oğulları.' ‘Her biri onun bir parçası, evet ama bu güç nereden geldi? Güçlerinin bir ölçüsü için warp tanrılarıyla pazarlık yaptı. Onun sana yatırım yaptığı şey bu, önemsiz insan gücüne değil.' "Warp tanrıları mı?" Sen neden bahsediyorsun Sejanus?” Sejanus, 'İmparator tarafından krallığı yok edilen varlıklar' dedi. 'Zekalar, xenos yaratıklar, tanrılar? Onlar için hangi terminolojiyi kullandığımızın bir önemi var mı? O kadar inanılmaz bir güce sahipler ki, sizin hesabınıza göre tanrı bile olabilirler. Yaşamın, ölümün ve aradaki her şeyin sırlarına hükmederler. Deneyim, değişim, savaş ve çürüme, hepsi sonsuz varoluş döngüsünün bir parçasıdır ve warp tanrıları hepsine hakimdir. Onların gücü damarlarınızda akıyor ve size inanılmaz yetenekler bahşediyor. İmparator onları uzun zamandır tanıyor ve yüzyıllar önce onlara dostluk ve bağlılık sunarak geldi.' “O asla böyle bir şey yapmaz!” diye reddetti Horus. Laboratuvar zeminine inen merdivenlere doğru ilerlerken Sejanus, "Onun güç arzusunu küçümsüyorsun dostum" dedi. 'Warp tanrıları güçlüdür, ancak bu maddi evreni anlamıyorlar ve İmparator onlara ihanet ederek güçlerini kendisi için çalabildi. Seni yaratırken bu gücün çok küçük bir kısmını aktardı.' Horus nefesinin kısa, acı veren patlamalar halinde geldiğini hissetti. Sejanus'un sözlerini inkar etmek istiyordu ama bir tarafı bunun yalan olmadığını biliyordu. Her insan gibi onun da geleceği belirsizdi ama geçmişi her zaman kendisine aitti. Onun ihtişamı ve hayatı kendi iki eliyle şekillenmişti ama şimdi bile İmparator'un ihaneti yüzünden bunlar elinden alınıyordu. "Demek lekelendik," diye fısıldadı Horus. 'Hepimiz.' "Kötü, hayır" dedi Sejanus başını sallayarak. 'Warp'ın gücü basitçe budur. Akıllıca kullanıldığında ve güçlü bir adam tarafından eşi benzeri olmayan bir silah olabilir. Bunda uzmanlaşılabilir ve onu kullanma iradesine sahip biri için güçlü bir araç olabilir.' ‘O halde İmparator neden onu iyi kullanmadı?’ "Çünkü o zayıftı" dedi Sejanus, Horus'a doğru eğilerek. "Senin aksine, o bu konuda ustalaşma arzusundan yoksundu ve warp tanrıları onlara ihanet edenlere pek nazik davranmazlar." İmparator onların gücünün bir ölçüsünü kendisi için almıştı ama onlar da ona karşılık verdi.' 'Nasıl?' 'Göreceksin. Onlardan çaldığı güçle doğrudan saldıramayacak kadar güçlüydü ama planlarının bir kısmını öngörmüşlerdi ve bu planları gerçekleştirmek için en çok ihtiyaç duyduğu şeye saldırdılar.' "Öncüler mi?" "Priarch'lar," diye onayladı Sejanus, yürüyüş yolu boyunca geri yürürken. Horus uzaktaki sirenlerin çaldığını duydu ve sanki soğuk bir elektrik akımı molekülden moleküle çarpıyormuşçasına odadaki havanın daha da çalkalandığını hissetti. Sirenlerin sesi artarken, “Neler oluyor?” diye sordu. “Adalet,” dedi Sejanus. Tankların yansıtıcı yüzeyleri aydınlanırken üzerlerinde aktinik mavi bir ışık belirdi ve Horus başını kaldırıp baktığında tavanın hemen altında dönen kirli bir ışık damlasının oluştuğunu gördü. Minyatür bir galaksi gibi, gümüş kuluçka tanklarının üzerinde asılı duruyor ve her geçen saniye daha da büyüyordu. Güçlü bir rüzgar Horus'u çekiştirdi ve Horus, üzerinde yayılan girdaptan çığlıklar atan bir uluma sesiyle korkuluklara asılı kaldı. “Bu da ne?” diye bağırdı, korkuluk boyunca merdivenlere doğru ilerlerken. "Ne olduğunu biliyorsun Horus" dedi Sejanus. 'Buradan çıkmalıyız.' "Bunun için çok geç" dedi Sejanus, kolunu sıkı sıkı tutarak. 'Elini üzerimden çek, Sejanus,' diye uyardı Horus, 'ya da adın her neyse. Sejanus olmadığını biliyorum, o yüzden numara yapmayı bıraksan iyi olur.' Daha konuşurken, bir grup zırhlı savaşçının odanın kapısından kendilerine doğru koştuğunu gördü. Altı kişiydiler, her biri Astartes yapısındaydı ama savaş zırhı olmadığı için daha az hacimli ve devasaydılar. Kartallar ve şimşeklerle süslenmiş olağanüstü derecede süslü altın göğüs zırhları takmışlardı ve her biri, kırmızı, at kılından tüylü, uzun, sivri uçlu bronz bir miğfer takıyordu. Kırmızı pelerinler, odayı kasıp kavuran kasırgada arkalarında dalgalanıyordu. Uzun, çatırdayan bıçakların altına asılı cıvatalı uzun mızraklar ona doğrulmuştu ve savaşçıların ne olduklarını anında tanıdı: Muhafız Muhafızları, bizzat İmparatorun Praetorianları. 'Durun iblisler ve kararınızla yüzleşin!' diye bağırdı baş savaşçı, koruyucu mızrağını Horus'un kalbine doğrultarak. Savaşçının etrafını saran bir miğfer takmasına rağmen Horus onun gözlerini ve bu sesi nerede olsa tanırdı. “Valdor!” diye bağırdı Horus. 'Constantin Valdor. Benim, Horus.” “Sessiz ol!” diye bağırdı Valdor. ‘Bu iğrenç çağrışmaya artık son verin!’ Horus tavana baktı ve dönen girdabın içindeki gücün, uzun zamandır kayıp bir arkadaşının çağrısı gibi onu çekiştirdiğini hissetti. Siren şarkısını zihninden zorla çıkardı, odanın zeminine düştü ve ileri doğru bir adım attı. Muhafızların mızraklarından patlayan ışık patlamaları fışkırdı ve Horus, mermilerinin çekiç darbeleri yüzünden dizlerinin üstüne çökmek zorunda kaldı. Uğuldayan fırtına, silah seslerini yuttu ve Horus, acıdan değil, İmparatorluk'taki diğer savaşçıların ona ateş ettiğinin bilincinde olarak haykırdı. Daha fazla patlama ona çarptı ve zırhından büyük parçalar kopardı ama hiçbiri onun korumasını alt edemedi. Muhafızlar disiplinli saflar halinde ilerlediler, ateşlerini ona yağdırdılar ve onu kendi ağırlıkları altında sıkıştırdılar. Sejanus merdivenlerin arkasına eğildi; patlayıcı cıvatalar metali delip geçerken kıvılcımlar ve duman çıkaran parçalar metalden kopuyordu. Horus öfkeyle kükredi ve ayağa fırladı, kendini sağır edici fırtınanın ortasında bulduğunda tüm kendini tutma düşünceleri unutulmuştu. Bir cıvata boynuna çarptı ve neredeyse onu döndürdü ama bu onu durdurmaya yetmedi. En yakın Muhafızdan koruyucu mızrağını kopardı ve yumruğuyla tek bir darbeyle kafatasını parçalara ayırdı. Mızrağı tutuşunu tersine çevirdi ve bir sonraki Muhafızı köprücük kemiğinden kasıklarına kadar kesti; kırpılmış iki yarısı uluyan rüzgarlar tarafından yukarı sürüklendi ve çatırdayan girdabın içinde kayboldu. Horus mızrağını göğsüne saplayıp onu ikiye böldüğünde başka bir Muhafız öldü. Bir bıçak kafasına doğru mızrakladı ama o, yumruğunun bir darbesiyle onu parçaladı ve saldırganın kolunu sıradan bir kolaylıkla kopardı. Başka bir Muhafız, Horus'un kudretli yumruğuyla kafasını koparması ve kesik kafasını bir kenara atması sırasında sanki bir gayzerden geliyormuş gibi boynundan kan fışkırması sonucu öldü. Yalnızca Valdor kalmıştı ve Horus, Baş Muhafız'a doğru dönerken hırladı. Valdor'un koruyucu mızrağının namlusundan bir ışık alevi çıktı. Horus darbeler karşısında homurdandı ve Valdor'u yere indirmek için yumruğunu kaldırdı, yukarıdaki girdaptan ulaşan kasırganın gücü nihayet amacına ulaşırken metalin gıcırtısını ve yırtılmasını duydu. Horus saldırısını durdurdu ve aniden tankların içindekilerin kaderinden korktu. Döndü ve bir tankın yerden koparılırken gaz kustuğunu ve çığlıklar attığını, demirleme yerlerinden koparılıp yukarıya doğru sürüklenen diğer tankları takip ettiğini gördü. Sonra zaman durdu ve odayı kör edici bir ışık doldurdu. Horus içinden ılık balın aktığını hissetti ve ışığın kaynağına doğru döndü: hayal edilemeyecek bir görkem ve güzelliğe sahip, parıldayan altın bir dev. Horus bu görüntü karşısında kendinden geçerek dizlerinin üzerine çöktü. Kim bu kadar mükemmel bir varlığa tapınmaya çalışmaz ki? Figürden güç ve kesinlik akıyordu, yaratılışın gizli gizemi parmaklarının ucundaydı, orada bilmek için sorulabilecek her türlü sorunun cevabı ve bunları nasıl kullanacağını bilmenin bilgeliği vardı. Kusursuz bir altın renginde parıldayan bir zırh giyiyordu, özelliklerini bilmek imkânsızdı ve ihtişamı ve gücü, yaratılmış hiçbir varlığın eşi benzeri değildi. Altın savaşçı sanki ağır çekimdeymiş gibi hareket etti ve girdabın çılgınlığını bir jestle durdurmak için elini kaldırdı. Girdap susturuldu, yuvarlanan kuluçka tankları havada asılı kaldı. Altın figür şaşkın bakışlarını Horus'a çevirdi. “Seni tanıyor muyum?” dedi ve Horus böylesine mükemmel bir ses senfonisini duyunca ağladı. "Evet" dedi Horus, sesini fısıltıdan öteye çıkaramadı. Dev başını yana eğdi ve şöyle dedi: 'Benim büyük eserlerimi mahvedeceksin ama başaramayacaksın. Sana yalvarıyorum, bu yoldan dön, yoksa her şey kaybolacak.' Horus, üzgün bakışlarını üzerinde hareketsiz duran kuluçka tanklarına çevirerek altın savaşçıya uzandı ve gelecekteki olayların sonuçlarını göz açıp kapayıncaya kadar tarttı. Horus, figürün muhteşem gözlerindeki kararı görebiliyordu ve 'Hayır!' diye bağırdı. Şekil ondan uzaklaştı ve zaman, önceden belirlenmiş akışına geri döndü. Warp'ın yarattığı rüzgarın sağır edici uğultusu bir kasırganın gücüyle geri döndü ve Horus, kuluçka tanklarının metalik çınlaması arasında kardeşlerinin çığlıklarını duydu. ‘Baba, hayır!’ diye bağırdı. 'Bunun olmasına izin veremezsin!' Altın dev, yarattığı hayatları umursamadan, katliamı arkasında bırakarak uzaklaşıyordu. Horus, nefretinin göğsünde parlak ve güçlü bir şekilde kabardığını hissetti. Rüzgârın gücü onu yakaladı ve onu almasına izin vererek onu havaya kaldırdı ve Horus, kardeşleriyle bir kez daha bir araya gelirken kollarını açtı. Warp girdabının uçurumu, dehşet ve çılgınlığın büyük bir gözü gibi üzerinde esniyordu. Onun gücüne teslim oldu ve onun kendisini kucağına almasına izin verdi. ON ALTI Gerçek, sahip olduğumuz tek şey Baş peygamber Ana sayfa LOKEN BİR KEZ, Iacton Qruze'un 'Eskisi gibi değil oğlum' demesiyle aynı fikirdeydi. Eskisi gibi değil.” Strateji güvertesinde durup, soluk bir mücevher gibi uzayda asılı duran Davin'in hayaletimsi parıltısına baktılar. ‘Buraya ilk geldiğimiz zamanı hatırlıyorum, sanki dün gibi.’ "Daha çok bir ömür gibi," dedi Loken. “Saçmalık genç adam” dedi Qruze. 'Benim kadar uzun süre buralarda olursan bir iki şey öğrenirsin. Benim yaşıma kadar yaşa ve yılların geçişini nasıl algıladığını görelim.' Loken içini çekti, Qruze'nin "eski güzel günlere" dair başıboş, hafifçe kibirli hikayelerinden bir tanesini daha dinleme havasında değildi. “Evet Iacton, göreceğiz.” "Beni kovma oğlum" dedi Qruze. 'Yaşlı olabilirim ama aptal değilim.' Loken, "Asla öyle olduğunu söylemek istemedim" dedi. “O halde artık bana dikkat et, Garviel,” dedi Qruze, yaklaşarak. 'Bilmediğimi sanıyorsun ama biliyorum.' 'Neyi bilmiyor musun?' "Yarı duyulmuş" şey hakkında, diye tısladı Qruze, güverte mürettebatından hiçbirinin duyamayacağı şekilde sessizce. 'Bana neden böyle seslendiğini çok iyi biliyorum ve bunun nedeni alçak sesle konuşmam değil, kimsenin söylediklerimi zerre kadar dikkate almamasıdır.' Loken, Qruze'nin uzun, bronzlaşmış yüzüne baktı; cildi derin kırışıklıklar ve kıvrımlarla kaplıydı. Normalde kapüşonlu ve yarı kapalı olan gözleri artık yoğun ve deliciydi. "Iacton..." diye söze başladı Loken ama Qruze onun sözünü kesti. 'Özür dileme, bu sana yakışmıyor.' Loken, "Ne diyeceğimi bilmiyorum" dedi. 'Ah... hiçbir şey söyleme. Zaten birinin dinlemek isteyebileceği ne söylemem gerekiyor?' diye içini çekti Qruze. 'Ne olduğumu biliyorum evlat, sevgili Lejyonumuz için uzun zaman önce geçmiş bir zamanın kalıntısıyım. Savaş Ustası olmadan savaştığımızı hatırladığımı biliyorsun, böyle bir şeyi hayal edebiliyor musun?' “Yakında buna gerek kalmayabilir, Iacton. Delphos'un açılma zamanı neredeyse geldi ve hiçbir haber çıkmadı. Eczacı Vaddon, anathame rağmen Savaş Ustası'na ne olduğunu bulmaya yaklaşamadı.' "Ne?" "Savaş Ustasını yaralayan silah" dedi Loken, Qruze'nin önünde kinebrach silahından bahsetmemiş olmayı dileyerek. "Ah, bu çok güçlü bir silah olsa gerek" dedi Qruze bilgece. "Torgaddon'la birlikte Davin'e geri dönmek istiyordum" dedi Loken konuyu değiştirerek, "ama Küçük Horus'u ya da Ezekyle'ı görürsem yapabileceklerimden korkuyordum." “Onlar senin kardeşlerin oğlum” dedi Qruze. 'Ne olursa olsun bunu asla unutma. Bu tür bağları tehlikeye atarak koparırız. Bir kardeşten yüz çevirdiğimizde hepsinden yüz çevirmiş oluruz.' 'Korkunç bir hata yaptıklarında bile mi?' "O zaman bile," diye onayladı Qruze. 'Hepimiz hata yaparız evlat. Onları oldukları gibi takdir etmeliyiz; bunlar ancak zor yoldan öğrenilebilecek derslerdir. Ölümcül bir hata olmadığı sürece elbette ama en azından bir başkası bundan ders alabilir.' Loken, strateji rayına yaslanarak, "Ne yapacağımı bilmiyorum" dedi. ‘Savaş Ustası’na ne olduğunu bilmiyorum ve bu konuda yapabileceğim hiçbir şey yok.’ "Evet, bu çok çetin bir iş oğlum," diye onayladı Qruze. ‘Yine de benim zamanımda söylediğimiz gibi, “Yapabileceğin hiçbir şey yoksa endişelenme.” Loken, "Senin zamanında her şey daha basit olmalı, Iacton," dedi. Loken'in alaycılığını kaçıran Qruze, "Öyleydi oğlum, kesinlikle" diye yanıtladı. “Bu sessiz düzen saçmalıklarının hiçbiri yoktu ve sence o zamanlar o sonradan görme Varvarus'un kan için ulumasını ister miydik?” Yoksa kendi kahrolası gemimizde hakkımızda hain şiirler yazan ve bunun yalın gerçek olduğunu iddia eden anmalarımız mı olurdu? Size soruyorum, Astartes'e duyulan saygı nerede kaldı? Günler değişti genç adam, günler değişti.' Qruze konuşurken Loken'in gözleri kısıldı. 'Neden bahsediyorsun?' 'Günler geçtikçe değiştiğini söyledim...' "Hayır" dedi Loken, "Varvarus ve hatıracılar hakkında." ‘Duymadın mı? Hayır, sanırım yapmadın, dedi Qruze. “Eh, öyle görünüyor ki Varvarus senin ve Mournival’ın Savaş Ustası ile İntikamcı Ruh’a dönüşünden pek memnun olmamış. Aptal, sebep olduğun ölümlerin başına kelle gelmesi gerektiğini düşünüyor. Her gün Maloghurst'e, filoya olanları anlatmamızı, ölenlerin ailelerine tazminat ödememizi ve ardından hepinizi cezalandırmamızı talep ediyor.' 'Bizi cezalandırmak mı?' "Bunu söylüyor," diye başını salladı Qruze. "Senin sebep olduğun karışıklık hakkında zaten Ing Mae Sing'in Terra Konseyi'ne bildiri gönderdiğini iddia ediyor." Bana sorarsan büyük bir baş belası. İlk yola çıktığımızda buna katlanmak zorunda değildik, siz savaştınız ve kan akıttınız ve eğer insanlar yolumuza çıkarsa bu onların şansı yaver gitti.' Loken, Qruze'nin sözleri karşısında dehşete düşmüştü ve biniş güvertesinde yaptıklarının utancını bir kez daha hissetti. Parçası olduğu masum ölümler, ölene kadar yanında kalacaktı ama olan olmuştu ve pişmanlıkla zaman kaybedemezdi. Olaylar ne kadar talihsiz olursa olsun, sıradan ölümlülerin bir Astartes'in ölümüne karar vermesi düşünülemezdi. Varvarus her ne kadar baş belası bir sorun olsa da, Maloghurst'ün de uğraşması gereken bir sorundu ama Qruze'nin sözlerindeki bir şeyler tanıdık bir duyguyu uyandırıyordu. "Hatırlayanlar hakkında bir şey mi söyledin?" 'Evet, sanki endişelenecek yeterince şeyimiz yokmuş gibi.' 'Iacton, konuyu fazla uzatma. Bana neler olduğunu anlat.” "Pekâlâ, ama acelenizin ne olduğunu bilmiyorum," diye yanıtladı Qruze. "Gemide dolaşan, Astartes karşıtı propaganda, şiir ya da buna benzer saçmalıklar dağıtan isimsiz bir anıcı var gibi görünüyor." Mürettebat geminin her yerinde broşürler buluyor. "Sahip olduğumuz tek şey gerçektir" veya bunun gibi iddialı bir şey denir.' Loken, "Sahip olduğumuz tek şey gerçektir" diye tekrarladı. 'Evet, öyle düşünüyorum.' Loken topuğunun üzerinde döndü ve tek kelime etmeden strateji salonundan çıktı. Loken geri döndükten sonra Qruze, "Benim zamanımdaki gibi değildi" diye içini çekti. GEÇTİ ve yorgundu ama Ignace Karkasy geçen haftaki çalışmadan memnundu. Radikal şiirini dağıtmak için gemide her gizli yolculuk yaptığında, saatler sonra geri döndüğünde tüm kopyaların kaybolduğunu görmüştü. Her ne kadar gemi mürettebatı bazılarına el koymuş olsa da, diğerlerinin de onun söyleyeceklerini duymaya ihtiyacı olanların eline geçmiş olması gerektiğini biliyordu. Yol boyu sessizdi ama bu günlerde hep öyleydi. Ölen Savaş Ustası için nöbet tutanların çoğu, bunu ya Davin'de ya da geminin daha geniş alanlarında yaptı. İntikamcı Ruh'un üzerinde bir ihmal havası vardı, sanki onu temizleyen ve bakımını yapan hizmetçiler bile aşağıdaki gezegendeki olayların sonucunu beklemek için görevlerine ara vermişlerdi. Karkasy, kaldığı kulübeye geri dönerken, perdelere ve geçitlere defalarca kazınmış Lectitio Divinitatus sembolünü gördü ve onları takip ederse, onu bir grup inanana götüreceklerine dair belirgin bir izlenime kapıldı. İnançlılar: Bu aydınlanmış zamanlarda böyle bir terimi düşünmek hâlâ tuhaf geliyordu kulağa. Altmış Üç On Dokuz'un koridorunda durduğunu ve ilahi olana olan inancın insanlığın karakterindeki değişmez bir kusur olup olmadığını merak ettiğini hatırladı. İnsanın içindeki korkunç boşluğu doldurmak için bir şeye inanması mı gerekiyordu? Eski Dünya'nın bilge bir adamı bir zamanlar bilimin insanlığı kitle imha silahlarıyla değil, sonunda tanrının olmadığını kanıtlayarak yok edeceğini iddia etmişti. Böyle bir bilginin insanın zihnini yakacağını ve onu umursamaz bir evrende tamamen yalnız olduğunun farkına vararak anlamsız ve delirmesine neden olacağını iddia etti. Karkasy gülümsedi ve bu yaşlı adamın, İmparatorluk'un dünyevi ışığını galaksinin uzak köşelerine taşıdığı gerçeğini görebilseydi ne söyleyeceğini merak etti. Öte yandan belki de bu Lectitio Divinitatus kültü onun sözlerinin doğrulanmasıydı: Bu boşluk karşısında insanın hafızadan silinenlerin yerine yeni tanrılar icat etmeyi seçtiğinin kanıtıydı. Karkasy, İmparator'un insandan tanrıya dönüştüğünün farkında değildi, ancak kendi yayınlarıyla aynı düzenlilikle ortaya çıkan tarikatın literatürü, onun zaten ölümlü kaygıların ötesine geçtiğini iddia ediyordu. Böylesi bir aptallık karşısında başını salladı, bu ağır ahkam kesmeyi yeni şiirlerine nasıl katacağını çoktan bulmaya çalışıyordu. Kütüğü hemen ilerideydi ve girintili tutamağa doğru uzandığında bir şeylerin ters gittiğini hemen anladı. Kapı hafifçe aralıktı ve koridoru amonyak kokusu dolduruyordu ama Karkasy bu güçlü kokuya rağmen tek bir anlama gelebilecek tanıdık, yaygın bir koku algıladı. Euphrati Keeler için Astartes'in pis kokusuyla ilgili yazdığı küstah şiir aklına geldi ve kapıyı açmadan önce bile kapının arkasında kimin olacağını biliyordu. Bir an için oradan uzaklaşmayı düşündü ama bunun bir anlamı olmayacağını fark etti. Derin bir nefes alıp kapıyı açtı. İçerisi, herhangi bir davetsiz misafirin değil, kendisinin yarattığı bir karışıklık olsa da, kabini darmadağınıktı. Arkası ona dönük duran ve beklediği gibi küçük alanı cüssesiyle dolduran kişi Kaptan Loken'di. "Merhaba Ignace," dedi Loken, 7 numaralı Bondsman'lardan birini bırakarak. Karkasy bunlardan ikisini rastgele notlar ve düşüncelerle doldurmuştu ve Loken'in okuduklarından pek memnun olmayacağını biliyordu. Orada yazılan sert eleştirileri anlamak için edebiyat öğrencisi olmanıza gerek yoktu. “Yüzbaşı Loken,” diye yanıtladı Karkasy. 'Bu ziyaretin zevkini neye borçlu olduğumu sorardım ama ikimiz de neden burada olduğunu biliyoruz, değil mi?' Loken başını salladı ve kalbinin göğsünde çarptığını hisseden Karkasy, Astartes'in öfkesini en iyi şekilde kontrol altında tuttuğunu gördü. Bu, Abaddon'un şiddetli öfkesi değildi; onu bir an bile duraksamadan veya pişmanlık duymadan yok edebilecek soğuk çelikten bir öfkeydi. Aniden Karkasy, yeni keşfettiği ilham perisinin ne kadar tehlikeli olduğunu ve uzun süre keşfedilmeden kalacağını düşünerek ne kadar aptalca davrandığını fark etti. Garip bir şekilde, artık maskesi düştüğü için, meydan okumasının korkusunun ateşini bastırdığını hissetti ve doğru şeyi yaptığını anladı. “Neden?” diye tısladı Loken. 'Sana kefil oldum, hatırlayan. Senin için iyi ismimi riske attım ve bunun karşılığını böyle mi alıyorum?' “Evet kaptan” dedi Karkasy. 'Bana kefil oldun. Gerçeği söylemem için bana yemin ettirdin ve ben de bunu yapıyorum.” “Gerçek mi?” diye kükredi Loken ve Karkasy, kaptanın yumruklarının insanları ne kadar kolaylıkla öldüresiye dövdüğünü hatırlayarak onun öfkesi karşısında irkildi. ‘Bu gerçek değil, bu iftira dolu bir saçmalık! Yalanlarınız şimdiden filonun geri kalanına yayılıyor. Bunun için seni öldürmeliyim, Ignace.” 'Beni öldür? Tıpkı senin biniş güvertesindeki tüm o masum insanları öldürdüğün gibi mi?' diye bağırdı Karkasy. ‘Artık Astartes adaletinin anlamı bu mu? Birisi yolunuza çıkıyor ya da katılmadığınız bir şey söylüyor ve onu öldürüyor musunuz? Eğer şanlı İmparatorluğumuzun geldiği nokta buysa o zaman bununla hiçbir ilgim olmasını istemiyorum.' Loken'in öfkesinin çekildiğini gördü ve kendisi için bir anlık acı duydu, ama ölenlerin kanını ve çığlıklarını hatırlayınca bu acıyı bastırdı. Bir şiir koleksiyonunu kaldırdı ve Loken'e uzattı. 'Her neyse, bu senin istediğin şeydi.' "Bunu benim istediğimi mi sanıyorsun?" dedi Loken, broşürleri kütüğün üzerine fırlatıp üzerine dikilerek. 'Sen deli misin?' "Hiç de değil, sevgili kaptanım," dedi Karkasy, hissetmediği bir sakinliği taklit ederek. 'Bunun için sana teşekkür etmeliyim.' 'Ben? Sen neden bahsediyorsun?' diye sordu Loken, açıkça kafası karışmıştı. Karkasy, Loken'in yaygaracı tavrındaki şüpheyi görebiliyordu. Şarap şişesini Loken'e ikram etti ama dev savaşçı başını salladı. Karkasy, çatlak ve kirli teneke bardağa biraz şarap doldururken, "Bana ne kadar çirkin ve nahoş olursa olsun doğruyu söylemeye devam etmemi söyledin" dedi. 'Sahip olduğumuz tek şey gerçek, hatırladın mı?' "Hatırlıyorum" diye içini çekti Loken, Karkasy'nin gıcırdayan karyolasına otururken. Karkasy, tehlikenin geçmiş olduğunu anlayınca derin bir nefes aldı ve şaraptan uzun bir yudum aldı. Bağbozumu zayıftı ve çok uzun süredir açıktı ama bu onun titreyen sinirlerini sakinleştirmeye yardımcı oldu. Yazı masasından yüksek arkalıklı bir sandalye çekti ve şişeyi almak için elini uzatan Loken'in önüne oturdu. "Haklısın Ignace, sana bunu yapmanı söylemiştim ama bunun bizi bu noktaya getireceğini hiç düşünmemiştim" dedi Loken, şişeden bir yudum alırken. "Ben de öyle ama öyle" diye yanıtladı Karkasy. 'Şimdi soru şu: Bu konuda ne yapacaksınız?' Loken, "Gerçekten bilmiyorum, Ignace," diye itiraf etti. "İçinde bulunduğumuz koşullar göz önüne alındığında, Mournival'e haksızlık ettiğinizi düşünüyorum. Hepimiz..." “Hayır,” diye sözünü kesti Karkasy, “değilim. Siz Astartes'ler her açıdan biz ölümlülerin üzerinde duruyorsunuz ve bizden saygı istiyorsunuz, ancak bu saygının kazanılması gerekiyor. Etiğinizin sorgulanamaz olmasını gerektirir. Sadece doğru ile yanlış arasındaki çizginin üzerinde kalmak zorunda değilsiniz, aynı zamanda aradaki gri alanlardan da uzak durmalısınız.' Loken mizahsız bir şekilde güldü. ‘Etik öğretmeni olmanın Sindermann’ın işi olduğunu sanıyordum.’ “Eh, sevgili Kyril'imiz son zamanlarda ortalıkta pek görünmüyor, değil mi?” dedi Karkasy. 'Doğruların saflarında biraz geç kaldığımı kabul ediyorum ama yaptığım şeyin doğru olduğunu biliyorum. Dahası, bunun gerekli olduğunu biliyorum!' 'Bu konuda bu kadar güçlü mü hissediyorsun?' 'Evet, kaptan. Hayatımdaki herhangi bir şey hakkında hissettiğimden daha güçlü.” Loken, karalanmış not yığınını kaldırarak, “Peki bunu yayınlamaya devam edecek misin?” diye sordu. “Bu sorunun doğru bir cevabı var mı kaptan?” diye sordu Karkasy. ‘Evet, o yüzden dürüstçe cevap ver.’ 'Yapabilirsem' dedi Karkasy, 'o zaman yapacağım.' 'İkimizin de başına dert açacaksın Ignace Karkasy,' dedi Loken, 'ama eğer gerçeğimiz yoksa biz bir hiçiz ve eğer senin konuşmanı durdurursam o zaman bir tirandan farkım kalmaz.' "Yani yazmamı durdurmayacak mısın, yoksa beni Terra'ya geri göndermeyeceksin, öyle mi?" 'Yapmalıyım ama yapmayacağım. Şiirlerinizin sizi güçlü düşmanlar, Ignace, işten atılmanızı isteyecek veya daha kötüsünü isteyecek düşmanlar haline getirdiğinin farkında olmalısınız. Ancak şu andan itibaren benim korumam altındasınız' dedi Loken. “Korunmaya ihtiyacım olacağını mı düşünüyorsun?” diye sordu Karkasy. Kesinlikle, dedi Loken. Euphrati Keeler "Beni görmek istediğini söyledim" dedi. 'Bana nedenini söyler misin?' Kyril Sindermann yemeğinden başını kaldırıp, "Ah, canım, Euphrati" dedi. 'İçeri gelin.' Bir saatten fazla bir süre boyunca Arşiv Odası Üç'ün tozlu koridorlarını taradıktan sonra onu güverte altındaki yemek alanında bulmuştu. Gemide bırakılan yineleyicilere göre, yaşlı adam zamanının neredeyse tamamını orada geçiriyor, derslerini kaçırıyor - şu anda ders verecek öğrenci yoktu - ve akranlarının yemek ya da içki için kendilerine katılma isteklerini görmezden geliyordu. Torgaddon, Sindermann'ı tek başına bulması için onu bırakmıştı; görevi, onu İntikamcı Ruh'a geri getirerek yerine getirilmişti. Daha sonra Kaptan Loken'i aramaya ve onunla birlikte Davin'e geri dönmeye gitmişti. Keeler'ın gezegende gördüklerini Loken'e aktaracağından şüphesi yoktu ama onun inançlarını kimin bildiği artık umurunda değildi. Sindermann berbat görünüyordu, gözleri bitkin ve gri, yüz hatları solgun ve sıskaydı. 'İyi görünmüyorsun Sindermann' dedi. Sindermann, "Ben de senin için aynısını söyleyebilirim Euphrati," dedi. 'Kilo vermişsin. Bu sana yakışmıyor.” 'Kadınların çoğu buna minnettar olurdu ama Astartelerden birinin beni buraya gelip yeme alışkanlıklarım hakkında yorum yapmasına izin vermedin, değil mi?' Sindermann güldü, incelediği kitabı bir kenara itti ve 'Hayır, haklısın, yapmadım' dedi. “O halde neden bunu yaptın?” diye sordu, onun karşısında oturarak. ‘Eğer Ignace’in sana söylediği bir şey yüzündense, nefesini boşa harcama.’ 'Ignace' mi? Hayır, onunla bir süredir konuşmadım' diye yanıtladı Sindermann. 'Beni görmeye gelen Mersadie Oliton'du. Bana senin bu Lectitio Divinitatus tarikatının kışkırtıcısı haline geldiğini söyledi.” 'Bu bir tarikat değil.' 'Hayır mı? O halde buna ne ad verirsiniz?' Bir an düşündü ve sonra cevap verdi: 'Yeni bir inanç.' Sindermann, "Akıllıca bir cevap" dedi. 'Eğer izin verirseniz, bu konuda daha fazlasını öğrenmek isterim.' "Yapacak mısın?" Bana yollarımdaki hataları öğretmek, yineleyicinin hilelerini kullanarak beni inançlarımdan vazgeçirmeye çalışmak için beni geri getirdiğini sanıyordum.' "Hiç de değil canım" dedi Sindermann. 'Haraçınızın kalbinizin en gizli köşesinde gizlice ödendiğini düşünebilirsiniz, ama öyle olacak. İbadet konusunda meraklı bir türüz. Hayal gücümüze hakim olan şeyler hayatımızı ve karakterimizi belirler. Bu nedenle neye taptığımıza dikkat etmemiz gerekiyor, çünkü taptığımız şeye dönüşüyoruz.' "Peki neye taptığımızı sanıyorsun?" Sindermann alt güverteye gizlice baktı ve Lectitio Divinitatus kitapçıklarından biri olduğunu hemen anladığı bir kağıt çıkardı. 'Bana yardım etmeni istediğim şey bu. Bunu birkaç kez okudum ve öne sürdüğü şeylerin ilgimi çektiğini itiraf etmeliyim. Görüyorsunuz, Fısıltı Kafalar'ın altındaki olaylardan beri, ben... pek iyi uyuyamadım ve kendimi kitaplarıma gömmeyi düşündüm. Eğer başımıza gelenleri anlayabilirsem, bunu mantıklı hale getirebileceğimi düşündüm.' "Peki sen yaptın mı?" Gülümsedi ama kadın bu hareketin ardındaki yorgunluk ve çaresizliği görebiliyordu. 'Açıkçası? Hayır, pek de değil, okudukça, otokratik bir rahiplikten dinsel baskıların olduğu günlerden bu yana ne kadar ileri gittiğimizi daha çok gördüm. Aynı şekilde, okudukça bir modelin ortaya çıktığını daha çok fark ettim.' 'Bir model mi? Ne tür bir model?' "Bakın" dedi Sindermann, masanın etrafından gelip onun yanına oturdu ve broşürü önünde düzleştirdi. "Lectitio Divinitatus'unuz İmparatorun binlerce yıldır aramızda nasıl dolaştığını anlatıyor, değil mi?" "Evet." “Eski metinlerde, çoğunlukla saçmalıklardan oluşan eski tarihlerde ve barbarlık ve kan dökülmesine dair korkunç hikayelerde tekrar eden bazı temalar buldum. Metinlerin birçoğunda altın ışıktan bir varlık beliriyor ve her ne kadar itiraf etmekten nefret etsem de, bu makalenin tanımladığı şeye çok benziyor. Bu soruşturma alanında gerçeğin ne olduğunu bilmiyorum ama daha fazlasını bilirim, Euphrati.' Ne diyeceğini bilmiyordu. “Bak,” dedi kitabı çekip ona doğru çevirerek. 'Bu kitap eski bir insan dilinin türetilmesiyle yazılmıştır, ancak daha önce görmediğim bir dildir. Sanırım bazı pasajları anlayabiliyorum ama bu çok karmaşık bir yapı ve doğru gramer bağlantılarını kuracak bazı kök kelimeler olmadan tercüme edilmesi çok zor oluyor.' 'Hangi kitap bu?' "Bunun Lorgar Kitabı olduğuna inanıyorum, ancak bu gerçeği doğrulamak için Birinci Papaz Erebus ile konuşamadım. Eğer öyleyse, bizzat Lorgar tarafından Savaş Ustası'na verilen bir kopya olabilir.' ‘Peki bu onu neden bu kadar önemli kılıyor?’ Sindermann acilen, “Lorgar hakkındaki söylentileri hatırlamıyor musun?” diye sordu. "Onun da mı İmparator'a tanrı gibi taptığını?" Lejyonunun, İmparatora gereken bağlılığı göstermediği için dünyayı harap ettiği ve ardından ona büyük anıtlar diktiği söyleniyor.' "Hikâyeleri hatırlıyorum evet ama hepsi bu herhalde?" “Muhtemelen, ama ya öyle değilse?” dedi Sindermann, gözleri böyle bir bilgiyi ortaya çıkarma ihtimaliyle parlıyordu. 'Ya İmparator'un oğullarından biri olan bir başpiskopos, biz ölümlülerin henüz hazır olmadığı bir şeyi biliyorsa? Eğer şu ana kadar yaptığım çalışma doğruysa, o zaman bu kitap tanrının özünün ortaya çıkarılmasından bahsediyor. Bunun ne anlama geldiğini bilmeliyim!' Euphrati, kendisine rağmen bu potansiyel bilgiyle nabzının hızlandığını hissetti. İmparatorun tanrısallığının Kyril Sindermann'dan gelen yadsınamaz kanıtı, Lectitio Divinitatus'u mütevazi statüsünün çok üstüne çıkaracak ve galaksinin bir tarafından diğer tarafına yayılabilecek bir fenomenin alanına taşıyacaktır. Sindermann onun yüzündeki bu farkındalığı gördü ve şöyle dedi: 'Bayan Keeler, yetişkin hayatımın tamamını İmparatorluk hakkındaki gerçeği ilan etmekle geçirdim ve yaptığım işten gurur duyuyorum, ama ya yanlış mesajı öğretiyorsak? Eğer haklıysan ve İmparator bir tanrıysa, o zaman Altmış Üç On Dokuz Dağları'nın altında gördüğümüz şey, hayal edebileceğimizden çok daha korkunç bir tehlikeyi temsil ediyor. Eğer bu gerçekten kötü bir ruhsa İmparator gibi ilahi bir varlığa her zamankinden daha çok ihtiyacımız var. Kelimelerin dağları hareket ettiremeyeceğini biliyorum ama kalabalıkları hareket ettirebilirler; bunu defalarca kanıtladık. İnsanlar başka herhangi bir şey için değil, bir kelime için savaşmaya ve ölmeye daha hazırdır. Kelimeler düşünceyi şekillendirir, duyguyu harekete geçirir ve eylemi zorlar. Öldürürler, diriltirler, bozarlar ve iyileştirirler. Tekrarlayıcı olmak bana bir şey öğrettiyse, o da söz adamlarının (rahipler, peygamberler ve entelektüeller) tarihte herhangi bir askeri lider veya devlet adamından daha belirleyici bir rol oynamış olduklarıdır. Eğer Tanrı'nın varlığını kanıtlayabilirsek, o zaman size söz veriyorum ki yineleyiciler bu gerçeği ülkenin en yüksek kulelerinden haykıracaklar.' Kyril Sindermann dünyasını alt üst ederken Euphrati ağzı açık bir şekilde baktı: laik hakikatin bu baş peygamberi tanrılardan ve inançtan mı bahsediyordu? Gözlerinin içine baktığında, onu son gördüğünden bu yana yaşadığı sarsıcı kendinden şüphe ve kimlik krizini gördü; son birkaç günde kendisinden ne kadar şey kaybolduğunu ve ne kadarının kazanıldığını anladı. 'Bir bakayım' dedi ve Sindermann kitabı önüne itti. Yazı köşeli bir çivi yazısıydı, sayfada ilerlemek yerine yukarı ve aşağı doğru gidiyordu ve senaryonun bazı unsurları bir şekilde tanıdık gelse de çevirisinde hiçbir faydası olmayacağını hemen anladı. 'Okuyamıyorum' dedi. 'Ne diyor?' Sindermann, "Eh, sorun da bu, tam olarak söyleyemem" dedi. 'Tuhaf kelimeyi anlayabiliyorum ama gramer anahtarı olmadan bunu yapmak zor.' "Bunu daha önce görmüştüm" dedi ve aniden yazının neden tanıdık geldiğini hatırladı. Sindermann, "Ben öyle düşünmüyorum Euphrati" dedi. ‘Bu kitap onlarca yıldır arşiv odasındaydı. Oraya konduğundan beri kimsenin okuduğunu sanmıyorum.” 'Bana patronluk taslama Sindermann, bunu daha önce kesinlikle gördüm' diye ısrar etti. 'Nerede?' Keeler cebine uzandı ve parçalanmış fotoğraf makinesinin hafıza bobinini kavradı. Koltuğundan kalktı ve 'Notlarınızı toplayın, otuz dakika sonra arşiv odasında buluşuruz' dedi. Kitabı toplayan Sindermann, “Nereye gidiyorsun?” diye sordu. 'Görmek isteyeceğin bir şeyi elde etmek için.' HORUS, kirli bulutlarla dolu, havadaki kimyasal ve durgun tadın olduğu kalın bir gökyüzü görmek için gözlerini açtı. Tanıdık kokuyordu. Ev kokuyordu. Uzun süredir tükenen bir maden tünelinin önünde, tozlu kara baruttan oluşan engebeli bir plato üzerinde yatıyordu ve bunun Cthonia olduğunu anlayınca vatan hasretinin içi boş acısını hissetti. Uzaktaki dökümhanelerin dumanı ve derin karot madenciliğinin aralıksız çalışmaları gökyüzünü parçacık maddelerle dolduruyordu ve burada geçirdiği daha basit zamanlar nedeniyle yalnızlığın acısını hissediyordu. Horus etrafına bakınıp Sejanus'u aradı ama Terra'nın altında dönen girdap ne olursa olsun, eski yoldaşını öfkeyle süpürmediği belliydi. Buradaki yolculuğu, bu tuhaf ve bilinmeyen diyardaki önceki yolculukları kadar sessiz ve anlık olmamıştı. Warp'ta yaşayan güçler ona geleceğe dair bir fikir vermişti ve burası gerçekten de ıssız bir yerdi. İğrenç kseno ırkları galaksinin geniş alanlarına hakim oldu ve insanoğlunun üzerine bir umutsuzluk perdesi çöktü. İnsanlığın şanlı ordularının gücü kırıldı, Lejyonlar paramparça oldu ve bir zamanlar oldukları gibi parçalara ayrıldı: insanların hiçbir sonucu veya hırsı olmayan şerefsiz hayatlar yaşadığı cehennem gibi bir rejimde hüküm süren bürokratlar, katipler ve memurlar. Bu karanlık gelecekte insanoğlunun efendilere meydan okuyacak, İmparator'un onları bıraktığı dehşete karşı savaşacak gücü yoktu. Babası, ne halkının acısını hisseden ne de onların kaderiyle ilgilenen bir leş tanrısı olmuştu. Gerçekte, Cthonia'nın yalnızlığı hoş karşılanıyordu; düşünceleri çılgın bir öfke ve kızgınlık girdabıyla kafasının içinde dönüyordu. İmparator, ustalaşma imkanlarının çok ötesinde güçlerle uğraşıyordu ve daha önce de kontrol etmekte başarısız olmuştu. Güç vaadi için oğullarıyla pazarlık yapmıştı ve şimdi bir kez daha denemek için Terra'ya döndü. "Bunun olmasına izin vermeyeceğim" dedi Horus sessizce. Konuşurken bir kurdun acı dolu ulumasını duydu ve kendini ayağa kaldırdı. Cthonia'da kurda benzeyen hiçbir şey yaşamıyordu ve Horus, warp boyunca sürekli takipten bıkmıştı. "Kendinizi gösterin!" diye bağırdı, havaya yumruk atarak ve uluyan bir savaş çığlığı atarak. Uğultu tekrar yaklaşıp yaklaştığında çığlığı yanıtlandı ve Horus savaş arzusunun yüzeye çıktığını hissetti. Muhafız Muhafızlarının katledilmesinden sonra kanın tadını almıştı ve daha fazlasını dökme şansını memnuniyetle karşıladı. Etrafında gölgeler hareket etti ve "Lupercal!" diye bağırdı. Lupercal!' Şekiller gölgelerin arasından kayboldu ve kırmızı kürklü bir kurt sürüsünün karanlıktan ayrıldığını gördü. Çevresini sardılar ve Horus, sürü liderinin warpta ilk uyandığında kendisiyle konuşan canavar olduğunu anladı. “Nesin sen?” diye sordu Horus, “ve yalan yok.” 'Bir arkadaş' dedi kurt, şekli bulanıklaşıyor ve altın ışıktan dalgalı çizgilerle koşuyordu. Kurt arka ayakları üzerinde şaha kalktı, daha insansı hale geldikçe şekli uzuyor ve genişliyor, oranları Horus'un kendisi kadar uzun oluncaya kadar şişip değişiyor. Kürkün yerini bakır deri aldı ve gözleri altın bir küre oluştururken sıvı gibi aktı. Figürün başından kalın kızıl saçlar çıkıyordu ve bronz renkli zırh göğsünde ve kollarında parıldayarak parlıyordu. Tüylerden oluşan dalgalı bir pelerin giyiyordu ve Horus onu kendi yansımasını tanıdığı kadar iyi tanıyordu. “Magnus,” dedi Horus. 'Gerçekten sen misin?' "Evet kardeşim, öyle" dedi Magnus ve iki savaşçı tabak sesleri arasında kucaklaştılar. “Nasıl?” diye sordu Horus. "Sen de mi ölüyorsun?" "Hayır" dedi Magnus. 'Ben değilim. Beni dinlemelisin kardeşim. Sana ulaşmam çok uzun sürdü ve burada fazla zamanım yok. Etrafınıza yerleştirilen büyüler ve muhafazalar çok güçlü ve burada olduğum her saniye bir düzine kölem onları açık tutmak için ölüyor.' Başka bir ses "Onu dinleme Savaş Ustası" dedi ve Horus döndüğünde Hastur Sejanus'un maden tünelinin karanlığından çıktığını gördü. 'Bu, kaçınmaya çalıştığımız kişi. İnsan ruhlarıyla ziyafet çeken, warp'un şekil değiştiren bir yaratığıdır. Bedeninize dönememeniz için sizinkini yutmaya çalışıyor. Horus'tan başka bir şey olmayacaktı artık." "Yalan söylüyor" diye tükürdü Magnus. 'Beni tanıyorsun Horus. Ben senin kardeşinim ama o kim? Hastur'u mu? Hastur öldü.” ‘Biliyorum ama burada, bu yerde ölüm son değil.’ "Bunda doğruluk payı var," diye onayladı Magnus, "ama sen kendi kardeşinin yerine ölülere mi güveneceksin? Hastur'un yasını tutuyoruz ama o aramızdan gitti. Bu sahtekar kendi gerçek yüzünü bile taşımıyor!' Magnus yumruğunu ileri doğru uzattı ve sanki görünmez bir şeyi tutuyormuş gibi parmaklarını havada kapattı. Sonra elini geri çekti. Hastur çığlık attı ve gözlerinden magnezyum alevi gibi gümüş bir ışık parladı. Horus kör edici ışıkta gözlerini kısarak baktı ve hâlâ bir Astartes savaşçısı görüyordu, ancak biri artık Kelime Taşıyıcıları üniformasıyla zırhlanmıştı. “Erebus mu?” diye sordu Horus. "Evet, Savaş Ustası," diye onayladı Birinci Papaz Erebus; boğazındaki uzun kırmızı yara izi çoktan iyileşmeye başlamıştı. 'Ne yapılması gerektiğini anlamanı kolaylaştırmak için sana Sejanus kılığında geldim, ama bu diyarı gezdiğimizden beri gerçeklerden başka hiçbir şey söylemedim.' "Onu dinleme Horus," diye uyardı Magnus. ‘Galaksinin geleceği sizin ellerinizde.’ 'Gerçekten de öyle' dedi Erebus, 'çünkü İmparator tanrılaştırma arayışında galaksiyi terk edecek. Horus'un Imperium'u kurtarması gerekiyor çünkü İmparator'un bunu yapmayacağı açık.' ONYEDİ Korku Melekler ve şeytanlar Kan anlaşması Euphrati Keeler, bir kolunun altına sıkıştırdığı KOMPAKT düzenleme motoruyla ve yüreğini dolduran sınırsız olasılık duygusuyla Arşiv Odası Üç'ün yığınları arasından Sindermann'ın masasına doğru ilerledi. Beyaz saçlı tekrarlayıcı, ona daha önce gösterdiği kitabın üzerine eğilmiş oturuyordu, nefesi soğuk havada buğulanıyordu. Yanına oturdu ve düzenleme motorunu masaya yerleştirip görüntüleyici yuvasına bir bellek bobini yerleştirdi. "Burası soğuk Sindermann" dedi. 'Nasıl ateşlenmedin, asla bilemeyeceğim.' Başını salladı. 'Evet, oldukça soğuk değil mi? Günlerdir bu böyle, hatta Savaş Ustası Davin'e götürüldüğünden beri.” Keeler yakaladığı görüntüler arasında gezinirken, kurgu motorunun ekranı titreşerek canlandı, beyaz ekranı ikisini de solgun ışığıyla aydınlatıyordu. Davin'in yüzeyindeyken çektiklerini ve Fısıltıkafalar'a doğru yola çıkmadan önce Kaptan Loken ile Mournival'in fotoğraflarını hızla gözden geçirdi. Sindermann, “Tam olarak ne arıyorsunuz?” diye sordu. "Bu," dedi muzaffer bir edayla, ekranın gösterdiği görüntüyü görebilmesi için ekranın açısını ayarlayarak. Dosyada tamamı Eugan Temba'nın ihanetinin ortaya çıktığı Davin'de düzenlenen savaş konseyinde çekilmiş sekiz fotoğraf yer alıyordu. Her çekimde Birinci Papaz Erebus yer alıyordu ve onun dövmeli kafatasına yakınlaşmak için motorun hareket topunu kullandı. Sindermann, Erebus'un kafasındaki sembolleri tanıdığında nefesi kesildi. Bunlar, Keeler'a alt güvertede gösterdiği kitaptakilerle aynıydı. "O halde bu kadar," diye nefes aldı. 'Lorgar'ın Kitabı olmalı. Erebus'un kafasının her yanından sembolleri almak için biraz daha yaklaşabilir misin? Bu mümkün mü?” "Lütfen, benim" diye yanıtladı, elleri düzenleme motorunun tuşları üzerinde dans ediyordu. Euphrati, Kelime Taşıyıcısı'nın çeşitli görüntülerini ve farklı açılardan çekimlerini kullanarak, kafatasına dövülmüş sembollerin birleşik bir görüntüsünü oluşturup bunu düz bir cama yansıtmayı başardı. Sindermann onun becerisini hayranlıkla izledi ve Erebus'un kafasındaki sembollerin yüksek kazançlı görüntüsünü çözmesi on dakikadan az sürdü. Memnuniyet dolu bir homurtuyla son bir tuşa bastı ve ekrandaki görüntünün parlak bir kopyası, vızıldayan bir iç çekişle makinenin yanından kaydı. Keeler onu köşelerinden kaldırdı ve Sindermann'a vermeden önce kuruması için bir iki saniye salladı. "İşte" dedi. 'Bu, kitabın söylediklerini tercüme etmenize yardımcı oluyor mu?' Sindermann görüntüyü masanın üzerinden kaydırdı ve kitaba yakın tuttu; parmağı çivi yazısı izlerini takip ederken başı kitapla notları arasında ileri geri sallanıyordu. “Evet, evet…” dedi heyecanla. 'Burada, görüyorsunuz, bu kelime sesli harflerin harf çevirisiyle dolu ve bu çok daha yoğun bir çok heceli yapıya sahip olmasına rağmen açıkça kişisel bir argo.' Keeler bir süre sonra Sindermann'ın söylediklerinden vazgeçti, kullandığı jargona anlam veremiyordu. Karkasy ya da Oliton yineleyiciyi anlayabilirdi ama onun meselesi kelimeler değil, görüntülerdi. “Bundan bir anlam çıkarman ne kadar sürer?” diye sordu. 'Ne? Ah, merak etmemem uzun sürmez,' dedi. 'Bir dilin gramer mantığını öğrendikten sonra, anlamının geri kalanını açmak nispeten basit bir iştir.' 'Peki ne kadar sürecek?' 'Bana bir saat ver, bunu birlikte okuyalım, olur mu?' Başını salladı ve sandalyesini geriye iterek 'Tamam, eğer sorun olmazsa etrafa bir bakacağım' dedi. “Evet, gözünüze çarpan her şeye bakmaktan çekinmeyin canım, ancak bu koleksiyonun çoğunun benim gibi tozlu akademisyenlere daha uygun olmasından korkuyorum.” Keeler masadan kalkarken gülümsedi. “Belgeselci olmayabilirim ama bir kitabın hangi ucunu okuyacağımı biliyorum, Kyril.” ‘Elbette öyle, önermek istemedim—’ "Çok kolay" dedi ve Sindermann kitaplarına dönerken raflara göz atmak için uzaklaştı. Espri yapmasına rağmen çok geçmeden Sindermann'ın tamamen haklı olduğunu anladı. Sonraki saati tomarlar, kitaplar ve küflü, gevşek yapraklı el yazmalarıyla dolu raflarda bir aşağı bir yukarı dolaşarak geçirdi. Kitapların çoğu, Astrolojileri ve Astrotelepatik Kehanetleri Okumak, Zararlı Fedakarlıklar ve Bu Tür Çalışmalarla İlişkili Çok Çeşitli Korkular veya Atum Kitabı gibi anlaşılmaz başlıklara sahipti. Bu son kitabın yanından geçerken omurgası boyunca bir ürperti hissetti ve kitabı raftan kaydırmak için uzandı. Yıpranmış deri cildinin kokusu güçlüydü ve kitabı okumayı gerçekten istemese de, kitabın kendisi için taşıdığı tuhaf çekiciliği inkar edemezdi. Kitap elinde gıcırdayarak açıldı ve o onları açarken sayfalarından asırların tozu uçuştu. Metnin daha fazlasını tercüme ederken Sindermann'ın Lorgar Kitabı'ndan yüksek sesle okuduğunu duyunca öksürdü. Şaşırtıcı bir şekilde önündeki kelimeler anlayabileceği bir dilde yazılmıştı ve gözleri hızla sayfayı taradı. Sindermann'ın sözleri tekrar duyuldu ve Euphrati'nin duyduğu sözlerin sayfada gördüğü sözcükleri yansıttığını, harflerin gözlerinin önünde bulanıklaşıp yeniden düzenlendiğini fark etmesi biraz zaman aldı. Solmuş yazı içeriden aydınlanıyor gibiydi ve söylediklerini okurken kitabın sayfaları alevler içinde kaldı. Kitabı bir alarm çığlığıyla düşürdü. Döndü ve Sindermann'ı bıraktığı yere doğru koştu, köşeyi döndüğünde onun yüzünde dehşete düşmüş bir ifadeyle kitaptan yüksek sesle okuduğunu gördü. Kitabın kenarlarını sanki bırakamıyormuş gibi kavradı, kelimeler ağzından bir ses seli halinde dökülüyordu. Çatırdayan, elektriklenen bir his Euphrati'nin dişlerini sinirlendirdi ve masanın üzerinde dönen mavimsi bir ışık bulutunun dolaştığını görünce dehşet içinde bağırdı. Görüntü havada kıvrılıp sarsılıyor, etrafındaki dünyayla uyumsuzmuş gibi hareket ediyordu. 'Kiril! Neler oluyor?' diye çığlık attı ve Fısıltı Kafaların dehşeti felç edici bir güçle ona geri döndü ve dizlerinin üzerine çöktü. Sindermann cevap vermedi, kelimeler isteksiz ağzından dökülüyordu ve gözleri dehşet içinde üzerindeki doğal olmayan manzaraya odaklanmıştı. Hissettiği korkunun aynı zamanda onun damarlarında da alevlendiğini görebiliyordu. The light bulged and stretched as though something was pushing through from beyond, and an iridescent, questing limb oozed from its depths. Keeler felt the anger that had consumed her in the months following her attack break through the fear and she surged to her feet. Keeler, Sindermann'a doğru koştu ve sıska bileklerini kavradı; dalgalı, parlak bir etin ışığı ışığı yırtmaya başladığı izlenimi uyandırdı. Elleri kitaba kilitlenmişti, eklemleri beyazdı ve sayfalarındaki korkunç sözleri dile getirmeye devam ederken kadın onları çözemiyordu. 'Kiril! Bırak şu lanet kitabı!' diye bağırdı, yukarıdan korkunç bir yırtılma sesi geldi. Yukarıya bakma riskini aldı ve müstehcen bir doğum parodisi yaparak ışığın içinden geçen daha fazla dokunaçlı uzuv gördü. “Üzgünüm Kyril!” diye bağırdı ve yineleyicinin çenesine yumruk attı. Sandalyesinden geriye doğru fırladı ve kitap elinden düşerken sözcük seli kesildi. Hızla masanın etrafında döndü ve Sindermann'ı ayağa kaldırdı. Bunu yaparken tuhaf bir emme sesi ve masaya düşen ağır bir şeyin sert, ıslak sesini duydu. Euphrati geriye dönüp bakmakla zaman kaybetmedi ve yalpalayan Sindermann'ı destekleyerek mümkün olduğu kadar hızlı bir şekilde yığınlara doğru ilerledi. Arkalarındaki parlak ışık gölgelerini önlerine fırlatırken ikisi de sendeleyerek masadan uzaklaştılar ve kahkahaya benzer bir çığlık üzerlerinden aktı. Keeler bir hava uğultusu duydu ve yanından parlak ve sıcak bir şey geçti ve havai fişek gibi sıcak bir patlamayla raflara doğru patladı. Tahta vurulduğu yerde tısladı ve tükürdü ve omzunun üzerinden baktığında, sallanan uzuvların ve onların ardından parlayan, bükülen etlerin sıçradığını dehşetle gördü. Dalgalı bir hareketle hareket ediyordu; çılgın yüzler, gözler ve gıcırdayan ağızlar vücudunun sıvı maddesinden oluşup yeniden şekilleniyordu. İçinden mavi ve kırmızı ışık parladı, göz kamaştırıcı ışınlar halinde arşivin içinde parladı. Başka bir fosforlu parlaklık onlara doğru yöneldi ve Keeler, yanlarındaki rafı patlatıp alevli kitapları ve kıymıklı tahta parçalarını havaya fırlatırken kendisini ve Sindermann'ı yere fırlattı. Korkunç canavar, uzun, elastik uzuvları üzerinde yığınların arasından hızlı adımlarla ilerliyordu; hızı ve çevikliği inanılmazdı ve Keeler onun arkalarına geçmek için daire çizdiğini görebiliyordu. Canavarın çıldırtıcı kahkahasının arkasında kıkırdadığını duyunca Sindermann'ı ayağa kaldırdı. Yineleyici, yumruğunun ardından biraz kendine gelmiş gibi görünüyordu ve bir kez daha kıvrımlı, dar raf sıralarının arasından odanın çıkışına doğru koştular. Korkunun bedeni sıraya sıkışıp kitaplar pembe ateşten gayzerlere dönüşürken, arkasında alevlerin uğultusunu duyabiliyordu. Sıranın sonu hemen önündeydi ve alarm halindeki bir yangın çığlığını bildiren klaksonları duyunca neredeyse gülüyordu. Artık birilerinin onlara yardıma geleceği kesin miydi? Sıranın sonundan fırladılar ve Sindermann tökezledi ve onu yine kendisiyle birlikte yere taşıdı. Kendileriyle iğrenç canavar arasına biraz mesafe koymak için çaresizce çabalayarak, bir uzuvlar karmaşasına düştüler. Keeler raf sırasından kendini iterken sırt üstü yuvarlandı, dalgalanan kütlesi yuvarlanan iç hareketle dalgalanıyordu. Pis gözler ve geniş, diş dolu ağızlar şekilsiz vücudunda fışkırdı ve kendisine doğru yakıcı mavi ateşten bir nefes kusarken çığlık attı. Bunun bir işe yaramayacağını bilmesine rağmen gözlerini kapadı ve alevleri savuşturmak için kollarını kaldırdı ama ani bir sessizlik onu sardı ve beklediği yakıcı ıstırap asla hissedilmedi. "Acele edin!" dedi titreyen bir ses. 'Daha fazla dayanamayacağım.' Keeler döndü ve İntikamcı Ruh'un Astropatların Hanımı Ing Mae Sing'in beyaz cüppeli formunun arşiv odasının kapısında ellerini önünde uzatmış halde durduğunu gördü. "HORUS, KARDEŞİM" dedi Magnus. ‘Onun sana söylediği her şeye inanmamalısın. Yalan, hepsi. Onun uğursuz amacını gizleyen yalanlar.” "Gerçeği söyleme cesareti ve karakterine sahip olanlar, cahillere her zaman uğursuz görünürler" diye hırladı Erebus. "Wwarp'ta önümüzde dururken yalan söylemeye cüret mi ediyorsun?" Büyü kullanmadan bu nasıl olabilir? Büyücülük yapmanız bizzat İmparator tarafından açıkça yasaklanmıştı.' "Beni yargılamaya kalkışma, salak!" diye bağırdı Magnus, birinci papaza doğru parlak bir ateş topu fırlatırken. Horus, alevin Erebus'a doğru ilerleyip onu sarmasını izledi, ancak ateş söndüğünde Erebus'un zarar görmediğini, zırhının çizik bile olmadığını ve derisinin lekesiz olduğunu gördü. Erebus güldü. "Çok uzaktasın Magnus. Güçlerin bana burada ulaşamaz.' Horus, Magnus'un parmak uçlarından ardı ardına yıldırımlar fırlatmasını izledi; kardeşinin bu tür güçleri kullandığını görünce hayrete düştü ve dehşete düştü. Her ne kadar tüm Lejyonlar bir zamanlar warp'un gücünden yararlanmak için savaşçıları eğiten Librarius tümenlerine sahip olsalar da, İmparator'un Nikaea Konseyi'ndeki kararnamesi sonrasında dağıtılmışlardı. Açıkçası Magnus bu emre aldırış etmemişti ve bu kibir Horus'u şaşırtmıştı. Sonunda kiklopik kardeşi, güçlerinin Erebus üzerinde hiçbir etkisi olmadığını fark etti ve ellerini yanına düşürdü. "Görüyorsun," dedi Erebus, Horus'a dönerek, "ona güvenilemez." "Sen de yapamazsın Erebus," dedi Horus. "Başka birinin kimliğine bürünerek bana geliyorsun, kardeşim Magnus'un beni yutmaya hazırlanan bir warp canavarından başka bir şey olmadığını iddia ediyorsun ve sonra onunla sanki göründüğü gibiymiş gibi konuşuyorsun." Eğer o büyücülük yüzünden buradaysa sen başka nasıl burada olabilirsin ki?' Erebus duraksadı, yalanına kapıldı ve şöyle dedi: 'Haklısınız lordum. Yılan Locası'nın büyüsü beni sana yardım etmem ve sana bu yaşam şansını sunmam için gönderdi. Yılan rahibe bunu yapmak için boğazımı kesmek zorunda kaldı ve et dünyasına döndüğümde bunun için orospuyu öldüreceğim ama şunu bil ki sana gösterdiğim her şey gerçek. Bunu kendin gördün ve gerçeği biliyorsun.” Magnus, Erebus'un figürünün üzerinde yükseliyordu. Kızıl yelesi öfkeyle titriyordu ama Horus konuşurken öfkesini sıkı bir şekilde dizginlediğini gördü. 'Gelecek henüz belirlenmedi Horus. Erebus size bir gelecek göstermiş olabilir ama bu yalnızca olası bir gelecek. Mutlak değil. Buna güvenin.” “Pah!” diye küçümsedi Erebus. 'İnanç, neyin doğru olduğunu bilmek istememenin başka bir yoludur.' “Bunu bilmediğimi mi sanıyorsun Magnus?” diye çıkıştı Horus. 'Warp'ı ve onun zihinle oynayabileceği hileleri biliyorum. Ben aptal değilim. Bunun Sejanus olmadığını biliyordum, tıpkı bağlam olmadan burada gördüğüm her şeyin anlamsız olduğunu bildiğim gibi.' Horus, Erebus'un yüzündeki üzgün ifadeyi gördü ve güldü. "Eğer bu kadar basit salon numaralarının beni senin amacına yönelteceğini sanıyorsan, beni aptal yerine koymalısın Erebus." "Kardeşim," diye gülümsedi Magnus. 'Sen benim için bir harikasın.' "Sessiz ol," diye hırladı Horus. 'Sen Erebus'tan daha iyi değilsin. Beni bu şekilde manipüle edemezsin çünkü ben Horus'um. Ben Savaş Ustasıyım!' Horus onların kafa karışıklığının tadını çıkardı. Biri kardeşi, diğeri ise değerli bir danışman ve sadık bir takipçisi olarak gördüğü bir savaşçıydı. Her ikisini de fena halde yanlış değerlendirmişti. "İkinize de güvenemem" dedi. 'Ben Horus'um ve kendi kaderimi kendim belirlerim.' Erebus ellerini yakararak uzatarak ona doğru bir adım attı. "Size lordum ve efendim Lorgar'ın emriyle geldiğimi bilmelisiniz. Zaten İmparator'un tanrılığa yükselme arayışı hakkında bilgi sahibidir ve warp'ın güçlerine yemin etmiştir. İmparator, Lorgar'ın ibadetini reddettiğinde, diğer tanrıların onun bağlılığını kabul etmeye fazlasıyla istekli olduğunu gördü. Başpiskoposumun gücü on kat arttı ve eğer kendinizi onların davasına adamış olsaydınız bu, sizin sahip olabileceğiniz gücün yalnızca çok küçük bir kısmı.' “Yalan söylüyor!” diye bağırdı Magnus. 'Lorgar sadıktır. Asla İmparatora karşı çıkmayacaktır.' Horus, Erebus'un sözlerini dinledi ve onun doğruyu söylediğinden kesinlikle emindi. En sevdiği kardeşi Lorgar zaten warp'ın gücünü benimsemiş miydi? İçinde üstünlük kurmak, hayal kırıklığı, öfke ve eğer dürüstse Lorgar'ın ilk olarak seçilmesi gerektiğine dair bir kıskançlık kıvılcımı için yarışan duygular vardı. Eğer bilge Lorgar patron olarak bu tür güçleri seçiyorsa, bunda bir erdem yok muydu? “Horus,” dedi Magnus, “zamanım azalıyor. Lütfen güçlü ol kardeşim. Bu melez köpeğin senden ne yapmanı istediğini bir düşün. Sadakat yeminlerinize tükürmenizi isterdi. Seni İmparator'a ihanet etmeye ve kardeşin Astartes'e düşman olmaya zorluyor! Doğru olanı yapacağı konusunda İmparator'a güvenmelisin.' 'İmparator galaksinin kaderiyle zar oynuyor' diye karşı çıktı Erebus, 've onları görülemeyecekleri bir yere atıyor.' “Horus, lütfen!” diye bağırdı Magnus, imajı solmaya başladıkça sesi hayaletimsi bir hal alıyordu. 'Bunu yapmamalısın yoksa uğruna savaştığımız her şey sonsuza kadar mahvolacak! Bu korkunç şeyi yapamazsınız!' “Bu kadar korkunç mu?” diye sordu Erebus. 'Aslında bu çok küçük bir şey. İmparatoru warp tanrılarına teslim edin ve sınırsız güç sizin olsun. Size daha önce onların erkeklerin dünyası ile ilgilenmediklerini ve bu sözlerin hâlâ geçerli olduğunu söylemiştim. İnsanlığın yeni Efendisi olarak galaksiyi yönetmek sizin olacak.' “Yeter!” diye kükredi Horus ve dünya sessizliğe büründü. 'Ben seçimimi yaptım.' KEELER, KYRIL Sindermann'ın ayağa kalkmasına yardım etti ve birlikte arşiv odasının kapısından kaçtılar. Ing Mae Sing'in titreyen kolları hâlâ uzanmıştı ve Keeler, odadaki dehşeti uzak tutma çabasıyla ondan yayılan psişik soğuk dalgalarını hissedebiliyordu. "Kapıyı... kapıyı..." dedi Ing Mae Sing gıcırdayan dişlerinin arasından. Boynundaki ve alnındaki damarlar belirgindi ve porselen yüz hatları acıyla kaplıydı. Keeler'a iki kez söylenmesine gerek yoktu ve Ing Mae Sing yavaş, ayaklarını sürüyerek uzaklaşırken kapıyı almak için Sindermann'ı bıraktı. “Şimdi!” diye bağırdı astropat, kollarını indirerek. Canavarın kükreyen, kaynayan kahkahası bir kez daha yükselirken Keeler kapıyı çekti. Kapı kapandığında alarm sesleri ve çılgınca çığlıkları kulaklarını doldurdu. Diğer tarafa ağır bir şey çarptı ve metalin ham ısısını hissedebiliyordu. Ing Mae Sing ona yardım etti ama astropat pek işe yaramayacak kadar zayıftı ve Keeler kapıyı uzun süre tutamayacaklarını biliyordu. "Ne yaptın?" diye sordu Ing Mae Sing. "Bilmiyorum" dedi Keeler nefes nefese. 'Yineleyici bir kitaptan okuyordu ve o... şey birdenbire ortaya çıktı. İmparator aşkına bu ne?” Kapı başka bir yakıcı darbeyle sallanırken Ing Mae Sing, "Empyrean'ın kapılarının ötesinden gelen bir canavar" dedi. ‘Warp enerjisinin arttığını hissettim ve olabildiğince çabuk buraya geldim.’ "Daha hızlı olmaman çok yazık, değil mi?" dedi Keeler. 'Geri gönderebilir misin?' Ing Mae Sing, pembemsi bir ışıktan oluşan sahte bir kapsül kapıdan geçip Keeler'ın kolunu sıyırırken başını salladı. Dokunuşu cübbesini yaktı ve derisini yaktı. Çığlık atarak kapıdan uzaklaştı ve acı içinde kolunu tuttu. Korku bir kez daha kapıya çarptı ve çarpma onu ve astropatı havaya uçurdu. Geçidi kör edici bir ışık doldurdu ve Keeler, omuzlarında elleri hissettiğinde Kyril Sindermann'ın bir kez daha ayağa kalktığını görünce gözlerini korudu. Onu ayağa kaldırdı ve şöyle dedi: 'Sanırım kitabın bir kısmını yanlış tercüme etmiş olabilirim...' Onlar bu iğrenç şeyden uzaklaşırken Keeler, “Siz düşünüyorsunuz!” diye çıkıştı. "Ya da belki de onu mükemmel bir şekilde tercüme ettin," dedi Ing Mae Sing, çaresizce arşiv odasının kapısından uzaklaşırken. Işık canavarı, her biri kör bir açlıkla kıvranan uzuvlardan oluşan bir halka halinde dışarı doğru sızıyordu. Bir kez daha onlara doğru geldiğinde çok sayıda göz, lastiksi derisi üzerinde şişmiş çıbanlar gibi dalgalanıp patladı. Keeler koşmak için dönerken, "Ah İmparator bizi koru," diye fısıldadı. Canavar onun sözleri karşısında ürperdi ve Ing Mae Sing onun kolunu çekiştirerek 'Hadi' diye bağırdı. Bununla savaşamayız.' Euphrati Keeler aniden bunun doğru olmadığını fark etti ve astropatın elinden kurtuldu ve kolyesinin ucunda tuttuğu İmparatorluk kartalını çıkarmak için cüppesinin altına uzandı. Gümüş yüzeyleri yaratığın göz kamaştırıcı ışığında parlıyordu, olması gerekenden daha parlaktı ve avucunun içinde bir sıcaklık hissediyordu. Fısıltı Kafalar'dan bu yana her şeyin onu bu ana hazırladığını tam bir netlikle anlayınca mutlulukla gülümsedi. ‘Fırat! Haydi!” diye bağırdı Sindermann dehşet içinde. Dehşetin vücudundan kırbaçlanan bir uzuv oluştu ve başka bir mavi alev gürleyerek ona doğru ilerledi. Keeler onun önünde dimdik durdu ve inancının sembolünü önünde tuttu. Alevler onu sararken, “İmparator koruyor!” diye bağırdı. YAĞMUR ağır çarşaflar halinde yağıyordu ve Loken, karanlık gök gürültüsü Delphos çevresinde toplanan on binlerce insanın üzerine baskı yaparken gece havasında elle tutulur bir yük hissedebiliyordu. Şimşekler tepesini çitle çevirmişti ve beklenti duygusu neredeyse dayanılmazdı. Savaş Ustasının Yılan Köşkü Tapınağı'na defnedilmesinin üzerinden dokuz gün geçmişti ve hava her geçen gün daha da kötüleşiyordu. Yağmur, hacıların derme çatma kamplarını silip süpürmekle tehdit eden, bitmek bilmeyen sağanak yağmur şeklinde yağıyordu ve gümbürdeyen gök gürültüsü, çınlayan çekiç darbeleri gibi gökyüzünü sallıyordu. Savaş Ustası bir zamanlar Loken'e evrenin melodram için fazla büyük ve kısır olduğunu söylemişti ama Davin'in üzerindeki gökyüzü onun yanıldığını kanıtlamaya kararlı görünüyordu. Torgaddon ve Vipus merdivenlerin başında onunla birlikte duruyorlardı ve Horus'un yüzlerce Oğulları da üçünün arkasından geliyordu. Bölük kaptanları, ekip liderleri, dosya memurları ve savaşçılar, kurtuluşlarının ya da felaketlerinin ne olacağına tanık olmak için Davin'e gelmişlerdi. Ordu üniformaları ve sivil kıyafetlerle karışmış anma törenlerinin kirli bej cüppeleriyle şarkı söyleyen kalabalığın arasından geçmişlerdi. Torgaddon, zırhlı botlarının altında Savaş Ustası'na adak olarak bırakılan incik boncukları ve süs eşyalarını ayaklar altına alarak merdivenlerden yukarı çıkarken, "Görünüşe göre tüm kahrolası Keşif burada," demişti. Loken, alay basamaklarının tepesinden, birkaç gün önce gemiye dönen Maloghurst dışında, dokuz gün önce karşılaştığı aynı grubu görebiliyordu. Bir şimşek büyük bronz geçidin yüzeyini aydınlatırken, Loken'in yüzünden yağmur yağdı ve onu büyük bir ateşten duvar gibi parlattı. Toplanan Astartes savaşçıları yağmurda onun önünde nöbet tutuyorlardı: Abaddon, Aximand, Targost, Sedirae, Ekaddon ve Kibre. Hiçbiri Delphos'un kapıları önündeki nöbetini bırakmamıştı ve Loken onları son gördüğünden beri yemek yeme, içme veya uyuma zahmetine girip girmediklerini merak etti. “Şimdi ne yapacağız Garvi?” diye sordu Vipus. ‘Kardeşlerimizin yanına gidip bekliyoruz.’ 'Neyi bekleyeceksin?' "Bunu olduğunda öğreneceğiz" dedi Torgaddon. "Değil mi, Garvi?" "Kesinlikle öyle umuyorum Tarık," diye yanıtladı Loken. 'Hadi.' Üçü kapıya doğru yola koyuldu; devasa yapının yanlarından gök gürültüsü yankılanıyor ve her sütunun tepesindeki yılanlar, yanıp sönen her yıldırımla birlikte kayıyordu. Loken, kapının önündeki kardeşlerinin dalgalanan su birikintisinin kenarında sıra halinde durmalarını izledi; dolunay havuzun siyah yüzeyine yansıyordu. Horus Aximand bir zamanlar buna bir alamet demişti. Yine mi oldu? Loken öyle olmasını umup umması gerektiğini bilmiyordu. Horus'un Oğulları, yüzlerce kişi halinde kaptanlarını geniş alay boyunca takip etti ve Loken, burada işler kötüye giderse neredeyse kesinlikle kan döküleceğini bilerek öfkesini kontrol altında tuttu. Bu düşünce onu dehşete düşürdü ve tüm kalbiyle böyle bir trajedinin önlenebileceğini umuyordu, ancak konu savaşa gelirse hazır olacaktı… Ayrı bir vox kanalında Loken, Torgaddon ve Vipus'a, "Savaşa hazır mısın?" diye tısladı. "Her zaman" diye başını salladı Torgaddon. 'Herkese tam yük.' “Evet” dedi Vipus. ‘Gerçekten öyle düşünüyorsun…’ 'Hayır' dedi Loken, 'ama kavga etmemiz gerekirse diye hazır olun. Mizahınızı dengeli tutun, iş o noktaya gelmeyecek.' "Sen de Garvi," diye uyardı Torgaddon. Astartes savaşçılarından oluşan uzun bir kafile havuza ulaştı; Savaş Ustası'nın taşıyıcıları ise karşı tarafta metanetli ve pişmanlık duymadan duruyordu. “Loken,” dedi Serghar Targost. Bizimle savaşmak için mi buradasın?' "Hayır" dedi Loken, onlar gibi diğerlerinin de kilitli ve dolu olduğunu gördü. 'Ne olacağını görmeye geldik. Dokuz gün oldu Serghar.” Targost "Gerçekten de öyle" diye başını salladı. ‘Erebus nerede? Savaş Ustasını buraya koyduğundan beri onu gördün mü?' Hayır, diye homurdandı Abaddon, uzun saçları açıktı ve gözleri düşmancaydı. 'Yapmadık. Bunun konuyla ne alakası var?' "Sakin ol Ezekyle," dedi Torgaddon. ‘Hepimiz aynı şey için buradayız.’ 'Loken' dedi Aximand, 'hepimizin arasında husumet vardı ama bu artık sona ermeli. Birbirimize düşman olmamız Savaş Ustasının anısına leke sürer.' ‘Sanki çoktan ölmüş gibi konuşuyorsun, Horus.’ Aximand "Göreceğiz" dedi. ‘Bu her zaman ümitsiz bir umuttu ama sahip olduğumuz tek şey buydu.’ Loken, Horus Aximand'ın hayaletli gözlerine baktı, onu rahatsız eden umutsuzluğu ve şüpheyi gördü ve kardeşine olan öfkesinin azaldığını hissetti. Savaş Ustası'nın gözaltına alınması kararı alındığında orada olsaydı daha farklı mı davranırdı? Durum tersine dönseydi arkadaşlarının ve akranlarının kararını kabul etmeyeceğini tüm samimiyetiyle söyleyebilir miydi? O ve Horus Aximand şu anda bile ayın parıldadığı havuzun farklı taraflarında duruyor olabilirler. "O halde kardeşler umut içinde birleşirken bekleyelim" dedi Loken ve Aximand minnetle gülümsedi. Çatışmanın yarattığı gözle görülür gerginlik ortadan kalktı ve Loken, Torgaddon ve Vipus havuzun etrafında yürüyerek kardeşlerinin yanında geniş kapının önünde durdular. Mournival omuz omuza dururken kapıdan göz kamaştırıcı bir şimşek yansıdı ve fırtınayla hiçbir ilgisi olmayan gök gürültüsü gibi bir patlama geceyi böldü. Loken, gök gürültüsü aniden susturulduğunda ve şimşek bir kalp atışı kadar bir sürede durduğunda kapının ortasında karanlık bir çizginin belirdiğini gördü. Gökyüzü gizemli bir şekilde sakindi, sanki fırtına dinmiş ve gökler aşağıdaki gezegende gelişen dramaya daha iyi tanıklık edebilmek için eğlencelerine ara vermişti. Yavaş yavaş kapı açılmaya başladı. ALEVLER Euphrati Keeler'ı Yıkıyordu ama soğuktu ve o onlardan hiçbir acı hissetmiyordu. Gümüş kartal elinde parlıyordu, bir tılsım gibi önüne uzanıyordu ve muhteşem bir enerjinin içini doldurduğunu, ayak parmak uçlarından saçlarının kırpılmış uçlarına kadar içini dolduğunu hissetti. 'İmparatorun gücü sana emrediyor, iğrenç!' diye bağırdı, kelimeler tanıdık değildi ama kendini haklı hissediyordu. Ing Mae Sing ve Kyril Sindermann, o dehşete doğru bir adım, sonra bir adım daha atarken onu şaşkınlıkla izlediler. Canavar nakledildi; Cesaretinden mi, inancından mı bilmiyordu ama nedeni ne olursa olsun buna minnettardı. Uzuvları sanki görünmez bir güç ona saldırıyormuş gibi sallandı, çığlık atan kahkahası bir çocuğun acınası feryatlarına dönüştü. "İmparator adına, warp'a geri dön, seni piç!" dedi Keeler, canavarın özü azaldıkça, ışıktan deriler vücudundan uzaklaşırken kendine olan güveni de artıyordu. Gümüş kartal elinde daha da ısındı ve avuçlarının derisinin onun sıcaklığı altında kabardığını hissedebiliyordu. Ing Mae Sing de ona katılarak Keeler'ın canavara saldırısına kendi güçlerini ekledi. Astropatın etrafındaki hava soğudu ve Keeler yanan kartalı soğutma umuduyla elini psikere yaklaştırdı. Canavarın iç ışığı solup titriyordu, bulanık hatları sanki varoluşa tutunmak için savaşıyormuşçasına ışık közleri saçıyordu. Keeler'ın kartalından gelen ışık, cehennemi aydınlatmasını on kat daha fazla gölgede bıraktı ve tüm koridor, onun parlaklığıyla gölgesiz bir şekilde ağardı. “Ne yapıyorsan yap, yapmaya devam et!” diye bağırdı Ing Mae Sing. 'Zayıflıyor.' Keeler cevap vermeye çalıştı ama sesinin kalmadığını fark etti. Onu dolduran muhteşem enerji şimdi kartalın içinden akıyor, kendi gücünü de beraberinde götürüyordu. Kartalı düşürmeye çalıştı ama kart eline yapışmıştı, kırmızı sıcak metal tenine yapışmıştı. Keeler, arkasından zırhlı gemi mürettebatının takırtılarını ve önlerindeki olay yerindeki şaşkınlık çığlıklarını duydu. 'Lütfen...' diye fısıldadı, bacakları dayanamadı ve yere çöktü. Parlayan ışık elinden kayboldu ve gördüğü son şey, dehşetin parçalanan kütlesi ve Sindermann'ın ona hayretle bakan coşkulu yüzü oldu. TEK SES kapının sesiydi. Nefesini tutup ötesinde ne olabileceğini görmek için beklerken Loken'in tüm varlığı, iki yarısı arasında büyüyen karanlığa dönüştü. Kapılar sonuna kadar açıldı ve Horus'un Oğulları'na bir göz atmayı göze aldı ve her yüzde aynı çaresiz umudu gördü. Geceyi tek bir ses bile bozmadı ve Loken bunun tapınak kapılarının otomatik olarak açılmasından başka bir şey olmadığını fark ettiğinde içinde melankolinin yükseldiğini hissetti. Savaş Ustası ölmüştü. Loken'in üzerine hastalıklı bir korku çöktü ve başı göğsüne düştü. Sonra ayak seslerini duydu ve başını kaldırıp baktığında karanlıktan çıkan beyaz ve altın plakanın parıltısını gördü. Horus, arkasında dalgalanan kraliyet moru peleriniyle ve altın kılıcını yukarıda tutarak Delphos'tan uzun adımlarla uzaklaştı. Göğüs zırhının ortasındaki gözü ateşli bir kırmızıyla parlıyordu ve alnındaki defne yaprakları, muhteşemliğiyle hem güzel hem de korkunç olan yüz hatlarını çerçeveliyordu. Savaş Ustası önlerinde boyun eğmemiş ve her zamankinden daha canlı bir şekilde duruyordu; varlığının katıksız fizikselliği her birinin konuşmasını engelliyordu. Horus gülümsedi ve şöyle dedi: 'Siz ağrılı gözlere hitap ediyorsunuz, oğullarım.' Torgaddon sevinçle havaya yumruk attı ve 'Lupercal!' diye bağırdı. Güldü ve Savaş Ustası'na doğru koşarak geri kalanların üzerine düşen büyüyü bozdu. Mournival, efendileri ve efendileriyle bu yeniden buluşmaya koştu; söz dosyalar arasında ve tapınağı çevreleyen kalabalığa yayılırken, her Astartes savaşçısının boğazından neşeli 'Lupercal!' çığlıkları çıkıyordu. Delphos'un çevresindeki hacılar ilahiyi söylemeye başladı ve çok geçmeden on bin gırtlaktan Savaş Ustası'nın adını haykırmaya başladı. 'Lupercal! Lupercal! Lupercal!' Kraterin duvarları, gece boyunca devam eden sağır edici tezahüratlarla sarsıldı. DÖRDÜNCÜ BÖLÜM HAÇLI SEFERİNİN SONU ON SEKİZ Kardeşler Suikast Bu çalkantılı şair Göğüs plakasında GÜMÜŞ erimiş metal izleri katılaşmıştı ve Mersadie Oliton, Keşif filosunda geçirdiği süre boyunca, onu düzgün bir şekilde onarmak için Lejyon ustalarının yardımına ihtiyaç duyacağını bilecek kadar öğrenmişti. Loken eğitim salonlarında onun önünde otururken, Horus'un Oğulları'nın diğer subayları da oraya dağılmış, zırhları onarıyor ve cıvataları veya zincirli kılıçları temizliyorlardı. Loken melankolikti ve onun kasvetli ruh halini hemen fark etti. Ateş odasını sürgüsünden çıkarıp içine bir temizlik bezi çekerken, "Savaş iyi gitmiyor mu?" diye sordu. Başını kaldırdı ve Astartes'in ölümsüzlüğüyle ilgili bölümünü gözden geçirmesi gerektiğini düşünerek son on ayda ne kadar yaşlandığını fark etti. Auretian Teknokrasisine karşı düşmanlıkların başlatılmasından bu yana Astartes, Büyük Haçlı Seferi'nin başlamasından bu yana en zorlu savaşlardan bazılarına tanık olmuştu ve bu, birçoğunu etkilemeye başlamıştı. Savaş sırasında Loken'le vakit geçirmek için çok az fırsat olmuştu ve Loken onun ne kadar değiştiğini ancak şimdi gerçekten takdir ediyordu. "Sorun o değil" dedi Loken. ‘Kardeşlik neredeyse yok edildi ve Angron savaşçıları yakında Demir Hisar’a saldıracak. Savaş bir hafta içinde bitecek.” 'O halde neden bu kadar kasvetli?' Loken antrenman salonlarında başka kimlerin olduğunu görmek için etrafına baktı ve ona doğru eğildi. ‘Çünkü bu savaşmamamız gereken bir savaş.’ HORUS'UN Davin'de İYİLEŞMESİ üzerine 63. Seferin filosu, personelini gezegenin yüzeyinden kurtaracak ve Ordu saflarından yeni bir İmparatorluk komutanını atayacak kadar duraklamıştı. Kendisinden önceki Rakris gibi, yeni Seçilmiş Lord Vali Tomaz Vesalias da geride bırakılmaması için yalvarmıştı ama Davin'in bir kez daha itaat etmesiyle İmparatorluk yönetiminin sürdürülmesi gerekiyordu. Davin'deki çatışmadan önce Savaş Ustası'nın filosu Sardis'e doğru yola çıkmış ve 203. Filo ile buluşmuştu. Plan, Caiades Kümesi'nde bir uyum kampanyası yürütmekti, ancak Savaş Ustası bu buluşmayı sürdürmek yerine iltifatlarını göndermiş ve 203'üncü Gemi Kaptanına 63'üncü Keşif Seferi ile birlikte Drakonis Three Eleven olarak adlandırılan ikili bir kümede toplanması emrini vermişti. Savaş Ustası kimseye neden bu bölgeyi seçtiğini söylemedi ve yıldız haritacılarından hiçbiri buranın neden ilgi çekici olabileceğine dair daha önceki herhangi bir keşif gezisinden rapor bulamadı. On altı haftalık warp yolculuğu, bunların elektronik sohbetle canlı bir sisteme dönüştüğünü görmüştü. İkinci sistemdeki iki gezegen ve onların ortak uydusunda yerleşim olduğu, her birinde parlak iletişim uydularının çaldığı ve aralarında gezegenler arası gemilerin uçuştuğu keşfedildi. Daha da heyecan verici olanı, yörünge monitörleriyle yapılan iletişimler, bu uygarlığın, eski ırkın bir başka kayıp kolu olan ve geçtiğimiz yüzyıllarda izole edilmiş bir insan olduğunu ortaya çıkardı. Haçlı filosunun gelişi anlaşılır bir şaşkınlıkla karşılanmış, ardından da gezegenin sakinleri yalnız varoluşlarının nihayet sona erdiğini fark ettiğinde sevinçle karşılanmıştı. Üç gün boyunca resmi, yüz yüze temas kurulmadı ve bu süre zarfında XII Lejyonu Dünya Yiyenler'den Angron komutasındaki 203. Keşif, sisteme tercüme edildi. İlk atışlar altı saat sonra yapıldı. Savaşın dokuzuncu ayı. Bolter mermileri sığınağın silahının yanan namlusundan Loken'e doğru bir yol açtı. Kabuklarla dolu bir çimento sütununun arkasına eğildi, darbelerin onu delip geçtiğini hissetti ve silah sesleri onu delip geçene kadar fazla zamanı olmadığını biliyordu. “Garvi!” diye bağırdı Torgaddon, siperin arkasından çıkıp sürgüsünü omuzlayarak. 'Sola git, seni yakaladım!' Torgaddon açılırken Loken başını salladı ve siperin arkasından atladı; Astartes gücü, sürgücünün korkutucu geri tepmesine rağmen namluyu aynı seviyede tutuyordu. Sığınağın ateşleme yarığında mermiler gri beton yığınları halinde patladı ve Loken içeriden acı dolu çığlıklar duydu. Locasta onun arkasına yaklaştı ve savaşçılar sığınağa ateş dökerken alev birimlerinin uğultusunu duydu. Daha fazla çığlık ve kimyasal alevin yaktığı etin kokusu havayı doldurdu. "Herkes geri dönsün!" diye bağırdı Loken, ayağa kalkıp bundan sonra ne olacağını biliyordu. Gerçekten de sığınak büyük bir gümbürtüyle yukarıya doğru mantar gibi yükseldi, dahili sensörleri içindekilerin öldüğünü tespit ederken dahili şarjörü pişiyordu. Ağır silah sesleri, gezegenin yükselen çelik ve cam şehrinin merkezi bölgesinin kenarındaki çökmüş bir yapı olan konumlarını parçaladı. Loken şehrin zarafetine hayran kalmıştı ve Peeter Egon Momus havadan taramaları ilk gördüğünde şehrin mükemmel olduğunu ilan etmişti. Şu an mükemmel görünmüyordu. Titreşen patlamalar Astartes'in içinden geçen bir hattı yırttı ve alev ünitesine sahip savaşçı bir ateş sütununun içinde kaybolurken Loken düştü. Zırhı onu birkaç saniye hayatta tuttu, ancak çok geçmeden yanan bir heykele dönüştü, zırh eklemleri kaynaştı ve Loken sırt üstü yuvarlandığında bir çift hızlı uçağın başka bir saldırı koşusu için etrafta yuvarlandığını gördü. Thunderhawk'ın daha gösterişli, daha zarif çeşitleri olan gemi silahlarını bir kez daha onlara doğru çevirirken Loken, "Gemileri çıkarın!" diye bağırdı. Astartes, altlarına asılmış silah bölmeleri ateşle patlarken yayıldı ve bir mermi seli mevzilerini parçalayarak kalın sütunları ikiye böldü ve kör edici gri toz bulutları oluşturdu. İki savaşçı yıkılmış bir duvarın arkasından dışarı çıktı; biri uzun bir füze tüpünü pilotun engebeli yönüne doğru hedef alırken diğeri bir işaretleyiciyle ona bakıyordu. Füze, parlak bir itici gaz bulutu halinde fırlatıldı, gökyüzüne sıçradı ve en yakın uçan uçağın ardından hızla ilerledi. Pilot bunu gördü ve kaçmaya çalıştı ama yere çok yakındı ve füze doğrudan hava girişine uçarak aracı içeriden havaya uçurdu. Vipus "Geliyor!" diye bağırırken alevli kalıntılar yere doğru düştü. Loken, arkadaşının geri kalan pilottan bahsetmediğini görünce bariz olanı dile getirdiği için onu azarlamak için döndü. Üç paletli araç arkalarındaki alçak seramik tuğla duvara çarptı; kalın zırhlı ön kısımları bir çift çapraz yıldırımla süslenmişti. Loken, zırhlı nakliye araçlarının etrafını sarmak için dönerken, pilotların onları yerinde sabit tuttuğunu çok geç fark etti. Yanan sığınağın dumanı tüten enkazının arasından, onlara doğru hareket eden, bir siperden diğerine koşan bulanık formları görebiliyordu. Locasta iki düşman kuvveti arasında kalmıştı ve ilmik yaklaşıyordu. Loken yaklaşan araçlara elini kesti ve füze ekibi yeni hedeflerine saldırmak için döndü. Birkaç saniye içinde, bir füze zırhını delip geçtiğinde ve plazma çekirdeği içeride patladığında içlerinden biri dumanı tüten bir enkaza dönüştü. Yakınlardan gelen silah sesleri arasında “Tarik!” diye bağırdı. ‘Cephemizi güvende tutun.’ Torgaddon başını salladı ve beş savaşçıyla birlikte ilerledi. Onu kendi haline bırakan Loken, zırhlı araçlara doğru döndü; onlar gıcırdayarak dururken iğne uçlu sürgüler onları vuruyordu. İki adam düştü, ağır mermiler yüzünden zırhları çatladı. Öndeki saldırı rampaları indirilirken ve içerideki Kardeşlik savaşçıları hücum ederken Loken, "Onlara yaklaşın!" diye emretti. Loken, Kardeşlik'le savaştığı ilk birkaç seferde, hain bir tereddütün uzuvlarını ele geçirdiğini hissetmişti ama dokuz ay süren meşakkatli kampanya onu bu durumdan büyük ölçüde kurtarmıştı. Her savaşçı, eski şövalyeler gibi gümüş renkte, tamamen kapalı plakalarla zırhlanmıştı ve omuz korumalarında kırmızı ve siyah hanedanlık armaları vardı. Biçimleri ve işlevleri Horus'un Oğulları'nınkine korkunç derecede benziyordu ve düşman savaşçıları Astartes'ten daha küçük olmalarına rağmen yine de onların çarpık bir aynasıydılar. Loken ve Locasta'nın savaşçıları peşlerindeydi; Kardeşlik'in önde gelen savaşçıları vahşi saldırı karşısında silahlarını kaldırdılar. Loken'in zincirli kılıcının bıçağı en yakındaki savaşçının silahını deldi ve göğüs zırhına saplandı. Kardeşlik dağıldı ama Loken onlara şaşkınlıktan kurtulma şansı tanımadı ve hızlı, acımasız darbelerle onları yere serdi. Bu savaşçılar Astartes'e benzeyebilirler ama yakından bakıldığında onlardan birinin bile dengi olamazlardı. Arkadan silah sesleri duydu ve Torgaddon'un komutası altındaki adamlara emirler verdiğini duydu. Loken'in bacak zırhına gelen sert darbeler onu dizlerinin üzerine çöktürdü ve kılıcını aşağı doğru savurarak arkasındaki düşman savaşçının bacaklarını kesti. Düşerken bacaklarının uçlarından kan fışkırdı ve Loken'in zırhına kırmızı sıçradı. Araç geri gitmeye başladı ama Loken içeriye bir çift el bombası attı ve patlamaların donuk sesi onu olduğu yerde durdururken yoluna devam etti. Üzerlerinde gölgeler belirdi ve Legio Mortis'in Titanlarının yanlarından geçip giderken şehrin büyük bir kısmını ezip geçen ayak seslerini hissetti. Binalar yollarından yıkılmıştı ve füzeler ve lazerler onlara ulaşmış olsa da, güçlü boşluk kalkanlarının alevleri bu tür saldırılara karşı bir kanıttı. Savaş alanını daha fazla silah sesi ve çığlık doldurdu; düşman, Astartes'in karşı saldırısının öfkesinden geri çekildi. Kardeşlik'in bu savaşçıları cesurlardı, ancak yalnızca güç zırhı giymenin bir insanı Astartes'e eşit kıldığını düşündüklerinde umutsuzca iyimser oluyorlardı. Torgaddon'un kıyafetinin arasından "Bölge güvenli" sesi geldi. 'Şimdi nereye?' Son düşman savaşçısı öldürülürken Loken "Hiçbir yerde" diye yanıtladı. 'Bu bizim hedef noktamız. Dünya Yiyenler buraya gelene kadar bekleyeceğiz. Onlara teslim ettiğimizde devam edebiliriz. Haberi ilet.' "Anlaşıldı" dedi Torgaddon. Loken savaş alanının ani sessizliğinin tadını çıkardı; diğer bölükler şehre doğru ilerlerken savaş sesleri kısık ve uzaktan geliyordu. Çevrelerini güvenlik altına alması için Vipus'u görevlendirdi ve bacaklarını kestiği savaşçının yanına çömeldi. Adam hâlâ hayattaydı ve Loken kendisininkine çok benzeyen miğferini çıkarmak için uzandı. Serbest bırakma mandallarının nerede olduğunu biliyordu ve dümeni kaydırdı. Düşmanının yüzü şok ve kan kaybından dolayı solgundu, gözleri acı ve nefretle doluydu ama miğferinin altında canavarca yabancı özellikler yoktu, yalnızca 63. Sefer'in herhangi bir üyesi kadar insani özellikler vardı. Loken adama söyleyecek hiçbir şey bulamadı ve kendi miğferini çıkarıp boğazından su dağıtım borusunu çıkardı. Adamın yüzüne biraz temiz, soğuk su döktü. Ölmekte olan adam, "Senden hiçbir şey istemiyorum" diye tısladı. "Konuşma" dedi Loken. 'Çabucak bitecek.' Ama adam çoktan ölmüştü. Mersadie Oliton, ‘NEDEN bu savaşta mücadele ETMEMELİYİZ?’ diye sordu. ‘Savaş Ustasına suikast düzenlemeye çalıştıklarında sen oradaydın.’ Loken, temizlenmiş pişirme odasını yerine koyarken, "Oradaydım" dedi. ‘O anı asla unutacağımı sanmıyorum.’ 'Bana bundan bahset.' Loken "Hiç hoş değil" diye uyardı. ‘Sana gerçeği söylediğimde bizi daha az düşüneceksin.’ 'Öyle mi düşünüyorsun? İyi bir belgeselci her zaman objektif kalır.' "Göreceğiz." Loken'in adının Aureus olduğunu öğrendiği gezegenin büyükelçileri, potansiyel olarak dost canlısı bir kültüre uygun olan her zamanki gösteriş ve törenle karşılanmışlardı. Orada bulunan her savaşçı onların Stormbird'lere olan esrarengiz benzerliğini fark ettiğinden, gemileri biniş güvertesine doğru süzülerek şaşkınlıkla nefeslerini tutmuştu. Savaş Ustası en görkemli zırhını giymişti; altın yivli ve İmparator'un şimşek ve kartal aygıtlarıyla süslenmişti. Böyle bir durum için alışılmadık bir şekilde bir kılıç ve tabancayla silahlanmıştı ve Loken, Savaş Ustasının yansıttığı otoritenin gücünü hissedebiliyordu. Savaş Ustası'nın yanında beyaz cübbeli Maloghurst, altın ve çelikten yapılmış augmetic gövdesi parlak bir parlaklığa parlatılmış Regulus ve iri yapılı Justaerin Terminatörlerinden oluşan bir müfrezeyle gururla duran Birinci Kaptan Abaddon duruyordu. Bu, gücünü göstermek ve onu desteklemek için yapılan bir jestti; üç yüz Saatin Oğulları grubun arkasında geçit töreninde duruyordu; duruşları asil ve asildi - Büyük Haçlı Seferi'nin tam da simgesiydi - ve Loken, şanlı mirasından hiç bu kadar gurur duymamıştı. Geminin kapıları basınçtan kaynaklanan tıslamalarla açıldı ve Loken, Kardeşlik'i ilk kez gördü. Parıldayan gümüş plaka zırhlara sahip yirmi savaşçı (bir araya toplanmış Astartes'in görüntüsü) çıkarma gemisinin iç kısmından mükemmel bir düzende yürürken binme güvertesinde bir şaşkınlık dalgası yayıldı, ancak Loken onlarda da bir şaşkınlık belirtisi fark etti. Standart bir sürgü tüfeğine çok benzeyen silahlar taşıyorlardı, ancak ev sahiplerinin hürmetine hiçbirinde şarjör takılı değildi. “Bunu görüyor musun?” diye fısıldadı Loken. "Hayır Garvi, birdenbire kör oldum" diye yanıtladı Torgaddon. ‘Elbette onları görüyorum.’ ‘Astartes’e benziyorlar!’ 'Bir benzerlik var, bunu söyleyebilirim ama çok kısalar.' 'Güç zırhı giyiyorlar… Bu nasıl mümkün olabilir?' Torgaddon, "Eğer sessiz kalırsan öğrenebiliriz" dedi. Savaşçılar döndüler ve uzun kırmızı cübbe giyen, yüz hatları yarı etten, yarı makineye benzeyen ve gözü yanıp sönen zümrüt bir mücevher olan uzun boylu bir adamın etrafında toplandılar. Tepesi altın dişli bir asanın yardımıyla yürürken, beklentilerini fazlasıyla karşılayan birinin memnun ifadesiyle güverteye çıktı. Aureti delegasyonu Horus'a doğru ilerledi ve Loken, bu ana baskı yapan tarihin ağırlığını hissedebiliyordu. Bu buluşma, Büyük Haçlı Seferi'nin temsil ettiği şeyin vücut bulmuş haliydi: Galaksinin dört bir yanından kayıp kardeşler bir kez daha arkadaşlık ruhuyla buluşuyor. Kırmızı cüppeli adam Savaş Ustası'nın önünde eğildi ve şöyle dedi: 'Savaş Ustası Horus'a hitap etme onuruna sahip miyim?' "Öyle efendim ama lütfen eğilmeyin" diye yanıtladı Horus. 'Onur bana aittir.' Adam bu nezaketten memnun olarak gülümsedi. 'O zaman izin verirseniz kendimi tanıtacağım. Ben Auretia Teknokrasisinin İmalatçı Konsolosu Emory Salignac'ım. Halkım adına, sizi dünyalarımıza ilk kabul eden ben olabilir miyim?' Loken, Salignac'ın augmetiklerini görünce Regulus'un heyecanını görmüştü ama bu yeni imparatorluğun tam adını duyunca coşkusu o anın protokolünün üstesinden geldi. "Konsolos," dedi Regulus, sesi tiz ve doğal değildi. 'Toplumunuzun teknik veri bilgisi üzerine kurulduğunu anlıyor muyum?' Horus, Mekanik ustasına döndü ve Loken'in duymadığı bir şeyler fısıldadı ama Regulus başını salladı ve bir adım geri çekildi. “Ustanın açık sözlü soruları için özür dilerim, ama savaşçılarımızın savaş teçhizatlarında belirli... benzerlikleri paylaştığı göz önüne alındığında, onun taşkınlığını affedeceğinizi umuyorum.” Salignac, "Bunlar Kardeşliğin savaşçıları" diye açıkladı. ‘Onlar bizim koruyucularımız ve en seçkin askerlerimizdir. Onların burada koruyucularım olması beni onurlandırıyor.' ‘Nasıl oluyor da benim savaşçılarıma bu kadar benzer zırhlara sahipler?’ Salignac bu soru karşısında kafası karışmış gibi göründü ve şöyle dedi: "Farklı bir şey mi bekliyordunuz lordum Savaş Ustası?" Atalarımızın Terra'dan getirdikleri inşaat makineleri toplumumuzun kalbinde yer alıyor ve bize teknolojinin nimetini sunuyor. Gelişmiş olmalarına rağmen yaradılışta belirli bir tekdüzeliğe doğru eğilim gösterirler.' Konsolosun sözlerini karşılayan sessizlik kırılgan ve kırılgandı ve Horus, Regulus'un kaçınılmaz patlamasını susturmak için elini kaldırdı. “Makine mi yapmak istiyorsunuz?” diye sordu Horus, sesinde çeliğin soğukluğu vardı. 'STC makineleri mi?' "Sanırım orijinal isimleri bu, evet," diye onayladı Salignac, asasını indirip Savaş Ustasına doğru tutarak. 'Sende...' Horus geriye doğru bir adım atıp tabancasını çekerken Emory Salignac cümlesini tamamlayamadı. Loken namlunun parladığını gördü ve cıvata kafatasının arkasını patlatırken Emory Salignac'ın kafasının patlamasını izledi. 'EVET' dedi MERSADIE Oliton. ‘Asa, Savaş Ustasının zırhını delebilecek bir çeşit enerji silahıydı. Bize bu söylendi.' Loken başını salladı. ‘Hayır, silah yoktu.’ 'Elbette vardı' diye ısrar etti Oliton, 've konsülün suikast girişimi başarısız olunca Kardeşlik savaşçıları Savaş Ustası'na saldırdı.' Loken sürgüsünü bıraktı ve şöyle dedi: 'Mersadie, sana söylenenleri unut. Silah yoktu ve Savaş Ustası konsolosu öldürdükten sonra Kardeşlik sadece kaçmaya çalıştı. Silahları dolu değildi ve herhangi bir başarı umuduyla bizimle savaşamazlardı.' "Silahsızlar mıydı?" "Evet." 'Peki ne yaptın?' Loken "Onları öldürdük" dedi. ‘Onlar silahsızdı ama biz değildik. Abaddon'un Justaerin'i daha ne olduğunu anlayamadan yarım düzinesini öldürdü. Locasta'yı ileri götürdüm ve gemilerine binmeye çalışırken onları vurarak öldürdük.' 'Ama neden?' diye sordu Oliton, böylesi bir katliamı gelişigüzel tanımlaması karşısında dehşete düşmüştü. ‘Çünkü Savaş Ustası bunu emretti.’ "Hayır, demek istediğim, eğer silahlı değilse Savaş Ustası neden konsolosu vursun ki?" Hiç mantıklı değil." "Hayır, öyle değil" diye onayladı Loken. ‘Konsolosu öldürmesini izledim ve Kardeşlik savaşçılarını öldürdükten sonraki yüzünü gördüm.’ 'Ne gördün?' Loken cevap vermesi gerektiğinden emin değilmiş gibi tereddüt etti. Sonunda şöyle dedi: 'Onu gülümserken gördüm.' 'Gülümsemek mi?' "Evet" dedi Loken, "sanki cinayetler başından beri planının bir parçasıymış gibi." Nedenini bilmiyorum ama Horus bu savaşı istiyor.' TORGADDON, kapüşonlu savaşçıyı, boş yedek cephanelik odasına doğru karanlık yol boyunca takip etti. Serghar Targost bir loca toplantısı düzenlemişti ve Torgaddon endişeliydi, bu duygudan hiç hoşlanmamıştı. Davin'den bu yana yalnızca tek bir toplantıya katılmıştı; sessiz düzen artık onun için dinlenme yeri değildi. Her ne kadar Savaş Ustası onlara iade edilmiş olsa da, locanın eylemleri hile kokuyordu ve bu tür davranışlar Tarık Torgaddon'un hoşuna gitmemişti. Takip ettiği cübbeli figür onu tanımıyordu; gençti ve efsanevi Mournival subayına karşı açıkça hayranlık duyuyordu ki bu da Torgaddon'a çok yakışıyordu. Savaşçının tam Astartes statüsüne yakın zamanda ulaştığı belliydi ancak Torgaddon onun zaten deneyimli bir savaşçı olacağını biliyordu. Horus'un Oğulları arasında deneyimsizliğe, Aureus'un eski askerler yapmasına veya acemi ve izci yardımcılarından yetiştirilenlerin cesetlerine karşı aylarca süren savaşlara yer yoktu. Kardeşlik, Astartes'in yeteneklerine sahip olmayabilir ama Teknokrasi onlardan milyonlarcasını çağırabilirdi ve onlar cesaret ve onurla savaştılar. Bu onları öldürmeyi daha da zorlaştırdı. Cinayetin megaraknidleriyle savaşmak kolaydı, uzaylı fizyonomilerine bakmak iticiydi ve bu nedenle yok edilmeleri kolaydı. Ancak Kardeşlik... Horus'un Oğulları'na o kadar benziyorlardı ki, sanki iki Lejyon acımasız bir iç savaşta birbirleriyle savaşıyormuş gibiydi. Lejyon'dan hiç kimse böylesine korkunç bir görüntü karşısında bir an bile duraksamamıştı. Torgaddon, önlerindeki interex gibi Kardeşlik ve Auretia Teknokrasisinin de yok edileceğini bildiği için üzülüyordu. İlerideki karanlıktan gelen bir ses onu kasvetli düşüncelerinden kurtardı. 'Kim yaklaşıyor?' "İki ruh," diye yanıtladı genç savaşçı. Figür, “İsimleriniz neler?” diye sordu ama Torgaddon sesi tanımadı. "Söyleyemem" dedi Torgaddon. 'Geçin arkadaşlar.' Torgaddon ve savaşçı, portalın muhafızını geçerek yedek cephaneliğe girdiler. Tonozlu oda, genellikle toplantıların yapıldığı kıç taraftaki ambardan çok daha büyüktü ve titreyen mum ışığıyla aydınlanan alana adım attığında, Targost'un neden burayı seçtiğini anlayabiliyordu. Yüzlerce savaşçı cephaneliği doldurmuştu; her biri kapüşonluydu ve ellerinde titrek bir mum tutuyordu. Serghar Targost, Ezekyle Abaddon, Horus Aximand ve Maloghurst toplantının merkezinde yer alıyordu; bir yanında Birinci Papaz Erebus duruyordu. Torgaddon, toplanmış Astartes'e baktı ve bu toplantının kendi yararına yapıldığı hissinden kurtulamadı. “Meşguldün Serghar” dedi. 'İşe alım gezisinde miydiniz?' Targost, "Savaş Ustası'nın Davin'i kurtarmasından bu yana stoklarımız bir miktar arttı" diye aynı fikirdeydi. 'Yani anlıyorum. Artık bunu gizli tutmak zor olsa gerek.' ‘Lejyon olarak artık gizlilik perdesi altında faaliyet göstermiyoruz.’ 'O halde neden aynı pantomime girilsin?' Targost özür dilercesine gülümsedi. 'Gelenek, anlıyor musun?' Torgaddon omuz silkti ve odanın karşı tarafına geçip Erebus'un önünde durdu. İlk papaza karşı gizlemediği bir düşmanlıkla baktı ve şöyle dedi: 'Davin'den beri dikkat çekmedin. Yüzbaşı Loken sizinle konuşmak istiyor.' "Eminim öyledir" diye yanıtladı Erebus, "ama ben onun komutası altında değilim." Ona cevap vermiyorum.' "O zaman bana cevap vereceksin, seni piç!" diye tersledi Torgaddon, savaş bıçağını cüppesinin altından çıkarıp Erebus'un boynuna dayadı. Bıçağı görünce alarm çığlıkları yükseldi ve Torgaddon, Erebus'un boynundaki eski yara izinin çizgisini gördü. Torgaddon, "Görünüşe göre biri zaten boğazınızı kesmeye çalışmış" diye tısladı. ‘Pek iyi bir iş çıkarmadılar ama merak etmeyin, aynı hatayı yapmayacağım.’ “Tarik!” diye bağırdı Serghar Targost. 'Silah mı getirdin? Bunların yasak olduğunu biliyorsun.' Bıçağı Erebus'un çenesine dayayan Torgaddon, "Erebus'un hepimize bir açıklama borcu var" dedi. ‘Bu yılan, Xenobia’daki Cihazlar Salonundan bir kinebrach silahı çaldı. İnterex ile müzakerelerin başarısızlıkla sonuçlanmasının nedeni o. Savaş Ustasının yaralanmasının nedeni o.” "Hayır, Tarık" dedi Abaddon, onun yanında durup elini bileğine koyarak. 'İnterex ile yapılan müzakereler başarısız oldu çünkü öyle olması gerekiyordu. İnterex, ksenos ırklarıyla birleşti. Onlarla bütünleştiler. Böyle insanlarla asla barışamazdık.” "Ezekyle doğruyu söylüyor" dedi Erebus. "Kapa çeneni," diye çıkıştı Torgaddon. Horus Aximand "Torgaddon, bıçağı bırak" dedi. 'Lütfen.' Torgaddon gönülsüzce kolunu indirdi; Mournivallı kardeşinin yalvaran ses tonu, Erebus kadar güvenilmez olsa bile başka bir Astartes'in boğazına bıçak dayayarak yaptığı şeyin büyüklüğünü fark etmesini sağladı. Bıçağı Erebus'a doğrultan Torgaddon, "Bitirmedik" diye uyardı. 'Hazır olacağım' diye söz verdi Kelime Taşıyıcısı. Targost, “İkiniz de sessiz olun” dedi. 'Dinlemenizi gerektiren acil konularımız var. Son birkaç aydır süren savaş herkes için zor oldu ve hiç kimse bize çok benzeyen kardeş insanlarla savaşmanın doğasında olan büyük trajediyi görmemezlikten gelmiyor. Gerilim yüksek ama yıldızlar arasındaki amacımızın bize katılmayanları öldürmek olduğunu unutmamalıyız.' Torgaddon bu kadar açık bir görev beyanı karşısında kaşlarını çattı ama Targost konuşmasına devam ederken hiçbir şey söylemedi. 'Bizler Astartes'iz ve galaksiyi öldürmek ve fethetmek için yaratıldık. Bizden istenen her şeyi ve daha fazlasını yaptık, iki yüzyıldan fazla bir süredir Eski Gece'nin küllerinden yeni Imperium'u yaratmak için savaştık. Biz öyle emredildiğimiz için gezegenleri yok ettik, kültürleri yok ettik ve türlerin tamamını yok ettik. Biz katiliz, saf ve basitiz ve yaptığımız işte en iyi olmaktan gurur duyuyoruz!' Targost'un açıklamaları üzerine tezahüratlar yükseldi, yumruklar havaya yumruk atıyor ve bölmeleri dövüyordu ama Torgaddon, alkışları fark edecek kadar yineleyicileri hareket halindeyken görmüştü. Bu konuşmanın onun yararına ve yalnızca kendisine ait olduğundan artık emindi. 'Şimdi, Büyük Haçlı Seferi sona yaklaşırken, öldürme yeteneğimiz nedeniyle azarlanıyoruz. Hoşnutsuzlar ve kışkırtıcılar, bizim fazla acımasız, fazla vahşi ve fazla şiddet yanlısı olduğumuzu söyleyen meleyen çığlıklarla arkamızda sorun çıkarıyorlar. Ordunun Lord Komutanı Hektor Varvarus, Savaş Ustasını ölüm döşeğindeyken bize geri veren kederli kardeşlerimizin eylemleri için kan istiyor. Hain Varvarus, bu üzücü ölümlerin hesabının sorulmasını ve Savaş Ustasını kurtarmaya çalıştığımız için cezalandırılmamızı talep ediyor.' Torgaddon 'hain' sözcüğü karşısında irkildi; Targost'un Varvarus kadar saygı duyulan bir subayı tanımlamak için böyle kışkırtıcı bir sözcüğü açıkça kullanması karşısında şok oldu. Ancak Torgaddon etrafındaki savaşçıların yüzlerine baktığında yalnızca Targost'un düşünceleriyle aynı fikirde olduğunu gördü. Targost'un kaldığı yerden devam edip bir avuç parşömeni havaya kaldıran Horus Aximand, "Siviller bile artık bizden hesap sorma hakkına sahip olduklarını düşünüyor" dedi. ‘Anmacılar arasındaki muhalifler ve komplocular, bizi barbarlardan biraz daha iyi gösteren yalanlar ve propaganda yayıyorlar.’ Aximand kalabalığın arasında daire çizerek broşürleri dağıtırken şunları söyledi: 'Buna, Sahip Olduğumuz Tek Şey Gerçek denir ve bizi katiller ve vahşiler olarak adlandırır. Bu çalkantılı şair şiirlerinde bizimle alay ediyor kardeşler! Bu yalanlar filoda her gün dolaşıyor.' Torgaddon, Aximand'dan bir broşür aldı ve kimin yazdığını zaten bildiği için hızla gazeteyi taradı. İçeriği sertti ama isyana pek yol açmıyordu. “Ve bu da!” diye bağırdı Aximand. 'Lectitio Divinitatus İmparator'dan bir tanrı olarak söz ediyor. Bir tanrı! Bu kadar saçma bir şey hayal edebiliyor musun? Bu yalanlar uğruna savaştığımız insanların kafasını dolduruyor. Onlar için savaşıyor ve ölüyoruz ve ödülümüz bu: iftira ve nefret. Size şunu söylüyorum kardeşlerim, eğer şimdi harekete geçmezsek, tüm fırtınaları atlatan Imperium'un gemisi, gemidekilerin isyanı yüzünden batacak.' Cephanelik duvarlarından öfke çığlıkları ve eylem çağrıları yankılanıyordu ve Torgaddon, savaşçı arkadaşlarının yüzlerinde gördüğü çirkin karşılıklılık arzusundan hoşlanmamıştı. Öfke uğultuları azalınca Torgaddon, "Güzel konuşma" dedi, "ama neden asıl konuya girmiyorsunuz?" Savaş düşüşüne hazırlanmam gereken bir şirketim var.' "Her zaman dürüst konuşuyorsun, değil mi Tarık?" dedi Aximand. ‘İşte bu yüzden saygı duyuluyor ve değer veriliyor. Bu yüzden senin yanımızda olmana ihtiyacımız var kardeşim.” 'Seninle mi? Sen neden bahsediyorsun?' "Söylenen tek kelimeyi bile duymadın mı?" diye sordu Maloghurst, Torgaddon'un durduğu yere doğru topallayarak. 'Kendi saflarımızdan tehdit altındayız. İçimizdeki düşman Tarık, şu ana kadar karşılaştığımız en sinsi düşmandır.” Abaddon, “Açık konuşman gerekecek Mal” dedi. ‘Tarik’in bunun kendisine açıklanması gerekiyor.’ Torgaddon, "Sizin olsun, Ezekyle," dedi. Maloghurst, "Bu hain mektupları yazan hatıranın adının Ignace Karkasy olduğunu öğrendim" dedi. 'Onun susturulması gerekiyor.' 'Susturuldu mu? Bununla ne demek istiyorsun?” diye sordu Torgaddon. 'Bileğine bir tokat mı yedin? Bu kadar yaramaz bir çocuk olmaman mı söylendi? Öyle bir şey mi var?' Maloghurst, "Ne demek istediğimi biliyorsun Tarık," dedi. 'Öyle yapıyorum ama bunu söylediğini duymak istiyorum.' 'Pekala, eğer açık sözlü olmamı istersen öyle olurum. Karkasy ölmeli.” 'Sen delisin Mal, bunu biliyor musun? Cinayetten bahsediyorsun, dedi Torgaddon. Abaddon, "Düşmanını öldürmek cinayet sayılmaz Tarık" dedi. 'Bu bir savaş.' Torgaddon, "Bir şairle savaşmak mı istiyorsun?" diye güldü. “Ah, yüzyıllar boyunca bunun hikayelerini anlatacaklar Ezekyle. Ne dediğini duyamıyor musun? Neyse, anmacı Garviel'in koruması altında. Karkasy'ye dokunursan, o da kafanı Savaş Ustası'na teslim eder.' Loken'in adı anıldığında grubu suçlu bir sessizlik sardı ve Torgaddon'un önündeki loca üyeleri tedirgin bir bakış attılar. Sonunda Maloghurst şöyle dedi: 'İşin bu noktaya gelmemesini umuyordum ama bize başka seçenek bırakmıyorsun Tarık.' Torgaddon savaş bıçağının kabzasını sıkıca kavradı ve kardeşlerinden kurtulmak için savaşması gerekip gerekmediğini merak etti. Maloghurst gözlerindeki gerilimi görerek, "Bıçağını kaldır, sana saldırmayacağız," diye çıkıştı. "Devam et," dedi Torgaddon yine de bıçağı tutmaya devam ederek. 'Neye varmayacağını umuyordun?' Hektor Varvarus, Savaş Ustası'nın yaralanmasıyla ilgili olaylar hakkında Terra Konseyi ile konuştuğunu iddia ediyor ve Malcador'a binme güvertesindeki ölümleri henüz Sigillite'a bildirmediyse bile, yakında vereceği kesin. Adaletin sağlanması talebiyle her gün Savaş Ustası'na dilekçe veriyor.' 'Peki Savaş Ustası ona ne söyledi? Ben de oradaydım. Ezekyle de öyleydi. Sen de Küçük Horus'sun.' "Loken de öyle," diye tamamladı Erebus ve diğerlerine katılarak. 'Sizi biniş güvertesine götürdü ve kalabalığın arasından geçerek yolu gösterdi.' Torgaddon, Erebus'a doğru bir adım attı. ‘Sana sessiz olmanı söylemiştim!’ Erebus'tan döndü ve kardeşlerinin yüzlerindeki uysal bakışları görünce içini umutsuzluk kapladı. Garviel Loken'i kurtların önüne atma fikrini çoktan kabul etmişlerdi. Torgaddon, "Bunu ciddi olarak düşünüyor olamazsın, Mal," diye itiraz etti. ‘Ezekyle mi? Horus'u mu? Yeminli Mournival kardeşine ihanet mi edeceksin?' Aximand, "Bu anıcının yalan yaymasına izin vererek zaten bize ihanet ediyor" dedi. "Hayır, yapmayacağım" diye yemin etti Torgaddon. "Yapmalısın" dedi Aximand. “Ancak sen, Ezekyle ve ben, katliamı planlayanın Loken olduğuna dair yemin ederseniz Varvarus onu suçlu olarak kabul edecektir.” Torgaddon, “Yani tüm bunlar bununla ilgili, değil mi?” diye sordu. ‘Bir taşla iki kuş mu? Garviel'i günah keçiniz yapın ve Karkasy'yi öldürmekte özgürsünüz. Bunu nasıl düşünebilirsin? Savaş Ustası bunu asla kabul etmeyecektir.' "Açıkça söylemek gerekirse ama Savaş Ustası'nın aynı fikirde olmayacağını düşünüyorsanız yanılıyorsunuz" dedi Targost. ‘Bu onun önerisiydi.’ “Hayır!” diye bağırdı Torgaddon. 'Yapmazdı...' "Başka türlü olamaz Tarık" dedi Maloghurst. ‘Lejyonun hayatta kalması tehlikede.’ Torgaddon, arkadaşına ihanet etme düşüncesiyle içinde bir şeylerin öldüğünü hissetti. Loken ve Horus'un Oğulları arasında bir seçim yaptığı için kalbi kırıldı ama bu düşünce yüzeye çıkar çıkmaz ne yapması gerektiğini anladı. Savaş bıçağını kınına koydu ve şöyle dedi: 'Lejyon'u kurtarmak için ihanet ve cinayet gerekiyorsa, o zaman belki de hayatta kalmayı hak etmiyordur! Garviel Loken bizim kardeşimiz ve sen onun onuruna bu şekilde ihanet mi edeceksin? Bunu düşündüğün için bile sana tükürüyorum.” Odaya dehşet dolu bir nefes yayıldı ve Torgaddon'un üzerine öfkeli mırıldanmalar doldu. "Dikkatli düşün Tarık," diye uyardı Maloghurst. ‘Ya bizimlesiniz ya da bize karşısınız.’ Torgaddon cübbesine uzandı ve Maloghurst'ün ayaklarının dibine gümüş ve toplanmış bir şey fırlattı. Loca madalyası mum ışığında parlıyordu. "O halde ben sana karşıyım" dedi Torgaddon. ON DOKUZ İzole Müttefikler Kartal kanadı PETRONELLA yazıhanesinin başına oturmuş, sayfaları sıkışık el yazısıyla, örümcek gibi, sıkı ve yoğun el yazısıyla dolduruyordu. Koyu saçları açıktı ve dağınık bukleler halinde omuzlarına düşüyordu. Cildi, bırak gün ışığını görmeyi, aylardır odasından dışarı adım atmamış birinin solgun görünümüne sahipti. Yanındaki bir yığın kağıt lüks kulübesinde geçirdiği ayların kanıtıydı, ancak lüksü İntikamcı Ruh'a ilk geldiği zamanki halinden çok farklıydı. Yatak yapılmamıştı ve kıyafetleri yatmadan önce attığı yerde etrafa saçılmıştı. Hizmetçisi Babeth, metresini çalışmalarına ara vermeye teşvik etmek için elinden geleni yapmıştı ama Petronella bunların hiçbirine razı olmayacaktı. Eğer itirafının hakkını vermesi gerekiyorsa, Savaş Ustası'nın veda konuşmasının en ince ayrıntısına kadar yazıya geçirilmesi ve yorumlanması gerekiyordu. Her ne kadar sözleri onun son sözleri olmasa da, bunların kaydedilmeyi hak ettiğini biliyordu çünkü Savaş Ustası'nın en derindeki düşüncelerine ulaşmıştı. Daha önce kimsenin düşünmediği bilgileri, Büyük Haçlı Seferi başladığından beri gün ışığına çıkmamış başpiskoposların sırlarını ve İmparatorluk'u temelden sarsacak gerçekleri anlatmıştı. Bu tür şeylerin gömülü kalması belki de yalnız kaldığı süre boyunca aklına yalnızca bir kez gelmişti, ama o Carpinus Hanesi'nin Palatina Majoria'sıydı ve bu tür soruların hiçbir anlamı yoktu. Önemli olan tek şey bilgi ve gerçekti ve onun doğru davranıp davranmadığına gelecek nesiller karar verecekti. Aylar önce kasvetli bir barda çok sarhoşken bu inanılmaz gerçekleri şu ya da bu şairle konuştuğunu hayal meyal hatırlıyordu ama aralarında neler geçtiğine dair hiçbir fikri yoktu. Daha sonra onunla iletişime geçmeyi denememişti, bu yüzden yalnızca onu baştan çıkarmaya çalışmadığını ya da aslında baştan çıkarılmadığını varsayabilirdi. Bu önemsizdi; Teknokrasi ile savaşın başlangıcından bu yana kendini kilitlemiş, Savaş Ustası'nın kullandığı kelimeleri ve deyimleri bulmak için anımsatıcı implantlarının her parçasını taramıştı. Çok fazla yazdığını biliyordu ama kelime sayısı kahretsin, hikayesi sadece bir kitabın ciltleriyle sınırlandırılmayacak kadar önemliydi. Hikayeyi, anlatıldığı sürece anlatacaktı... ama bir şeyler eksikti. Haftalar ve aylar geçtikçe, bir şeylerin yolunda gitmediğine dair kemiren his şüpheden kesinliğe dönüştü ve yakın zamana kadar bunun ne olduğunu anlaması gerekmişti: bağlam. Sahip olduğu tek şey Savaş Ustası'nın sözleriydi, bunları asacak bir çerçeve yoktu ve o olmadan her şey anlamsızdı. Sonunda neyin yanlış olduğunu anlayınca her fırsatta Astartes savaşçılarını aradı ama bu konuda ilk gerçek engeliyle karşılaştı. Kimse onunla konuşmuyordu. Deneklerinden herhangi biri Petronella'nın ne istediğini ya da kim olduğunu anladığında susuyor ve tek bir kelime daha konuşmayı reddediyor, kibar bir sert tavırla onun varlığından izin alıyordu. Döndüğü her yerde sessizlik duvarlarıyla karşılaşıyordu ve Savaş Ustası'nın ofisine müdahale etmesi için defalarca yalvarmasına rağmen hiçbir yere varamıyordu. Savaş Ustası ile görüşme taleplerinin her biri reddedildi ve çok geçmeden hikâyesini anlatmanın bir yolunu bulamama konusunda umutsuzluğa kapılmaya başladı. Bu çıkmazdan nasıl çıkılacağına dair ilham, dün yine sefil bir başarısızlıkla geçen bir öğleden sonra gelmişti. Her zamanki gibi Maggard, altın savaş zırhını giymiş, Kirlian kılıcı ve tabancasıyla silahlanmış halde ona eşlik ediyordu. Davin'deki kavgadan sonra Maggard hızla iyileşti ve Petronella onun adımlarında daha kendinden emin bir hava olduğunu fark etti. Ayrıca gemide kendisine olduğundan daha fazla saygıyla davranıldığını da fark etti. Elbette böyle bir durum, onun cariyesi olarak gücünü çok daha güçlü ve zevkli kılmasına rağmen, dayanılmazdı. Petronella umutsuzca geminin üst güvertelerinden kamarasına doğru ilerlerken bir Astartes savaşçısı saygıyla başını sallamıştı. Astartes'lerin kendisine değil Maggard'a saygılarını sunduklarını fark etmeden önce başını sallamak zorunda kalmıştı. Astartes'in omuz koruyucusundaki parşömen üzerinde yeşil bir hilal vardı; bu onun Davin harekâtının emektarı olduğunu ve dolayısıyla Maggard'ın dövüş becerisinin şüphesiz farkında olduğunu gösteriyordu. Öfke yüzeye çıktı ama Petronella bir şey söylemeden önce aklına bir fikir geldi ve aceleyle kamaraya geri döndü. Petronella, Maggard'ı odanın ortasında durmuş ve şöyle demişti: 'Artık benim için o kadar açık ki, bunu daha önce düşünmediğim için utanıyorum.' Maggard şaşkın görünüyordu ve kadın ona yaklaşıp elini kalıplanmış göğüs zırhına doğru okşadı. Adam bundan rahatsız görünüyordu ama kadın, reddetmesi halinde misilleme korkusuyla kendisi için her şeyi yapacağını bilerek ısrar etti. 'Kadın olduğum için' dedi. 'Ben onların küçük kulübünün bir parçası değilim.' Arkasına geçti ve parmak uçlarında yükselerek ellerini omuzlarına koydu. ‘Ben bir savaşçı değilim. Ben asla kimseyi öldürmedim, kendimi de, ve onların da saygı duyduğu şey bu: öldürmek. İnsanları öldürdün, değil mi Maggard?' Kısaca başını salladı. 'Çok mu?' Maggard tekrar başını salladı ve güldü. “Bunu onların da bildiğinden eminim.” Yiğitliğinizle övünmek için konuşamazsınız ama Astartes'in bunu bildiğinden eminim. Davin'in yanında olmayanlar bile senin bir katil olduğunu görebilecek.' Maggard altın renkli gözlerini ondan uzak tutarak dudaklarını yaladı. "Onların arasına gitmeni istiyorum" diye emretti. 'Seni görmelerine izin ver. Kendinizi onların günlük ritüellerine dahil edin. Onlar hakkında öğrenebildiğiniz her şeyi öğrenin ve her gün, keşfettiklerinizi yazıya dökmek için anımsatıcı tüy kalemi kullanacağız. Dilsizsin, bu yüzden senin basit olduğunu düşünecekler. Bırakın. Bir aptalla dalga geçtiklerini düşünürlerse daha az tedbirli olacaklar.' Maggard'ın bu görevden memnun olmadığını görebiliyordu ama onun mutluluğunun onun için hiçbir önemi yoktu ve onu hemen ertesi sabah göndermişti. Günün geri kalanını yazarak, aç olduğunu fark ettiğinde Babeth'i yiyecek ve su alması için dışarı göndererek ve taslağının girişinde farklı üslup yaklaşımları deneyerek geçirmişti. Kamarasının kapısı açıldı ve Petronella başını işinden kaldırdı. Yazı masasına yerleştirilmiş kronometre ona öğleden sonra olduğunu, gemi vaktinin geldiğini söylüyordu. Maggard'ın odasına girdiğini görünce sandalyesinde döndü ve gülümsedi, veri sayfasını yakınına çekmek için uzandı ve ardından Lethe kuyusundan anımsatıcı tüy kalemi kaldırdı. "Astartes'lerle vakit mi geçirdin?" diye sordu. Maggard başını salladı. "Güzel," dedi Petronella, reaktif ucu yazı tahtasına yerleştirip zihnini kendi düşüncelerinden arındırarak. Tüy kalem onun düşüncelerini kazımaya başladığında, "Bana her şeyi anlat," diye emretti. SAVAŞ USTASI'NIN SANCTUM'U, Regulus'un vücudunun dış armatüründen ara sıra gelen tıslama, mekanik uğultu ve Maloghurst'ün konumu değişirken kumaşın hışırtısı dışında sessizdi. Her ikisi de uzun masanın ucundaki sandalyede oturan Savaş Ustası'nın arkasında duruyordu, elleri önünde birleşmişti ve ifadesi gürlüyordu. 'Kardeşlik şimdiye kadar leş yemeği olmalı' dedi. ‘Dünya Yiyenler neden henüz Demir Kale’nin duvarlarına saldırmadı?’ Angron'un atı olan Yüzbaşı Kharn, Savaş Ustası'nın düşmanca bakışları karşısında dimdik duruyordu; mabedin loş ışığı, plaka zırhının mavi ve beyazından yansıyordu. "Lordum, duvarları elimizdeki hemen hemen her silaha direnecek şekilde tasarlandı, ama sizi temin ederim ki kale birkaç gün içinde bizim olacak" dedi Kharn. "Benimkini kastediyorsun," diye homurdandı Savaş Ustası. “Elbette, Lord Savaş Ustası,” diye yanıtladı Kharn. "Ve kardeşim Angron'a söyle buraya gelsin." Aylardır onun derisini veya saçını görmedim. Sırf sözlerini yerine getiremediği için çamurlu bir çukurda somurtarak benden kaçmasına izin vermeyeceğim.' Kharn, "Bu kadar cesur olmam gerekirse, baş komutanım size bu savaşın zaman alacağını söylemişti" diye açıkladı. ‘Kale eski teknolojiyle inşa edilmiş ve onu kırarak açmak için Demir Savaşçılar gibi kuşatma uzmanlarına ihtiyaç var.’ Savaş Ustası, "Ve eğer Perturabo ile iletişime geçebilseydim, onu burada isterdim" dedi. Regulus Savaş Ustasının arkasından konuştu. ‘STC makineleri, Mechanicum’un cephaneliğinin çoğuna karşı koyabilecek. Karanlık Çağ metinleri doğruysa, değişen koşullara uyum sağlayacak ve tepki verecek, her zamankinden daha kurnaz savunma araçları yaratacaklar.' Yüzbaşı Kharn öfkeyle baltasının sapını tutarak, "Kale uyum sağlayabilir" dedi, "ama XII. Lejyon'un öfkesi karşısında duramayacak. Angron'un oğulları senin için o kalenin atan kalbini söküp alacak, Savaş Ustası. Bundan hiç şüpheniz olmasın.” “Güzel sözler Kaptan Kharn” dedi Horus. 'Şimdi o kaleye benim için saldır. İçinde bulduğunuz herkesi öldürün.' Dünya Yiyen eğildi ve topuğunun üzerinde dönerek mabedden çıktı. Kapılar Kharn'ın arkasından kapanınca Horus şöyle dedi: 'Bunun Angron'un arka tarafında bir ateş yakması gerekir. Bu savaş çok uzun sürüyor. Yapılması gereken başka bir iş var.” Regulus ve Maloghurst Savaş Ustası'nın arkasından geldiler, atlı onun ağrıyan vücudunu rahatlatmak için koltuğa oturdu. Regulus, "Bu STC makinelerine sahip olmalıyız" dedi. "Evet, teşekkür ederim usta, bunu tamamen unutmuştum" dedi Horus. 'Onları kontrol eden aptallar bilmese bile, bu makinelerin neyi temsil ettiğini çok iyi biliyorum.' "Emirim bunların karşılığını size cömertçe ödeyecek lordum," dedi Regulus. Horus gülümsedi ve şöyle dedi: 'Sonunda bu noktaya geldik, usta.' 'Neye geldiniz lordum?' "Benim aptal biri olduğumu düşünme Regulus," diye uyardı Horus. ‘Mechanicum’un kadim bilgi arayışını biliyorum. Tamamen işlevsel yapı makineleri büyük bir ödül olurdu, değil mi?' "Hayal etmenin ötesinde," diye itiraf etti Regulus. ‘İnsanlığı yıldızlara yönlendiren ve galaksinin kolonileştirilmesine olanak sağlayan düşünen motorları yeniden keşfetmek, her ne pahasına olursa olsun değer bir ödüldür.’ “Herhangi bir fiyatı var mı?” diye sordu Horus. Regulus, "Bu makineler hayal edilemeyeni başarmamıza, yıldız halelerine ve hatta belki de diğer galaksilere ulaşmamıza olanak tanıyacak" dedi. ‘Yani evet, her bedel ödemeye değer.’ "O zaman onlara sahip olacaksın" dedi Horus. Regulus bu kadar muazzam bir teklif karşısında şaşırmış görünüyordu ve şöyle dedi: 'Teşekkür ederim, Savaş Ustası. Mechanicum'a bahşettiğin nimeti hayal bile edemezsin.' Horus ayağa kalktı ve Regulus'un arkasında daire çizerek metal bileşenlerine yapışan et kalıntılarına utanmadan baktı. Parıldayan alanlar ustanın organlarını içeriyordu ve pirinçten yapılmış kas sistemi ona bir ölçüde hareket kabiliyeti sağlıyordu. “Aranızda hâlâ insan denebilecek çok az kişi var, değil mi?” diye sordu Horus. ‘Bu bakımdan benden ya da Maloghurst’tan pek de farklı değilsin.’ "Lordum?" diye yanıtladı Regulus. 'Makine durumunun mükemmelliğini arzuluyorum ama kendimi Astartes'le karşılaştırmaya cüret edemem.' "Ayrıca yapmamalısın da" dedi Horus, mabette dolaşmaya devam ederek. ‘Sana bu inşaat makinelerini vereceğim ama belirlediğimiz gibi bunun bir bedeli olacak.’ 'Adını verin lordum. Mechanicum bunu ödeyecek.” "Büyük Haçlı Seferi neredeyse sona erdi Regulus, ama galaksiyi güvence altına alma çabalarımız daha yeni başlıyor," dedi Horus, masanın üzerine eğilip ellerini siyah yüzeyine yerleştirerek. 'Hayal edilebilecek en büyük çabaya girişmeye hazırım ama müttefiklere ihtiyacım var, yoksa her şey boşa gidecek. Sana ve Mechanicum'a güvenebilir miyim?' "Bu büyük çaba nedir?" diye sordu Regulus. Horus elini salladı ve bir kez daha Mechanicum ustasının yanında durmak için masanın etrafından dolaştı ve elini güven verici bir şekilde pirinç armatürünün üzerine koydu. 'Şimdilik ayrıntılara girmeye gerek yok' dedi. ‘Bana, zamanı geldiğinde ve inşaat makineleri sizin olduğunda, siz ve kardeşlerinizin beni destekleyeceğini söyleyin.’ Altın bir ağa sarılı, vızıldayan bir mekanik kol masanın üzerinde sallandı ve cilalı bir makine dişlisini nazikçe yüzeyine yerleştirdi. 'Mechanicum'un komuta ettiğim kadarı senin Savaş Usta'nındır,' diye söz verdi Regulus, 've toplayamadığım insanlardan toplayabildiğim kadar güç.' Horus gülümsedi ve şöyle dedi: 'Teşekkür ederim usta. Tek duymak istediğim buydu.” Auretia Teknokrasisine karşı savaşın onuncu ayının altıncı gününde, 63. Sefer, bir grup geminin mükemmel bir saldırı düzeniyle arkasında sistem içinde tercüme yapmasıyla paniğe kapıldı. Boas Komnenos gemilerini yeni gelenlere doğru çevirmeye çalıştı ama manevralar başladığında bile çok geç olacağını biliyordu. Vengeful Spirit'tekiler ancak gizemli gemiler ideal atış menziline ulaşıp bu menzili geçtiğinde gemilerin düşmanca bir niyetleri olmadığını anladılar. Eski Terra'nın kültürlü aksanıyla konuşan neşeli bir sesle karşılanmak üzere Warmaster'ın amiral gemisinden rahatlamış selamlar gönderildi. "Horus, kardeşim" dedi ses. 'Görünüşe göre hâlâ sana öğretecek bir iki şeyim var.' İntikamcı Ruh'un köprüsünde Horus, 'Fulgrim' dedi. Savaşın ZORLUKLARINA RAĞMEN Loken, İmparatorun Çocuklarının savaşçılarıyla bir kez daha tanışma ihtimalinin heyecanını yaşıyordu. Zırhını onarmak için görevinin izin verdiği kadar zaman harcamıştı ama hâlâ kötü durumda olduğunu biliyordu. O ve Mournival, Vengeful Spirit'in üst geçiş iskelesinde III. Lejyon'un ön rütbesini almaya hazır olarak gururla beklerken Savaş Ustası'nın arkasında durdular. Fulgrim, Savaş Ustası rütbesine yükseldiğinden beri Savaş Ustası'nın en sadık destekçilerinden biriydi; Angron, Perturabo ve Corax'ın kendilerine değil Horus'a verilen onura karşı öfkelendiklerinde endişelerini hafifletiyordu. Fulgrim'in sesi, kavgacı kalpleri susturan ve çekilişteki gururu yatıştıran sakinliğin nefesiydi. Fulgrim'in bilgeliği olmasaydı Loken, Savaş Ustası'nın Lejyonların sadakatini bu kadar tam anlamıyla yönetebilmesinin pek mümkün olmadığını biliyordu. Basınçlı kapının ötesinden metalik sürtünme sesleri duydu. Loken, Fulgrim'i daha önce Ullanor'daki Büyük Zafer'de görmüştü ve onbinlerce diğer Astartes savaşçısıyla birlikte yürürken uzaktan olmasına rağmen Loken'in başrahip hakkındaki izlenimi aklından hiç silinmemişti. Başrahipler gibi tanrıya benzer iki varlığın huzurunda bir kez daha durmak elle tutulur bir onurdu. Kartal damgalı basınç kapısı kayarak açıldı ve İmparatorun Çocuklarının Başpiskoposu İntikamcı Ruh'un üzerine bastı. Loken'in ilk izlenimi, Fulgrim'in sol omzunun üzerinden geçen büyük altın kartalın kanadıydı. Başpiskoposun zırhı parlak mordu, kenarları parlak altınla kaplıydı ve en zarif oymalarla süslenmişti. Kapüşonlu taşıyıcılar onun uzun, pullu pelerinini taşıyordu ve omuz korumalarından sarkan parşömenler vardı. Koyu mor renkte yüksek bir yaka, albinizm derecesinde solgun bir yüzü çerçeveliyordu; gözleri neredeyse tamamen gözbebeği olacak kadar koyuydu. Dudaklarında bir gülümseme belirdi ve saçları parıldayan bir beyazdı. Loken bir zamanlar Hastur Sejanus'u herkesin hayran olduğu güzel bir adam olarak tanımlamıştı ama İmparatorun Çocuklarının Başpiskoposu'nu ilk kez yakından görünce, değersiz kelime dağarcığının Fulgrim'de gördüğü mükemmellik için yetersiz olduğunu biliyordu. Fulgrim kollarını açtı ve iki başpiskopos uzun süredir kayıp olan kardeşler gibi kucaklaştı. "Çok uzun zaman oldu Horus" dedi Fulgrim. "Öyle oldu kardeşim, öyle" diye onayladı Horus. 'Kalbim seni görmek için şarkı söylüyor ama neden buradasın? Perdus Anomalisi boyunca bir kampanya yürütüyordunuz. Bölge zaten uyumlu mu?' Dört savaşçı arkasındaki basınçlı kapıdan içeri girerken, "Orada bulduğumuz dünyalar artık uyumlu, evet," diye başını salladı Fulgrim. Loken, soylu yüz hatları Horus'un Oğulları'ndan kardeşleriyle yeniden bir araya gelmenin zevkini gizleyemeyen Saul Tarvitz'i görünce gülümsedi. Sırada Lord Komutan Eidolon geldi; Torgaddon'un onu tanımladığı kadar pişmanlık duymayan bir yılan gibi görünüyordu. Sırada kılıç ustası Lucius geldi, yüzü artık ağır yaralı olmasına rağmen hâlâ hatırladığı aynı alaycı üstünlük ifadesiyle. Arkasından Loken'in tanımadığı bir savaşçı geliyordu; soluk tenli, eczacı zırhı giymiş, sıska yanakları ve baş tacınınki kadar beyaz saçları olan uzun yeleli bir Astartes. Fulgrim Horus'a döndü ve şöyle dedi: 'Kardeşlerimden bazılarını, Tarvitz'i, Lucius'u ve Lord Komutan Eidolon'u zaten tanıdığınıza inanıyorum, ama Baş Eczacım Fabius'la tanıştığınıza inanmıyorum.' Fabius eğilerek, "Sizinle tanışmak bir onur, Lord Horus," dedi. Horus saygı jestini kabul etti ve şöyle dedi: 'Hadi ama Fulgrim, beni oyalamaya çalışmaman gerektiğini biliyorsun. Habersizce buraya gelip mürettebatımın yarısının kalp krizi geçirmesine sebep olacak kadar önemli olan ne?' The smile fell from Fulgrim’s pale lips and he said, ‘There have been reports, Horus.’ 'Raporlar mı? Bu ne anlama geliyor?' "İşlerin olması gerektiği gibi olmadığını bildiriyor" diye yanıtladı Fulgrim, "sizin ve savaşçılarınızın bu kampanyanın vahşetinin hesabının sorulması gerektiği." Angron her zamanki numaralarını yapıyor mu?' ‘Angron her zaman olduğu gibi.’ 'O kadar kötü mü?' ‘No, I keep him on a short leash, and his equerry, Kharn, seems to curb the worst of our brother’s excesses.’ ‘O halde tam zamanında geldim.’ “Anlıyorum” dedi Horus. "O zaman beni rahatlatmaya mı geldin?" Fulgrim daha fazla ifadesiz bir yüz ifadesine dayanamadı ve güldü, kara gözleri neşeyle parlıyordu. Seni rahatlatmak mı? Hayır kardeşim, geri dönüp Terra'daki züppelere ve yazıcılara Horus'un savaşı olması gerektiği gibi savaştığını anlatmak için buradayım: sert, hızlı ve zalim.' 'Savaş zulümdür. Reform yapmaya çalışmanın hiçbir faydası yok. Ne kadar zalimse o kadar çabuk biter.” Fulgrim, 'Gerçekten kardeşim' dedi. Gelin, konuşacak çok şeyimiz var, çünkü yaşadığımız garip zamanlar bunlar. Görünüşe göre kardeşimiz Magnus bir kez daha İmparatoru üzecek bir şey yapmış ve Fenris'in Kurdu ona Terra'ya kadar eşlik etmek üzere serbest bırakılmış.' “Magnus?” diye sordu Horus, aniden ciddileşerek. 'Ne yaptı?' "Bunu özel olarak konuşalım" dedi Fulgrim. “Her neyse, astlarımın seninle yeniden tanışma şansını memnuniyetle karşılayacaklarını hissediyorum... buna ne diyorsun?” Yas mı?' “Evet,” diye gülümsedi Horus, “Cinayet anılarına şüphe yok.” Loken, Horus'un yüzündeki gülümsemeyi tanıdığında omurgasında bir ürperti hissetti; biniş güvertesinde Auretia konsolosunun beynini havaya uçurduktan hemen sonra taktığı gülümsemenin aynısıydı. HORUS VE Fulgrim gittikten sonra Abaddon ve Aximand, Eidolon ile birlikte iki başrahibi takip ederken, Loken ve Torgaddon İmparatorun Çocukları ile selamlaştı. Horus'un Oğulları kardeşlerini kahkahalarla ve ezici ayı kucaklamalarıyla, İmparatorun Çocukları ise nezaket ve ihtiyatla karşıladılar. Torgaddon ve Tarvitz için bu, savaşın hararetinde karşılıklı saygının şekillendiği, kolay dostluklarının herkesin görebileceği şekilde açıkça ortaya çıktığı, yoldaşların yeniden bir araya gelmesiydi. Eczacı Fabius, sıhhiye güvertesine gitmek için yol tarifi istedi ve onları aldıktan sonra eğilerek izin istedi. Lucius Mournival'ın iki üyesiyle birlikte kaldı ve Torgaddon onu biraz olsun kızdırmaktan kendini alamadı. “Peki Lucius, eğitim kafeslerinde Garviel ile bir tur daha atmak ister misin?” Yüzünüzün görünüşüne bakılırsa bu pratikle başarılı olabilirsiniz.' Kılıç ustası, tenindeki pek çok yara izine rağmen gülümseme nezaketini gösterdi ve 'Hayır, teşekkür ederim' dedi. Korkarım Kaptan Loken'in son dersini aşmış olabilirim. Bu sefer onu küçük düşürmek istemem.' “Haydi, sadece bir maç mı?” diye sordu Loken. "Nazik olacağıma söz veriyorum." "Evet, hadi Lucius" dedi Tarvitz. ‘İmparatorun Çocuklarının onuru tehlikede.’ Lucius gülümsedi. "Peki öyleyse." LOKEN maçın çoğunu hatırlamıyordu; çok çabuk bitmişti. Belli ki Lucius gerçekten de dersini iyi öğrenmişti. Kılıç ustası, antrenman kafesini kapatır kapatmaz saldırdı. Loken böyle bir hamleye hazırdı ama yine de dövüşün ilk saniyelerinde neredeyse bunalıyordu. İki savaşçı ileri geri savaştı; Torgaddon ve Saul Tarvitz antrenman kafeslerinin dışından tezahürat yapıyordu. Maç oldukça büyük bir kalabalığın ilgisini çekmişti ve Loken, Torgaddon'un bunu kendisine saklamasını diledi. Loken toplayabildiği tüm yeteneklerle savaşırken, Lucius sıradan bir şakacılıkla mücadele ediyordu. Birkaç dakika içinde Loken'in kılıcı antrenman kafesinin tavanına saplandı ve Lucius'un boğazına bir bıçak dayadı. Kılıç ustası zar zor ter dökmüştü ve Loken, Lucius tarafından umutsuzca geride bırakıldığını biliyordu. Ölüm kalım kılıçların üzerindeyken Lucius'la savaşmak ölmek demekti ve Horus'un Oğulları'nda onu alt edebilecek kimsenin olmadığından şüpheleniyordu. Loken kılıç ustasının önünde eğildi ve şöyle dedi: 'Bu her birimiz birer tane, Lucius.' Lucius, ayak parmaklarının üzerinde ileri geri dans ederek ve kılıçlarını havada keserek, “Bir karar vermek ister misin?” diye sırıttı. "Bu sefer değil" dedi Loken. 'Bir dahaki buluşmamızda sonuca ciddi bir şeyler koyacağız, değil mi?' “Ne zaman istersen Loken,” dedi Lucius, “ama ben kazanacağım. Bunu biliyorsun, değil mi?' ‘Yeteneğin harika Lucius ama unutma ki dışarıda seni yenebilecek biri var.’ "Bu hayatta değil" dedi Lucius. SESSİZ Tarikat bir kez daha cephanelikte toplandı, ancak bu, Lejyon'un kıdemli subaylarından oluşan bir topluluğa başkanlık eden Loca Ustası Serghar Targost'un bulunduğu normalde toplananlardan daha seçkin bir gruptu. Aximand, Lejyon kaptanlarından yalnızca Loken, Torgaddon, Iacton Qruze ve Tybalt Marr'ın bulunmadığını görünce pişmanlık ve kayıp sancısını hissetti. Mumlar cephaneliği aydınlatıyordu ve her kaptan kapüşonlu cüppelerinden vazgeçmişti. Bu bir tiyatro toplantısı değil, tartışma toplantısıydı. ‘Kardeşler,’ dedi Targost, ‘bu bir karar verme zamanı: zor kararlar. İçeriden muhalefetle karşılaşıyoruz ve şimdi Fulgrim birdenbire bizi gözetlemek için geliyor.' “Casus mu?” dedi Aximand. "Fulgrim'in kardeşine ihanet edeceğini düşünmüyorsun değil mi?" Savaş Ustası Fulgrim'e Sanguinius'tan daha yakın.' “Ona başka ne ad verirdin?” diye sordu Abaddon. ‘Fulgrim geldiğinde bunu söyledi.’ Maloghurst, "Fulgrim de Terra'daki durumdan bizim kadar rahatsız" dedi. 'Savaşın sonucunu arzulayanların, savaşın kanını görmek istemediklerini biliyor. Lejyonu her şeyde mükemmelliği arar, özellikle de savaşta ve hepimiz İmparatorun Çocuklarının nasıl aralıksız bir acımasızlık ve verimlilikle savaştıklarını gördük. Bizden farklı mücadele edebilirler ama aynı sonucu elde ederler.' Luc Sedirae, "Fulgrim'in savaşçıları Aureus'ta savaşın nasıl yürütüldüğünü gördüklerinde bunda onur olmadığını anlayacaklar" diye ekledi. 'Dünya Yiyenler beni bile şok ediyor. Savaşmak için yaşadığımı ve öldürme yeteneğimden keyif aldığımı gizlemiyorum ama Angron'un Oğulları... uygar değil. Kavga etmiyorlar, kasaplık ediyorlar.” Abaddon, "Onlar işi hallediyorlar Luc" dedi. 'Önemli olan da bu. Mechanicum'un Titanları Demir Kale'nin duvarlarını kırıp açtığında, gediklere hücum etme zamanı geldiğinde onları yanında görmekten memnun olacaksın.' Sedirae başını salladı ve şöyle dedi: 'Bunda gerçek var. Savaş Ustası onları bir silah gibi kullanıyor ama Fulgrim bunu görecek mi?' Gölgelerin içinden güçlü bir ses, "Fulgrim'i bana bırak, Luc," dedi ve karanlığın içinden üçlü bir figür ortaya çıkınca sessiz tarikatın savaşçıları şaşkınlıkla onlara döndü. Kurşun figür törenle süslenmiş bir zırhla zırhlanmıştı, beyaz plaka mum ışığında parlıyordu ve göğüs plakasındaki kırmızı göz yansıyan ateşle parlıyordu. Horus onların çevresine girdiğinde Aximand ve komutan arkadaşları dizlerinin üstüne çöktüler, bakışları toplanmış komutanların etrafında geziniyordu. "Yani gizlice toplandığınız yer burası mı?" "Lordum..." diye söze başladı Targost ama Horus onu susturmak için elini kaldırdı. “Sus, Serghar,” dedi Horus. 'Açıklamalara gerek yok. Düşüncelerinizi duydum ve onlara biraz ışık tutmaya ve sessiz tarikatınıza biraz yeni kan getirmeye geldim.' Horus konuşurken kendisine eşlik eden iki figüre öne çıkmalarını işaret etti. Aximand, birinin bir Astartes, Tybalt Marr olduğunu, diğerinin ise Davin'de Savaş Ustası'nın belgeselcisini korumak için savaşan altın zırhlı bir ölümlü olduğunu gördü. "Tybalt'ı zaten biliyorsun," diye devam etti Savaş Ustası. 'Verulam'ın korkunç ölümünden bu yana, kaybıyla yüzleşmek için mücadele etti. Bizim düzenimiz içerisinde ihtiyacı olan desteği bulacağına inanıyorum. Diğeri ise bir ölümlü ve Astartes olmasa da cesaret ve güç sahibi bir savaşçı.' Serghar Targost başını kaldırdı ve şöyle dedi: 'Tarikata dahil bir ölümlü mü? Sipariş yalnızca Astartes içindir.' “Öyle mi Serghar?” Buranın erkeklerin buluşup sohbet etmekte özgür olduğu ve rütbe ve askeri düzen sınırlamaları dışında birbirlerine güvendikleri bir yer olduğuna inandırıldım.' Aximand ayağa kalkarak, "Savaş Ustası haklı" dedi. 'Bir erkeğin sessiz düzenimizin bir parçası olması için gereken tek bir nitelik vardır. Bir savaşçı olmalı.” Targost, karardan açıkça memnun olmamasına rağmen başını salladı. ‘Peki, öne çıkıp işareti göstersinler’ dedi. Hem Marr hem de altın zırhlı savaşçı öne çıkıp ellerini uzattı. Her avuçta gümüş loca madalyası parlıyordu. "Bırakın isimlerini söylesinler" dedi Targost. 18. Bölüğün Kaptanı "Tybalt Marr" dedi. Ölümlü çaresizce Horus'a bakarken hiçbir şey söylemedi. Loca üyeleri onun kendisini duyurmasını bekledi ancak herhangi bir isim çıkmadı. Aximand, “Neden kendini tanıtmıyor?” diye sordu. "Söyleyemiyor" diye yanıtladı Horus gülümseyerek. 'Üzgünüm, dayanamadım Serghar. Bu Maggard ve dilsiz. Lejyonumuz hakkında daha fazlasını öğrenmek istediği dikkatimi çekti ve bunun ona gerçek yüzlerimizi göstermenin bir yolu olabileceğini düşündüm.' Aximand, "Onu memnuniyetle karşılayacağız" diye temin etti, "ama buraya sırf bize iki yeni üye getirmek için gelmediniz, değil mi?" "Her zaman düşünüyorum, Küçük Horus," diye güldü Horus. ‘Her zaman bilge olanın sen olduğunu söyledim.’ Aximand, “O halde neden buradasın?” diye sordu. “Aximand!” diye tısladı Targost. ‘Bu Savaş Ustası, istediği yere gider.’ Horus elini kaldırdı ve şöyle dedi: 'Sorun değil Serghar, Küçük Horus'un bunu istemeye hakkı var. Yeterince uzun süre senin işlerinden uzak durdum, bu yüzden bu ani ziyareti açıklamam adil olur.' Horus gülümseyerek ve onları kişiliğinin gücüyle yıkayarak aralarında yürüdü. Aximand'ın önünde duruyordu ve etkisi sarhoş ediciydi. Horus her zaman güzelliği ve karizması en metanetli kalpleri bile büyüleyebilecek yüce bir heybetli varlık olmuştu. Savaş Ustası'nın bakışlarıyla karşılaştığında Aximand, onun baştan çıkarma gücünün daha önce deneyimlediği her şeyin ötesinde olduğunu gördü ve bu parlak varlığı sorguladığı için utanç duydu. Savaş Ustası'ndan herhangi bir şey istemeye ne hakkı vardı? Horus göz kırptı ve büyü bozuldu. Savaş Ustası grubun ortasına doğru ilerledi ve şunları söyledi. ‘Önümüzdeki günlerde toplanıp tartışmakta haklısınız oğullarım, çünkü gerçekten zor olacak. Zor kararlar vermemiz gereken zamanlar yaklaşıyor ve burada yanımızda olmadıkları için yaptıklarımızı neden yaptığımızı anlayamayacak olanlar olacak.' Horus, sırayla kaptanların her birinin önünde durdu ve Aximand, sözlerinin onlar üzerinde yarattığı etkiyi görebiliyordu. Her savaşçının yüzü, sanki güneş üzerlerine parlıyormuş gibi parlıyordu. 'Emrim altındaki herkesi etkileyecek bir yola koyuldum ve kararımın yükü omuzlarımda ağır bir yük, oğullarım.' “Bunu bizimle paylaşın!” diye bağırdı Abaddon. ‘Hizmet vermeye hazırız.’ Horus gülümsedi ve şöyle dedi: 'Öyle olduğunu biliyorum Ezekyle ve yanımda senin kadar sadık ve sadık savaşçıların olduğunu bilmek bana güç veriyor.' Serghar Targost, "Emriniz bizim," diye söz verdi. ‘İlk vefamız sanadır.’ 'Hepinizle gurur duyuyorum' dedi Horus, sesi duygusaldı, 'ama sizden isteyeceğim son bir şey var.' Abaddon “Bize sorun” dedi. Horus elini minnetle Abaddon'un omuz korumasına koydu ve şöyle dedi: 'Cevap vermeden önce söyleyeceklerimi dikkatlice düşün. Bu büyük macerada beni takip etmeyi seçerseniz, bir kez yola çıktığımızda geri dönüş olmayacak. İyi ya da kötü, ileri gideriz, asla geri dönmeyiz.' Aximand, 'Sen her zaman tiyatrodan yanaydın' dedi. 'Asıl noktaya gelecek misin?' Horus başını salladı ve şöyle dedi: 'Evet, elbette Küçük Horus, ama umarım dramatiklik konusunda duygularımı hoş görürsün?' ‘Aksi takdirde sen olmazdın.’ 'Kabul ediyorum' dedi Horus, 'ama evet, asıl konuya gelmek için. Bizi en tehlikeli yola sokmak üzereyim ve hepimiz hayatta kalamayacağız. Eylemlerimiz nedeniyle bizi hain ve asi olarak nitelendirecek olan İmparatorluk'tan kişiler olacaktır, ancak onların melemelerini görmezden gelmeli ve gidişatımızdan emin olduğum konusunda bana güvenmelisiniz. Önümüzdeki günler zor ve acı verici olacak ama onları sonuna kadar götürmeliyiz.' Abaddon, “Ne yapmamızı istersin?” diye sordu. "İyi zamanda Ezekyle, iyi zamanda" dedi Horus. 'Sadece benimle olduğunuzu bilmeye ihtiyacım var oğullarım. Benimle misin?' ‘Biz yanınızdayız!’ diye bağırdı savaşçılar tek vücut halinde. 'Teşekkür ederim' dedi Horus minnetle, 'ama harekete geçmeden önce kendi evimizi düzene koymalıyız. Hektor Varvarus ve bu hatip Karkasy: Biz gücümüzü toplarken onların susturulması gerekiyor. İstenmeyen ilgiyi üzerimize çekiyorlar ve bu kabul edilemez.' 'Varvarus fikrini değiştirecek bir adam değil lordum' diye uyardı Aximand, 've anmacı Garviel'in koruması altında.' ‘Varvarus’la ilgileneceğim,’ dedi Savaş Ustası, ‘ve anmacıyla... Eh, doğru iknayla doğru şeyi yapacağından eminim.' Aximand, “Ne düşünüyorsunuz lordum?” diye sordu. Horus, "Yollarının yanlışlığı konusunda aydınlatılsınlar" dedi. yirmi İhlal Öğle vakti açık Planlar İmparatorun Çocuklarının ZİYARETİ acı verici derecede kısa sürdü; savaşçıları tartışırken, içki içerken ve savaştan bahsederken iki başpiskopos kendilerini tamamen kapalı kapılar ardında tutuyorlardı. Savaş Ustası ile Fulgrim arasında yaşananlar, İmparatorun Çocukları Başpiskoposu'nu her şeyin yolunda olduğu konusunda tatmin etmiş gibi görünüyordu ve üç gün sonra, İmparatorun Çocukları Horus'un Oğullarına veda ederken üst geçiş iskelesinde bir şeref kıtası oluşturuldu. Saul Tarvitz ve Torgaddon içtenlikle vedalaşırken, Lucius ve Loken alaycı bir şekilde el sıkışırken, her biri bir dahaki sefere kılıçlarını keseceklerini tahmin ediyordu. Eczacı Fabius tek kelime etmeden odadan çıkarken Eidolon, Torgaddon ve Loken'e sertçe başını salladı. Fulgrim ve Horus kardeşçe kucaklaştılar ve yalnızca kendilerinin duyabileceği sözleri fısıldadılar. İmparatorun Çocuklarının harikulade derecede mükemmel Başpiskoposu gösterişli bir hareketle basınçlı kapıya doğru döndü ve uzun pullu pelerini arkasında dalgalanarak İntikamcı Ruh'tan uzaklaştı. Pelerinin altında bir şey parıldadı ve Loken, Fulgrim'in beline takılmış korkunç derecede tanıdık bir altın kılıcı bir anlığına görünce iki kez baktı. LOKEN, Demir Hisar'ın adının çok yerinde olduğunu gördü; parlak duvarları kayadan sivri uçlu metal dişler gibi yükseliyordu. Parıldayan duvarlardan yansıyan sabah ışığı, enerji alanlarının pusunda dalgalanan hava ve kendi kendini onaran surlardan yağan metal talaşı bulutları. Kalenin dış bölgeleri, Angron savaşçıları ve Mechanicum'un savaş makineleri tarafından yürütülen dört aylık kuşatmanın sonucu olarak harabeye dönmüştü. Dies Irae ve kız kardeşi Titanlar her gün duvarları bombalıyor, yüksek patlayıcı mermiler fırlatıyor ve kaleye enerji ışınları çıtırdatıyor, Kardeşliği yavaş ama emin adımlarla bu son kaleye geri itiyordu. Kalenin kendisi, bir dizi beyaz dağın kayalıklarına yaslanmış, devasa bir yarım ay planlıydı; yaklaşımı çok sayıda boynuz işi ve tabya tarafından korunuyordu. Bu tahkimatın çoğu, için için yanan molozdan biraz daha fazlasıydı; Mechanicum'un Legio Reductor birlikleri, Demir Kale'nin fırtınasına hazırlık olarak onları dümdüz etmek için korkunç miktarda mühimmat harcamıştı. Aylarca süren sürekli bombardımandan sonra, kalenin duvarları nihayet kırılarak açılmış ve parlak duvarlarında yarım kilometre genişliğinde bir gedik açılmıştı. Kale düşmeye hazırdı ama Kardeşlik bunun için sonuna kadar savaşacaktı ve Loken, o geçide tırmanan savaşçıların çoğunun öleceğini biliyordu. Bir savaşçının sonuna varmasının en kesin yolunun tırmanmak olduğunu bilerek, savaş emrini endişeyle bekledi. İstatistiksel olarak, bir adamın iyi savunulan bir kalenin duvarlarına saldırırken öleceği neredeyse kesindi ve bu nedenle bu ölümü değerli kılmak ona düşüyordu. “Yakında olur mu sence Garvi?” diye sordu Vipus, zincirli kılıcının hareketini onuncu kez kontrol ederek. "Öyle düşünüyorum" dedi Loken, "ama ihlali ilk yapanların Dünya Yiyenler olacağını tahmin ediyorum." Torgaddon, "Bu şerefe hoş geldiniz" diye homurdandı ve Loken, yoldaşının bu düşüncelerine şaşırdı. Bir süredir içine kapanık ve suratsız olmasına rağmen Torgaddon normalde herhangi bir savaşta öncü olmak isteyen ilk kişiydi. Bunun nedenlerini anlayamıyordu ama Loken bunun Aximand ve Abaddon'la ilgili olduğunu biliyordu. Mournival üyesi arkadaşları, bu savaş boyunca, operasyonel gerekliliğin gerektirdiği durumlar dışında, onlarla çok az konuşmuştu. Dördü de Davin'den beri Savaş Ustası'yla tanışmamıştı. Tüm niyet ve amaçlar açısından Mournival artık yoktu. Savaş Ustası kendi konseyini korudu ve Loken, Iacton Qruze'un Lejyon'un yolunu kaybettiği yönündeki düşünceleriyle aynı fikirde olduğunu fark etti. 'Yarı işitilenlerin' sözleri Horus'un Oğulları'nda gerçek bir ağırlık taşımıyordu ve yaşlı gazinin şikayetleri büyük ölçüde göz ardı ediliyordu. Loken'in büyüyen şüpheleri, İmparatorun Çocukları'nın ayrılmasından sonra acil servis güvertesine giden Eczacı Vaddon'un ona söyledikleriyle beslenmişti. Eczacıyı ameliyatın ortasında, Lejyon'un yaralılarına hizmet ederken, fayans zemini donmuş kanla kaygan halde bulmuştu. Loken, Vaddon'ın işlerini rahatsız etmeyecek şekilde düğüm atmıştı ve ancak eczacı işini bitirdikten sonra Loken onunla konuştu. "Anathame mi?" diye sordu Loken. 'Nerede?' Vaddon kanlı ellerini yıkamaktan başını kaldırdı. 'Yüzbaşı Loken. Anathame mi? Artık bende yok. Bildiğini sanıyordum.' "Hayır" dedi Loken. 'Yapmadım. Ona ne oldu? Sana onun senin elinde olduğunu kimseye söylememeni söylemiştim.” Vaddon öfkeyle "Ben de yapmadım" dedi. 'Onun bende olduğunu zaten biliyordu.' “O mu?” diye sordu Loken. "Kimden bahsediyorsun?" Vaddon, "İmparatorun Çocuklarının eczacısı Fabius," dedi. 'Birkaç saat önce sıhhiye güvertesine geldi ve bana onu kaldırma yetkisinin olduğunu söyledi.' "Kim tarafından yetkilendirildi?" diye sorarken Loken soğuk bir ürpertiye kapıldı. "Savaş Ustası adına" dedi Vaddon. Loken, “Ve bunu ona sen mi verdin?” diye sordu. 'Öyle mi?' “Ne yapmam gerekiyordu?” diye hırladı Vaddon. ‘Bu Fabius’ta Savaş Ustası’nın mührü vardı. Bunu ona vermem gerekiyordu.” Loken, eczacıya Horus'un mührünü sunduğunda başka seçeneği kalmayacağını bilerek derin, sakinleştirici bir nefes aldı. Vaddon'ın silah üzerinde aylarca yaptığı araştırmalar şu ana kadar hiçbir sonuç vermemişti ve onun Vengeful Spirit'ten çıkarılmasıyla, onun sırlarını açığa çıkarma şansı sonsuza dek kaybedilmişti. Loken'in miğferindeki çatırdayan ses onu ikinci anathame hırsızlığıyla ilgili kötü anısından kurtardı ve kulaklığından akan savaş düzenine odaklandı. Tabii ki, Dünya Yiyenler ilk önce Angron'un liderliğindeki ve Horus'un Oğulları'nın iki bölüğü olan Onuncu ve İkinci Bölük tarafından desteklenen tam bir saldırı bölüğüydü: Loken ve Torgaddon'un bölükleri. Torgaddon ve Loken tedirgin bir bakış attılar. İhlale girme onurunun kendisine verilmesi Lejyon içindeki mevcut statüleriyle çelişiyor gibi görünüyordu ama emir verilmişti ve artık bunu değiştirecek bir şey yoktu. Astartes'in kazandığı zemini güvence altına almak için ordu alayları onu takip edecek ve bu müfrezelere bizzat Hektor Varvarus liderlik edecekti. Loken, Torgaddon'la el sıkıştı ve 'İçeride görüşürüz Tarık' dedi. Torgaddon, "Kendini öldürtmemeye çalış Garvi" dedi. "Hatırlatma için teşekkürler" dedi Loken, "ve ben de asıl meselenin bu olduğunu düşünüyordum." "Şaka yapma Garvi," dedi Torgaddon. 'Ben ciddiyim. Bu kampanya bitmeden birbirimizin desteğine ihtiyacımız olacağını düşünüyorum.' "Ne demek istiyorsun?" "Boş ver," dedi Torgaddon. ‘Bu kale bizim olunca daha çok konuşacağız, değil mi?’ ‘Evet, Kardeşlik kalesinin kalıntıları arasında bir şişe zafer şarabını paylaşacağız.’ Torgaddon başını salladı ve 'Yine de satın alıyorsun' dedi. Bir kez daha el sıkıştılar ve Torgaddon savaşçılarına yeniden katılmak ve onları kanlı saldırıya hazırlamak için hızla uzaklaştı. Loken, arkadaşını tekrar canlı görüp o içkiyi paylaşıp paylaşmayacağını merak ederek onun gidişini izledi. Emirleri dağıtmak ve cesaret verici sözler söylemek için kendi bölüğünün içinden geçerken bu yenilgiyi bir kenara itti. Dağların aşağılarından büyük bir tezahürat yükselirken döndüğünde, Dünya Yiyenler'in mavi ve beyaz zırhlarına bürünmüş bir savaşçı grubunun gediklere doğru ilerlediğini gördü. Dünya Yiyenler'in saldırganları güçlü zincir baltalar ve ağır atlama paketleriyle donatılmış iri yapılı savaşçılardı. Onlar vahşetin damıtılmış haliydi ve yoğun şiddet onları Loken'in şimdiye kadar gördüğü en korkunç yakın dövüş savaşçılarına dönüştürdü. Bunların başında Başpiskopos Angron vardı. ANGRON, KANLI Olan: Kızıl Melek. Loken, Angron için tüm bu isimleri ve daha fazlasını duymuştu ama hiçbiri Dünya Yiyenlerin Primarch'ının katıksız acımasız fizikselliğinin hakkını vermiyordu. Antik bir gladyatör zırhı giyen Angron, kayıp bir kahramanlık çağından kalma bir savaşçıya benziyordu. Yüksek gerdanlığından ve omuzluğundan parlak örgülü bir pelerin sarkıyordu; örgüsüne barbarca ganimetler gibi işlenmiş kafatasları vardı. Tepeden tırnağa kısa, saplayıcı kılıçlarla ve Astartes zinciri uzunluğunda hançerlerle silahlanmıştı. Her iki kalçasında antika tasarımlı süslü bir tabanca kılıfı vardı ve Loken'in inanamayacağı kadar korkunç büyüklükte, devasa bir zincir kılıcı taşıyordu. Angron yaklaşırken Nero Vipus "Taht canlı..." diye soludu. ‘Kendi gözlerimle görmeseydim inanmazdım.’ "Ne demek istediğini biliyorum" diye yanıtlayan Loken, kudretli başrahibin vahşi ve kabile görünümü ona Ursh Günlükleri'nde okuduğu kanlı hikayeleri hatırlattı. Angron'un yüzü tam bir cinayetti; kalın yüz hatları yaralı ve kanlıydı. Zaten korkunç olan saldırganlığını daha da artırmak için beyin korteks implantlarının kafatasını deldiği kafa derisinde kara demir parlıyordu. İmplantlar Angron'un beynine yüzyıllar önce, köleyken aşılanmıştı ve bunları kaldıracak teknoloji mevcut olmasına rağmen o bunların çıkarılmasını asla istememişti. Kanlı başpiskopos, savaşçılarını kan dökmeye doğru yönlendirirken 10'uncu Bölüğün adamlarına bakarak yanından geçti. Loken onu görünce ürperdi, ağır göz kapaklarında yalnızca ölümü gördü ve Angron'un bozulmuş kafatasının hangi korkunç düşünceleri doldurduğunu merak etti. Dünya Yiyenlerin Primarch'ı geçer geçmez bombardıman başladı, Legio Mortis'in silahları gediklere dalgalı roket ve mermi salvoları fırlattı. Loken, Angron'un kılıcının sert vuruşlarıyla saldırı emirlerini vermesini izledi ve bir an için kaledeki Kardeşlik savaşçılarına acıdı. Yeminli düşmanları olmalarına rağmen, böylesine canlı bir kan ve ölüm avatarıyla savaşma ihtimaline imrenmiyordu. Dünya Yiyenler'den korkunç bir savaş çığlığı duyuldu ve Loken, Angron'un ekibini kaba bir kazıma ritüeline yönlendirmesini izledi. Savaşçılar sol eldivenlerini çıkardılar ve baltalarını avuçlarına doğru savurdular; ölüm ve kan dökme ilahilerini söylerken miğferlerinin ön yüzlerine kan bulaştırdılar. Vipus, Loken'in önceki düşüncelerini tekrarlayarak, "Kaledeki zavallı piçler için neredeyse üzülüyorum" dedi. 'Hazır olunması için haber verin' diye emretti. 'Dünya Yiyenler gediklerin zirvesine ulaştığında oradan ayrılıyoruz.' Elini Nero Vipus'a uzattı ve şöyle dedi: 'Yaşayanlar için öldür, Nero.' "Ölüler için öldür" diye yanıtladı Vipus. Dünya Yiyenler atlama paketlerinin kükreyen patlamalarıyla gedikteki alçak yamaçlardan yukarı doğru ilerlerken, saldırı bir duman bulutu halinde başladı. Duvarın başı ve yarık, Titanların bombardımanından kaynaklanan patlamalarla çevrelenmişti ve bir şeyin böylesine bir kurşun ve mermi fırtınasına dayanabileceği fikri Loken'e imkansız görünüyordu. Dünya Yiyenler moloz kaplı yokuşları tırmanırken, Loken ve savaşçıları yukarıdaki duvarlardan fırlayan bükülmüş, kararmış demir direklerin üzerinden tırmanıyorlardı. Saldırganlar hedeflerine ulaşmadan önce, gediklere kendi yaylım ateşlerini de ekleyerek hareket ettiler ve ateş ettiler. Yokuş dikti ama fazlasıyla tırmanılabilirdi ve istikrarlı bir ilerleme kaydediyorlardı. Ara sıra ateşler ve patlamalar kayalardan ya da zırhlarından sekiyordu ama bu mesafeden hiçbir şey onları yaralayamazdı. Beş yüz metre solunda Loken, Torgaddon'un İkinci Bölük'ü Dünya Yiyenler'in ardından yokuşlardan yukarıya doğru yönlendirdiğini gördü; her iki Horus'un Oğulları kuvvetleri de saldırganların savunmasız kanatlarını koruyor ve gedikleri güvence altına almak için daha ağır silahlarla hazır bulunuyordu. Astartes'in arkasında, Hektor Varvarus'un Bizans Yeniçerileri'nin askerleri - altın rengi fırfırlı krem ​​rengi uzun paltolar giymişlerdi - disiplinli sıralar halinde onu takip ediyorlardı. Savaşa tören üniformalarıyla yürümek Loken'e gülünç geliyordu ama Varvarus kendisinin ve adamlarının kaleye ellerinden gelenin en iyisini yapmayacak şekilde girmeyeceklerini açıklamıştı. Loken, yerden geliyormuş gibi görünen derin, bas gürlemesini duyunca, yürüyen askerlerin muhteşem görüntüsüne arkasını döndü. Titreşimler daha da güçlenirken toz halindeki molozlar ve kayalar dans ediyordu ve Loken bir şeylerin son derece yanlış olduğunu biliyordu. İleride Angron ve Dünya Yiyenler'in gediklerin zirvesine ulaştığını görebiliyordu. Alevli duman sütunları Angron'un etrafını sardı ve Loken, savaşın gürleyen patlamalarına rağmen kudretli başrahibin feryat eden zafer çığlığını duydu. Gümbürtü daha yüksek ve daha şiddetli hale geldi ve zemin güçlü bir depremin pençesindeymiş gibi sallanmaya devam ederken Loken kendini yerinde tutmak için paslanmış bir inşaat demiri direğine tutunmak zorunda kaldı. Büyük çatlaklar zemini yardı ve onlardan ateş dumanları fırladı. Gürültüyü bastırarak "Neler oluyor?" diye bağırdı. Kimse cevap vermedi ve yarığının tepesi yüzlerce metre yüksekliğe ulaşan bir alev tabakası halinde aniden patlayınca Loken düştü. Duvarın tepesi büyük bir sismik patlamayla yok olurken kayalar ve metaller gökyüzüne fırlatıldı. Şehirlerdeki sığınaklar gibi Kardeşlik de tutamadıkları şeyleri yok etti ve aşırı ışık ve gürültü nedeniyle Loken'in tepkisel duyuları kısa süreliğine kapandı. Etrafa çarpık molozlar ve enkazlar çarpıyordu ve Loken, çok sayıda adamı kaya fırtınası tarafından ezilirken acı dolu çığlıklar ve parçalanan zırhların çatırtısını duydu. Hava toz ve maddeyle doldu ve Loken hareket edebilecek kadar güvende hissettiğinde, dehşet içinde gedik tepesinin tamamının yok edildiğini gördü. Angron ve Dünya Yiyenler gitmişti, bir dağın enkazının altına gömülmüşlerdi. TORGADDON da aynı şeyi gördü ve kendini yerden kaldırdı. Savaşçılarına ayağa kalkmaları için bağırdı ve gediği yok etmeye doğru ilerledi. Pis, tozla kaplı savaşçılar enkazdan çıktılar ve onları ölümlerine doğru götüren kaptanlarını takip ettiler. Torgaddon böyle bir hareket tarzının muhtemelen intihara yol açacağını biliyordu ama Angron'un dağın altında gömülü olduğunu görmüştü ve geri çekilmek bir seçenek değildi. Zincirli kılıcını harekete geçirdi ve dudaklarından Horus'un Oğulları'nın vahşi çığlığıyla yokuşları tırmandı. 'Lupercal! Lupercal!' diye bağırdı hücum ederken. LOKEN, kardeşinin patlamanın ardından gerçek bir kahraman gibi ayağa kalkmasını izledi ve gediklere doğru kendi hücumuna başladı. Gedikte ikinci bir sismik mayının gömülme ihtimalinin yüksek olduğunu biliyordu, ancak Kardeşlik tarafından alçaltılmış bir primarch'ın görüntüsü hücum dışında herhangi bir taktiksel tepkiye dair tüm düşünceleri yok etti. "Onuncu Ülkenin Savaşçıları!" diye kükredi. 'Benimle! Lupercal!' Loken'in hayatta kalan savaşçıları kendilerini enkazdan kurtardılar ve Savaş Ustası'nın adının dağlardan yankılandığı Loken'i takip ettiler. Loken kayadan kayaya atladı, sandığından daha hızlı bir şekilde yokuş yukarı tırmandı; öfkesi sıcak ve parlaktı. Kin adına yaptıklarından dolayı Kardeşlik'ten intikam almaya hazırdı ve hiçbir şey onu durduramayacaktı. Loken, Kardeşlik stratejisinin tüm saldırganları öldürmediğini fark etmeden önce geçide ulaşması gerektiğini biliyordu ve zırhının ona sağladığı tüm artan kas gücünü kullanarak hızlı bir şekilde yukarı doğru ilerlemeye devam etti. Yukarıdan bir silah sesi fırtınası esiyordu: kayalardan ve metal ayaktakımından yayılan ateşler ve sert mermiler. Ağır bir mermi omuz korumasına çarpıp onu döndürdü ama Loken darbeyi umursamayıp yoluna devam etti. Astartes savaşçılarının gürleyen dalgası gedikleri tırmandı; sabah güneşinin son ışınları zırhlarının parlak yeşilinde parlıyordu. Bu kadar çok savaşçıyı savaşta görmek muhteşemdi; silah sesleri ve bıçaklardan oluşan bir fırtınada tüm direnişi silip süpürecek durdurulamaz bir ölüm dalgası. Artık tüm taktikler tartışmalıydı; Angron'un düşüşünün görüntüsü her bir savaşçının kendini kontrol etme duygusunu elinden alıyordu. Loken, iki ayaklı ağır silahları da beraberlerinde sürükleyerek gedikten geriye kalan yere tırmanan Kardeşlik savaşçılarının parlak gümüş zırhlarını görebiliyordu. “Çıkışlar!” diye bağırdı. 'Ateş açın!' Çatlağın tepesi, yıldırım mermilerinin çarpmasıyla ortadan kayboldu. Astartes'in mermileri etten kemikten yuvalar bulurken kıvılcımlar ve et parçaları uçuştu ve çoğu kalçadan ateş ediyor olsa da çoğu ölümcül isabetliydi. Gürültü inanılmazdı; Astartes gediği aşıp bir kez daha Ay Kurtları kişiliğine dönerken düşman savaşçılarını parçalara ayıran yüzlerce mermi ve savrulan kurt ulumaları kulaklarında çınlıyordu. Loken, şarjörü boş olan sürgüsünü bir kenara attı ve Angron'u ve Dünya Yiyenleri ezen, dumanı tüten kayaların üzerinden atlarken zincirli kılıcını çekti ve aktivasyon çivisine bastı. Demir Kale'nin duvarlarının ötesinde geniş bir yürüyüş alanı vardı; yüzeyi silah mevzileri ve dikenli tellerle doluydu. Dağın yamacına top mermileriyle dolu bir kale inşa edildi, ancak kapıları parçalanmıştı ve silah mazgallarından kara duman çıkıyordu. Kardeşlik savaşçıları yıkıntı duvarlardan bu hazırlanmış mevzilere doğru akın ediyorlardı ama geri çekilme zamanlarını korkunç derecede yanlış değerlendirmişlerdi. Horus'un Oğulları zaten aralarındaydı; onları acımasız zincirli kılıç yaylarıyla kesiyor ya da kaçarken vurarak öldürüyorlardı. Loken, savaşmak için dönen bir grup Kardeşlik savaşçısının arasından geçerek yolunu açtı, kılıcının bir kaç darbesiyle üçünü öldürdü ve dirseğini son rakibinin kafasına ters bir şekilde vurarak kafatasını parçalara ayırdı. Horus'un Oğulları Demir Kale'nin sınırları içinde çılgına dönerken, savunucuları hayal edilemeyecek şiddetteki çılgın anlarda katledilirken her şey tam bir kargaşaydı. Loken öldürüp öldürdü, düşman kanı dökmenin tadını çıkarıyor ve bu zaferle savaşın biteceğini anlıyordu. Bu düşünceyle birlikte olup bitenlerin soğuk gerçekliği, öfkesinin kızıl sisini delip geçti. Kazanmışlardı ve zaferin bir katliama dönüştüğünü şimdiden görebiliyordu. Suit-vox'un üzerinden çaresiz bir ses, "Garviel!" diye seslendi. 'Garviel, beni duyabiliyor musun?' Loken, "Gürültülü ve tatlı, Tarık!" diye yanıtladı. “Bunu durdurmalıyız!” diye bağırdı Torgaddon. ‘Kazandık, bitti. Şirketine sahip çık.' "Anladım" dedi Loken, Torgaddon'un da kendisiyle aynı şeyi fark etmiş olmasından memnundu. Çok geçmeden takımlar arası vox ağı, emir komuta zincirinden hızla geçen saldırıyı durdurmak için bağıran emirlerle canlandı. Savaşın yankıları nihayet durduğunda Loken, Astartes'in muhtemelen asla tırmanamayacakları bir barbarlık uçurumuna düşmekten kendilerini zar zor alıkoyabildiklerini görebiliyordu. Kan, cesetler ve savaşın kokusu günü dolduruyordu ve Loken güzel, berrak gökyüzüne baktığında güneşin neredeyse zirveye ulaştığını görebiliyordu. Demir Hisar'ın son fırtınası bir saatten az sürmüştü ama yine de bir başpiskoposun, yüzlerce Dünya Yiyen'in, binlerce Kardeşlik'in ve kaç Horus'un Evladı'nın olduğunu bilen yalnızca İmparator'un hayatına mal olmuştu. Kitlesel kıyım, önemsiz bir ödül için çok korkunç bir yaşam kaybı gibi görünüyordu: harap olmuş şehirler, hırpalanmış ve düşman bir halk ve şansı bulur bulmaz isyan edeceği kesin olan bir dünya. Bu dünyanın itaati bu kadar kan dökülmesine değer miydi? Kardeşlik savaşçılarının büyük çoğunluğu o son öfkeli dakikalarda ölmüştü ama çok daha fazlası Horus'un Oğulları'nın kurbanı değil, esiriydi. Loken miğferini çıkardı ve temiz havayı ciğerlerine kadar çekti; havanın berraklığı, zırhının geri dönüştürülmüş havasından sonra gelen en tatlı şarap gibiydi. Savaşın yıkıntılarının, düşman savaşçılarının parçalanmış kalıntılarının, meydanın her tarafına sakatat gibi saçılmış olduğu yol boyunca ilerledi. Torgaddon'u dizlerinin üzerinde, miğferi çıkarılmış halde ve derin nefes alırken buldu. Loken yaklaşırken arkadaşı başını kaldırdı ve zayıfça gülümsedi. 'Eh... başardık.' "Evet," diye onayladı Loken üzüntüyle, zaferin kızıl ganimetlerine bakarken. 'Yaptık, değil mi?' Loken daha önce binlerce düşmanı öldürmüştü ve henüz yapılacak savaşlarda binlercesini daha öldürecekti ama bu savaşın vahşetindeki bir şeyler onun zafer duygusunu bozmuştu. İki yüzbaşı, arkalarındaki çizmeli ayak seslerini duyunca döndüler ve Bizans Yeniçerilerinin öncü taburlarının nihayet kaleye tırmandığını gördüler. Loken askerlerin yüzlerindeki dehşeti görebiliyordu ve içeri adım atan her adam için Astartes'in görkeminin lekeleneceğini biliyordu. "Varvarus burada" dedi Loken. "Tam zamanında, ha?" dedi Torgaddon. ‘Bu onun bize karşı olan ruh halini tatlılaştıracak.’ Loken başını salladı ve Bizans Yeniçerilerinin zengin bir şekilde atanmış komuta birimlerinin kaleye girişini, uzun mavi sancaklarının rüzgarda dalgalanmasını ve parlak bir şekilde dekore edilmiş subayların savaş alanını taramasını izledi. Hektor Varvarus gediklerin tepesinde durup katliam mahallini inceledi; dehşete düşmüş ifadesi uzaktan bile okunabiliyordu. Loken, biz bunun için yaratıldığımızı düşünürken Varvarus'a olan kırgınlığının arttığını hissetti, başka ne bekliyordun ki? "Görünüşe göre liderleri Varvarus'a teslim olmak için buradalar" dedi Torgaddon, önlerinde kırmızı ve gümüş bayraklar taşıyarak iç kalenin dumanı tüten yıkıntılarından yürüyen dövülmüş erkek ve kadınlardan oluşan uzun bir konvoyu işaret ederek. Yıpranmış plaka zırhlar içindeki yüz savaşçı, uzun namlulu silahları omuzlarında ve yere doğrultulmuş halde, onlarla birlikte yürüyordu. Cüppeli magolar ve miğferli subaylar, yüzleri yere dönük ve teslimiyetlerine razı olarak kafilenin başındaydı. Kordondaki fırtınayla birlikte kale kaybedildi ve Kardeşlik'in liderleri bunu biliyordu. "Hadi" dedi Loken. 'Bu tarih. Burada anma yapan kimse olmadığına göre biz de bunun bir parçası olabiliriz.' "Evet," diye onayladı Torgaddon, ayağa kalkarak. İki kaptan, mağlup edilmiş Kardeşlik savaşçıları kafilesine paralel ilerledi ve çok geçmeden bu tırmanıştan sağ kurtulan Horus'un Oğulları'nın her biri etraflarını sardı. Loken, Varvarus'un gediklerin arka yamacından aşağı inmesini ve Auretia Teknokrasisi'nin liderlerine doğru ilerlemesini izledi. Resmî bir şekilde eğilerek şöyle dedi: 'Benim adım, İmparator'un 63. Sefer'deki ordularının komutanı Lord Kumandan Hektor Varvarus. Kime hitap etme onuruna sahibim?' Altın plaka zırhlı yaşlı bir savaşçı, erkeklerin saflarından çıktı; siyah ve gümüş hanedanlık armaları, on altı yaşından büyük olmayan genç bir delikanlı tarafından kişisel bir sancak direği üzerinde taşınıyordu. 'Ben Ephraim Guardia'yım,' dedi, 'Kardeşlik Bölüm Komutanlığının Kıdemli Eğitmeni ve Demir Hisar'ın Kale Muhafızı.' Loken, Guardia'nın yüzündeki gerilimi görebiliyordu ve az önce tanık olduğu katliam karşısında komutanın sakin kalmasının tüm öz kontrolünü gerektirdiğini biliyordu. "Söyle bana" dedi Guardia. ‘İmparatorluğunuzda bütün savaşlar böyle mi yapılıyor?’ "Savaş sert bir efendidir, kıdemli eğitmendir," diye yanıtladı Varvarus. 'Kan dökülüyor, canlar gidiyor. Kayıplarınızın üzüntüsünü hissediyorum ama ölüler için aşırı üzüntü duymak deliliktir. Bu yaşayanlara bir zarardır ve ölüler bunu bilmez.' Guardia, "Bir zorba ve katil gibi konuştun" diye hırladı ve Varvarus, mağlup ettiği düşmanının görgü kurallarından yoksunluğu karşısında öfkeyle irkildi. "Zamanla, İmparatorluğun temsil ettiği şeyin savaşın olmadığını göreceksiniz," diye söz verdi Varvarus. 'İmparatorun Büyük Haçlı Seferi, insanlığın kayıp tellerine akıl ve aydınlanma getirmek için tasarlandı. Size söz veriyorum ki, yeni bir barış çağına doğru ilerlerken bu... tatsızlık yakında unutulacak.' Guardia başını salladı ve yanındaki keseye uzandı. 'Bence yanılıyorsun ama bizi yendin ve benim fikrimin artık hiçbir anlamı yok.' Bir parşömen kağıdı açtı ve şöyle dedi: "Bildirimizi sana okuyacağım Varvarus." Bütün memurlarım bunu imzaladı ve bu, size meydan okuma girişimlerimizin bir kanıtı olarak kalacak.' Guardia boğazını temizleyerek okumaya başladı. ‘Yaşam tarzımızı korumak ve İmparatorluk yönetiminin boyunduruğuna direnmek için hain Savaş Ustanız ile savaştık. Aslında savaştığımız şey şan, zenginlik ya da şeref için değil, hiçbir dürüst insanın vazgeçmek istemeyeceği özgürlük içindi. Ancak savaşçılarımızın en büyüğü, savaşınızın vahşeti karşısında duramıyor ve kültürümüzün yok edilmesini görmektense, bu kaleyi ve dünyalarımızı size teslim ediyoruz. Savaşmaktansa barış içinde hükmetmeniz daha iyi olur.' Varvarus kıdemli hocanın beyanına tepki veremeden arkasındaki moloz hareket etti ve inledi; devasa ve korkunç bir şey yerin altından yukarı doğru yükselirken çatlaklar kayayı ve metali yardı. Loken ilk başta bunun korktuğu ikinci sismik saldırı olduğunu düşündü ancak daha sonra bu sarsıntıların çok daha bölgesel olduğunu gördü. Yeniçeriler dağıldı ve gedikten daha fazla enkaz takırdamaya başlayınca adamlar alarm halinde bağırdılar. Loken birçok Kardeşlik savaşçısının silahlarına uzandığını görünce kılıcının kabzasını kavradı. Sonra yarık, kırılan taşlardan oluşan gıcırdayan bir çatırtıyla patladı ve devasa, kırmızı bir şey, hayvani bir nefret ve kana susamışlık kükremesiyle yerden fırladı. Askerler, ani ortaya çıkışının şiddetiyle kenara savrulan kırmızı devin yanından uzaklaştılar. Angron kanlar içinde ve öfkeli bir şekilde üzerlerinde yükseliyordu ve Loken binlerce ton kaya onu yuttuktan sonra hâlâ hayatta kalabildiğine hayret ediyordu. Ama Angron bir başpiskopostu ve onun gibi birini -bir anatham dışında- ne düşürebilirdi ki? "Horus'a kan!" diye bağırdı Angron ve gedikten atladı. Başpiskopos, altındaki taşı parçalayacak kadar şiddetli bir darbeyle yere indi; zincirli kılıcı, Kardeşlik savaşçılarının tüm ön saflarını kanlı yağmura kaptırdı. Ephraim Guardia, Angron'un saldırısının ilk saniyelerinde öldü; vücudu tek bir darbeyle göğsünden ikiye ayrıldı. Angron, korkunç, kükreyen silahının büyük, bağırsaklarını parçalayan darbeleriyle Kardeşlik'e doğru yol alırken, savaş şehveti içinde uludu. Katliamının çılgınlığı dehşet vericiydi ama Kardeşlik'in savaşçıları savaşmadan ölmeye niyetli değildi. Loken bağırdı: 'Hayır! Durun!' dedi ama artık çok geçti. Kardeşliğin geri kalanı silahlarını omuzladı ve Horus'un Oğulları'na ve öfkeli primarch'a ateş etmeye başladı. Başka seçeneği olmadığını bilen Loken, “Ateş açın!” diye bağırdı. Silah sesleri Kardeşlik saflarını parçaladı, yakın mesafeden yapılan çatışma ise patlayıcı mermilerden oluşan ölümcül bir ateş fırtınasıydı. Kardeşlik, Astartes tarafından acımasızca vurulurken ya da Angron tarafından parçalanırken, gürültü sağır edici ve dehşet verici derecede kısaydı. Birkaç saniye içinde her şey bitti ve Kardeşliğin son kalıntıları da artık yoktu. Yeniçerilerin komuta birimlerinden sağlık görevlileri için umutsuz çığlıklar yükseldi ve Loken, krem ​​rengi paltosu kana bulanmış, düşmüş bir subayın etrafında diz çökmüş bir grup kanlı askeri gördü. Madalyalarının altınları soğuk öğle ışığında parlıyordu ve diz çökmüş askerlerden biri pozisyon değiştirdiğinde Loken, ölen adamın kimliğini fark etti. Hektor Varvarus yayılan bir kan havuzunun içinde yatıyordu ve Loken uzaktan bile onu kurtarmanın mümkün olmayacağını görebiliyordu. Adamın vücudu içeriden yarılmıştı, parçalanmış kaburgaların parlak uçları göğsünden dışarı fırlamıştı ve içinde bir merminin patladığı açıkça görülüyordu. Loken bu kırılgan barışın bozulduğunu görünce ağladı ve olanlardan ve yapmak zorunda kaldığı şeyden tiksinerek kılıcını düşürdü. Angron'un anlamsız saldırısıyla savaşçılarının hayatları tehlikeye girmişti ve saldırı emrini vermekten başka seçeneği kalmamıştı. Yine de pişman oldu. Kardeşlik onurlu düşmanlardı ve Horus'un Oğulları onları sığır gibi kesmişlerdi. Angron katliamın ortasında duruyordu; kılıcı ona en yakın savaşçılara kükreyen zincirli kılıcın kanını sıçratıyordu. Horus'un Oğulları, Dünya Yiyenler'in öncülüğünü alkışlayarak alkışladılar ama Loken böylesine barbarca bir manzara karşısında midesinin bulandığını hissetti. Torgaddon, "Savaşçıların ölmesinin yolu bu değildi" dedi. ‘Onların ölümü hepimizi utandırıyor.’ Loken cevap vermedi. Yapamadı. YİRMİ BİR Aydınlatma Demir Kale'nin DÜŞÜŞÜYLE Aureus'a karşı savaş sona erdi. Kardeşlik bir savaş gücü olarak yok edildi ve hâlâ temizlenmesi gereken direniş bölgeleri olmasına rağmen, savaş bitmiş sayılırdı. Her iki tarafta da kayıplar yüksekti, özellikle de Seferin Ordu birimlerinde. Hektor Varvarus, gerekli saygı gösterilerek filoya geri getirildi ve Keşif Gezisi'nin en yüksek rütbeli subaylarının katıldığı bir törenle naaşı uzaya gönderildi. Savaş Ustası bizzat lord komutanın övgüsünü dile getirdi; üzüntüsünün tutkusu ve derinliği açıkça görülüyordu. Savaş Ustası, Lord Komutan Varvarus için 'Kahramanlık sadece adamda değil, olayda da vardır' demişti. 'Ancak şimdi baktığımızda ve onun başarısını gördüğümüzde, insanlar bunun iyi bir şans olduğunu söyleyecekler. Değildi. O gün en iyi binlerce savaşçımızı kaybettik ve her birinin kaybını hissediyorum. Hektor Varvarus, tanrılarla birlikte yürümek için kişinin olayların içinden çıkan ayak seslerini duyana kadar beklemesi ve sonra ayağa fırlayıp cübbelerinin eteğini tutması gerektiğini bilen bir liderdi. ‘Varvarus aramızdan ayrıldı ama yasta durmamızı istemez çünkü tarih amansız bir efendidir. Şimdisi yoktur, sadece geleceğe koşan geçmiş vardır. Ona sımsıkı tutunmaya çalışmak bir kenara itilmek demektir ve bu hiçbir zaman gerçekleşmeyecek arkadaşlar. Ben Savaş Ustası olduğum sürece hayır. Varvarus'la savaşan ve kanını döken adamların bu dünyaya nöbet tutması gerekecek, böylece onun fedakarlığı asla unutulmayacak.' Diğer konuşmacılar lord komutana veda etmişti ama hiçbiri Savaş Ustası'nın belagatine sahip değildi. Horus, sözüne sadık kalarak, Varvarus'a sadık Ordu birimlerinin, itaat etmek için öldüğü dünyalara bakan olarak atanmasını sağladı. Yeni bir İmparatorluk komutanı atandı ve filonun savaş gücü, Haçlı Seferi'nin bir sonraki aşamasına hazırlık amacıyla zaman alan yeniden toplanma sürecini başlattı. KARKASY'NİN KÜTÜK KOKUSU mürekkep ve baskı dumanı, kaba, mekanik toplu yazıcı, Sahip Olduğumuz Tek Şey Gerçek'in son baskısının yeterli sayıda kopyasını basmak için fazla mesai yapıyor. Son zamanlarda çıktısı daha az üretken olmasına rağmen, Bondsman'ın 7 numaralı kutusu neredeyse boştu. Ignace Karkasy, bir ömür önce, yaratıcılığının ömrünün doldurması gereken kağıt miktarıyla ölçülüp ölçülemeyeceğini merak ettiğini hatırladı. Bu günlerde üzerinde olan güçlü yazma arzusu göz önüne alındığında, bu tür düşünceler anlamsız görünüyordu. Oturması için kalan son yer olan karyolasının kenarına oturdu, broşürü için en son küfürlü şiiri yazdı ve kendi kendine memnun bir şekilde mırıldandı. Kağıtlar kütüğü doldurdu, yere saçıldı, duvarlara iliştirildi ya da onları tutacak kadar düz bir yüzeye yığıldı. Karalanmış notlar, yarım bırakılmış şiirler ve yarım kalmış şiirler bu alanı dolduruyordu ama ilham perisinin doğurganlığı o kadar yüksekti ki, onu yakın zamanda tüketmeyi beklemiyordu. Auretialılarla olan savaşın sona erdiğini, son kalenin birkaç gün önce geminin karaya attığı bu olayda Beyaz Dağlar Katliamı adını verdiği olayda Horus'un Oğulları'nın eline geçtiğini duymuştu. Henüz hikayenin tamamını bilmiyordu ama savaşın on ayı boyunca geliştirdiği birkaç kaynak ona kesinlikle ilginç bilgiler kazandıracaktı. Kapının kepenginin sert bir şekilde vurulduğunu duydu ve 'Girin!' diye bağırdı. Panjur açılırken Karkasy yazmaya devam etti, bir saniye bile zamanını boşa harcayamayacak kadar sözlerine odaklanmıştı. ‘Evet?’ dedi. ‘Senin için ne yapabilirim?’ Hiçbir yanıt gelmeyince Karkasy sinirle başını kaldırıp zırhlı bir savaşçının önünde sessizce durduğunu gördü. Karkasy ilk başta adamın uzun kılıcını ve destekli tabancanın sert, metalik parıltısını görünce bir panik heyecanı hissetti, ancak adamın Petronella Vivar'ın koruması Maggard ya da buna benzer bir şey olduğunu görünce rahatladı. “Ee?” diye tekrar sordu. 'İstediğin bir şey mi vardı?' Maggard hiçbir şey söylemedi ve Karkasy adamın dilsiz olduğunu hatırladı ve konuşamayan birini haberci olarak göndermenin aptalca olduğunu düşündü. Adamın anladığından emin olmak için yavaşça konuşan Karkasy, "Bana neden burada olduğunu söylemediğin sürece sana yardım edemem" dedi. Cevap olarak Maggard kemerinden katlanmış bir kağıt parçasını çıkardı ve sol eliyle uzattı. Savaşçı ona yaklaşmak için hiçbir girişimde bulunmadı, bu yüzden Karkasy teslim olmuş bir iç çekişle Bağcı'yı bir kenara bıraktı ve iri bedenini yataktan itti. Karkasy defter yığınlarının arasından geçerek kendisine sunulan kağıdı aldı. Bu, Çingene kulelerinde üretildiği gibi, baştan sona çapraz çizgili desenlere sahip, sepya renkli bir papirüstürdü. Onun zevkine göre biraz şatafatlı ama açıkçası pahalı. “Peki bu kimden gelmiş olabilir?” diye sordu Karkasy, habercinin konuşamadığını bir kez daha hatırlamadan önce. Hoşgörülü bir gülümsemeyle başını salladı, papirüsü açtı ve notun içeriğine baktı. Sözcüklerin kendi şiirinden satırlar, karanlık imgeler ve güçlü sembolizm olduğunu fark ettiğinde kaşlarını çattı ama hepsi sıra dışıydı ve bir düzine farklı eserden seçilmişti. Karkasy notun sonuna ulaştı ve mesajın önemini ve taşıyıcısının amacını anlayınca mesanesi dehşet içinde boşaldı. PETRONELLA, korumasının son düşüncelerini yazmaya başlamak için sabırsızlanarak kamarasının sınırları içinde volta atıyordu. Maggard'ın Astartes'lerle geçirdiği zaman son derece verimliydi ve normalde kendisinden saklanacak pek çok şeyi zaten öğrenmişti. Şimdi bir yapı kendini gösteriyordu; başpiskoposun ölüm döşeğinde başlayan, onun hayatta kalmasını ve henüz gelmemiş zaferleri anlatan zafer dolu bir coda ile başlayan, ters sırada anlatılan trajik bir hikaye. Sonuçta kendisini tek bir kitapla sınırlamak istemiyordu. Hatta, konusunun doğru ciddiyetini aktardığını ama aynı zamanda onu da konunun anlamına dahil ettiğini hissettiği ileriye dönük bir gelgit bile vardı. Petronella bu başyapıta Tanrıların İzinde adını verecekti ve ilk satırını -okuyucusunun ya kapıldığı ya da soğuduğu hikayenin en önemli kısmını- Savaş Ustası'nın çöküşü anında kendi dehşete düşmüş düşüncelerinden almıştı. Horus'un düştüğü gün oradaydım. Okuyucuyu derin bir şeyler okumak üzere oldukları konusunda hiçbir şüpheye sevketmeyen, ancak hikayenin sonunu kıskançlıkla korunan bir sır olarak saklayan, tüm doğru ton niteliklerine sahipti. Her şey yoluna giriyordu ama Maggard, Astartes dünyasına yaptığı son akından dönmekte geç kalmıştı ve sabrı tükeniyordu. Sabırsız hayal kırıklığı yüzünden Babeth'i çoktan gözyaşlarına boğmuş ve hizmetçisini, onun uyku odası olarak hizmet veren küçük odaya sürgün etmişti. Kabul odasında açılan kamarasının kapısının sesini duydu ve Maggard'ı geciktiği için azarlamak üzere doğruca içeri yürüdü. "Ne zaman arıyorsun..." diye başladı ama önünde duran kişinin Maggard olmadığını görünce sözleri azaldı. Bu Warmaster'dı. Basit bir elbise giymişti ve onu gördüğünü hatırlayamayacağı kadar muhteşem görünüyordu. Şiddetli bir anima etrafını sarmıştı ve o başını kaldırıp baktığında konuşamayacak durumda olduğunu fark etti, kişiliğinin tüm gücü onu etkiliyordu. Arkasındaki kapıda Birinci Yüzbaşı Abaddon'un iri bedeni duruyordu. Horus içeri girerken başını kaldırdı ve kapıyı arkasından kapatan Abaddon'a başıyla selam verdi. "Bayan Vivar," dedi Savaş Ustası. Sesini bulması Petronella'nın kararlı bir çaba göstermesini gerektirdi. "Evet... lordum," diye kekeledi, kamarasının dağınıklığı ve Savaş Ustasının orayı bu kadar dağınık görmesi karşısında dehşete düşmüştü. Görevini ihmal ettiği için Babeth'i cezalandırmayı unutmamalı. ‘Ben… yani beklemiyordum…’ Horus onun endişelerini yatıştırmak için elini kaldırdı ve kadın sustu. Savaş Ustası, "Sizi ihmal ettiğimi biliyorum" dedi. ‘En derin düşüncelerimi öğrendin ve Teknokrasiye karşı savaşla ilgili endişelerin dikkatimi çekmesine izin verdim.’ Petronella, "Lordum, bana bu kadar ilgi göstereceğinizi hiç düşünmemiştim" dedi. "Şaşıracaksın," diye gülümsedi Horus. 'Yazımların iyi gidiyor mu?' Petronella, "Peki efendim," dedi. 'Son buluşmamızdan bu yana üretken oldum.' “Görebilir miyim?” diye sordu Horus. "Elbette" dedi, onun işine ilgi duyması onu heyecanlandırmıştı. Yazı odasına yığılmış kağıtları göstererek yazı odasına koşmak yerine yürümek için kendini zorlamak zorunda kaldı. Petronella, "Her şey biraz karışık ama yazdığım her şey burada" dedi. ‘Çalışmalarımı eleştirirseniz onur duyarım. Sonuçta kim daha nitelikli?' "Oldukça" diye onayladı Horus, onu yazıhaneye kadar takip edip en son çıktısını aldı. Gözleri sayfaları taradı, içindekileri herhangi bir ölümlü insanın yapabileceğinden daha hızlı okuyup sindirdi. Sözlerine herhangi bir tepki vermek için yüzünü aradı ama o bir heykel kadar okunaksızdı ve onaylamadığından endişelenmeye başladı. Sonunda kağıtları tekrar yazı masasına koydu ve 'Çok iyi' dedi. Sen yetenekli bir belgeselcisin.” "Teşekkür ederim lordum," diye fışkırdı, övgülerinin gücü damarlarında bir tonik gibiydi. “Evet,” dedi Horus, sesi soğuktu. 'Kimsenin bunu okumayacak olması neredeyse bir utanç.' MAGGARD Uzanıp Karkasy'nin cübbesinin ön kısmını tuttu, onu kendi etrafında döndürdü ve kolunu şairin boynuna doladı. Karkasy, Maggard'ın üstün gücü karşısında çaresiz kalarak güçlü kavramada mücadele etti. “Lütfen!” diye nefesi kesildi, dehşeti sesini tiz hale getirmişti. 'Hayır, lütfen yapma!' Maggard hiçbir şey söylemedi ve Karkasy, savaşçının boştaki eli kılıfındaki çiviyi çıkarırken derinin çıtırdadığını duydu. Karkasy savaştı ama hiçbir şey yapamadı; Maggard'ın boynuna doladığı kolunun ezici gücü nefesini kesiyor ve görüşünü bulanıklaştırıyordu. Zaman yavaşladıkça Karkasy acı gözyaşları döktü. Tabancanın kılıfından kayan yavaş sesini ve çekiç geri çekilirken çıkan sert tıklamayı duydu. Dilini ısırdı. Ağzının kenarlarında kanlı köpükler birikmişti. Yüzüne sümük ve gözyaşları karışıyordu. Bacakları yerde sürünüyordu. Kağıtlar her yöne uçuştu. Boynuna soğuk çelik bastırıldı, Maggard'ın tabancasının namlusu çenesinin altına sıkıştı. Karkasy silah yağının kokusunu aldı. Diledi… Tabanca atışının sert sesi sıkışık kütük içinde sağır edici bir şekilde yankılanıyordu. PETRONELLA İLK BAŞTA Savaş Ustasının ne demek istediğini anladığından emin değildi. Neden insanlar onun eserlerini okuyamıyor? Sonra Horus'un gözlerindeki soğuk, acımasız ışığı gördü. "Lordum, sizi anladığımdan emin değilim" dedi tereddütle. "Evet öyle." Hayır... diye fısıldadı, ondan uzaklaşarak. Savaş Ustası onu takip etti; adımları yavaş ve ölçülüydü. Eczanede konuştuğumuzda Pandora'nın Kutusu'nun içine bakmanıza izin verdim Bayan Vivar ve bunun için gerçekten üzgünüm. Kafamdakileri yalnızca bir kişinin bilmeye ihtiyacı var, o kişi de benim. Gördüğüm ve yaptığım şeyler, yapacağım şeyler…’ Petronella, yazı odasından çıkıp kabul odasına doğru geri geri giderek, "Lütfen lordum," dedi. ‘Yazdıklarımdan memnun değilseniz revize edilebilir, düzenlenebilir. Elbette her konuda sana onay veririm.' Horus başını salladı ve her adımda ona daha da yaklaştı. Petronella gözlerinin yaşlarla dolduğunu hissetti ve bunun olamayacağını biliyordu. Savaş Ustası onu korkutmaya çalışmazdı. Ona acımasız bir şaka yapıyor olmalılar. Astartes'in, Petronella'nın yaralı gururunu ve ilk karşılaşmalarında Savaş Ustası'na öfkeyle saldıran kısmını aptal durumuna düşürmesi fikri yüzeye çıktı. "Ben Carpinus Hanesi'nin Palatina Majoria'sıyım ve sizden buna saygı duymanızı talep ediyorum!" diye bağırdı, Savaş Ustası'nın önünde dimdik durarak. ‘Beni bu şekilde korkutamazsın.’ Horus, onu omuzlarından tutmak için uzanarak, "Seni korkutmaya çalışmıyorum" dedi. “Değil misin?” diye sordu Petronella, sözleri onu rahatlattı. Bunun doğru olamayacağını, bir yanlışlık olması gerektiğini biliyordu. “Hayır,” dedi Horus, elleri onun boynuna doğru kayarken. 'Seni aydınlatıyorum.' Bileğinin hızlı bir hareketiyle boynu kırıldı. MEDICAE HÜCRESİ sıkışıktı ama temiz ve bakımlıydı. Mersadie Oliton yatağın yanında oturdu ve kendi kendine yavaşça ağladı, kömür karası teninden gözyaşları serbestçe akıyordu. Kyril Sindermann da onun yanına oturdu ve yatakta oturan kişinin elini tutarken o da gözyaşı döktü. Euphrati Keeler hareketsiz yatıyordu, cildi solgun ve pürüzsüzdü, cilalı seramik gibi görünen bir parlaklıkla. Arşiv Odası Üç'te dehşetle karşılaştığından beri bu sağlık odasında hareketsiz ve tepkisiz yatıyordu. Sindermann olanları Mersadie'ye anlatmıştı ve Mersadie kendisini ona inanmak istemekle onu hayalperest olarak adlandırmak arasında kalmış halde buldu. Bir iblis ve Euphrati'nin İmparator'un gücüyle onun önünde durduğundan bahsetmesi gerçek olamayacak kadar fantastikti... değil mi? Bunu başka birine anlatıp anlatmadığını merak etti. Eczacılar ve sağlık görevlileri, Euphrati Keeler'da, elindeki solmayı reddeden kartal şeklindeki yanık dışında fiziksel olarak hiçbir sorun bulamadılar. Hayati belirtileri stabildi ve beyin dalgası aktivitesi normaldi: Kimse bunu açıklayamıyordu ve kimsenin onu bu komaya benzer durumdan nasıl uyandıracağı hakkında hiçbir fikri yoktu. Mersadie elinden geldiğince sık sık Euphrati'yi ziyarete geliyordu ama Sindermann'ın her gün geldiğini ve onunla birkaç saat geçirdiğini biliyordu. Bazen birlikte oturup Euphrati'yle konuşuyor, ona aşağıdaki gezegenlerde olup bitenleri, yapılan savaşları anlatıyor ya da sadece gemi dedikodularını aktarıyorlardı. Hayalciye hiçbir şey ulaşmıyor gibiydi ve Mersadie bazen onun ölmesine izin vermenin bir nezaket olup olmadığını merak ediyordu. Euphrati gibi bir insan için kendi etine hapsolmak, akıl yürütme, iletişim kurma ve kendini ifade etme yeteneğinden yoksun kalmaktan daha kötü ne olabilir? O ve Sindermann bugün birlikte gelmişlerdi ve her biri diğerinin ağladığını anında anladı. Ignace Karkasy'nin intihar haberi hepsini derinden sarsmıştı ve Mersadie hâlâ böyle bir şeyi nasıl yapabildiğine inanamıyordu. Manzum olarak yazıldığı söylenen kütüğünde bir intihar notu bulunmuştu. Bu, Ignace'in son vedasını kendi şiiriyle yaptığı muazzam kibrinden ciltler dolusu söz ediyordu. Başka bir kayıp ruh için ağlamışlar ve daha sonra Euphrati'nin yatağının iki yanına oturup daha iyi zamanlardan bahsederken birbirlerinin ve Keeler'ın ellerini tutmuşlardı. İkisi de arkalarında hafif bir vuruş duyunca döndüler. Legio Mortis üniforması giyen, ciddi yüzlü, zayıf yüzlü bir adam kapının eşiğinde duruyordu. Mersadie arkasında koridorun insanlarla dolu olduğunu görebiliyordu. “İçeri girmemin bir sakıncası var mı?” diye sordu. Mersadie Oliton, 'Sen kimsin?' dedi. "Adım Titus Cassar, Dies Irae'den Moderati Primus." Aziz'i görmeye geldim.' Gözlem güvertesinde buluştular, ışıklar düşük tutuldu ve yalnızca benim tarafımdan mayalanan uzayın karanlığı, yeni fethettikleri gezegenlerin parıltısını yansıtıyordu. Loken, Aureus'taki Horus'un Oğulları'nın başına önemli bir şey geldiğine inanarak avucunu zırhlı gözetleme bölmesine dayamıştı ama ne olduğunu bilmiyordu. Birkaç dakika sonra Torgaddon ona katıldı ve Loken, bu kadar sadık bir yoldaşa sahip olduğu için minnettar olarak onu kardeşçe kucaklayarak karşıladı. Bir süre sessizce durdular, mağlup olmuş gezegenlerin altlarındaki uzayda dönüşünü izlerken her biri düşüncelere dalmıştı. Ayrılma hazırlıkları neredeyse tamamlanmıştı ve filo yola devam etmeye hazırdı, ancak her iki savaşçının da nereye gittikleri hakkında hiçbir fikri yoktu. Sonunda Torgaddon sessizliği bozdu: "Peki ne yapacağız?" Loken, “Bilmiyorum Tarık” diye yanıtladı. 'Gerçekten bilmiyorum.' "Ben öyle düşünmemiştim" dedi Torgaddon, içinde yumuşak ışığı altın rengi bir parıltıyla yansıtan bir şey bulunan cam bir test tüpünü havaya kaldırarak. ‘O zaman bunun bir faydası olmayacak.’ “Nedir bu?” diye sordu Loken. "Bunlar," dedi Torgaddon, "Hektor Varvarus'tan çıkarılan cıvata yuvarlak parçaları." 'Parçaları cıvatalamak mı? Neden onlara sahipsin?' 'Çünkü onlar bizim.' "Ne demek istiyorsun?" "Demek istediğim onlar bizim," diye tekrarladı Torgaddon. ‘Lord komutanını öldüren ok, Kardeşlik’in silahlarından birinden değil, bir Astartes cıvatasından geldi.’ Loken başını salladı. ‘Hayır, bir hata olmalı.’ ‘Hiçbir hata yok. Eczacı Vaddon parçaları kendisi test etti. Hiç şüphe yok ki onlar bizim.' “Varvarus'un başıboş bir tur yakaladığını mı düşünüyorsun?” Torgaddon başını salladı. “Yara tam ortasındaydı Garviel. Bu, hedef alınmış bir atıştı.” Loken ve Torgaddon bunun ne anlama geldiğini anlamıştı ve Loken, Varvarus'un kendilerinden biri tarafından öldürüldüğü düşüncesiyle melankolik bir şekilde yükseldiğini hissetti. Uzun bir süre ikisi de konuşmadı. Sonra Loken şöyle dedi: 'Böyle bir aldatmaca ve yıkımın ardından umutsuzluğa mı kapılacağız, yoksa inanç ve onur eyleme geçmenin itici gücü mü?' “Bu nedir?” diye sordu Torgaddon. Loken, "Bu, Kyril Sindermann'ın bana verdiği bir kitapta okuduğum bir konuşmanın parçası" dedi. ‘Şu anda bulunduğumuz yer göz önüne alındığında bu uygun görünüyordu.’ "Bu yeterince doğru," diye onayladı Torgaddon. Loken, “Ne oluyoruz Tarık?” diye sordu. ‘Artık Lejyonumuzu tanımıyorum. Ne zaman değişti?” ‘Teknokrasiyle karşılaştığımız an.’ "Hayır" dedi Loken. 'Sanırım Davin'deydi. O günden bu yana hiçbir şey aynı olmadı. Orada Horus'un Oğulları'na bir şey oldu; iğrenç, karanlık ve şeytani bir şey.' 'Ne söylediğinin farkında mısın?' "Evet," diye yanıtladı Loken. ‘Ben, hangi kötülüğün saldırısına uğrarsa saldırsın, İnsanlığın İmparatorluğunun gerçeğini savunmamız gerektiğini söylüyorum.’ Torgaddon başını salladı. 'Mournival yemini.' “Kötülük Lejyonumuza girdi Tarık ve onu ortadan kaldırmak bizim elimizde. Benimle misin?' diye sordu Loken. "Her zaman" dedi Torgaddon ve iki savaşçı eski Arzlı usulüyle el sıkıştı. SAVAŞ USTASI'NIN MAĞAZASI loş bir şekilde aydınlatılmıştı; köprü aletlerinin soğuk parıltısı tek aydınlatma kaynağıydı. Oda doluydu; Savaş Ustası'nın subayları ve komutanlarından oluşan çekirdek grup masanın etrafında toplanmıştı. Savaş Ustası masanın başında her zamanki yerine otururken, Aximand ve Abaddon onun arkasında duruyordu; onların varlığı onun otoritesini güçlü bir şekilde hatırlatıyordu. Toplantının geri kalanını Maloghurst, Regulus, Erebus, Legio Mortis'ten Princeps Turnet ve özenle seçilmiş diğer Ordu komutanları doldurdu. Orada olması gereken herkesin gelmiş olmasından memnun olan Horus öne doğru eğildi ve konuşmaya başladı. 'Dostlarım, yıldızlar arasındaki kampanyamızın bir sonraki aşamasına yakında başlıyoruz ve biliyorum ki hepiniz bundan sonra nereye seyahat edeceğimizi merak ediyorsunuz. Size anlatacağım ama bunu yapmadan önce her birinizin önümüzdeki görevin büyüklüğünün farkında olmasına ihtiyacım var.' Herkesin dikkatini çektiğini gördü ve devam etti. ‘İmparatoru Terra’daki Tahtından devireceğim ve İnsanlığın Efendisi olarak onun yerini alacağım.’ Sözlerinin büyüklüğü, toplanmış savaşçıların gözünden kaçmadı ve onlara ağırlıklarının tadını çıkarmaları için birkaç dakika verdi, her bir adamın yüzünden geçen telaşlı ifadenin tadını çıkardı. Horus kıkırdayarak "Korkma, arkadaşların arasındasın" dedi. ‘Teknokrasi ile savaş sırasında hepinizle tek tek konuştum ama ilk kez bir araya geliyorsunuz ve kaderimiz hakkında açıkça konuşuyorum. Sizler benim savaş konseyim olacaksınız, planımı ilerletme görevini kendilerine emanet edeceğim kişiler olacaksınız.' Horus oturduğu yerden kalktı ve masanın etrafında dönerken konuşmaya devam etti. 'Bir dakika durun ve yanınızda oturan adamın yüzüne bakın. Gelecek savaşta o senin kardeşin olacak, çünkü niyetimizi açıkladığımızda herkes bizden yüz çevirecek. Kardeş kardeşle savaşacak ve galaksinin kaderi en büyük ödül olacak. Sapkınlık suçlamalarıyla, ihanet çığlıklarıyla karşı karşıya kalacağız ama bunlar bizden düşecek çünkü biz haklıyız. Bu konuda yanılmayın. Biz haklıyız, İmparator haksız. Tanrılık arayışında krallığını terk ederken ve bizi, dizginsiz hırsının yıkımının ortasında bırakırken yanında duracağımı düşünüyorsa, beni fena halde yanlış değerlendirmiş demektir. ‘İmparator milyonlarca askerin ve yüzbinlerce Astartes savaşçısının sadakatini emrediyor. Savaş filoları yıldızların üzerinden galaksinin bir ucundan diğer ucuna ulaşıyor. 63. Sefer bu sayı ve kaynaklara ulaşmayı umut edemez. Durumun böyle olduğunu hepiniz biliyorsunuz ama yine de avantaj bizde.” Maloghurst tam da buna uygun olarak, “Bunun ne avantajı var?” diye sordu. ‘Sürpriz avantajımız var. Henüz kimse bizim İmparator'un gerçek planını öğrendiğimizden şüphelenmiyor ve en büyük silahımız da burada yatıyor.' "Peki ya Magnus?" diye sordu Maloghurst acilen. "Leman Russ onu Terra'ya geri getirdiğinde ne olacak?" Horus gülümsedi. 'Sakin ol Mal. Kardeşim Russ ile zaten temasa geçtim ve onu Magnus'un şeytani büyüler ve büyüleri hain bir şekilde nasıl kullandığı konusunda aydınlattım. O... yeterince kızgındı ve sanırım onu Magnus'u Terra'ya geri göndermenin zaman ve çaba kaybı olacağına ikna ettim.' Maloghurst, Horus'un gülümsemesine karşılık verdi. ‘Magnus Prospero’yu canlı bırakmayacak.’ “Hayır,” diye onayladı Horus. "Yapmayacak." "Peki ya diğer Lejyonlar?" diye sordu Regulus. 'Biz İmparator'a savaş açarken onlar boş yere oturmayacaklar. Bunları nasıl reddetmeyi düşünüyorsunuz?' "Değerli bir soru, ustaca" dedi Horus, masanın etrafında dönerek omzunun yanında dururken. 'Bizim de müttefiklerimiz yok değil. Fulgrim bizimle birlikte ve şimdi Demir Eller'den Ferrus Manus'u davamıza kazanmaya gidiyor. Lorgar da yapılması gerekenin gerekliliğini anlıyor ve ikisi de Lejyonlarının tüm gücünü benim sancağıma taşıyor.' "Geriye pek çok başkası kalıyor" diye belirtti Erebus. 'Gerçekten öyle, papaz, ama sizin yardımınızla başkaları da bize katılabilir. Papaz Fermanı kisvesi altında, Lejyonların her birine, içlerinde savaşçı localarının oluşumunu ilan etmek için elçiler göndereceğiz. Küçük başlangıçlardan davamıza pek çok şey kazandırabiliriz.' "Bu zaman alacak" dedi Erebus. Horus başını salladı. 'Evet öyle olacak ama uzun vadede buna değecek. Bu arada, etkilenebileceğimize inanmadığım Lejyonlara seferberlik emirleri gönderdim. Ultramarinler, Kelime Taşıyıcıları'ndan Kor Phaeron'un saldırısına uğramak için Calth'ta toplanacak ve Kan Melekleri, Sanguinius'un kana bulanacağı Signus Kümesi'ne gönderildi. Sonra Terra'ya hızlı ve kararlı bir darbe indireceğiz.' "Bu da hâlâ diğer Lejyonların elinde kalıyor," dedi Regulus. 'Biliyorum,' diye yanıtladı Horus, 'ama onları bizim için bir tehdit olarak ortadan kaldıracak bir planım var. Onları kimsenin kaçamayacağı bir tuzağa çekeceğim. İmparatorun İmparatorluğunu ateşe vereceğim ve küllerinden İnsanlığın yeni Efendisi doğacak!' "Peki bu tuzağı nereye kuracaksın?" diye sordu Maloghurst. "Buradan çok da uzak olmayan bir yer" dedi Horus. 'Istvaan sistemi.'